dinsdag 15 januari 2019

Nieuwe Nijn!

Vlijtig breidde ik afgelopen weekend aan het achterpandje van de Nijntje trui voor Arthur. Het is inmiddels bijna af en vooruitlopend op de voorkant bedacht ik me dat ik niet had gekeken of het patroon van Nijntje in de tuinbroek wel zou passen.

Met het maken van het achterpand heb ik keurig alle toeren bijgehouden en dus ben ik maar eens gaan tellen en helaas bleek mijn vermoeden juist. Deze Nijn zou niet passen of zij zou met hele rare oren op de trui terecht komen. En hoewel Arthur nog niet kan praten hoorde ik hem in gedachten wel denken. Zo van; nou oma dat is wel een hele rare Nijn, die lijkt helemaal niet op de knuffel van Nijntje die in mijn bedje ligt. Tja hoe dit nu op te lossen?

Het internet maar eens op voor een ander patroontje want ik had echt geen zin om het achterpand uit te halen en groter te maken. Dat heeft ook niet zoveel zin want dan kan Arthur het nog niet aan en tegen de tijd dat het past is het in Marseille al weer veel te warm voor truien.

Gelukkig vond ik een nieuw patroontje van Nijntje met de bal en die past wel en gaat hem dus worden. Dan brei ik volgend jaar wel een nieuwe trui met Nijntje in de tuinbroek.

Vanavond is er even brei rust want vanmiddag moest ik het vonnis ophalen bij de arts of het botje in mijn hand nu wel of niet gebroken is. Gelukkig is dat niet het geval. Wel is de boel van binnen nog gezwollen en gekneusd, maar dat gaat vanzelf weer over. Ik kon de goede man wel zoenen. Heb ik niet gedaan natuurlijk, maar oh wat was ik opgelucht.

Nog een beetje oppassen maar ik mag alles weer doen met die hand. Zo fijn! Arthur krijgt zijn trui en ik ga eens kijken of de data van de breicursus passen in mijn agenda.

zaterdag 12 januari 2019

Grijs en grauw, maar ook blauw!


Op Facebook zag ik bovenstaande tekst voorbij komen en daar zat ik eens over na te denken op deze grijze en grauwe zaterdag. Ik denk dat er een hele grote kern van waarheid in zit. Misschien is het een goede tip voor psychologen en psychiaters om dit eens voor te leggen aan hun clienten. Waarmee ik natuurlijk niet wil beweren dat handwerken de oplossing is voor iemand met (ernstige) psychische klachten, want dan zal een mooi draadje en een paar breinaalden echt niet de oplossing zijn. Maar het zal misschien wel helpen voor mensen die veel stress hebben en daar last van hebben. Of gewoon voor mensen die wat ontspanning zoeken.

In elk geval weet ik zeker dat het mij wel helpt. Als ik na een drukke werkdag s'avonds lekker even bezig kan zijn met een brei- of haakwerkje ontspant me dat enorm. Het grote voordeel is ook nog eens dat als ik zo met een draadje bezig ben ik helemaal geen zin heb om te snoepen en dat is tijdens het lezen nogal eens anders.

Maar goed zo'n grauwe grijze zaterdag moet je toch een beetje gezellig doorbrengen. De boodschappen hadden we al bijtijds in huis en toen rees na de lunch de vraag; wat zullen we eens gaan doen? Het oorspronkelijke plan was om even langs onze favoriete kookwinkel in Hilversum te gaan om te zien of ze daar in de sale nog een staafmixer hadden voor een zacht prijsje, maar met de regen die met bakken uit de lucht kwam werd dat plan al rap naar een ander keertje verplaatst.

Hoewel ik mijn staafmixer best mis, dochter heeft de vorige meegenomen toen ze uit huis ging omdat ik dacht ach wat gebruik ik dat ding nou en dat bleek toch tegen te vallen, heb ik het er niet voor over om in de regen door een winkelstraat te leuren.

Thuis is het ook gezellig. Zeker met het uitzicht op een grote bos prachtige oranje/gele tulpen die ik gister van mijn vader kreeg en het gekwetter van de vogels in de tuin die zich niks van de regen aantrekken.

Eigenlijk een uitgelezen middag om eens heerlijk een paar toertjes te breien aan de trui voor Arthur. Het is zo fijn dat dit nu weer kan, want of dat botje nu wel of niet gebroken is, breien en haken kan ik weer. Geen uren achter elkaar nog maar dat hoeft ook niet. Gewoon heerlijk op de bank, kopje thee erbij, muziekje op en gaan met die banaan.

Een heerlijke zaterdagmiddag en zeker nu ik weet dat het gelijk staat aan yoga. Ben ik toch goed bezig geweest!


donderdag 10 januari 2019

De eerste........

Het is al weer 10 januari 2019 en dit is pas mijn eerste blog van het nieuwe jaar. Nu weet ik niet tot wanneer je iemand een gelukkig nieuwjaar mag wensen - de één zegt tot en met de zesde en de ander roept tot de vijftiende - maar volgens mij kun je iemand het gehele jaar door altijd het beste wensen en daarom wens ik iedereen die dit leest een vrolijk, gezellig, gelukkig en vooral een gezond 2019 toe.


Dat waren de wensen en verder hoop ik natuurlijk dat we kunnen genieten van de mooie, kleine dingen in het leven en lekker mogen handwerken.

Ik heb mooie handwerkplannen voor 2019. Allereerst wil ik een Nijntje trui breien voor Arthur. Als ik een beetje mijn best doe dan lukt het om hem voor zijn eerste verjaardag, eind februari, af te hebben. Ook wil ik graag een kant breiwerkcursus volgen in een van mijn favoriete handwerkwinkels in de Amsterdamse Jordaan.

De trui voor Arthur is vanavond opgezet en daarvan heb ik inmiddels het boordje van het achterpandje klaar. Of hij ook echt af gaat komen voor eind februari en of de handwerkcursus door kan gaan weet ik pas aanstaande dinsdag. Dan krijg ik namelijk de uitslag van de ct-scan die vanmiddag van mijn hand is gemaakt en hoor ik of het scaphoid botje niet gebroken is.

Op de donderdagavond voor kerst ben ik namelijk languit gevallen in de Amstelstraat in Amsterdam en je raadt het al, met mijn volle (niet geringe gewicht) bovenop mijn pas gerepareerde hand terechtgekomen. Een gênante vertoning en super lastig zo vlak voor kerst als je een diner voor 12 man moet klaarmaken en loge's hebt. Enfin dat is allemaal in orde gekomen maar bij de controle afgelopen maandag was er op de foto's iets te zien en omdat de chirurg twijfelde moest ik mijn pootje door de scan laten halen. De kans is groot dat er niks aan de hand is, maar ze nemen geen risico.


Ik had nog nooit gehoord van dat Ieniemienie botje maar het schijnt wel een lastpak te zijn die doorgaans niet zo goed geneest. Ik las al verhalen over ruim 10 tot 12 weken gips! Pff daar moet ik niet aan denken. Met gips kun je natuurlijk niet breien en nog heel veel meer dingen niet, maar die gedachtes stop ik nog maar even weg.

Ondertussen geniet ik nog maar even na van de kerstvakantie en waar we zo genoten hebben van 10 dagen met dat kleine mannetje doorbrengen. De kerst hebben ze in Amsterdam gevierd, waarbij schoondochter helaas al weer de 1e kerstdag terug moest omdat ze de tweede dag moest werken. Arthur en zijn papa bleven bij ons en met zijn vieren zijn wij de vrijdag na de kerst naar Frankrijk teruggegaan. Eerst naar Toulouse voor een verjaardag van de stiefmoeder van schoondochter en het weekend met de trein - heel comfortabel - met zijn vijven terug naar Marseille.

Oudjaarsdag moesten zoon en schoondochter allebei werken en hebben wij opgepast omdat de crèche die dag gesloten was. Het waren heerlijke dagen zo met zijn allen en nu we Arthur de afgelopen maanden wat vaker hebben gezien merk je dat de band veel steviger wordt en hij ons echt leert kennen. Afgelopen week toen we aan het facetimen waren herkende hij ons en begon meteen te brabbelen. Echt heel leuk. Als hij nog net wat groter is dan kan ik hem voorlezen via FaceTime.
Maar zover is het nog niet. Ik kan nog uren doorgaan hoe leuk en lief hij is en hoe ik van hem geniet en wat een lol ik al samen met hem kan maken ook al is hij pas tien maanden, dat zal ik maar niet doen.

Nog een dagje werken en dan is het alweer weekend! Ook wel weer lekker, een gewoon ritme!