zondag 13 augustus 2017

Omslagdoek, borduurtje en een eigen wil!

Vanmorgen heb ik de laatste hand gelegd aan de omslagdoek voor ons nichtje. Hij kan op de post als verjaarscadeautje. Een beetje verlaat want ze was deze week al jarig en tegelijkertijd is het ook niet erg want ze zit midden in een verhuizing en is ze afwisselend op het oude adres om in te pakken en op het nieuwe adres om te klussen. Over een week gaat ze er definitief wonen en dan gaat de omslag doek op de post of we brengen hem langs als we haar nieuwe huis gaan bewonderen, maar het is natuurlijk aan haar of ze al zo snel visite wil ontvangen. Een verhuizing is niet niks.



Hij is goed gelukt al zeg ik het zelf. Het is een fijn patroon om te haken en het colour craft garen is lekker zacht en haakt fijn. Ik heb twee van deze doeken gemaakt met de Royal van Zeeman en dat ging ook prima, maar dit garen is toch net even wat zachter en valt wat soepeler. Enfin alle waar is naar zijn geld. Voor mij is het makkelijker om even de Zeeman binnen te lopen dus ik zal deze omslagdoek vast nog wel eens maken van de Royal. Niks mis mee. 

Het is altijd prettig om weer een project af te hebben en dan te bedenken waar nu eens mee te starten of mee verder te gaan. Ik heb nog een UFO (de deken voor dochter) en nog wat mooie garens die op mij liggen te wachten. O.a. het cashmere garen voor een dekentje voor ons kleinkind. 

Dat cashmere garen is prachtig. Zo ontzettend zacht! Ik moet er eens even goed over nadenken hoe ik dat dekentje ga maken, want dat garen mag zeker niet verpest worden. Ik verheug me dus op vele snuffeluurtjes op internet om tips en patronen voor een babydekentje van dit garen. Lees je mijn blog en heb je een tip of idee? Wees welkom om het te delen.  

Eerst heb ik nog twee andere projectjes. Voor de regenboogkussens ga ik eerst weer een borduurtje maken. Ditmaal een vlinder voor Annie. Vlinders, vogels en bloemen vind ik heel leuk om te borduren en ik vond ook nu weer een mooi patroontje in de tinten waar Annie van houdt. Dus heb ik zojuist mijn garenlaatje er eens bijgepakt  om de juiste kleuren te kiezen. 



Lang geleden kocht ik bij de Hema een kistje/kastje met laatjes die eigenlijk voor schroeven en spijkers gebruikt worden, maar als je uit de lange laatjes de tussenschotjes weghaalt dan passen daar precies strengetjes borduurzijde in. Reuze handig en het neemt niet veel ruimte in. Mijn moeder had vroeger een trommeltje van Quality Street snoepjes en daar bewaarde zij haar borduurzijde in, maar die strengetjes maakten altijd ruzie met elkaar en dat werd dan een grote warboel. Al zal ik daar ook mijn aandeel in hebben gehad als ik een kleurtje nodig had om weer een randje kruisjes te maken op mijn oefenlapje. Overigens niets lekkerder dan op een regenachtige middag die kleurtjes uit te zoeken en het weer netjes te maken. Raar kind was ik, maar ach we hadden nog geen computers en ipads!

Nu de kleuren gekozen zijn ga ik het lapje knippen en omzomen en dan kan het borduurfestijn beginnen. Die afwisseling met verschillende soorten manieren van handwerken is erg leuk. Na dit borduurtje dat op 5 september af moet zijn is het volgende plan om de deken af te maken en daarna het dekentje voor ons Pietertje! Ons Pietertje die een eigenwijs Pietertje is want afgelopen vrijdag op de echo weigerde meneer of mevrouw zich even om te draaien zodat de laborante kon zien of het een jongen of een meisje wordt. Nog maar 13 weken in de maak en nog maar 8 cm groot en nu al een eigen wil. Ik mag dat wel!
 

vrijdag 11 augustus 2017

Zonder afscheid

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van een goede kennis. Ik had haar al een tijdje niet gezien of gesproken - zo gaat dat soms - maar nu liet ze me weten dat haar zusje was overleden. Ze heeft een heleboel zussen en sommige kom ik hier op het dorp wel tegen en ook de andere zussen hadden geen afscheid mogen nemen van dat ene zusje.  Ontzettend verdrietig om afscheid te moeten nemen appte ik haar terug, maar dat was nu net het probleem. Ze had geen afscheid kunnen nemen.

Haar zus was in december overleden en ze had geen afscheid mogen nemen en dat vrat aan haar. Ze wist dat ik bij een uitvaartorganisatie werk en of ik niet eens hier en daar kon informeren wanneer de uitvaart was geweest en of er een begrafenis of een crematie was geweest. Ik beloofde mijn best te doen.

Nu is het in de Wet op de Lijkbezorging vastgelegd dat een begrafenisondernemer gen informatie mag verstrekken aan derden over de uitvaarten die zij verzorgen. Maar in diezelfde wet staat ook dat crematoria verplicht zijn om die informatie wel te verstrekken. Als ze dus in een van onze crematoria zou zijn gecremeerd dan kon en mocht ik haar dat vertellen.

Ik sprak diverse collega's en allemaal waren ze bereid om het na te kijken, maar we kwamen haar niet tegen. Nu, na ettelijke maanden, weet mijn kennis nog steeds niet waar haar zus begraven of gecremeerd is en ik begrijp heel goed dat het aan haar vreet.

Al dagen spookt het door mijn hoofd hoe zoiets nou mogelijk is, want ook al is er ruzie in de familie om wat voor reden ook, waarom kies je ervoor om familie geen afscheid te laten nemen. Als een soort straf of als een soort wraak? Wat doen mensen elkaar toch aan? Eens temeer besef ik me dat een uitvaart niet alleen belangrijk is voor de dode om die een laatste rustplaats te geven, maar zeker voor de naasten om weer verder te kunnen met hun leven.

Mijn kennis moet het er mee doen, zij moet verder zonder dat afscheid en dat gaat haar op termijn ook lukken want het is een sterke vrouw, maar verdrietig is het wel.

Zo dit was even een serieus blogje omdat het me zo bezighoudt maar ik beloof; het volgende blogje is gewoon weer dagelijkse onzin!

dinsdag 8 augustus 2017

Sauna

Ergens vorig jaar, ik meen in september, vulde ik balorig een prijsvraag in. Ik weet niet eens meer waarvan, maar luttele weken later viel er een envelop in de bus. Daarin zat een brief die mij feliciteerde met mijn gewonnen prijs. Een sauna arrangement voor twee personen!

Nou daar moest ik even van bijkomen want ik was nog nooit naar de sauna geweest en had eigenlijk ook geen plannen om te gaan, want een hele dag met vreemde mensen in je nakie te verkeren is echt helemaal niks voor mij.

Dochter bekeek de gewonnen prijs en zei direct, als ik niet in mijn blootje hoef ga ik gezellig met je mee!  Gelukkig bleek deze sauna ook badpakdagen te hebben. Dat schijnen de meeste sauna's te hebben, maar wist ik veel. Zo'n badpakkendag is bij deze sauna altijd op een dinsdag en normaal gesproken moet er op dinsdag gewerkt of naar college gegaan worden en daarom was de bon in de vergetelheid geraakt. Nu de universiteit gesloten is besloten wij de bon dan ook te gaan verzilveren en ik nam een snipperdag!

Het was nog een heel gedoe om die bon terug te vinden, want zoals dat hier meestal gaat was hij heel goed opgeborgen. Zo goed dat we hem niet meer konden vinden. Na heel veel gezoek, gezucht en gesteun vond ik hem onder in een schoenendoos. Heel handig Annemarie! Een schoenendoos! Enfin de bon was terecht dus we konden boeken via de site van de thermen. Met deze bon hadden we recht op de entree van de sauna, konden we gebruik maken van het lunchbuffet en mochten we kiezen uit een gezichtsbehandeling van 35 minuten of een ontspanningsmassage van 35 minuten. Dochter mocht kiezen en ze koos voor de massage.

Toen dat geregeld was diende de volgende vraag zich aan, want wat neem je, behalve je badpak of bikini, mee naar zo'n sauna. Je kon een badjas en baddoek huren maar dat liep nog behoorlijk in de papieren. Het was ook heel gebruikelijk dat je je eigen badjas, handdoek en slippers meeneemt en dus waste ik onze badjassen en liep ik vandaag als een groot, roze varken compleet voor gek in de sauna.
Gelukkig waren er meer mensen van mijn postuur in roze badjassen dus was ik niet alleen en dat was een hele troost!

Was het leuk? Ja het was leuk. Het is sowieso leuk en fijn om een dag met mijn dochter op stap te zijn en de thermen ligt aan een prachtig meer in Voorst. Een uurtje rijden voor ons. We werden vriendelijk ontvangen, kleedden ons om (was nog even een gedoetje in een gemengde kleedkamer zonder hokjes) en begaven ons op het saunaplein. Eerst onder de douche was het voorschrift en toen konden we kiezen uit diverse sauna's. We zaten in een stoomcabine, zweetten in een saltarium, dobberden in een bloemenbad, scrubden in het osmaanse badhuis, zwommen in het zwembad, dompelde ons in het wisselbad (brrr koud) en genoten van de massage. Wat een verwennerij was dat. Ik had geen idee dat ik zoveel knopen in mijn kuiten had, maar de masseuse kende geen genade en joeg ze met stevige hand allemaal weg.

Met satijn zachte huidjes reden we weer naar huis, geurend naar een mengelmoes van rozen van de rozensauna, de eucalyptus van het stoombad en de amandelolie van de massage. Het is pure ontspanning zo'n dag, alle zorgen en beslommeringen weken van je af.  Het is zeker voor herhaling vatbaar en we gaan lekker sparen voor zo'n dag, maar bloot? Nee dat nog steeds niet!




zondag 6 augustus 2017

Moestuintje

In mijn moesbak groeien de tomaten voorspoedig. Aan de tijgertomaat hangen inmiddels al twee tomaatjes. Met tijgerstrepen! Hoe leuk is dat! Maar deze peutertjes hebben nog veel zon en water nodig voor ze geoogst kunnen worden en daarvoor hebben ze meer ruimte nodig. 

Het werd dus tijd om de overige bewoners van de bak te controleren. Er groeide één bietje en aan de blaadjes te zien verwachtte ik een mooie biet te kunnen oogsten. Helaas meer dan een verdikt wortelstokje bleek het niet te zijn. 

Dan de worteltjes, hun loof gaf ook hoop en jawel hoor! Een paar echte wortels en lekker dat ze zijn! En dat allemaal uit zo'n klein moestuinpotje van de grootgrutter. 

Ook de cavolo nero doet zijn best, daar ga ik maar eens even voor googelen wanneer je kunt oogsten en hoe te eten. Als dat gepiept is kunnen de tomaten hun gang gaan. Ik hoop op veel tomatensaus uit eigen tuin! 



donderdag 3 augustus 2017

Update doek

Over minder dan een week is ons nichtje al jarig en daarom ben ik druk aan de haak! Inmiddels al aan de vierde bol dus er komt schot in, maar er moet nog even worden doorgewerkt. Nou er zijn vervelender dingen dan lekker op de bank onder het genot van een kopje koffie te zitten haken. Luisterend naar de radio of af en toe een blik werpend op de tv. Mij hoor je niet klagen.

Alhoewel, ik heb wel wat te klagen. Over het weer! Het zal niet, hoor ik in mijn oor, want als wij Nederlanders iets goed kunnen is het wel klagen en mopperen over het weer. Doorgaans kan het mij niet zoveel schelen wat voor weer het is, al prefereer ik een zonnetje boven een plensbui, maar als die plensbui er is als ik toevallig net in mijn warme bedje lig dan is zo'n plensbui een heel fijn achtergrondmuziekje.

Het is vandaag 3 augustus, hoogzomer dus, maar wel een echte Hollandse zomer. Vandaag moest ik naar Meppel. Een mooie rit zo door de polder en het Drenthse landschap. Felle opklaringen en witte donzige wolken in een blauwe lucht. Helder zomerlicht over korenvelden en akkers vol met mais of aardappelen. Echt een heel mooi gezicht. Tot zover geen klagen, maar dan die wind! Mensenkinderen toen ik na gedane arbeid daar het pand verliet woeien mijn haren bijna van mijn hoofd en werd mijn Fordje geteisterd door enige windstoten. Nu is mijn Fordje niet zomaar uit het veld te slaan en ligt - zeker met mij erin - stevig op de weg, maar voor mijn medeweggebruikers met aanhanger of caravan was dat wel een ander verhaal. Zeker op de ketelbrug!

Wat ik zo jammer vind is dat het nu wel hoogzomer is maar geen buitenzit weer. Niet lekker in de tuin eten en nog lang buiten zitten. Dat zou natuurlijk best kunnen, maar dan moet je wel je berenvel aan trekken. Daarom mopper ik een beetje op de Hollandse zomer en die ellendige wind die al mijn bloemen teistert in de tuin.

Ik weet dat het niet zoveel zin heeft om te klagen want daar wordt die zomer echt niet stabieler door, maar toch blijf ik het jammer vinden. Aan de andere kant ben ik blij dat ik nu ook niet in Rome vertoef, daar is het 41 graden en ook bij zoon en schoondochter in Marseille is het ruim 35 graden.
Als ik eerder ben zijn dat ook geen temperaturen waar ik blij van word dus moet ik van mezelf ophouden met zaniken.

Gewoon lekker doorhaken aan de omslagdoek, want voor we het weten is het weer herfst en dan kan ze hem vast goed gebruiken.

dinsdag 1 augustus 2017

Pietertje

Afgelopen zaterdag stonden manlief en ik op Schiphol om zoon en schoondochter op te halen. Ze kwamen een weekendje over. De belangrijkste reden daarvoor was eigenlijk dat vader en zoon met nog twee anderen naar het concert van U2 zouden gaan. Die kaarten waren met veel pijn en moeite bemachtigd en lagen al een tijdje klaar. De heren hadden er zin in.

Ik had er ook zin in, maar om een andere reden. Niet om U2 want daar geef ik niks om. Het ging mij er vooral om dat ik zoon en schoondochter weer kon zien en het ging me om Pietertje!

Enige weken geleden werden we gebeld  met heuglijk nieuws uit het zonnige zuiden. Er is een kleinkind op komst!

IK WORD OMA!

Al 4 weken ben ik daar zo ontzettend blij om, maar ik mocht het nog niemand vertellen. Dat is moeilijk!!! Natuurlijk kon ik het er wel met de aanstaande opa en met de aanstaande tante over hebben, maar verder moest ik mijn mond houden.

Stiekem had ik al eens even gekeken op pinterest en vond me daar toch de meest leuke dingen voor baby's. De allerschattigste knuffeltjes om te haken en de allerliefste dekentjes. Ik maakte een pin aan en bewaarde alvast wat patronen en zat stilletjes te genieten van pret.

Ik heb ons kleinkind - als "werktitel" noemen we hem/haar voorlopig even Pietertje - inmiddels al gezien op de 1e echo. Daar doen ze in Frankrijk niet zo moeilijk over, een echootje meer of minder en ik kan alvast verklappen dat hij/zij de allerschattigste voetjes heeft, ook al was het wurm nog maar 2,63 cm lang toen de echo werd gemaakt. Het wordt gewoon een prachtkind en ik weet best dat alle oma's dat zeggen, maar ach wat maakt het uit. Zelf denk ik heel erg dat het een jongetje wordt, maar ik kan natuurlijk ongelijk hebben. We gaan het zien.

Het was dus een heerlijk weerzien daar op Schiphol en wat hadden we elkaar veel te vertellen. Thuis gekomen maakte schoondochter haar tas open en vertelde me dat ze een cadeautje voor me had meegenomen, maar ze wist niet zeker of ik het wel leuk zou vinden en of ik het wel wilde?

Ze gaf me een papieren tas en toen ik die openmaakte zaten er 5 zachtgrijze bollen wol in en 1 oranje. Mijn hart begon iets sneller te kloppen en sloeg helemaal over van pret toen schoondochter vroeg of ik van die wol een dekentje voor de baby wilde maken. Nou wat een eer! Maar natuurlijk wil ik dat. Graag zelfs. Ik voel me heel vereerd.



Het maakt schoondochter niet uit of het dekentje gebreid of gehaakt is en ik mag ook zelf het patroon bepalen. Wat een vertrouwen. Ik ga er eens fijn over nadenken hoe dat er uit moet gaan zien en ga eens heerlijk snuffelen op het internet. Het grijze garen is 100% cashmere en is super, super zacht. Dat gaat een heerlijk zacht dekentje worden voor ons kleinkind. 

donderdag 27 juli 2017

Fröbelen

Soms ontmoet je mensen waar je direct een klik mee hebt en waar je heel prettig mee samen kunt werken. Dat was het geval met een nieuwe collega op onze afdeling die een zieke collega kwam vervangen.

En nu gaat ze weg omdat ze een nieuwe baan heeft gevonden. Dat is leuk voor haar maar niet voor ons want wij hadden haar graag nog een hele tijd in ons midden gehad. (niet dat we de zieke collega niet terug willen hoor, nee geen sprake van, we hopen dat zij ook gauw weer in ons midden is).

Dan kun je twee dingen doen. Je kunt haar nieuwe baas bellen en hem of haar vragen of hij/zij helemaal betoeterd is om haar zomaar aan te nemen zonder dat met ons te overleggen. De kans is groot dat die nieuwe baas de hoorn op het toestel kwakt en zich afvraagt of hij met een gekkie van doen heeft. Dat doe je dus maar niet.

Wat je ook kunt doen is blij zijn dat je haar hebt leren kennen en er maar het beste van maken. Dat laatste gaan we dan maar doen. Maar bij een afscheid van iemand die iets achter gelaten heeft hoort natuurlijk ook een presentje. Van de afdeling komt er natuurlijk een mooi boeket bloemen, een afscheidsspeech en een kaart met lieve woorden. Dat doen we altijd als iemand een poosje bij ons heeft gewerkt.

Zelf wilde ik ook iets voor haar maken en ik prakkezeerde eens wat dat zou kunnen worden. Op het blog van Akkelien zie ik altijd zulke lieve dingetjes voorbij komen van gehaakte hartjes en lieve sleutelhangers en kekke gelukspoppetjes. Dat laatste leek me wel wat, maar ja een verpleegster kon het niet worden het moest een P&O mevrouw zijn, maar hoe haak je die? Daar komt bij dat deze collega niet zoveel opheeft met haakwerk. Dus hoe schattig ook allemaal, ik moest iets anders bedenken.

Maar eens even naar de Action. Ons nationale fröbel paleis. En jawel hoor na enig gedrentel langs de rekken met knutselspullen en de kantoorartikelen was ik er uit.


Ik kocht een notitieblok met een harde kaft in het mintgroen, lintjes, glimmende plaksteentjes, en uiterst schattige suède kwastjes. Met de glimsteentjes plakte ik in de hoek van het notitieblok een patroontje. De lintjes waar ik eigenlijk een boekenlegger van wilde maken bleken plaklintjes te zijn en dus plakte ik een mintgroen exemplaar aan de rand van het boekje. Zo'n kwastje wilde ik onder aan het lintje van de beoogde boekenlegger vastmaken, maar dat bleek dus niet te gaan.
Ik had nog een bolletje katoen en daarmee haakte ik een rijtje lossen en maakte daar het kwastje aan vast. Dat zag er leuk uit, maar bleek veel te dik als je het tussen de bladzijdes legde. Dan ging het boekje niet meer dicht. Dat is niet handig dus daar moest ik wat anders op verzinnen en omdat het katoenen draadje best dik was maakte ik dat aan het kwastje vast en liet het draadje aan een dikke naald tussen de kaft en het papier glijen en knoopte het vast.



En dit is het resultaat! Gewoon een aardigheidje om haar te bedanken voor haar collegialiteit, haar gezelligheid en om haar heel veel succes te wensen met haar nieuwe baan. Morgen ga ik haar gedag zeggen en haar het boekje geven. Dan kan ze in elk geval op haar nieuwe werk aantekeningen maken.

Maar stiekem hoop ik nog steeds dat haar nieuwe baas haar belt en zegt: Sorry we hebben ons toch vergist. En dat ze dan toch fijn bij ons blijft. Een mens mag toch hopen?

zaterdag 22 juli 2017

Aan zee!

Vanmiddag waren we op bezoek bij ons nichtje. Zij woont in een piepklein plaatsje in de kop van Noord-Holland in een klein, maar schattig appartementje met uitzicht over de landerijen. Als ze s'morgens wakker wordt dan is het eerste wat ze hoort een kukelende haan of een loeiende koe. Een heel mooi stukje Nederland.

Het was veel te mooi weer om binnen te zitten dus gingen we met nichtje op stap. Zij mocht kiezen; wilde ze naar de winkels in Schagen om daar een terrasje te pakken of zouden we naar zee? Het werd de zee en dus stelden we de tomtom in en tuften op ons gemakje naar Callantsoog.

Daar was het even lastig om een parkeerplek te vinden, maar mijn echtgenoot heeft wat betreft parkeerplekken het geluk aan zijn kont hangen, want binnen een mum van tijd hadden we het fordje geparkeerd en liepen we het dorp in. Ik was er nog nooit geweest, maar wat een schattig dorpje.

Gezellige winkeltjes, met natuurlijk veel strandspullen, eettentjes en soort van draaimolen voor het grut en dat alles gezellig tegen de duinen aan geplakt. Tegen die duinen een trap waarmee je gemakkelijk naar boven klimt en dan heb je uitzicht over de zee.

Ik word altijd blij van de zee. Nichtje ook en dus zogen wij onze longen vol met die frisse zeelucht en liepen het pad over richting het eerste de beste strandpaviljoen. Ook daar vond echtgenoot nog snel een tafeltje vrij en lieten wij ons zakken en staarden naar de Noordzee. Die lag daar kalmpjes voor het strand en vermaakte diverse badgasten met hier en daar een gezellig golfje. Zo af en toe als de wind een beetje opstak dan schuimde de zee een hoger golfje op en zagen we de badgasten gezellig meedeinen. Een dikke schaterlach klonk beneden ons vanaf het strand van een kind wiens voetjes door de zee werden gekieteld.

We namen een frisje en kletsten gezellig bij met nichtje die we al een tijdje niet gezien hadden. Heerlijk ontspannend in onze stoelen met alleen maar vrolijke mensen om ons heen. Als je al een slecht humeur zou hebben dan zou dat daar op stel en sprong verdwijnen. Er viel ook veel te zien, badgasten op het terras die veels te lang in de zon hadden gezeten en nu als vuurtoren konden dienen boven op het duin, zo rood als ze zagen. Wat honden, die nat en zanderig bij de voeten van hun baasje lagen en wel eens flink naar elkaar wilden blaffen (wel wisten dat de baas dat niet goed zou vinden) en tenslotte de kop maar op de poten legden en een dutje gingen doen.

Na een ruim een uur brachten we nichtje weer terug naar huis, ze had nog een andere afspraak en reden wij weer terug naar Amsterdam. In de tussentijd was het zwerk dichtgetrokken en begon het flink te regenen, maar ach we gingen toch naar huis.

Op de terugweg bedacht ik mij wat een tegenstelling het was in vergelijking met dinsdagmiddag in hartje Amsterdam. Daar ook heerlijk mensen kijken maar oh wat is die stad vol, druk en lawaaierig. Vandaag was het dorp Callantsoog ook best druk, maar veel minder lawaaierig en veel meer ontspannen. En veel meer frisse lucht. In Amsterdam word je soms gek van de wietlucht (als je niet uitkijkt kun je gratis stoned worden) en in Callantsoog slechts de geur van de zee en de wind in je haren. Heerlijk.

Eigenlijk wel fijn dat wij in zo'n klein landje wonen met al die verschillen en alles nooit heel erg ver weg. Moraal van dit verhaal? Ik moet vaker naar zee!

Gerelateerde afbeelding

woensdag 19 juli 2017

Gootsteen

Het is niet altijd leuk dat je kind ruim 1200 kilometer verderop woont. Het is natuurlijk fijn dat de hedendaagse communicatiemiddelen het makkelijker maken om contact met elkaar te hebben dan dat dat vroeger het geval was. Dan kon je eens in de zes weken een brief verwachten althans als de geëmigreerde van brieven schrijven hield anders kon je wel inpakken.

Het blijft jammer dat je niet even een kopje koffie met elkaar kunt drinken of dat hij niet even binnen kan vallen voor een knuffel en een bordje eten uit moeders keuken, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Gelukkig hebben we facetime. Wat een uitkomst. Het kan dus gebeuren dat ik lekker op de bank aan het haken ben en dat mijn telefoon op de leuning ligt met verbinding met Frankrijk. Dan is zoon zijn ding aan het doen en ik dus het mijne en ondertussen kletsen we over alles en nog wat. Of vader en zoon zijn met elkaar in gesprek over mannendingen en luister ik gezellig mee als zat ik daar aan de keukentafel. Dat zijn gezellige gesprekken.

Toch was ik laatst een beetje aan het simmen tegen echtgenoot dat je op deze manier wel contact hebt met elkaar maar toch meer in grote lijnen. De kleine, juist zulke normale dingen, blijven vaak een beetje onderbelicht. Dat gaat nu eenmaal zo, vond man en daar heeft ie natuurlijk gelijk in.

Vanavond echter hadden we via facetime een ander kijkje in het Franse huishouden. Terwijl we aan het kletsen waren vertelde zoon over de gootsteen die verstopt was. Vader en zoon bespraken hoe te handelen.  Het punt was dat er ook geen gootsteenontstopper in huis was en dat die in de winkels bij hun in de buurt ook niet verkrijgbaar zijn. De Franse Gamma zit helaas niet in de nabije omgeving.

Ik heb geen verstand van verstopte gootstenen dus bemoei me niet met zulke gesprekken. Al had ik hier thuis de boel doorgeprikt met een breinaald, maar die is daar niet in de inventaris opgenomen. Als ze nu wat dichterbij hadden gewoond hadden ze er eentje kunnen lenen! Opsturen gaat me te ver en dat zou natuurlijk ook te lang duren.

Dus begon zoon aan dit loodgietersklusje met support van zijn vader en was ik getuige van de ontstopping van een Franse gootsteen. Nou dat is net zo ongezellig (en vies) als de Nederlandse gootsteen. Maar nu ben ik wel te weten gekomen dat de Franse afvoerbuizen heel anders aangesloten worden dan de Nederlandse collega's. Daar had ik dus geen idee van.

Inmiddels is de klus geklaard en doet de boel het weer en volgens mijn echtgenoot moet ik nu niet meer zeuren over afstand en de kleine dingen missen, want nu was ik dus mooi getuige van klein huishoudelijk nood. Daar heeft hij wel gelijk in.

Toch weer wat geleerd.

Sorbo Gootsteenontstopper

dinsdag 18 juli 2017

Voorpret!

De bruiloft van zoon en schoondochter is al over minder dan twee maanden. Het schiet al op en ook de voorbereidingen in Frankrijk voor hun grote dag zijn in volle gang. Aan de zijlijn leven en beleven we mee.

Er is een app van schoondochter naar dochter en mij over DE Jurk! en ook wordt er via de app gecommuniceerd tussen de moeder van de bruid en de gom. (ik dus). De moeder van de bruid liet per app haar hoed zien. Een prachtig, zwart, elegant model en kreeg ik het verzoek om ook een hoed te dragen. Nu heb ik nog een hoed - ik droeg hem 17 jaar geleden op de bruiloft van mijn broer - maar die hoed is tomaatrood en mijn outfit voor die dag is blauw. Dat slaat waarschijnlijk als een tang op een varken en dus moet ik nog op stap om een hoedje aan te schaffen.

Heel even dacht ik nog even om Prinses Beatrix een tweet te sturen (ik volg haar op twitter) want zij heeft zoveel hoedjes in allerlei soorten en kleuren dat ze er vast wel eentje te leen heeft voor mij. Maar uiteindelijk leek me dat toch geen goed idee want dan moet ik op bezoek bij haar in de Lage Vuursche en dat gaat vast mis. De Lage Vuursche is een heel leuk dorpje en je kunt er heerlijk pannenkoeken eten maar zo'n koffievisite bij onze voormalige koningin is voor deze onhandige kluns geen goed idee. Van de zenuwen mors ik vast koffie op het perzische tapijt en koffievlekken zijn heel lastig te verwijderen. Dus die hoed die moet nog.

Eerst was dochter aan de beurt want zij is behalve getuige ook nog bruidsmeisje en daar hoort natuurlijk ook een leuke jurk bij. Vandaag had ik speciaal vrij genomen om lekker een moeder-dochterdag te hebben en mocht zij dus ook bepalen wat we gingen doen. Zwembad, strand of waar ze maar zin in had. Het werd naar de stad om een jurk te zoeken.

Ze had een mooie gezien op de website van de Bijenkorf, maar hij was in de sale dus moesten we maar hopen dat hij ook nog in de winkel hing in de juiste maat. Dus wij vanmorgen de stad in. Naar ons eigen Amsterdam. Daar was het zo rond 11 uur in de ochtend op een doodgewone dinsdag al een drukte van belang. Mensenkinderen vanaf het centraal station wordt je opgenomen in een draaikolk van toeristen en met een beetje geluk kom je uit die kolk net voor de deur van de Bijenkorf. In het weekend is het al een tijdje niet meer leuk om de stad in te gaan, zo vreselijk druk is het met toeristen. Het is goed voor de economie hoor, maar even lekker op je gemak rondlopen in je eigen stad is er niet meer bij.

In de Bijenkorf viel het mee qua drukte en begaven wij ons naar de tweede etage. We liepen een rondje, snuffelden in alle uitverkooprekken, hingen wat gepast moest worden op de arm, schrokken ons soms een hoedje van de prijs (600 euro in de uitverkoop voor een jurkje is toch niet normaal) en vonden uiteindelijk de jurk die ze had gezien op de site.

Toen moesten we nog 100 chinezen ( tikkie overdreven ik weet het) verzoeken om op te schieten in de pashokjes en kon het passen beginnen waarbij mijn taak voornamelijk de rits dicht trekken was en eerlijk zeggen wat ik er van vond! Het werd de jurk van het internet. Fuchsia rose met een prachtige halslijn en een uitwaaierende rok. Hij staat haar beeldschoon!

We namen een trammetje naar het Rembrandtplein en streken neer op het terras voor een lekkere salade als lunch. Het Rembrandtplein is altijd leuk er is altijd wat te zien. Hier niet alleen toeristen, maar wordt er ook gewerkt in de stad. De mensen van de kantoren die een broodje gaan kopen mixen met hun kantoorkloffies harmonieus met de toeristenoutfits en de outfits van de werkende man/vrouw op straat. Het is een ijverig volkje hoor die Amsterdammers, het plein werd gestofzuigd, de tramrails met een speciale auto gesopt en overal tussendoor zwenken de veegwagentjes van de gemeentereiniging en rijden leveranciers af en aan om de hotels en de restaurants te bevoorraden.
De chauffeur van de vleesgroothandel zette zijn vrachtwagentje eventjes dubbel om een groot krat naar binnen te brengen onderwijl schreeuwend tegen de trambestuurder dat ie met een wippie weer terug is. De bestuurder stak zijn duim op en wachtte zonder gemor tot de rails weer vrij was.

Al die bedrijvigheid is zo leuk om naar te kijken. Ik kan daar wel een paar uurtjes stukslaan en omdat dochter met hetzelfde virus van "mensen kijken" besmet is hadden wij het samen prima naar de zin.

Ineens werden wij verrast door gezang. Zes meisjes van een jaar of 16-17 hadden zich aan de rand van het grasveld gevestigd en zongen daar een lied. Drie van de zes begeleidden de act met gitaar en trommel en het zesde meisje voerde daarbij een moderne dans op. Ze deden erg hun best. Helaas voor hen hadden de voorbijgangers niet veel aandacht voor hun optreden en werd er al helemaal geen geld gedoneerd. Er werd ander repertoir ten gehore gebracht en de dans werd nog uitbundiger, maar ook dat mocht niet baten.

Tijdens de aangepaste act kwam er een gemeentekar aanrijden en de bestuurder parkeerde pal voor de zes meisjes. Hij stapte doodgemoedereerd uit en ging zijn waterfles vullen bij het tappunt midden op het plein zonder het flauwste besef dat hij de dames nu helemaal uit het zicht had gezet met zijn actie. Die dropen dan ook teleurgesteld af om het elders op het plein, waar de standbeelden staan van De Nachtwacht en zijn kornuiten, opnieuw te proberen.

Wij gingen maar weer eens in de benen en drongen ons door de menigte over de bloemenmarkt (tip koop nooit bloembollen op de bloemenmarkt in Amsterdam, veel te duur) naar de Leidsestraat. Daar liepen we tegen precies de juiste schoenen aan voor bij haar jurk.

Het was een prachtige dag!



zaterdag 8 juli 2017

Voor een prikkie..........

Een week of wat geleden kocht ik bij de Action twee plantenbakken die je aan een balkon kunt hangen. Voor maar 2 euro per stuk! Eigenlijk ging ik voor wat anders maar ik liep langs de tuinstelling en dan kom je zomaar iets leuks tegen. Nu hebben ze bij de Action ook vaak een heleboek meuk en daarom heb ik voor mezelf de regel ingesteld dat ik daar alleen maar iets mag kopen als het nut heeft (wasmiddelen, schoonmaakdoekjes en wc papier) of als het langer dan een jaar meegaat.

Die balkonhangers passen ook heel goed aan de schutting en ze gaan vast langer mee dan een jaar en ik had nog twee hangpetuniaatjes over die dringend huisvesting nodig hadden, dus de koop werd gesloten. De petuniaatjes geplant en ik hing ze heel tevreden aan het achterste deel van de schutting en had veel plezier van de aankoop.

Wat meer vooraan aan de schutting hingen twee plantenzakken met bosviooltjes. Die hebben vanaf het prille begin van de lente voor een heleboel bloemetjes gezorgd en daarmee de tuin lang een vrolijk aanzien gegeven. Deze week was het echt op. Al gaven we ze elke dag trouw een sloot water nu was het echt op. Tijd om afscheid te nemen, maar ze zouden wel een lege plek achterlaten.

Toen opperde mijn echtgenoot of ik niet nog wat van die plantenbakken kon kopen en die vullen met een blommetje, dan hadden we het gat dat de zakken achterlieten ook weer gevuld. Dus hup vanmorgen tijdens ons wekelijkse boodschappenrondje toch maar even naar de Action in de hoop dat ze ze nog hadden, want dat weet je daar natuurlijk nooit. En ja wel hoor, ze hadden er nog een paar.

Nu moest er nog wat in en zou een bezoek aan het tuincentrum geoorloofd zijn. Kale potten aan een schutting is ook geen gezicht. Het is wel een beetje gevaarlijk om mij los te laten in een tuincentrum. Dat geef ik toe. Ik zie altijd zo veel moois wat ook allemaal naar me roept en me vleit om alsjeblieft een plekje in de tuin dat ik vaak overstag ga. Gelukkig moesten we vandaag ook nog even langs de bloemenstal van Wim. En laat die schat nu elke week ook een keur aan tuinplanten in zijn stal hebben.

Vandaag had hij geraniums in de aanbieding en phloxen. Die phloxen riepen me meteen al en die kon ik echt niet laten staan. Dat hoefde ook niet voor maar 2 euro voor een grote pot. Daar heb ik nog jaren lang plezier van. Voor de balkon potten nam ik twee witte geraniums mee en omdat ze per vier verkocht werden nam ik ook nog twee hardrose. Ik had nog een andere pot over en deze kleur zou heel harmonieus staan bij de potten die bij het tuinbankje staan. Ik heb graag overal hoekjes in de tuin! Tenslotte lonkte er nog een grote pot lobelia die ook graag onderdak wilde. Mooi voor op de etagère.

Voor nog geen 9 euro heb ik een heleboel kleur en harmonie in de tuin gekocht. Voor een prikkie genieten noemen we dat hier en omdat we deze zomer niet met vakantie gaan, maar lekker wat vrije dagen in de tuin doorbrengen is het een verantwoorde aankoop.

woensdag 5 juli 2017

Dagje vrij!

De auto moest vandaag voor een verwendagje naar de garage. Vindt ie lekker, zo eens per jaar. Krijgt ie nieuwe bougietjes of hoe dat ook heten mag en verse olie en van die ongein. Dus bracht ik hem gister met zijn badjas en zijn slippertjes weg en was ik een dagje autoloos.

Natuurlijk gaat er ook een trein naar Almere en had ik ook thuis kunnen werken, maar ik had nog genoeg vrije dagen en daarom plande ik een dagje voor mezelf. Ook wel eens lekker. Ten eerste omdat de wekker geen dienst hoefde te doen en al ging mijn ingebouwde wekker wel gewoon af om half zeven, het was toch fijn om nog even te kunnen blijven liggen.

Even later zwaaide ik als een liefhebbende echtgenote mijn man uit en maakte een kop koffie voor mezelf en haakte eens een paar toertjes. Gewoon omdat het kon! Toen dochter naar beneden kwam, namen we samen nog een bakkie, gingen onder de douche en in de kleren en liepen naar het dorp. Dat klinkt alsof we langs zandpaden liepen met karrensporen,  maar eigenlijk bedoelen we hier dan het centrum van het dorp.
Daar is op woensdag markt. Niet zo groot, maar wel een leuk marktje. We deden wat boodschapjes bij de grootgrutter en haalden heerlijke aardbeien en bramen bij een groentekraam.

Thuis aten we een broodje en toen ging dochter met vriendinnen naar de stad en lag de hele middag nog voor me. Dat was best gek, want ik wist even niet wat ik met zo'n lege middag aan moest. Een mens zit toch maar gek in elkaar (lees ik zit gek in elkaar) want als ik aan het werk ben, dan denk ik wel eens, goh als ik nu vrij zou zijn dat zou ik dit, of dat, of zus of zo. En nu? Wat zou ik eens gaan doen.

Eerst maar eens een plannetje uitvoeren wat al lang op het lijstje stond. Zelf ijsjes maken. Een paar weken geleden kocht ik bij de appie een plastic vormpje om zelf ijsjes te maken. Het was afgeprijsd met 35% korting dus voor een prikkie nam ik het mee. Ik waste een half bakje aardbeien en ontdeed die van de kroontjes en deed ze samen met een rijpe banaan in de blender. Om het wat romiger te maken deed ik er twee eetlepels volle kwark bij en mixte tot een soort dikke milkshake en goot het in de vormpjes. Stokjes erin en hup in de vriezer.

Toen dat klusje geklaard was ben ik een restje was gaan strijken en heb ik mijn kledingkast eens uitgehaald, uitgezocht en opgeruimd. Kleding wat ik niet meer wil gaat morgen mee naar kantoor. Daar staan twee bakken voor het Leger des Heils en daar mik ik de boel in. Dat was een goed besteed uurtje. Die rommelige kast irriteerde me al weken en ik kwam er maar niet toe om er wat aan te doen. En nu op mijn gemakje met de radio aan was het zo klaar.

Inmiddels had ik een appje gekregen dat ik ons Fordje weer kon ophalen. Dat deed ik toen maar en hij stond glimmend op me te wachten. Ze hadden hem zelfs voor me gewassen. Dat was een heerlijke verrassing want gisteren net voor ik hem weg bracht had een vogel hem gebruikt als toilet. Bah.

Daarna was het tijd voor een boek in de tuin. Heerlijk!! Ik maakte een pizza voor manlief en mezelf en we aten in de tuin. Met een zelfgemaakt ijsje toe en die waren goed te hachelen.

Zo'n dagje vrij is best lekker, heel relaxed allemaal. dat gaan we nog eens doen maar morgen toch maar weer lekker werken. Ook fijn.



maandag 3 juli 2017

Gearriveerd!

Gisteren kregen we een berichtje uit Frankrijk. Het postpakket was eindelijk gearriveerd. Het had heel wat voeten in de aarde voor dat de Franse tante post de boel bezorgd had. Uiteindelijk is het helemaal niet bezorgd want zoon heeft hem af moeten halen in een schimmig cafeetje waar ook een ophaalservice was gevestigd. Net op tijd want anders hadden ze vandaag niet in ondertrouw kunnen gaan, omdat hij zijn geboorte akte niet zou hebben gehad. Gelukkig kwam het allemaal goed en konden ze alles officieel maken vandaag en zijn ze echt in ondertrouw gegaan.

Even later kwam er ook een foto binnen van schoondochter met de sjaal om haar nek. Ze is er echt helemaal blij mee. Vanavond hadden we het aanstaande echtpaar aan de telefoon en toen verzekerde me nogmaals dat ze het een hele mooie sjaal vindt en ook de gedachte erachter - het Zeeuwse patroon in combinatie met het liedje "Aan de kust" van BLØF - viel erg in de smaak.  

Ik ben een trotse (schoon)moeder! De sjaal valt in de smaak en over twee maanden ben ik de moeder van de bruidegom! 


PS. De verloopwolletjes zijn vandaag goed aangekomen bij Mechteld. Zij gaat er hele mooie mutsen van maken voor het goede doel. 

zondag 2 juli 2017

Tuinperikelen

Vandaag weer eens een droge dag, het waait wel heel hard zodat van echt lekker buiten zitten geen sprake is, maar een klein rondje door de tuin kan altijd. Doordat ons huis geschilderd wordt is het een beetje een rommeltje in de tuin. De etagère is van zijn plek en staat werkeloos en een beetje chagrijnig achterin en alle potten staan voor de border op de grond. Dat geeft dan wel weer veel kleur op de grond, maar handig is het niet. Geeft niks, als straks alles weer strak in de verf zit dan zetten we de boel weer op zijn plek en ziet het er allemaal weer piekfijn uit. Toch even een rondje, want ondanks de rommel is er ook veel moois te zien.


Zoals deze Allium die bijna op uitkomen staat. Ik had vorig jaar een stuk of vijf Allium bollen geplant en nu komen er nog twee weer op. Eerst alleen een dikke knop, verpakt in een dik vlies als zijnde een cadeaupapiertje en elke dag ging het vlies een beetje verder open alsof je langzaam een cadeautje uitpakt. Het zijn ook echt cadeautjes en ik vind ze prachtig en kan niet wachten tot ze helemaal open zijn, maar de natuur stoort zich niet aan mijn ongeduld en gaat rustig zijn gang. Maar goed ook.
De gele roos die ik radicaal gesnoeid had is niet meer boos op me en bewijst weer eens hoe mooi ze is. Bijna had ik van de week nog ruzie gehad om deze schoonheid. Als de tuindeur naar de straat opengaat dan kijken we naar het huis van de achterbuurvrouw. Zij woont hier nog niet zo lang, maar al sinds mensenheugenis staat er in haar voortuintje tegen haar zijgevel ook een gele roos. Dinsdag stond onze tuindeur open en had ze volop zicht op mijn roos. Verrek hoorde ik haar zeggen, daar staat mijn roos. Huh?? Ze zag me staan en vroeg of ik haar roos had afgeknipt en en bij mezelf in de tuin had gezet. Nou nee, die roos staat hier zeker al een jaar of twintig en het is een struik. Ze vertelde dat er van haar roos allemaal takken en bloemen waren afgeknipt en dat ze niet wist wie het had gedaan en nu ze mijn roos zag dacht ze dat ik de dader was. Dat is toch logisch vroeg ze mij. Ik probeerde haar vriendelijk aan haar verstand te brengen dat je rozen die je afknipt niet zomaar in de grond kunt zetten. Een roos is een struik met wortels en afgeknipte rozen moeten in een vaas, maar niet in de grond. Aan haar hele houding zag ik dat ze me niet geloofde en daarom bood ik aan dat ze wel even mocht komen voelen en kijken dat dit echt een flinke struik was en echt niet haar gepikte rozen. Ze wees het aanbod af en ging naar binnen, nu hoop ik maar dat er niet binnenkort een arrestatieteam mijn tuintje binnenvalt omdat ik rozen zou stelen. Een bizar verhaal, maar mijn rozen bloeien er niet minder om.
Eigenlijk hou ik niet van rood in de tuin, maar een paar jaar geleden kocht ik wat bolletjes van een soort lelie die diep oranje waren. Het eerste jaar kwam er helemaal niks op en het tweede jaar was ik ze dus allang weer vergeten toen er toch eentje opdook. Mooi donkeroranje die in de wit/gele border een mooi evenwicht bood. Nu komen er elk jaar meer en ze worden steeds roder. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze eruit te gooien, want zeg nou zelf ze zijn prachtig. Ze lijken wel een beetje op Freesia's maar dat zijn het niet. Hoe ze dan wel heten ben ik vergeten, maar dat geeft niks. Mooi zijn ze toch wel.

In de moesbak gaat het ook goed. De tomaten hebben het naar hun zin, de moestuin worteltjes groeien goed en het bietje ook. De cavolo nero heeft het helemaal naar de zin en ook al las ik dat hij veel ruimte nodig heeft, ik durf hem niet uit elkaar te halen. We gaan wel zien wat het wordt. 
 
In de kraamkamer is het stil geworden. Waarschijnlijk zijn de koolmeespubers uitgevlogen en zijn pa en ma Koolmees even op vakantie om bij te komen. het nestkastje hangt er verlaten bij. Ik heb ze niet zien uitvliegen, maar het schijnt dat ze dat altijd vroeg in de ochtend doen en dan ben ik nog niet in de tuin te vinden. Ik wens ze een lang en gelukkig Koolmees leven en pa en ma een fijne vakantie. 




 

vrijdag 30 juni 2017

Verse wol

Eigenlijk is geen enkele werkdag hetzelfde maar de vrijdag is, als ik een kantoordag heb, meestal wel een prettige, overzichtelijke dag. Zo'n dag waarop je vaak lekker door kunt werken en ook echt dingen af kunt maken. Zo'n vrijdag dus. Meestal. Vaak. Maar dus niet vandaag. Het was een prima dag hoor, maar wel een beetje rommelig.

Gelukkig had ik behalve het vooruitzicht van het aanstaande weekend ook nog een ander prettig vooruitzicht, want ik wist: Als ik thuiskom dan is de postbode geweest en die heeft een doos vol verse wolletjes bezorgd. En zo geschiedde!


Nu was ik voor de vrijdag niet heel erg vroeg thuis. Pas om zes uur stapte ik het pand binnen en jawel hoor op de keukentafel stond de doos. Mijn handen jeukten om die open te maken, maar eerst moest er gekookt worden. Mijn vader zou komen eten en zou er rond zes uur zijn. Heel veel tijd had ik dus niet en de kip moest nog in de marinade en de saus moest ook nog worden gemaakt zodat die even de tijd had om in te koken. Als een haas ging ik aan de slag.

Paps kwam en ging aan de keukentafel zitten en terwijl ik me ongans stond te roeren om geen klontjes in de saus te krijgen schonk echtgenoot een drankje in. Vrijdagavond voor het eten is hier altijd het borreluurtje. Soms drinken we inderdaad een borreltje en soms ook gewoon een frisje, maar het is en blijft ons borreluurtje. Daarmee sluiten we de week af en luiden we het weekend in.

We dronken wat, we kletsten wat, we kookten uiteindelijk de kipkerrie met de rijst en aten gezellig. Ondertussen stond die doos maar naar me te lonken. Toch maar even openmaken en de inhoud bekijken.

Na de koffie, toen paps weer vertrokken was kon ik het niet laten. Ik vervulde niet eerst mijn plicht om een weekmenuutje op te stellen en de bijbehorende boodschappenlijst, nee ik ging aan de haak!
Wat een heerlijk zacht wolletje is die Colour Crafter van Scheepjes. Niks mis met de Royal van de Zeeman, maar dit is toch echt veel zachter. Het voelt erg luxe. Ook de kleur is erg mooi, precies zoals ik hem in mijn gedachten had.


Ik begon eerst met een proefje met de granietsteek, maar al snel bleek dat deze kleur wol toch net een tikkie te donker is om s'avonds goed te kunnen zien waar welke steek moet komen. Het was al wat schemerig en ook met de leeslamp op volle sterkte viel het niet mee om het goed te kunnen zien. Na zo'n werkdag met veel op de computer turen haakt deze steek niet heel vlot weg.

Ik heb het uitgehaald en ben begonnen aan het patroon waar ik al twee keer eerder een omslagdoek mee gehaakt heb. Deze vind je hier! Dit patroon haakt heerlijk weg en dat was nu juist de bedoeling. Door de week heb ik overdag geen tijd om te haken, ik moet het van de avonduren hebben en dus mdoet het patroon goed te zien zijn, want elke avond puzzelen en turen daar heb ik geen zin in.


De eerste toeren zijn gehaakt en ik heb de slag al weer helemaal te pakken. Zo fijn. Geef me een doosje verse wol en ik ben gelukkig!

woensdag 28 juni 2017

Wachten.......

Maandag liet ik de foto's van mijn haakprobeerseltjes zien aan mijn collega-haakvriendinnen. Die proestten het uit van het lachen en vroegen wat voor broddellap dit moest worden. Ik vertelde mijn verhaal over het verloopwolletje en over mijn gevecht met de granietsteek en beiden toverden direct hun eigen project uit de haaktas - zij haken vaak tussen de middag met een aantal andere collega's - en lieten me zien hoe het moest.

Kijk, aan zulke collega's heb je wat, want van voordoen leer ik eigenlijk altijd het makkelijkste en de truc is dan ook om twee lossen te maken aan de uiteinden om de meerdering mooi recht te kunnen maken. Weer wat geleerd. De wol waar mijn ene collega mee bezig was, was de Colour Crafter van Scheepjes. Een mooi draadje, lekker zacht en soepel.

Thuis nam ik het definitieve besluit om het verloopwolletje terug te brengen naar de Zeeman en andere wol te bestellen. Samen met dochter bekeek ik op de site van Caro's Atelier de kleuren groen van de Colour Crafter en samen besloten we dat het "Arnhem" moest worden. Die kwam het dichtste bij de legergroene kleur die ik zocht.



Enfin de boel is besteld en nu is het wachten tot tante Post mijn bolletjes komt brengen. Dat terugbrengen van de afgekeurde wol wordt trouwens nog een dingetje, want ik ben het bonnetje kwijt. In de boodschappentas waar ze in zitten is geen bon te bekennen, in mijn portemonnee ook niet en in mijn handtas zaten weliswaar een heleboel bonnen maar geen bon van de Zeeman. Op woensdag komt hier altijd de vuilnisman dus voor ik de pedaalemmer in de keuken leegde gisteravond, heb ik de pedaalemmerzak met inhoud op de keukentafel gelegd en als een soort van slordige chirurg de zak opengeknipt en alles nageplozen. Bleh, niet een fijn klusje. Helaas ook hier geen bon. Ik zag het niet zitten om ondersteboven in de kliko te duiken om daar naar een bon te zoeken, daar krijg je maar roddels van in de straat, dus als hij daar in zat dan is hij nu echt weg.

Ik ga het toch maar proberen door een printscreen te maken van de betaalrekening met daarop het pinbedrag. Wie weet kan ik ze zo wel terugbrengen. Al geven ze maar een tegoedbon in plaats van geld, dat komt ook wel weer op. Mochten ze onvermurvbaar zijn dan is er vast een basisschool die er blij mee is en er knutselwerkjes mee kan maken.

Vanavond maar eens kijken wat ik ga doen. Toch even een rij stokjes aan de deken haken of lekker even wegduiken in een boek. Er ligt nog een stapeltje van de bieb. 


zondag 25 juni 2017

Puzzelen

Eigenlijk wilde ik vanmiddag de tuin in om de onlangs gekochtte petuniaatjes en vlijtig liesjes in de potten te zetten. Die zielepieten stonden al twee weken op mijn werktafeltje te wachten op een mooi plaatsje. Ze kregen elke avond keurig een slok water hoor, maar het kwam er maar niet van om ze op hun plek te zetten. Of het was te warm, of ik kon er niet bij omdat de schilder in de weg stond, of er waren andere zaken die aandacht vroegen. Maar vanmiddag gooide een akelige motregen mijn plannen in de war.

Dan maar met een handwerkje op de bank. Gisterochtend besloot ik om een omslagdoek te haken voor een nichtje. Nichtje wordt over ruim een maand 25 en dat is een mooi kadootje, ook omdat ik voor haar zus al eens een omslagdoek had gehaakt en ze die erg mooi vond. Direct gisteren tijdens het boodschappen doen maar even de Zeeman binnengewipt voor wat bollen acryl. Ik wilde donkergroen voor haar hebben, want groen is haar lievelingskleur, maar die hadden ze niet. Wel bollen donkerblauw met groen. Echtgenoot, die ook mee was, zei dat nichtje dit vast een mooie kleur vond. Ze heeft een bijzondere smaak en houdt van jasjes en broeken in legerprint. Ik twijfelde nog een tikkie maar echtgenoot begon al bollen in het mandje te mikken. De schat heeft nu eenmaal minder geduld om een wolletje uit te zoeken en dat neem ik hem niet kwalijk, zeker omdat hij keurig keek of de kleurnummers wel klopten.

Nu nog een patroon en ik zocht op pinterest naar het patroon van de doek die ik al twee keer eerder haakte en maakte een opzetje voor we naar het theater gingen. Gisteravond laat na de voorstelling haakte ik nog een toertje en vanmorgen bij daglicht zag ik dat ik en een fout had gemaakt en dat het niet naar mijn zin was.

Opnieuw even wezen buurten op pinterest en daar vond ik allemaal mooie patronen.
Met een probeer katoentje maakte ik een proeflapje. Hmm leuk patroon, maar niet geschikt voor het gemeleerde garen dat ik had en ook niet passend bij nichtje die van strak en simpel houdt.

Toen vond ik een omslagdoek met de granietsteek. Die voldeed aan de eisen. Strak en simpel, maar krimmeneel wat een lastig patroon. Vanaf het haakschema kreeg ik het niet voor elkaar. Gelukkig was er een linkje naar een filmpje op Youtube van Wendy die precies voordeed hoe het moest. En jawel na een uurtje pielen had ik het voor elkaar. Bovenstaand lapje is vanuit de punt naar boven gehaakt.
Wendy had ook nog een filmpje waarin de granietsteek vanaf de rug werd gehaakt. Die vond ik mooier en ook met dit lapje was het even puzzelen, maar kreeg ik het toch voor elkaar. Deze zou hem worden.
Ik begon met het juiste garen, maar het werd een ramp. Door de verloopstukjes zie je bijna niet waar je bent en komt het patroon helemaal niet uit. Het werd een rommeltje. Uithalen maar weer.
Dan toch maar weer het oorspronkelijke patroon, maar nu zonder fouten. Ik heb nu vijf toeren gehaakt en ik vind het helemaal niks. Dit is geen geschikt garen voor dit patroon. Misschien als je alleen maar vasten haakt dat het nog wat wordt, maar eigenlijk ben ik er al klaar mee. Dit gaat hem niet worden. 

En alsof de zon zag dat ik wel een oppeppertje kon gebruiken stuurde ze de motregen naar huis en liet haar stralen in de tuin schijnen. Niet zo lang, maar lang genoeg om mij naar buiten te lokken en toch die plantjes in de potten te zetten. Heb ik in ieder geval vanmiddag nog wel iets voor elkaar gemaakt. 

Vanavond ga ik eens even puzzelen wat ik ga doen. De bollen (op 1 na natuurlijk) terugbrengen naar de Zeeman en daar een andere kleur kiezen. Er was genoeg donkergrijs, blauw en beige op voorraad en dan daar maar een kleur uitkiezen. Ik kan ze ook terugbrengen en kijken bij de Action of ze daar iets van groen hebben, of ik bestel ergens online de juiste kleur groen. Want dan weet ik zeker dat ze er blij van wordt. Dat lijkt me namelijk de essentie van een cadeautje geven: zorgen dat de ontvanger er blij mee is. 

En met een effen garen is het wel mogelijk om de omslagdoek in de  granietsteek te maken. Ik puzzel nog even verder! Wordt vervolgd.

vrijdag 23 juni 2017

Sjaal op reis!

De sjaal voor schoondochter is eindelijk af. Morgen gaat ze op de post samen met nog andere cadeautjes voor haar verjaardag. Het document waar onze zoon op zat te wachten is eindelijk binnen dus kan de sjaal op reis.

Schoondochter is weg van het liedje "Aan de kust" van de Zeeuwse popgroep BLØF. Het is gewoon schattig om haar met een zwaar Frans accent het liedje mee te horen zingen. Daarom bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om een sjaal te haken met een Zeeuws patroon.
De bol Unikat kocht ik bij Jeanet van Atelier Jaffari in Arnemuiden. Ik bestelde hem per post want even op en neer van Amsterdam naar Arnemuiden zit er niet in. Best jammer want het is zo'n leuk stadje evenals de winkel van Jeanet. Ik zou graag willen dat ze hier op het dorp een tweede zaak zou openen, maar dat is maar gekheid natuurlijk. Op het blog van Jeanet had ik ook het patroon gezien voor de Zeeuwse sjaal en deze kreeg ik bij de bol Unikat. Zie hier. 


Het is een makkelijk patroon om te haken en het Unikat garen haakt heel erg prettig. Een sjaal dus met een typisch Zeeuws (en dus Nederlands) patroon voor een speciale Franse mademoiselle.  Ik was met de sjaal bezig toen ze hier in mei waren en ze vroeg wat het moest worden. Natuurlijk vertelde ik niet dat het een sjaal voor haar zou worden en ze zei dat ze hem heel mooi vond. Ik hoop natuurlijk dat dit ook echt zo is, maar als dat niet zo is kan ze hem natuurlijk altijd nog gebruiken als poetsdoek. Of in de kattenmand draperen want ze willen graag ook nog een kat. Enfin hij gaat morgen op reis en we gaan vast horen wat ze er van vindt. 

Weer een project af. Dat is fijn, maar wat zal ik nu eens gaan doen. Ik denk eerst mijn blokkendeken maar afmaken. Daar moet ik alleen nog lange rijen zwarte stokjes haken en dan de banen aan elkaar zetten. Al met al nog een best klusje maar moet te doen zijn. Al is dat niet een slim klusje als het zo warm is met zo'n lange lap op je schoot. Dat is met het Unikat garen wel ideaal. Heerlijk materiaal is dat. Daar heb ik trouwens nog een bol van liggen, eens even bedenken voor wie ik daar eens wat van zal maken. Wordt vervolgd.

zondag 18 juni 2017

Zonnige zomerdag

Wat een heerlijk weer hadden we dit weekend. Zo genieten is dit. Lekker op je vrije dag wakker worden van de zon en dan nog in je ponnetje naar buiten. Een mooier begin van de dag is er haast niet. De tuin is prachtig nu. De rozen zitten volop in de knop, met hier en daar al een enkele bloem, daar gaan we veel plezier aan beleven. Mijn rozen zijn wat later dan normaal omdat ik ze in maart flink had terug gesnoeid, maar dat mag de pret niet drukken.

Sowieso hangt er overal een lekker sfeertje als het zulk mooi weer is. Gistermiddag fietste ik naar de bieb om de boeken om te ruilen en daar zat een nieuwe medewerker, een al wat oudere meneer, maar wat een aardige vent waarmee ik een leuk gesprek mee had. Ook het fietstochtje zelf was geen straf want aan weerszijden van het fietspad bloeien de wilde rozen en die ruiken zo lekker.

Ik hou van alle seizoenen maar nu ben ik helemaal klaar voor de zomer. Kom maar op met die lange avonden waar je fijn buiten kunt eten en nog een beetje in de tuin kunt rommelen. Heerlijk. Nu was er nog een klein probleempje, want ik was dan wel klaar voor de zomer maar mijn voeten nog niet.

Die hadden nog een klein winters eeltlaagje en er was nog geen spoortje te bekennen van een vrolijk nagellakje op de tenen. Alhoewel het afgelopen week wel al weer was voor zomerse sandaaltjes verstopte ik mijn onderdanen nog maar even in dichte pumps, want het was geen gezicht.

Vanmiddag zette ik een stoel klaar in de schaduw in de tuin. Zocht een boek uit de stapel verse biebboeken, nam een schone handdoek, slijpsteen, nagelvijl, vulde een teiltje met lauwwarm water, deed daar een bruistabletje in en liet mijn wintervoeten zakken in het teiltje. Ah dat was genieten. Ondertussen las ik eens wat, keek de tuin rond en genoot van de kleurenpracht en luisterde naar de geluidjes in de kraamkamer van de familie Koolmees. Pa en ma Koolmees vlogen af en aan met dikke wurmen in de snavel en brachten dit om beurten bij het kroost. Zodra pa of ma het nestkastje binnen vloog ontstond er een getjilp van jewelste en zodra pa of ma weer uitgevlogen waren keerde de rust terug.

Na een half uurtje plonsen nam ik het eelt onderhanden, scrubde mijn voeten met een heerlijke amandel scrubcreme en ineens waren de akelige winterstappers omgetoverd in poezelige, zachte zomervoetjes. Een vrolijk nagellakje maakte het af. De sandaaltjes kunnen weer uit de kast.

Het was puur genieten zo'n middag in eigen tuin met achtergrond muziek van de kleine koolmeesjes en de zoemende hommels. Eigenlijk had ik nog veel meer plannen zoals de eenjarigen die ik nog heb in wat potten zetten en nog verder haken aan mijn sjaal, maar van al deze goede voornemens is weer eens niks terecht gekomen. Geeft niks, het blijft de hele week mooi weer dus die plantjes komen wel en morgen ga ik wel weer aan de haak. Van mij mag het zo blijven tot eind september. Met zo af een toe een bui voor de plantjes. Maar dan wel graag s'nachts.


maandag 12 juni 2017

Van 80 en 9 en oeps......bijna vergeten

Vorige week zat ik op een avond lekker te haken aan de sjaal voor schoondochter toen ik het gevoel kreeg dat ik iets vergeten was. Zo'n onbestemd gevoel van ik had iets moeten doen, maar wat was het ook al weer.

Ik had pas één dag gewerkt en die had voornamelijk bestaan uit mijn mail wegwerken en overleggen dus daar kon ik niet zoveel vergeten zijn. Meestal komt het item wat je bent vergeten wel weer opborrelen dus ik haalde de stramme schouders op en haakte vrolijk verder.

En jawel hoor de volgende dag, terwijl we op het werk even een handwerkpraatje hadden met de meiden onderling, kwam het ineens volop binnen. Ik zou voor de regenboogkussens een borduurtje maken en die moest 16 juni worden ingeleverd. Oeps helemaal vergeten.

Gelukkig was/is het nog geen 16 juni dus actie was geboden. Want wat je belooft dat moet je ook doen. Gauw het patroontje opgezocht, geprint en een lapje geknipt en omzoomd en ik kon aan de slag. Eh ja. Maar hier was ook nog de factor tijd nodig. Ik kon moeilijk op kantoor zitten borduren en even vrij nemen na twee weken vakantie zat er ook niet in en toevallig stond er vorige week elke avond wel iets op het programma.

Ook het weekend zou druk worden want mijn vader werd dit weekend 80 jaar en dat hebben we ook gevierd met de hele familie. Paps gaf zaterdag een borrel op een gezellig terras in Amsterdam en dan neem je niet je borduurwerk mee.

Zondag werden we op verjaarsvisite verwacht van onze kleine buurman. Nou ja klein, hij werd 9 en dat is al best weer groot. Ook daar kon ik niet komen aanzeilen met naald en draad. Het werd een strakke planning. Zaterdag tussen de boodschappen en de kapper en het verjaarsfeest van paps heb ik al flink wat steekjes kunnen zetten. Zondag na de wekelijkse poets en was nog gauw even een uurtje geborduurd en na het verjaarsfeest weer verder. Het is gelukt. Gisteravond zo rond kwart over elf hechtte ik het laatste steekje af. Klaar. Die kan op de post en zo is hij gelukkig toch nog voor de 16 op de plaats van bestemming en heb ik mijn belofte niet geschonden.

Het is eigenlijk te gek voor woorden. Borduurstress! Dat gaan we zo niet meer doen. Dat moet ik beter plannen, maar ondertussen is het wel een lief borduurtje geworden en heb ik er toch veel plezier aan beleefd. 

En overmorgen is onze schoondochter jarig en is haar sjaal nog steeds niet klaar. Daar heb ik iets minder stress van omdat er in de verjaardagspost nog een officieel document mee moet voor zoon. Dat document is nog niet binnen en zolang dat nog niet binnen is kan er niks verzonden. Ik schat dat ik nog ongeveer 24 toeren moet haken en dat gaat zeker lukken voor het einde van de week. 

Ja het is heerlijk ontspannend hoor, dat handwerken, een mens wordt er helemaal rustig en ZEN van! 

                                                                Afbeeldingsresultaat voor smiley knipoog

vrijdag 9 juni 2017

Contrast

Vanmorgen was ik op een vestiging voor sollicitatiegesprekken. Het was niet zulk gezellig weer, want het kwam met bakken uit de lucht. Samen met een manager zat ik in een koffielounge die ook gebruikt wordt voor kleine uitvaartplechtigheden. Deze ruimte heeft uitzicht op een grote vijver met  prachtige bomen er omheen. Normaal gesproken is het in de vijver gezellig druk met eenden en andere watervogels, maar zelfs zij vonden het te nat en schoolden samen op een kluitje in het, meer dan natte, gras onder de treurwilg. De damespauwen op het park schuilden op het overdekte terras, eentje daarvan had zich gezellig op een terrasstoel genesteld en een ander stond nieuwsgierig naar binnen te loeren. Pa Pauw was nergens te bekennen, zeker bang dat zijn veren nat werden.

Ook de sollicitanten kwamen om de beurt ietwat verregend binnen met kletsnatte paraplu's en druipende jassen. Gelukkig was de koffie en/of de thee lekker warm. Tussen kandidaat nummer 3 en nummer 4 hadden we een kwartiertje over. Terwijl mijn collega en ik de status van de kandidaten bespraken hoorden we gestommel in de gang. Daar kwamen twee dames op hoge leeftijd voorzien van stok en rollator onze ruimte binnen geschuifeld. We hoorden ze mompelen dat ze veel te vroeg waren maar dat ze in ieder geval nu binnen en droog waren en ze lieten zich op de eerste de beste stoelen zakken. De regenjassen lieten kleine riviertjes op de grond stromen.

Ze zagen ons zitten en zeiden in koor: Oh kijk we zijn niet de enige die vroeg zijn. Nee zei de rollator dame, maar ken jij die mensen? Nog nooit gezien zei de dame met de stok. Mijn collega stond op, stelde zich voor en vroeg de dames waar ze voor kwamen. Voor een crematie maar we zijn veel te vroeg en we weten niet in welke aula we moeten zijn. Ik ga het even voor u nakijken en kom dan zo bij u terug zei mijn collega. De dames zouden wachten. Opnieuw keken ze om zich heen en zagen mij toen zitten en vroegen weer aan elkaar wie ik toch was. Wat was ik van de overledene geweest?

Het was best logisch dat ze dat dachten want ik heb geen bedrijfskleding aan en ben als zodanig niet herkenbaar. Ik stond dus op en ging de dames vertellen dat ook ik een werknemer was en dat mijn collega zo terug zou komen. Dat deed hij ook en hij vertelde de dames dat ze in de goede ruimte waren, dat over een uur daar de plechtigheid zou beginnen. We hielpen de dames uit hun natte jassen en vroegen of ze koffie wilden. Dat wilden ze wel en ik kreeg twee witte rozen in mijn handen gedrukt, want als ik daar toch werkte dan zou ik vast wel willen zorgen dat die rozen straks naast de kist zouden liggen. Ik beloofde ze dat het voor elkaar kwam en begeleidde de dames naar een tafel met uitzicht op de nog steeds troosteloze vijver en ruimde mijn papieren op. Zo makkelijk kwam ik niet weg want nu ze daar comfortabel aan de koffie zaten was het tijd voor een praatje en ze vertelde dat ze zenuwachtig waren voor het afscheid, maar dat het wel een mooi ingerichte ruimte was waar ze zaten.

Nu vind ik het altijd ongemakkelijk om te vragen hoe goed ze de overledene gekend hebben en dus knikte ik en luisterde verder. Daar was al het hele verhaal over de broer van wie deze zussen nu toch afscheid moesten nemen en daar waren de tranen. Gelukkig kon ik ze een tissue bieden en wenste ze sterkte bij het afscheid straks. De zussen depten de betraande ogen, hielden elkaars gerimpelde handen vast en zeiden in koor dat ze dat zouden doen. Het zou allemaal wel gaan, zeker nu ze weliswaar te vroeg, maar wel lekker droog zaten en de koffie was ook lekker. Of ik nog wel aan de bloemen had gedacht, want die moeten echt naast de kist mevrouw. Ik verzekerde ze dat het allemaal in orde zou komen en dat mijn collega's overal voor zouden zorgen.

Onze laatste sollicitant zat inmiddels al te wachten dus ik moest naar de andere ruimte voor dat gesprek, maar ach wat had ik te doen met deze zussen die daar door de regen waren geschuifeld om afscheid te nemen van hun broer.

Een uurtje later  toen ik terug naar Almere ging zag ik dat de dames werden opgehaald door een taxi. Ik hoop maar dat het een mooi afscheid was en dat de rozen op de goede plek lagen.

Inmiddels was de zon doorgebroken en zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Toen ik vanavond thuis kwam ging ik snel aan de kook want mijn vader en mijn neefje van 9 kwamen eten. Nu vind ik mijn  neef een van de allerleukste jongetjes van 9 die ik ken. Ik hou vreselijk veel van hem en dat mag als tante. Het is een lekker joch met een gezellige babbel en een opgeruimd vrolijk, maar nuchter karakter.  We waren een beetje aan het dollen en hij schaterde het uit toen hij me een kleine poets had gebakken. Na het eten ging hij samen met mijn man naar de voetbalwedstrijd kijken van Nederland tegen Luxemburg. Languit op de grond voor de televisie gelegen voorzag hij de wedstrijd van commentaar en moedigde Nederland fanatiek aan. Ik genoot!

Wat een contrasten vandaag! Regen en Zon, Oud en Jong en Tranen en een Lach! Mooi toch?




woensdag 7 juni 2017

Vietnamese nageltjes

Sinds een paar maanden zit er in ons dorp een nieuwe nagelstudio. Ik was er al eens langs gelopen en het zag er wel gezellig uit. Sara Nails heet het. Voorheen ging ik wel eens naar de nagelstudio van Koh in de Bijenkorf. Ik heb wel eens geblogd over wat een feest het was om mijn handen in die van Vic te vlijen en mijn stompjes omgetoverd te zien worden in keurige, verzorgde handen. Helaas is de nagelstudio verdwenen en zijn Vic en zijn collega's spoorloos. Jammer maar niks aan te doen. Gelukkig kan een mens best zonder deze luxe en als ik zin had lakte ik mijn nagels gewoon zelf. Kan ook prima.

Voor ons feest wilde ik wel weer eens keurig gelakte nagels hebben, maar ik zag de bui al hangen. Met het Franse bezoek over de vloer en alles wat daarbij kwam kijken gaf nou niet direct een rustig moment die zaterdag om even te gaan zitten om te lakken. Na het lakken heb je zeker een uur nodig om de boel goed te laten drogen en zal je net zien bij het aantrekken van je panty dat er toch nog een stukje niet uitgehard is en dat je dus met een ruitjes motief op je nagels loopt of dat je je nagels stoot en er net voor het weggaan een stuk af gaat. Allemaal niet belangrijk natuurlijk, maar wel irritant.

Daarom besloot ik om bij Sara een paar dagen van te voren mijn handen te verwennen met een heuse manicure en de nagels te laten lakken met gel lak. Dan moet je met je vingers onder een blauwe lamp en na een minuutje is de nagellak zo hard dat je bij wijs van spreke rustig een tuintje kunt bestraten. Het blijft wel twee weken mooi en je hebt er geen omkijken meer naar. Perfect dus. Je krijgt het er alleen nooit meer af. Dat wil zeggen niet met gewone nagellak remover. Je moet dus terug na twee weken om de boel te laten verwijderen.

Het was een echt verwenmomentje die ochtend en keurig gelakt ben ik twee weken doorgekomen. helaas scheurde ik met het planten van de roos een nagel. De lak zat er nog op maar hing in rafels en dat zag er niet mooi meer uit. Ik belde Sara en maakte een nieuwe afspraak.

Hoewel de naam heel Hollands aandoet wordt Sara gerund door Vietnamese meisjes. Wellicht zijn het gewoon volwassen vrouwen, maar het zijn allemaal zulke ranke en slanke poppetjes met fijne gezichtjes, kleine handjes en lieve stemmetjes dat het woord meisje beter past.

Vandaag schoof ik na het werk dus aan bij zo'n poppetje en ik legde mijn grove hand in haar handje, maar tjonge wat een kracht zat daar in. De vorige keer viel het me ook al op dat de meisjes onderling Vietnamees met elkaar praten. Dat gebeurt op zachte toon vanachter hun monddoekjes en het lijkt wel of ze liedjes naar elkaar zingen zo melodieus klinkt het. Vorige keer waren ze met z'n tweeen en nieuwsgierig als ik ben vroeg ik welke taal het was. Vietnamees dus.

Vanavond waren er meer dames aan het werk en zat ik aan een tafeltje naast een andere, roodharige schoonheid die acrylnagels kreeg aangemeten. Mijn manicuurster en haar collega zaten onderling gezellig te zingen, eh praten, maar het klonk zo zacht en zo lieflijk dat ik het gevoel had dat ik werd toegezongen. Ook met de andere collega's in de zaak werd tussen de nagelbehandelingen door veel gepraat en dat alles in het Vietnamees.

Ik vroeg of het een familiezaak was en ze begonnen te lachen. Min of meer zeiden ze, maar niet allemaal was het familie. Er zaten ook vriendinnen bij. Toen ik zei dat ik het een mooi klinkende taal vind begonnen ze te lachen. Nederlands was ook mooi vonden ze, alleen met heel andere klanken. Was het niet moeilijk voor ze om Nederlands te leren? Ja heel erg zei de acrylnagel manicuurster, maar ze hield van talen en nu moest ze voor haar studie ook nog Duits leren, maar ook dat vond ze een mooie taal. Nederland is een mooi land waar je veel kansen krijgt om te leren vertelde ze nog.

Die kracht zat dus niet alleen in haar handen maar in haar hele wezen, want nog maar vijf jaar in Nederland en al zo goed een taal spreken. Ik vind dat erg knap. De roodharige naast mij bestudeerde haar nieuwe nagels en zei met een knipoog naar mij, nou toch handig dat Vietnamees want nu kunnen jullie lekker roddelen over ons. Wij snappen dat toch niet. Nee, oh nee zo moesten we niet denken want klanten waren heilig, daar zouden ze nooit over roddelen. Nee echt niet, we hadden het over de verjaardag van ons nichtje en wat we dan allemaal zouden doen.

Ik geloofde ze en ook al was het niet zo, van mij mogen ze roddelen over me tot ze een ons wegen. Ik luister graag naar dat zachte gezang en liet nog maar een kleurtje opbrengen toen de oude laag er af was. Eindelijk kan ik Vic en zijn kornuiten vergeten en ga ik zo af en toe fijn naar een concert bij Sara. Ga ik op de koop toe ook nog met mooie nagels naar huis.