dinsdag 17 oktober 2017

Light en Dikkie Dik

Het lijkt nu toch echt goed te gaan met mijn Muness Tower Experience. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik besloten heb om de "light" versie te breien. Na chart 1 heb ik chart 2 (het moeilijke deel) overgeslagen en ben aan chart 3 begonnen. Daarmee krijg je een mooie ruit ajour die voor mij goed te doen is. Het moet wel leuk blijven natuurlijk, want het is een hobby en geen aangenomen werk.

Als ik van al dat getel de kriebels krijg dan pak ik mijn haakwerk gewoon even op. Ik ben in een mooie kleur blauw voor mijn schoonzus een omslagdoek aan het haken. Daar hoef ik niet bij na te denken en dat werkt lekker weg. Er zit ook geen deadline aan, wanneer hij klaar is krijgt ze hem. Heel rustgevend is dat!

Twee projecten dus onder handen en daar moet je eigenlijk geen derde bij hebben, maar het kriebelt. Want boven bij al mijn handwerkspullen ligt nog steeds het tasje met vijf bolletjes grijze cashmere en 1 bolletje donker oranje. Gekregen van mijn schoondochter met de vraag of ik er een dekentje van wil maken voor Pietertje.

Ik kreeg de vrije hand omtrent de uitvoering, het maakte schoondochter niet uit of ik het zou breien of haken en welk patroon het wordt. Dat is natuurlijk mooi maar het was wel prakkezeren hoe dit project aan te pakken.

De cashmere is maar 25 gram per bolletje en wordt gebreid of gehaakt op naald 15. Het oranje garen is 50 gram en wordt gehaakt of gebreid op pen 6. Dat is nogal een verschil en in totaal 175 gram wol is voor een dekentje wel erg weinig.

Gisteravond was ik eruit. Ik ga er roomwitte wol bijkopen wat passend is voor pen 6 en daar ga ik het dekentje mee breien. Ergens in het midden brei ik dan de lieve Hollandse kater Dikkie Dik in. Met het grijze cashmere haak ik er dan later een rand omheen.

De kleur van het oranje past precies bij een Dikkie Dik en onze zoon was als kleuter helemaal gek van deze kat. Ik heb hem wat voorgelezen over Dikkie Dik en Poes Muis. Sommige zinnetjes kan ik me nog goed herinneren. Schoondochter zelf is dol op katten dus ik ga er vanuit dat zij onze Dikkie Dik ook wel zal omarmen.

Nu mijn zweepslag niet zoveel praatjes meer heeft durf ik het wel aan om zaterdag de stad in te gaan en bij de allergezelligste wolwinkel in de Amsterdamse Jordaan een bijpassend wolletje te kopen voor Pietertjes deken. Daar kan ik me echt op verheugen en nu maar hopen dat er niks tussen komt.

Ondertussen wordt er in  Frankrijk druk gewerkt want ze gaan dit weekend verhuizen naar hun nieuwe appartement en het zou zo maar kunnen dat daar te zijner tijd ook een gezellige kat lid van het gezin gaat worden. Mocht het dekentje voor Pietertje onverhoopt toch te dik uitvallen dan kan het altijd nog een plaatsje vinden in een warm poezenmandje!



zondag 15 oktober 2017

Kleur bekennen

Het was gezellig gisteravond tijdens ons etentje en ook waren alle gerechten goed gelukt. Dat is altijd prettig ten eerste omdat je je gasten iets lekkers voor wil zetten, maar ook omdat er veel tijd en moeite in is gaan zitten. En dat laatste is helemaal niet erg, maar erg leuk.

De tafel stond al netjes gedekt toen de visite arriveerde en er lagen lichtblauwe servetten op de borden. Natuurlijk kwam de vraag of er nog nieuws uit Frankrijk was. Jazeker hebben we goed nieuws, want het pasgetrouwde stel gaat komende week over naar hun nieuwe appartement. Het grootste nieuws was natuurlijk De Echo die niet alleen een compleet Pietertje liet zien maar ook dat het een jongetje is.

Nu maakt het mij helemaal niet uit of het een jongetje of een meisje wordt, het is een cliché maar het is voor mij toch het allerbelangrijkste; als het kind maar gezond is. Maar toch is het leuk om te weten dat we een kleinzoon krijgen. Ik denk dat het net zo'n ondeugend jongetje wordt als zijn vader en ik verbeeld me zelfs op de echo te zien dat de vorm van het hoofd van Pietertje op die van zijn vader lijkt.

Kletskoek natuurlijk. Ik barst gewoon uit mijn voegen van trots en plezier om het feit dat ik oma ga worden van een klein jochie wat nu nog veilig en warm in de buik van zijn moeder groeit en die dus elke dag zo'n 1300 kilometer van mij weg is, maar waar ik nu al zo veel van hou!

Mijn eigen zwangerschappen van onze kinderen vond ik heel bijzonder om mee te mogen maken, maar het krijgen van een kleinkind is minstens zo bijzonder. Als ik onze zoon trots hoor vertellen hoe Pietertje tijdens de echo aan het gapen was en zijn beentjes strekte - hij heeft lange benen mam - dan knijpt mijn keel samen van trots en ontroering. Mijn eigen - eens ook zo'n klein - mannetje wordt vader en wat mooi om hem in die rol te zien groeien.

We moeten nog ruim vier maanden wachten tot Pietertje arriveert en dat geeft mij mooi de gelegenheid om me goed voor te bereiden op mijn nieuwe rol als oma. Ik neem me dan ook heldhaftig voor dat ik me nergens mee ga bemoeien inzake de opvoeding, natuurlijk wel veel steun en tips te geven als daar om gevraagd wordt, maar ik wil niet zo'n bemoeizuchtige oma zijn. Ook beloof ik dat ik niet te pas en te onpas mensen lastig ga vallen met verhalen en foto's van mijn prachtige kleinzoon. Daar zal ik echt op letten. Al ben ik bang dat ik daar nog wel eens de mist in zal gaan.

Help me dan weer op het rechte pad?  ☺


Afbeeldingsresultaat voor hoera het is een kleinzoon

zaterdag 14 oktober 2017

Warm water en warme familiebanden!

Eindelijk kwam vanmorgen dan de monteur om de 3 in 1 boiler te repareren in de keuken. Al met al zaten we bijna 3 weken zonder warm water in de keuken. Gelukkig werd het verholpen onder garantie, want ook al is het zes jaar geleden dat we die boiler tegelijkertijd met onze nieuwe keuken kochten, het ding is in die zes jaar al zeker vier keer kapot geweest en ook weer vervangen.

Nu kun je met zo'n monteur niet afspreken hoe laat je hem hebben wil - lees op een moment dat er iemand thuis is - dus regelde ik op het werk dat ik vanmorgen thuis zou werken en dan de middag vrij nemen. Dat is toch zo heerlijk aan mijn werk en werkgever dat dit gewoon mogelijk is.

Zo kwam het dat ik vanmorgen voordat ik om 8 uur de laptop openklapte en inlogde eerst de gasplaat nog even schoon stond te maken en ook de plint stond te soppen. Zo'n monteur mocht eens denken dat hij met een viezerik te maken had!

Enfin om kwart voor tien ging de bel en daar stond mijn redder in nood. Ik maakte een bakkie koffie voor hem en hij ging aan de slag. Na drie kwartier hadden we weer warm water. Heerlijk!

De man vertrok en de goeierd liet me achter in een ontplofte keuken. Daar kon hij niks aan doen want er moesten kastjes leeg. Het was totaal overbodig geweest dat ik s'morgens nog die plint had staan te soppen. Enfin ik belde mijn collega's of er nog iets bijzonders was, dat was er niet en gaf aan dat ik ook de rest van de ochtend vrij zou nemen om de boel maar weer eens op te ruimen. Zo gezegd zo gedaan.

Daar was dochter, opgedoken uit de studieboeken en ze gaf aan dat ze wel klaar was voor vandaag. Nu moest ik nog boodschappen doen en ze besloot gezellig mee te gaan. We stiften de lippen we gingen. Eerst maar eens even samen een broodje eten in de plaatselijke lunchroom om even lekker bij te kletsen.

Al dagen ben ik met mijn gedachten bij Anne Faber en haar ouders. Wat hebben die mensen in een vreselijke onzekerheid gezeten en dan gister moeten horen dat ze gevonden is in een bos in Zeewolde. Het is niet te bevatten dat een jonge vrouw van 25 een stukje gaat fietsen en dan vermoord wordt door een gestoorde gek. Je wil er gewoon niet aan denken wat dat meisje heeft doorgemaakt en wat voor hel haar ouders gingen. Zo vreselijk afschuwelijk dat er geen woorden voor zijn.

Ik wil me niet mengen in de discussie over wie er nou wat verkeerd heeft gedaan en of ons rechtssysteem moet worden aangepast. Daar krijgt de familie Faber hun Anne niet mee terug. Wel hoop ik met heel mijn hart dat haar dierbaren fatsoenlijk afscheid kunnen nemen. Dat er iemand is die Anne's mooie blonde haren even wast, haar een beetje opmaakt en haar mooi aankleedt. Als dat nog kan tenminste. Al weet ik door mijn werk dat er mensen zijn die dit kunnen. Dat ze het lichaam van Anne in elk geval haar waardigheid weer teruggeven en een afscheid mogelijk maken.

Met het gegeven dat het dus zomaar kan, dat het leven in een paar minuten zo'n vreselijke wending kan nemen, was ik zo blij dat ik met mijn eigen meisje lekker even kon lunchen en kletsen. Gewoon even samen naar de bieb, de Action rondstruinen voor servetten die ze niet hadden en bij de drogist samen iets voor haar wenkbrouwen uitzoeken. Geen idee waarom het nodig is maar zij was blij. Ook kochten we samen nog allerschattigste sokjes voor Pietertje. Zo leuk!

Al met al werd het een heerlijke dag. Bij thuiskomst doken we de keuken in want morgen krijgen we eters en wilde ik het voorgerecht, paté, alvast maken want die moet na de oven nog ruim een nachtje logeren in de koelkast. Ook zouden we nog een chocoladetaart bakken voor het toetje, maar dat kwam er door al ons geklets niet van omdat we uit Frankrijk de foto's doorgestuurd kregen van Pietertje. Ons Pietertje is nu 32 cm lang en volgens de echoscopiste zit alles er op en er aan. Eerdere bloedonderzoeken wezen ook al uit dat Pietertje gezond is. En dat maakt ons helemaal blij.

Morgen komt mijn vader, broer, schoonzus en hun gezin gezellig eten. We maken er maar een etentje van met een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje om lekker lang met elkaar te tafelen en te kletsen. Dan kunnen en mogen we ze ook vertellen of Pietertje een meisje of een jongetje is.





woensdag 11 oktober 2017

Telkens weer.......

Het is wel een oefening in geduld mijn Muness Tower experience. Mensenkinderen ik geloof dat ik de boel nu al wel vier keer heb uitgehaald en even zo veel keer opnieuw begonnen ben. Zodra ik thuis kom uit het werk brei ik direct een pennetje en vandaag was de eerste keer dat ik nog geen pen hoefde terug te steken of opnieuw hoefde te beginnen. Het is een lastig patroon maar ik laat me niet klein krijgen. Althans voorlopig dan.

Het prettige van met een aantal dames op je afdeling werken is dat er over dit soort zaken de volgende ochtend gekletst kan worden. En vooral belangrijk er wordt steun gezocht en ik ondervind ook steun. Natuurlijk beppen we niet almaar over onze handwerkprojecten, want er wordt ook gewoon gewerkt, maar als we wel eens een kopje koffie drinken hebben we het er wel over en is het sowieso een dankbaar onderwerp bij de lunch. Zeker als onze mannelijke collega's niet mee lunchen want hen is het gepraat over haken en breien een grote gruwel en dat willen we de heren natuurlijk niet aandoen.

Mij helpt het in elk geval, want als ik s'avonds de boel vertwijfeld weer eens helemaal uithaal en van nijd mijn bolletje garen strak oprol dan kijkt mijn echtgenoot me aan met een blik van "mens waar maak je je druk om". S'ochtends daarentegen zijn de dames vol steun en tips en dat geeft weer moed.

Ik had al eens geprobeerd op advies van een blogster om een soort van controledraad tussen een aantal pennen te rijgen zodat niet alle toeren hoeven worden uitgehaald als er eens wat misgaat, maar ik had daar geen geschikt draadje voor. Allemaal veel te dik. Normaal gesproken werk ik nooit met zo'n dun garen als de Gleem Lace. Toen ik daar over aan het emmeren was liep een collega naar haar kast en toverde een felgroen bolletje wol tevoorschijn.

Dat bolletje had ze ooit eens gekregen op de Libelle zomerweek en meegenomen naar het werk omdat het handig is als we bij verjaardagen de versiersels op moeten hangen. Als er iemand jarig is op de afdeling dan wordt de jarige in de slingers gezet en we hebben mooie papieren, uitvouwbare bollen die gemakkelijk aan een draadje met een paperclipje tussen de plafondplaten worden geklemd. Zo zit je als jarige er een hele dag feestelijk bij.

Nu gaf ze me het bolletje en het was een mooi dun draadje dat ook nog eens goed afsteekt bij mijn eigen garen. Gisteravond begon ik dus maar weer eens opnieuw. En wat blijkt, het helpt zo'n controledraad. Ik ga met frisse moed verder.

Het is dus even een gedoe maar ik ben wel lekker bezig en zodanig dat ik door het intensieve steken tellen helemaal geen tijd heb om te snoepen. Dat is een groot bijkomend voordeel en daarom heb ik maar besloten dat ik dit project niet moet zien als het breien van een mooie lace sjaal, maar als wapen tegen de strijd met de kilo's. Dus is het sowieso de moeite waard.


zaterdag 7 oktober 2017

Soepweer!

Uit een grauwe, grijze hemel regent het al de hele dag. Soms een wat miezerige regen en soms met bakken uit de lucht. Weer om je nog even om te draaien en verder te slapen. Dat kon gelukkig ook omdat het zaterdag is. Maar tenslotte moeten er ook nog boodschappen worden gedaan en er stond een bezoek aan de kapper op het programma. Gewoon een stukje eraf en even droog wapperen met de föhn want het had totaal geen zin om keurig gekapt te worden met dit weer.

In het winkelcentrum was het druk met allemaal, natte mopperende mensen en we deden gauw de boodschappen. Gauw nog even de Action in voor nieuwe kaarsen want die waren op en met dit weer is een kaarsje aan wel zo gezellig.

Na de boodschappen gauw naar huis en lekker op de bank met een tijdschrift en een breiwerkje. Alleen liep dat niet helemaal zoals het moest want ik had weer eens een steek laten vallen. De boel maar weer terugsteken en een controledraad gaan gebruiken. Nog hartelijk dank voor de tip Elizabeth. Doordat het niet ging zoals het zou moeten gaan zakte mijn humeur een paar graden en daar moest iets aan gedaan worden. De keuken dan maar in, want van een beetje rommelen knapt mijn humeur zienderogen op en eten moesten we toch vanavond.

Zodra de herfst zijn intrede doet is het hier in huis vaak op zaterdag soepdag. Mijn echtgenoot is dol op tomatengroentesoep en dus kookte ik en aten wij al weken tomatengroentesoep. Lekker hoor maar op een gegeven moment wordt dat wel een tikkie saai. Een andere soep dus. Thaise kippensoep!

Ik sneed een kipfiletje in dunne reepjes en bakte die in wat zonnebloemolie aan in een pan met dikke bodem en deed daar een flinke eetlepel thaise groene currypasta bij. Toen de kip zo'n beetje gaar was deed ik er anderhalve liter water en twee kippensoeptabletten bij en bracht de hele handel aan de kook. Toen het kookte gooide ik er een zak Thaise roerbakgroente van de appie bij. 400 gram dus lekker veel groente in de soep. Ik had geluk want de zakken waren in de aanbieding en deze gaf nog eens extra 35% korting omdat de houdbaarheidsdatum tot vandaag was. Prima groente voor in mijn soep.

Toen de groente gaar was deed ik er een groot blik kokosmelk bij en bracht de soep op smaak met een half theelepeltje bruine suiker, een flinke lepel oestersaus en Thaise vissaus en een theelepel sambal. Vlak voordat we gingen eten deed ik er nog een handje vers gesneden peterselie door. De heerlijke aroma's die vrij kwamen tijdens het koken vijzelde mijn humeur weer op. Soep is comfort eten en zorgt, zeker op druilerige dagen, voor warmte. In huis en in je buik.

Inmiddels branden mijn nieuwe kaarsen (ik scoorde er ook een paar extra in een schattig glaasje voor maar 0,79 cent per stuk) en ga ik het breiwerk morgen weer oppakken en vanavond maar even lekker haken. Goed weekend!

Afbeeldingsresultaat voor thaise kippensoep


Voor wie ook de Thaise kippensoep wil maken hier nog even de ingrediënten:
1 kipfilet
1 eetlepel Thaise groene currypasta. (rood of geel kan ook heel goed)
1 zak Thaise roerbakgroente 400gram
2 kippenbouillontabletten
1,5 liter water
1 blik kokosmelk 400ml
1/2 theelepel bruine suiker
1 eetlepel oestersaus
1 eetlepel vissaus
1 theelepel sambal.
handje verse peterselie fijngesneden
zout en peper naar smaak
scheutje zonnebloemolie

donderdag 5 oktober 2017

Storm en rust

Vanmorgen moest ik naar onze vestiging in Utrecht en normaal gesproken is dat een ritje van een half uurtje, maar vanmorgen werd het een onstuimig ritje. Nog voor ik het dorp uit was stuitte ik op een enorme plas water onder een viaduct. Nu ken ik mensen die het heerlijk vinden om vol gas door zo'n plas te crossen maar daar ben ik niet zo van. Veel te bang dat de motor afslaat en dat je dan midden in de plas stil komt te staan en dat je dan met je goeie goed tot over je enkels in het water komt te staan als je het voertuig verlaat. Nee mij niet gezien. Omzichtig manoeuvreerde ik om de plas heen en kwam veilig op de snelweg.

Op de A2 had de wind vrij spel en speelde met het verkeer. Deelde hier en daar een plaagstootje uit aan een hoge vrachtwagen en een groen lelijk eendje was helemaal leuk speelgoed, die zwalkte over de weg. Ook mijn fordje en ik kregen af en toe zo'n plaagstoot en met beide handen aan het stuur zeilden wij op de wind naar Utrecht.

Ook daar was het bal. De fontein werd bijkans uit de vijver geblazen, maar ik arriveerde zonder brokken en het was zowaar droog toen ik uit de auto stapte. Dat was nog eens aardig van meneer wind om even de regenwolken uiteen te blazen. Met een nieuw kapsel - model windhoos - woei ik naar binnen, op naar de koffie. Tijdens het overleg werd mijn aandacht steeds weer getrokken naar de pauwen die kleumerig op het terras stonden met opwaaiende veren, af en toe met de snavel tegen het raam tikkend in de hoop op een lekker plakje cake. Nu vind ik die pauwen een beetje eng, maar het was wel een beetje sneu om ze zo te zien kleumen.

Toen ik na gedane zaken weer terugging naar Almere brak de zon door en dan is de wereld meteen een stukje mooier. Zeker met het zicht op de herfstkleuren langs de A27. Er moest nog gewoon gewerkt worden dus helaas weinig tijd om er van te genieten. Het werd een onstuimig dagje.

Inmiddels is de rust weergekeerd. De storm is gaan liggen en heeft niet al te veel schade aangericht voor zover ik kan zien. Wat afgebroken takken liggen er in de straat en sommige bomen hebben ineens veel minder blad, maar zo hoort dat in de herfst.

Na zo'n drukke dag is er niks lekkerder dan na het eten met een kop koffie op de bank te duiken en je breiwerk en/of haakwerk op te pakken. Daar wordt een mens helemaal zen van. Althans de handwerk(st)ers onder ons want de anti-handwerkers begrijpen er niks van. Zoals mijn echtgenoot vaak placht te zeggen; tis mooi hoor, maar ik zou er helemaal gek van worden. Tja, ach, ieder zijn meug.

In elk geval pakte ik mijn breiwerk maar weer op. Gisteravond na de training had ik de twee foute pennen nog teruggestoken en daardoor kon ik direct aan de slag. Nu klopte het en kon ik het patroon van het 1e chart afmaken en starten met de 2e chart. Lekker is dat als het klopt en je ziet het patroon onder je handen groeien. Als je eenmaal wat toeren verder bent dan zie je ook gemakkelijker waar je bent gebleven al blijft het tellen, opletten, tellen en opletten.

En zo eindigt een dag die zo onstuimig begon in alle rust. Eigenlijk wel jammer dat het niet meer stormt want het is nog lekkerder breien als het buiten zo te keer gaat en jij lekker droog en warm binnen zit! Het is ook nooit goed!



26 toeren en eindelijk op de goede weg!

dinsdag 3 oktober 2017

't valt niet mee en ruzie met markeerders

Gisteren begon ik na het werk en het wekelijkse was wegwerken opgewekt aan de eerste toeren van het telpatroon van de Muness Tower sjaal. In de derde toer moest ik immers de stekenmarkeerders zetten.

Dat werd een zooitje. Geen idee hoe anderen die stekenmarkeerders gebruiken maar ik kan het niet goed vinden met deze jongens. Dat ligt natuurlijk aan mij, maar toch. Ach vroeger had ik ze ook niet en kon ik ook ajour breien.

De eerste toer was dan ook tellen en tellen en nog eens tellen. Oeps twee steken samenbreien vergeten, de hele boel maar weer terugsteken. Heel voorzichtig want met dit dunne garen is het niet altijd even goed te zien. Enfin na een poosje pielen had ik het voor elkaar. De eerste toer stond er op. Nu averecht terugbreien. Nu heb ik een beetje rare manier van breien want ik houd mijn naalden op een gekke manier vast en telkens als ik averecht de draad om moet slaan laat ik de breinaald in mijn rechterhand even los, sla de draad om en pak de naald weer op.

Dat is nu eenmaal mijn manier maar met dit dunne garen is het niet handig want prompt gleed de rechter breinaald uit de eerste tien steken die ik bet averecht had gebreid. Kon ik de boel weer opnemen. Na een avondje modderen had ik vier naalden ajour gebreid. Maar nu het goed zat kon ik verder.

Vandaag werkte ik een dagje thuis en lonkte mijn breiwerk meer dan mijn werk maar ik heb eerst keurig mijn werk gedaan voor ik me na werktijd op de naalden stortte. Probleemloos breide ik nog 6 naalden. Dat ging de goede kant op. Dus toen ik vanavond terugkwam van de wekelijkse yoga les ging ik weer aan de slag om de laatste toeren van het 1e chart te breien en nu bij de laatste toer blijkt dat ik toch een fout heb gemaakt en moet ik toch weer twee naalden terugsteken. Pffff. Het wordt een zware bevalling.

Maar goed ik wou uitdaging dus ik heb uitdaging. Het enige vervelende is dat ik het nu niet meer goed zie en de naalden bij daglicht moet terugsteken. Probleem is dat ik morgen gewoon moet werken en dat ik daarna nog een training heb en morgenavond pas om 10 uur het pand weer binnen val.

Ik denk dat ik mijn manager maar even bel om hem te vertellen dat ik in een crisis zit. Een breicrisis en dat ik dringend een vrije dag nodig heb. ☺☺☺

Afbeeldingsresultaat voor stekenmarkeerders

zondag 1 oktober 2017

The Muness Tower Experience

De fysiotherapeut had niet veel tijd nodig om het oordeel te vellen afgelopen donderdag: Een zweepslag in mijn linkerkuit. Het goede nieuws is dat het een kleintje is en dat het dus vanzelf weer over gaat en het minder goede nieuws is dat het niet morgen over is. Het advies was bewegen en rust afwisselen en oefeningen doen.

Dat betekent dus geen wandelingen maken, niet in de tuin werken maar tussen de bedrijven door met het pootje omhoog en flink oefenen. Dat laatste helpt en de pijn wordt minder, maar langer dan 100 meter lopen vindt de kuit niet prettig en gaat dan muiten.

Vanmiddag had ik na de huishoudelijke beslommeringen dus een hele middag voor me en ik had zin in een handwerkmiddag. Vorige week was ik al begonnen aan een nieuwe omslagdoek maar die haak ik inmiddels met mijn ogen dicht en ik had zin in wat meer uitdaging. Eerst nog even een proeflapje gemaakt met de weefsteek, maar met deze lichte wol had ik die snel onder de knie en het verveelde al snel. Op zoek naar iets anders dus want er ligt nog aardig wat te wachten in mijn voorraadbak.

In 2014 kocht ik op de handwerkbeurs in Zwolle een prachtige streng garen. Het was de laatste keer dat ik echt met mijn moeder op stap was (al wist ik dat toen nog niet) en dus ook de laatste keer dat we samen het garen uitzochten. Gleem Lace bij de stand van Wereldwol. Daar kreeg ik het patroon bij van de sjaal Muness Tower. Een hele mooie sjaal met een prachtig ajour patroon. Voor mij in elk geval een uitdaging.

Nu stuitte ik gister bij toeval op een artikel in het NRC over het nieuwe breien. Dit weekend is er in Amsterdam het Amsterdams Breifestival. Dat wist ik niet en al had ik het eerder geweten dan nog geloof ik niet dat het iets voor mij was, want je moet daar op academisch niveau kunnen breien en dat kan ik helemaal niet. In het artikel, hier te lezen, spraken twee dames over het ambacht breien en vertelden dat breien anno nu heel anders is dan jaren geleden. Ze geven aan dat als je in de jaren 80 van de vorige eeuw goed kon breien dat het niet zo hoeft te zijn dat je dat nu nog goed kan. Je moet de internationale breitaal kennen. Ga er maar aanstaan! Volgens mij is breien toch niet meer dan recht of averecht in allerlei varianten en dat zal toch niet anders zijn geworden. Natuurlijk weet ik echt wel dat er veel meer bij komt kijken en dat het maken van echt iets moois, wat goed past, niet altijd eenvoudig is.

Het zette me wel aan het denken want in de jaren tachtig breide ik er lustig op los. In die tijd waren de ingebreide truien met verschillende materialen in de mode en er rolde flink wat van deze truien van mijn pennen. Het was bij ons thuis heel gebruikelijk dat zowel mijn moeder, zus als ik lekker samen zaten te breien. Heel gezellig was dat en het was een feestje om speciaal naar Apeldoorn te rijden waar een hele mooie wolwinkel zat. De Wollebol.

In 1988 leerde ik mijn man kennen en een jaar later woonden we samen en werden we oom en tante van een prachtig nichtje. Vanaf dat moment werden er baby- en kindertruitjes gebreid, ook voor haar zus die later kwam en weer wat later ook voor onze eigen kinderen. Het stopte eigenlijk toen handwerken uit de mode raakte, er steeds minder handwerkzaken waren (ook de Wollebol stopte ermee) en ik naast het runnen van een gezin en een parttime baan ook nog een studie ging volgen.

Ik gun de dames van het breifestival natuurlijk hun mening en breien op academisch niveau zal mij echt niet gaan lukken, maar toch klom ik naar boven om daar de Gleem Lace op te vissen uit mijn handwerkbak en de nieuwe breinaalden die ik daar toen ook voor kocht.


Ik begon maar met het opwinden van het garen en dat kostte me ruim anderhalf uur want helaas had ik niet bedacht dat iemand even de streng voor me moest vasthouden zodat het makkelijk kon worden opgewonden. Zie je wel, geen academisch niveau! ☺
Na verloop van tijd was de boel zo in de knoop geraakt dat ik niks anders kon dan de draad doorknippen, de boel te ontwarren en een tweede bolletje te maken. Dat duurde even maar het kwam goed.
I
Inmiddels is de middag overgegaan in de avond en heb ik na het opwinden van de draad het patroon helemaal goed doorgespit. Daarna zette ik 101 steken op en breide twee naalden. Dat was even wennen met zo'n dun draadje. Ik heb de laatste tijd eigenlijk alleen maar met wat dikkere wol gewerkt, maar wat een mooi garen is het. Heel zacht en het werkt fijn. Straks de derde naald en dan moet ik de stekenmarkeerders al op de juiste plek zetten. In de jaren 80 deed ik dat gewoon met een draadje in een contrasterende kleur er tussen leggen, nu heb ik daar plastic stekenmarkeerders voor. Mij benieuwen hoe dat gaat werken. 

Uitdaging genoeg in elk geval want er komt flink wat telwerk bij kijken maar dat is ook wel weer leuk. De kuit kan rusten en zo ben ik toch actief bezig, al zal de fysiotherpeut allicht wat anders hebben bedoeld met actief bezig zijn. Ik zal het hem toch eens vragen. In elk geval ga ik kijken en beleven of ik de ervaring uit de jaren 80 kan inzetten in 2017!



 

donderdag 28 september 2017

De Playboy dood!

Dus Hugh Hefner, de oprichter van het spraakmakende mannenblad dat vooral gelezen werd om zijn steengoede interviews is overleden. De schat is 91 jaar geworden en dus niet gesmoord in de wieg, zo zou mijn jordanese oma gezegd hebben.

Op internet las ik dat Hugh temidden van familie zijn laatste adem uitblies. Daar moest ik stiekem een beetje om lachen want familie, laat me niet lachen, die Hugh is er natuurlijk tussenuit geknepen in het bijzijn van een aantal zeer mooie dames in minuscule witte stoeipakjes met konijnenoortjes op het hoofd en een pluisbal op de billen geplakt.

Op twitter las ik ook een berichtje dat het nu met de terreur ook wel snel gedaan zal zijn omdat, nu Hugh in het paradijs is,  er binnenkort geen maagden meer zijn. Op zich zou dat natuurlijk mooi zijn want die terreur zijn we natuurlijk wel zat. Het zou fijn zijn als Hugh dat in zijn eentje snel voor elkaar krijgt. Van mij mag hij!

Zo zat ik al mijmerend over Hugh vanavond op de bank met een haakwerkje terwijl de regen tegen de ruit kletterde. Een grotere tegenstelling kun je bijna niet hebben. Ik met mijn tuttige haakwerk mijmerend over een mondaine en extravagante meneer die zou hebben bijgedragen aan de seksuele revolutie. Althans die van de man dan want wij vrouwen kwamen er bekaaid vanaf bij Hugh. Hij zag vrouwen toch een beetje als dommige sexpoezen in konijnenpakjes die alleen maar hun lipjes hoefden te tuiten en lief hoefden te kijken op een foto.

Nu ben ik geen - hup de tuinbroek aan en hup de barricaden op - feministe, maar vind wel dat mannen en vrouwen gelijke kansen behoren te krijgen en ik heb dan nooit begrepen waarom vrouwen er lol in hebben om half of helemaal bloot in bevallige houdingen in een blad te gaan staan. Nota bene met een nietje door je buik. Afschuwelijk toch? Maar ach als ze het leuk vinden en het echt zelf willen dan moeten ze dat vooral lekker doen natuurlijk. Ieder zijn meug.

Het had dan ook mooi geweest als de Playgirl een zelfde oplage had gehad met mannen in konijnenpakjes met een pluisbal op de bilpartij en in dezelfde bevallige houdingen als de dames. Daar is in het verleden nog wel eens een slappe poging toe gedaan maar succesvol werd dat niet. Zelf vind ik dat logisch, want ik vind een blote man toch het mooiste met een broekje aan (behalve mijn eigen man dan, die vind ik altijd mooi) en ik denk dat er vele vrouwen zijn die daar precies ook zo over denken.

Al hakend denk ik aan de uitvaart van Hugh. Hoe gaat die er uit zien? Wordt hij ten grave gedragen door bloedmooie vrouwen in konijnenpakjes of krijgt hij de ouderwetse zwarte kraaien als dragers? Dat zou toch wel een beetje zuur zijn. Wie van zijn vrouwen mag er straks speechen tijdens de afscheidsdienst? Heeft hij dat zelf vastgelegd of gaan de dames daar nog over steggelen. Allemaal dingen waar ik geen antwoord op zal krijgen, maar waar ik wel benieuwd naar ben.

Ik las ook dat hij naast Marilyn Monroe wordt begraven en ik hoop maar dat zij zich nu geen zorgen ligt te maken. Zo van straks is het gedaan met mijn rust als die Hugh naast me ligt want nu kan hij niet zelf meer de boer op om achter de konijntjes aan te gaan en ben ik de enige dame in de buurt. Dat wordt nog wat!

Ineens schiet me nog een leuke herinnering te binnen. Jaren geleden, ik denk dat ik een jaar of 19 was,  had ik voor Sinterklaas het lootje voor een surprise voor mijn vader getrokken. Ik weet niet meer wat voor surprise het is geworden maar wel dat ik met mijn zusje naar de grote V&D in Amstelveen ben gereden om daar de sint inkopen te doen. Als grapje kochten we een Playboy voor mijn vader. Dat kon gerust bij ons thuis. Voor de kassa stond een lange rij en zus en ik wachtten geduldig met de Playboy in de hand tot we aan de beurt waren. Achter ons stond een meneer met een Donald Duck ook te wachten. Om de tijd te doden sloeg mijn zus de Playboy open en samen lazen wij zo'n beroemd interview (lees we bekeken de blootfoto's) De man met het Donald Duckje poetste zijn brillenglazen eens op en boog zich over mijn niet al te grote zus om eens even lekker mee te loeren. Zijn ogen rolden bijna uit de kassen en hij boog zich steeds verder voorover om maar niets te missen. Mijn zus schrok behoorlijk van het hoofd van de man wat ze ineens langszij zag komen en klapte van schrik het tijdschrift dicht en keek achterom recht in het gezicht van de man. Die kreeg een kleur als vuur, mompelde een excuus, liep de rij uit, legde zijn Donald Duck weer terug en verliet de winkel. Mijn zus en ik keken elkaar aan en kregen ontzettend de slappe lach. Zo erg dat we bijna in onze broek piesten. Ach die arme man denk ik nu. Wat waren wij toch krengen.

Ach die Hugh, moge hij in vrede rusten. En zijn handen thuis houden!


woensdag 27 september 2017

Helemaal klaar mee!

In februari 2016 begon ik aan een haakcursus die bestond uit 5 lessen verdeeld over een aantal zaterdagen. Na les nummer vier kwam ik - niet geheel ontoevallig - het patroon tegen van een mooie deken. Lapjes gehaakt met stokjes dus dat moest te doen zijn. Dochter had wel zin in een leuke deken dus wij met zijn tweetjes naar een wolwinkel en daar heeft dochter de kleuren uitgezocht en ik ging aan de haak!

Het was een simpel werkje en overal waar het kon zat ik lapjes te haken. Diverse malen aan het ziekenhuisbed van mijn echtgenoot, op vakantie-adressen en ook tijdens de kerstdagen in Marseille zat ik lekker te haken tussen het kerstfeestgedruis door. Het aantal lapjes groeide gestaag.

Soms was ik er even zat van en deed ik een ander projectje tussendoor en dan pakte ik de haaknaald weer op om weer verder aan de lapjes te gaan. Toen de benodigde lapjes allemaal af waren vond dochter de deken te kort. Tja. Dus alle wolletjes geteld en er nog twee rijen onder bijgemaakt. Toen kwam het moment dat de boel aan elkaar gemaakt moest worden en bleek dat ik als beginnende haakster niet had nagemeten hoe groot de lapjes moesten zijn. Achteraf bleek dit ook helemaal niet te staan vermeld in het patroon, maar de boel paste niet aan elkaar zoals het oorspronkelijk bedoeld was.

Dan maar zelf een plan maken. Ik maakte de rijen verticaal aan elkaar en haakte aan elke rij aan weerszijden nog twee rijen zwarte stokjes en maakte die rijen weer aan elkaar met wit. Toen paste het wel en was het ineens een deken.

Om hem mooi af  werken haakte ik er met de overgebleven kleuren nog een rand van vasten omheen. Vanavond toen ik na het werk thuiskwam heb ik het laatste stukje van de vasten gehaakt, hechtte alle draadjes af en samen met dochter hebben we hem plechtig over haar bed heen gespreid.

Ik ben er dus helemaal klaar mee en best een beetje trots. Mijn eerste grote haakproject is af. Wie had dat gedacht wat zo'n simpele haakcursus allemaal teweeg kan brengen.
Eindelijk op de eindbestemming.

De rand!

zondag 24 september 2017

2 soorten kadootjes!

Wat een kadootje was dit heerlijke nazomer-herfstweer. Het was ons al beloofd door het KNMI en ik had me dus voorgenomen om er eens extra van te genieten. Gisteren stond in het teken van boodschappen, verjaarskadootje kopen, soep maken voor familie en dan samen met hen naar de jarige vertrekken om daar het kadootje te geven en een plezierige avond te hebben met elkaar.

Vandaag stond op mijn planning om eens een beetje op te ruimen in de tuin. Vorig jaar bij het opnieuw inplanten kocht ik een Fijnstraaltje. Een klein plantje wat wel uit kon groeien tot een hoogte van 80 cm en schattige paarse bloemetjes heeft. Deze Fijnstraal had het zo naar haar zin dat ze zowat de hele border veroverde. Er staat nog iets paarsigs tussendoor te bloeien en er piept nog een hardrose bloemetje van een ooievaarsbek tussen de lila pracht maar verder is alles overwoekerd. Zelfs het tuinlicht in de border is niet meer zichtbaar door deze dame en daar moest en halt aan toe worden geroepen.

Ik had natuurlijk al veel eerder moeten ingrijpen, maar dan staat zo'n plant zo overdadig te bloeien dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen, maar vandaag stond het op de agenda. Niet alleen wat snoeiwerk maar ook eens flink onkruid wieden stond er op de lijst. Helaas gooiden muitende kuitspieren roet in het eten. Afgelopen vrijdag gingen die in staking en waren niet genegen om die staking op te heffen ondanks lekkere smeersels en liefdevolle aandacht. Dit was geen fijn kadootje! Strompelend verliet ik vrijdag het kantoorpand om thuis op de bank te ploffen met een maar een wens: Een grote dosis pijnstillers.

Dochter googlelde eens even en kwam tot de diagnose: Zweepslag. Wat het ook is/ was en hoe het ook heet zal me een worst wezen, maar knap lastig is het wel. Gelukkig was het vanmorgen bij het opstaan al wat minder en kon ik wat beter lopen, maar van in de tuin werken was geen sprake. Ik deed nog een slappe poging om een stoel bij de Fijnstraal te schuiven om eens ferm de snoeischaar te hanteren, maar een zwerm woedende bijen vloog op en verzocht me dringend om ergens anders te gaan snoeien en hun hun nobele werk te laten doen. Vooruit dan maar.

Het was zonde om niet van dit mooie weer te genieten dus ik legde de stakende kuit op een andere stoel en ging een toertje haken. De deken is bijna klaar, nog twee-en-een-halve toer vasten en dan is hij af, op een paar draadjes wegstoppen na. Nu is het binnen op de bank al een hele hijs met zo'n lap op schoot maar dan kan ik het grootste deel nog op de bank laten liggen. Op een tuinstoel gaat dat niet en daarom begon ik alvast aan een ander project.

Toen nichtje laatst de omslagdoek kreeg heb ik mijn schoonzus beloofd er voor haar ook eentje te maken. Ik had nog een bon van een webwolwinkel in Almere die elke laatste zaterdag van de maand een soort van wolmarkt heeft met allerlei aanbiedingen en daar had ik de laatste zaterdag van augustus al mooie blauw garen gekocht van stylecraft en was het dus heerlijk om met een bolletje wol en een haaknaald met het lamme pootje op een stoel een beginnetje te maken van een nieuwe omslagdoek.

En zo kon ik toch heerlijk genieten van dit nazomerweer kadootje! 


vrijdag 22 september 2017

Bijzondere ervaring

Dinsdag was ik de hele dag met een collega op stap. Nu gebeurt dat wel vaker maar dan is het een collega van mijn eigen afdeling en zijn we samen op pad voor ons eigen werk. Nu was ik met een collega uitvaartverzorger en dat is natuurlijk heel andere koek. In onze organisatie vinden we het belangrijk dat we zo ongeveer weten wat een ander doet niet alleen om beter te samen kunnen werken maar juist ook om onze klanten een optimale service te kunnen verlenen.

Daarom heb ik in het verleden al vaker een dag of een poos meegewerkt in een crematorium. De eerste keer was dat reuze spannend maar heb ik aan die ervaringen voor mijn eigen werk veel gehad.

Dinsdag ging ik met mijn collega naar een regelgesprek. Natuurlijk wist ik wel hoe dat ongeveer ging, ik had immers zelf aan de andere kant van de tafel gezeten na het overlijden van mijn mams, maar ik had nog nooit aan de andere kant gezeten. Ik ging met kriebels in de buik met haar mee, want wat tref je aan? Een hele verdrietige familie of een ruzieende familie en bovenal zouden ze het niet vervelend vinden als ik er bij zat? Je komt tenslotte binnen op een heel kwetsbaar moment in hun leven omdat ze net iemand hebben verloren.

De familie waar wij waren vond het geen probleem en ik aanschouwde hoe mijn collega rustig en sereen de familie hielp met het uitkiezen van de plechtigheid die bij hen en bij de overledene paste. Uiteindelijk wilde de familie graag dat de uitvaart vanmorgen zou plaatsvinden in zeer kleine kring en zo zou het ook gebeuren, alleen kon mijn collega er vandaag niet bij zijn omdat ze met vakantie ging. Dat vond de familie niet zo'n probleem want eigenlijk hadden ze helemaal geen uitvaartverzorger nodig. Het zou een hele kleine, intieme plechtigheid worden. Mijn collega vroeg toen of ze er dan vanuit onze organisatie een gastvrouw/gastheer bij wilden hebben en het antwoord daarop was ja.

Toen weer samen waren vroeg mijn collega of ik dat niet wilde doen. Ben je gek zei ik, ik ben toch geen uitvaartverzorger. Nee zei ze, maar wel een gastvrouw en deze familie heeft jou al gezien en dat is voor hen prettig want dan zien ze een bekend gezicht.

Om een lang verhaal kort te maken, ik zegde toe, mijn manager vond het goed en zo reed ik vanmorgen dus naar een crematorium om mij daar van mijn taak te kwijten. Natuurlijk had ik kriebels in mijn buik en bibberknieen want het moest goed. Je kunt het niet overdoen. En het ging goed.

Wat een bijzondere dag was dit! Dat ik dit zomaar mocht doen en ook het vertrouwen kreeg van de familie, mijn collega en organisatie. Ik heb weer zoveel geleerd vanmorgen dat maakt me nederig en ook een beetje trots.

Volgende week is het 12 jaar geleden dat ik ging werken in de uitvaartbranche. Eigenlijk voor twee weken op de afdeling P&O om administratieve achterstand weg te werken. Na twee weken werd gevraagd of ik nog een poosje wilde blijven om meer taken te doen. Dat vond ik fijn maar ik weet nog heel goed hoe eng ik het vond om de eerste keer in een crematorium te zijn en een (dichte) kist te zien. Brr, de dood stond zover van mij af, ik vond dat zo eng! Als je me toen had gezegd dat ik ooit op een dag nog eens gastvrouw zou zijn bij een uitvaart had ik je voor gek verklaard.

En nu in die twaalf jaar heb ik zoveel geleerd en heeft de angst voor de dood plaatsgemaakt voor respect. Nu kan ik zonder bibberende knieen rondlopen achter de schermen. Ik kon daardoor mijn eigen moeder verzorgen na haar overlijden en dat was een onvergetelijke ervaring die me zoveel rust heeft gegeven. En nu mocht ik vanmorgen zomaar gastvrouw zijn. Wat een bijzondere ervaring.

Een mooi begin van het weekend om een lekker wijntje open te trekken en te proosten op het leven wat vaak zoveel verdriet brengt maar ook zo veel moois brengt. Proost!


zaterdag 16 september 2017

Herfst

Ik heb geen idee wat er met de zomer is gebeurd. Zomaar ineens is ze weg! Mooie boel is dat.
Als kind had ik een boek met 100 voorleesverhalen en in een van die verhalen was de zomer ook ineens weg. Alle dieren in het bos in paniek omdat eentje van hen geen goed afscheid had kunnen nemen. Om een lang verhaal kort te maken, een van de dieren ging op zoek naar de zomer, haalde haar over om nog even terug te komen en natuurlijk kwam ze nog voor een dag of wat en ze leefden nog lang en gelukkig. Het was een van mijn lievelingsverhalen, ik kon er geen genoeg van krijgen.

Soms zou je willen dat verhalen tot leven komen. In dit geval, kon je er maar op uit om de zomer te verleiden nog even terug te komen, maar helaas we kunnen veel tegenwoordig, maar het weer veranderen dat kunnen we niet en dat is misschien maar goed ook.

Dan de herfst maar verwelkomen. Ik hou van alle jaargetijden maar de herfst is echt wel een beetje favoriet met al die mooie kleuren in de natuur. Toen we deze week door de Achterhoek en het Salland reden was al goed te zien dat de herfst op de stoep staat. Hier en daar beginnen de bomen al prachtig te kleuren, het ruikt echt al naar herfst buiten en het wordt natuurlijk elke avond een klein beetje vroeger donker. Oké, vooruit dan maar, geen verlangen meer naar de zomer maar de herfst verwelkomen.

Na ons tripje moest bij thuiskomst echt de kachel aan, het was maar 18 graden in de kamer en dat vind ik toch echt te fris. Het regende dat het goot echt helemaal niet leuk. Goed weer om het thuis gezellig te maken. Ik zette een grote pan met schenkel, allerhande kruiden en een plens water op en trok een krachtige bouillon waar ik later een heerlijke pan soep van maakte. Ook de eerste stamppot van het seizoen deed zijn intrede. Heerlijk!

Het voordeel van nog vakantie hebben was dat ik in de middag, bij daglicht, heerlijk een paar uurtjes kon haken aan mijn deken. Alle zwarte tussen banen heb ik er nu aangehaakt en nu ben ik bezig om die vijf lange lappen aan elkaar te zetten. Dat is een gezellig werkje, maar ook best nog wel een klus.

Ik heb nu bijna vier banen aan elkaar en zit te puffen van jewelste alsof de zomer zojuist toch weer is gearriveerd. De kachel kan weer uit, want het is best warm met zo'n lange lap deken op je schoot. Toch ga ik lekker door want het zou fijn zijn als hij dit weekend aan elkaar zit. Dan kan ik daarna de rand er aanhaken en dan is hij af. Dan ligt dochter er deze winter in elk geval lekker warm bij. (Al deed ze dat natuurlijk al) ☺



Update zondagmorgen: alle banen aan elkaar! 

vrijdag 15 september 2017

Kringloopwinkelen

Voor kerst kregen man en ik een hotelbon. Weer terug uit Frankrijk besloten we deze in te wisselen zodat we even konden bijtanken van alle emoties. Bovendien kletsten we samen alleen maar over wat we hadden meegemaakt dus was het goed dat we er even samen tussenuit piepten. Anders werden anderen maar gek van ons.

We kozen voor een landhotel in Almen. Dat ligt in de Achterhoek op 20 minuten van Deventer. Nu kom ik voor m'n werk regelmatig in de Achterhoek en weet ik hoe mooi het daar is. Nu konden we er lekker lang van genieten. 

Met windkracht 8 reden we de straat uit woensdag en gelukkig werd de storm hoe dichter we Almen naderde minder. In het hotel zetten we de koffer op de kamer en gingen richting Zutphen. 

Een mooi ritje naar een schattig stadje met leuke winkels. Ze hebben daar nog een echte boekwinkel, zo een waar het heerlijk naar boeken ruikt en je eindelooskunt  snuffelen. We sloegen er een plezierig uurtje stuk. 

S'avonds aten we een heerlijk diner in het hotel en sliepen die nacht als roosjes. Na het ontbijt gingen we weer huiswaarts maar niet meteen. We wilden nog wat dingen in de buurt bekijken. Helaas moest de zon al snel het veld ruimen en begon het weer te regenen. Geen weer meer om buiten te zijn. 

Nu schijnt kringloopwinkelen erg in te zijn en dus bedachten we dat ook eens te gaan doen. Even Google raadplegen voor een adres en hup daar gingen we al naar Deventer. 

Een grote hal vol met spullen. Bij binnenkomst zag ik een vitrinekast met mooie glazen en laat daar nu een schattige etagère tussen staan. Die riep me. Of ze alsjeblieft met me meemocht. Natuurlijk want ik was net op zoek naar haar. 

Er was ook een aparte afdeling voor boeken. Het leek wel een bibliotheek zo groot en wat lag er achteloos op de tafel die er stond? Een handwerkboek! Net wat ik zocht. 

Zes euro armer maar erg blij reden we weer richting Amsterdam. In de hozende regen en eerder dan gepland, maar ach het was leuk geweest. 

Thuis deden we de kachel aan, zetten we een potje thee en gingen de trouwfoto's nog maar eens bekijken. 


donderdag 14 september 2017

Zondag - The day after

Na een kort, heel kort nachtje, waren we zondag al om half twaalf in de lobby van het hotel. Het schijnt gebruikelijk te zijn om de dag na het huwelijk nog samen te komen voor een brunch, dan worden alle restjes opgemaakt van het eten en drinken wat over is gebleven en daarna nemen de gasten afscheid en gaan weer terug naar huis. Voor velen best nog een eindje rijden want Frankrijk is een groot land.

Wij gingen met z'n vieren met een taxi naar de feestzaal waar onze bus had overnacht. Ik zou dan samen met de beste vriend van zoon die ook getuige was alvast kunnen gaan helpen en de andere twee haalden de rest van ons gezelschap op. Dat helpen was niet echt de bedoeling bleek al snel, want de moeder van de bruidegom ging toch niet met tafels en stoelen lopen sjouwen. Daar kon echt geen sprake van zijn. Franse verontwaardiging alom!

Nu had ik mijn hoed in het hotel gelaten, zodat er geen enkele reden was om niet mee te helpen en geen haar op mijn hoofd die er over piekerde om dan maar in een hoekje te gaan zitten en me te laten bedienen. No way! Hier moest heel veel tact en overtuigingskracht aan te pas komen om in mijn gebrekkige Frans twee tantes en een nichtje van schoondochter te overtuigen dat deze moeder van de bruidegom niet op haar luie achterste ging zitten maar graag mee wilde helpen. Uiteindelijk gingen ze akkoord en mocht ik de tafels dekken!

Op een grote tafel maakten we een buffet met heerlijke salades, plakken vlees, kaas en veel lekker brood wat ze warm bij de bakker hadden gehaald. Met zo'n 60 man werd er opnieuw gezellig en langdurig gegeten. Daarna namen de meeste gasten afscheid en werden man en ik gekust en geknuffeld door mensen die we pas een dag eerder hadden ontmoet en vlogen de uitnodigingen om langs te komen over en weer. Zo zijn we uitgenodigd in: Casablanca in Marokko, Montreal in Canada en hebben we nu vier logeeradressen in Parijs en eentje in Lyon. Als dat allemaal doorgaat dan hebben we geen tijd meer om te werken! Maar wat een ontzettende hartelijkheid. We waren er gewoon beduusd van.

Toen moest alles weer opgeruimd worden en schoongemaakt. De zaal wordt door de dorpsbewoners voor meerdere doeleinden gebruikt dus alles moet weer terug naar waar het hoort en weer schoon. Ook hier kwamen er protesten dat de familie van de gom niet mocht helpen, maar nu stond ik er niet alleen voor en pakten we gewoon aan. Binnen een uurtje was alles spic en span en gingen we terug naar het hotel, maar niet voordat we een uitnodiging hadden geaccepteerd om die avond in de tuin van grootmama (92) gezellig met de naaste Franse familie te komen eten. We kregen het advies om wel wat warms aan te trekken want het zou die avond een beetje fris worden. Wat een gastvrijheid.

Na even een tukkie te hebben gedaan doften we ons een beetje op, klommen weer in de bus en reden naar het huis van oma even buiten Toulouse. Vlak bij een prachtige kerk stond een gigantisch huis met een gigantische tuin en daar werden we opnieuw welkom geheten en kregen we opnieuw een glas champagne in de hand gedrukt. Weer begon het gekus en geknuffel want dat is een belangrijk onderdeel van een begroeting daar in Frankrijk. In de keuken stond een enorme pan op een gasbrander met een gigantische hoeveelheid aardappelpuree. Althans zo leek het. Het bleken wel aardappels te zijn, gestampt tot een puree maar daar doorheen zat een speciale kaas en een flinke hoeveelheid knoflook.

Ik hou van koken en was dus erg nieuwsgierig en kreeg uitleg in het Frans. Het heette Aligot. Google maar eens en dan zie je hoe dat gemaakt wordt. In de tuin stonden een aantal partytenten met daaronder gedekte tafels voor zeker 30 mensen. Twee grote BBQ's werden aangestoken met speciaal hout en kruiden en daar werden enorme cirkels worst op geroosterd. Soucisse de Toulouse. Net als de Aligot een specialiteit uit de streek. Eerst nog heerlijke hapjes vooraf en toen kregen we een bord met Aligot, saucisse de Toulouse en zalige ratatouille geserveerd. Het liep allemaal van een leien dakje.
Eerst werd ik nog in de keuken geroepen om te zien hoe de Aligot dan verwarmd wordt en opgediend en ik kreeg allemaal tips voor als ik het zelf zou gaan maken. De helft daarvan ben ik al weer vergeten, want het ging in rad Frans en hier in Nederland kan ik hoogstwaarschijnlijk die speciale kaas toch niet krijgen, maar leuk en attent was het wel. Het smaakte trouwens heerlijk.

Na het dessert, wat uit een speciale taart bestond was het tijd voor de bedankspeeches. Bruid en bruidegom stonden stralend naast elkaar op het terras (wel een beetje verkleumd want het was best fris) en zoon bedankte iedereen namens hen tweeen voor een geweldig weekend. Eerst in het Frans (mijn hart zwol van trots) en daarna in het Nederlands. Daarna bedankten de ouders van de bruid en toen deden man en ik ook nog een woordje. Oeps dat was lastig, want dat hadden we van te voren niet ingestudeerd, maar het lukte en opnieuw veel gekus en geknuffel.

Maandag rond het middaguur was het helaas al weer tijd om afscheid te nemen van het bruidspaar. Zij moesten nog een aantal dingen regelen en wij moesten ons opmaken om weer terug naar Nederland te gaan. Altijd weer even ellendig om afscheid te nemen en te weten dat ik zoon voorlopig niet kan vasthouden, maar wat is het goed te weten dat hij zijn geluk heeft gevonden en zoveel lieve Franse familieleden erbij heeft gekregen.

Wij brachten de bus terug naar de verhuurmaatschappij en gingen aan boord van het vliegtuig die ons keurig weer naar Amsterdam bracht. Het was een geweldig weekend, zoveel moois beleefd, kennis gemaakt met zoveel leuke mensen en vooral gezien hoe zoon en schoondochter samen het geluk hebben gevonden en nu als echtpaar verder gaan. Er zijn eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven hoe mooi dat allemaal voelt!



dinsdag 12 september 2017

Zaterdag - De Dag!

Zaterdagmorgen ging al om half acht de wekker. Dat is best vroeg voor een zaterdag, maar ach als je zoon trouwt dan kijk je niet op een uurtje eerder uit je bed.

Dochter, schoonzus, nichtje en ik gingen met de bruid met de trein naar Agen. De heren van ons gezelschap gingen met de gom naar de feestlocatie, want die moest nog versierd worden. Om 8.49 uur zaten wij met z'n vijven in een luxe TGV die ons van Toulouse in een uurtje naar Agen bracht. In Frankrijk mag je niet overal trouwen. Alleen in je eigen woonplaats of in de woonplaats van je ouders, vandaar de keuze voor Agen.

Het regende een beetje maar in Agen was het gelukkig droog en brak de zon door. Op het station stond de moeder van de bruid ons al op te wachten. Dat is een ontzettend leuk mens en de begroeting was dan ook allerhartelijkst. In gezwinde spoed stekkerden wij als een sliert kippen achter de bruid aan door zeg maar de stationsstraat naar de kapper. Daar stonden ze al met z'n tweeën op ons te wachten en werden bruid en dochter direct naar de stoelen begeleid. Zij zouden immers nog doorgaan naar de beautysalon voor de make-up.

Bij de coiffeur. Als paasei!
Wat een belevenis was dat om daar op een zaterdagmorgen bij zo'n Franse kapper te zitten. Het gaat allemaal net wat anders dan hier. Hier krijg je een jasschort voor en daar trek je hem aan en na het wassen krijg je een papieren handdoek om je hoofd als een soort paasei! Schoonzus en ik lagen dubbel van het lachen. Gelukkig had mijn kapster hier afgelopen donderdag foto's gemaakt van mijn kapsel en kon ik laten zien hoe het een beetje moest zitten, want hoe leg je zo iets uit in het Frans? Het kwam allemaal goed.

Toen bruid en dochter naar de make-up vertrokken en wij uiteindelijk ook klaar waren gingen we naar het huis van moeders. Die had daar een paar heerlijke snacks klaar staan zodat we nog even wat konden eten voor we ons om moesten kleden. Een heel relaxed moment.

Ondertussen kwamen er berichten uit Toulouse dat de gom was aangekleed, de rest van de mannen ook en dat ze allemaal in de bus onderweg waren. Met de auto is dat algauw 1,5 uur. Om half drie reden ze voor en stapten de dames in en reden wij alvast met de gom naar het stadhuis. Bruid kwam met haar vader. Bij het stadhuis hadden zich al flink wat gasten verzameld en net toen de bruid gearriveerd was begon het te regenen. Gelukkig konden we direct naar binnen en mochten we de trappen beklimmen op naar de grootste en de mooiste trouwzaal. Volgens goed Frans gebruik wordt een huwelijk waarop het regent op de dag een heel gelukkig huwelijk en daarom kregen we het advies om ons geen zorgen te maken over de regen. Nou dat is prettig om te weten al weet ik zeker dat een zonnig huwelijk ook heel gelukkig kan zijn!

De bruidegom blijft een Amsterdammer!
Het bruidspaar nam plaats op hun stoelen en de gasten zetten zich op hun plaatsen en het wachten was op de ambtenaar. In dit geval was het niet de burgemeester zelf maar zijn rechterhand. Hij was nog jong, droeg een donkerblauw kostuum en had daarover heen een sjerp in de kleuren van de Franse vlag. Zo'n trouwerij gaat daar zo'n beetje hetzelfde als hier behalve dat ze elkaar niet de rechterhand geven, maar van beiden klonk een overtuigende Oui!

Dat was een bijzonder moment. Twee stralende mensen, waaronder onze eigen zoon die graag met elkaar verder willen. Gelukkig had ik een bril op zodat mijn waterige ogen niet erg opvielen en niemand die de brokken in mijn keel zag!

Na de voltrekking joeg de bode ons zo'n beetje de zaal uit. Het mens had waarschijnlijk zin in het weekend - logisch - maar buiten kwam het even met bakken naar beneden en het gezelschap liet zich dus niet zomaar wegsturen. Na wat heftige discussies met wat Franse familieleden mochten we in de hal toch nog even wachten tot de bui wat afgezakt was.

De trouwzaal.
Bij de huwelijksvoltrekking was de ene oma van de bruid aanwezig. Zij is al 96 jaar oud en was zo blij dat ze er bij kon zijn. De andere oma is 92 jaar oud en zij woont in een buitenwijk van Toulouse. Daarom zou het feest daar vlak bij zijn zodat beide oma's een deel van het huwelijk konden meemaken. Het bruidspaar werd door de vader van de bruid naar Toulouse gereden en ons gezelschap klom weer in de bus om weer richting Toulouse te gaan. We hadden lekkere, feestelijke muziek aanstaan en werden best gek aangekeken toen we de stad uitreden. Nu had onze huurbus een Duits kenteken dus je zag de mensen denken: Gekke Duitsers! haha

De feestlocatie lag ergens buiten een dorpje vlakbij Toulouse en daar werden we ontvangen met champagne en lekkere hapjes. Daar konden we kennis maken met de rest van de Franse familie. Ooms, tantes, neven en nichten, onze schoondochter is ruim bedeeld met familie. Nu waren wij ook best met een aardig groepje want ook mijn schoonfamilie en vrienden van de Gom uit Amsterdam waren overgekomen. Een klein Frans neefje van twee jaar oud zag mijn neefje van tien en pakte zijn hand om met hem naar de kippen te gaan kijken die achter een hek gezellig liepen te scharrelen. Zonder woorden begrepen ze elkaar. Zo lief om te zien.

Rond negen uur begon het diner. Heerlijk was het. Tussen de gangen door werden er spelletjes gedaan waarbij er telkens uitleg werd gegeven in twee talen zodat we allemaal mee konden doen. Ik moest nog een verhaal voorlezen over een koets, koetsier, paarden en wielen waarbij iedereen in de koets zat die dat onderwerp vertegenwoordigde zich met stoel en al moest omdraaien als zijn woord genoemd werd. Het werd een zooitje en van het lachen kon ik bijna niet meer voorlezen.

Man en ik hielden onze speech, om de beurt een zin, eerst in het Nederlands door man en daarna ik in het Frans en we kregen luid applaus. Na het diner wat rond middernacht was afgelopen begon het feest en werd er gedanst. In een aparte ruimte lagen allemaal gekke hoedjes, brillen, sjaals en pruiken. Mensen konden zich verkleden en dan werd er een polaroid foto gemaakt die allemaal aan het bruidspaar werden overhandigd later. Heel erg grappig. We hebben ontzettend gelachen en dan valt de taalbarrière helemaal weg.

Het feest duurde tot de kleine uurtjes en om vijf uur in de ochtend gingen de laatste gasten met een taxi naar het hotel. Ik had geen voeten meer, maar wat een geweldige dag was het. We hadden maar een paar uur om te slapen want zondag om twaalf uur werden we alweer op de feestlocatie verwacht voor de brunch!

Zo gaat dat daar! Wordt vervolgd!


De moeder van de gom. Met hoed!



Vrijdag! Vertrek!

Wat een geweldig weekend hadden wij! We zijn weer terug en het is nog nauwelijks te bevatten allemaal.

Vrijdag vertrokken we in de hozende regen met z'n achten naar Schiphol. Man, dochter, broer, schoonzus, neefje, nichtje en mijn vader. Voor hem was het extra spannend want hij had al in geen 30 jaar meer gevlogen. Op Schiphol voegde de beste vriend van onze zoon zich bij ons gezelschap en zo waren we met negen man op weg. Gezellig. We gaven de koffers af en gingen vlot door de security. Mijn vader, nichtje en neefje keken hun ogen uit. Daarna was het tijd voor koffie en mijn neefje stond met zijn neus tegen het raam geplakt om de vliegtuigen te zien vertrekken van de gate en te zien opstijgen. Met 20 minuten vertraging gingen we de lucht in om anderhalf uur later in Toulouse te landen in de zon!

De huurauto opgehaald, een busje voor 9 personen en op naar het hotel. Dat was nog even gek want er zijn meerdere Ibis hotels in Toulouse en zoon had ons doorgegeven dat het die in het centrum was. Stonden we daar aan de verkeerde receptie. Uiteindelijk belde de vriendelijke receptionist naar de andere twee hotels in het centrum om te horen waar we dan wel welkom waren en we klommen allemaal weer in de bus!

S'avonds gingen we met een hele groep bruidsgasten tapas eten in een heel leuk restaurant. Schoondochter wist de weg en dus stekkerden we met een hele groep bruiloftgasten door Toulouse. Toen wij allang aan een drankje zaten kwam eindelijk de bruidegom, want die moest eerst nog gasten van het vliegveld halen. Wat was het heerlijk om hem weer te zien en hem weer in mijn armen te hebben!

Met een ploeg van ongeveer 30 personen- voornamelijk familie en vrienden van de Gom en wat vrienden en de broer en schoonzus van de Bruid -zaten we gezellig te eten en te kletsen. Gesprekken in het Frans, Nederlands en Engels, alles door elkaar. Kwamen we er niet uit dan konden zoon en/of schoondochter vertalen. Het was een lawaai van jewelste, maar we waren niet de enige gasten. Heerlijk gegeten en de stemming zat er al goed in! 

Op tijd zochten we ons mandje op om een goede nachtrust te krijgen want zaterdag - de grote dag - moesten we al weer vroeg uit de veren.

donderdag 7 september 2017

Checklist

-Haren in de kleur en krul V
-Koffer gepakt V
-Kadootje mee V
-Paspoorten in de tas V
-Zakdoeken mee  V
-Speech geschreven V
-Nederlandse kaas gekocht V  
-Extra panty (voor je weet maar nooit) V
-Nagels gelakt! V

Het lijkt er op dat we er klaar voor zijn. Alles wat gedaan moest worden is gedaan en volgens mij zit alles wat we moeten hebben in de koffer! Alleen de tandenborstels nog, maar die hebben we vanavond en morgenochtend nog nodig.  We zijn er klaar voor en ik heb er zin in. 

On y va! 


 
  

woensdag 6 september 2017

Karmozijn

Ziezo dit was mijn eerste vakantiedag! En best een lekkere dag al zeg ik het zelf. Natuurlijk werd ik op de gewone tijd wakker omdat mijn innerlijke wekker nog aan stond, maar om dan nog even terug te kunnen keren naar dromenland was best lekker.

Ik had best grootse plannen om eens flink aan de bak te gaan in het huishouden, maar zoals dat gaat met goede voornemens kwam hier niet zoveel van terecht. En wat ik dan wel gedaan heb verliep ook al niet gesmeerd. Iets met was aan de lijn hangen, regenbuien, afhalen en weer ophangen en uiteindelijk toch maar binnen opgehangen.

Gelukkig had ik nog een lekker boek en dat moest uit. Van wie? Van mij! En wel vandaag. Dus krulde ik mij op in mijn hoekje op de bank, radio aan, kop koffie er bij en maar lezen. Zomaar op een gewone woensdagochtend. Heerlijk! Een lekkere roman was het met allerhande familieperikelen van een Engelse schrijfster. Het leuke van haar boeken is dat ze heel beeldend kan schrijven over de prachtige heuvels daar in dat stukje Engeland met bijbehorende natuur. Over kliffen en aanrollende golven in kalme of in woeste zeeën en de mooiste wolkenluchten. Als ik dan zo verdiept ben in een verhaal zie ik het als het ware voor mij. Ze schreef ook over karmozijnrode bloemen. Karmozijn rode bloemen! Wat een prachtig woord eigenlijk, karmozijn rood. In mijn verbeelding is dat een diep donkerrode kleur en ik kauwde in gedachten nog even door op dat karmozijn rood. Kar mo zijn, klinkt koninklijk!

Toen het boek uit was, was de ochtend nog lang niet om en vond ik dat ik op mijn vakantiedag gewoon helemaal zelf mocht beslissen dat ik iets voor mezelf ging doen en dat die extra huishoudklusjes best een andere keer mochten en daarom pakte ik de deken en begon de randen aan de zijkanten te haken. Twee rijen zwarte stokjes aan weerszijden van iedere baan. Gewoon een lekker werkje waar je niet al te veel bij na hoeft te denken.

Toch moest ik in de benen want er moest natuurlijk ook nog wat gegeten worden vanavond dus maar even naar het dorp. Daar was het een rommeltje want het is de feestweek en dan staat er een grote tent en een kermis midden in het dorp. De wekelijkse woensdagmarkt viel bij al dat kermisgeweld in het niet, want er waren maar een paar kramen. Niet veel aan dus. Na de boodschappen liep ik nog even binnen bij de Etos om wat mini producten te kopen voor aanstaande weekend. Veel makkelijker om een miniflesje shampoo mee te nemen in je koffer dan een grote fles.

Bij de Etos wemelde het van de aanbiedingen en zo ook de nagellak. Twee halen en maar eentje betalen. Daar hou ik van. Nu wist ik dat dochter bij haar fuchsia roze jurk nog een bijpassend lakje moest hebben. Dus ik kocht er eentje voor haar, maar dat betekende dat ik er voor mezelf ook nog een mocht kiezen. Mijn outfit zaterdag is donkerblauw met een vleugje wit. Wat zou ik daar nu eens voor kleur bij kiezen. Een rode. Niet al te fel maar een mooi, beschaafd, beetje warm rood zou passend zijn. Karmozijnrood! Die moest ik hebben. Alleen wist ik niet precies hoe rood karmozijnrood is.

Op goed geluk dan maar en ik kocht de kleur Queen of Tarts! Koningin van de taartjes. Nu vond ik karmozijnrood al koninklijk maar een karmozijnrood taartje heb ik niet zo snel voor de geest. Best een rare naam voor een nagellak eigenlijk, maar ach een kniesoor die daar op let.

Thuis zocht ik het op via google. Karmozijn rood. En warempel het kwam nog best overeen met mijn nagellakje. Dus ga ik met karmozijnrode nagels naar Frankrijk.

En wat was nu dus de rode draad van mijn eerste vakantiedag? Precies. Karmozijn rood!

Karmozijn rood!

Best karmozijn rood toch?