Paasproefjes

Mijn weekje vakantie is bijna voorbij, morgen mag ik weer aan de slag en dat is ook weer goed. Ondanks de herinneringen of misschien wel dankzij de herinneringen was het een goede week. Een aantal dingen die ik me voorgenomen had, zoals in de tuin aan de slag en een start maken met de schuur opruimen heb ik gedaan, maar natuurlijk zijn er ook dingen waar ik niet aan toe ben gekomen. Ik had voor mijn verjaardag een boekenbon gehad en daarvan had ik het nieuwste boek gekocht van Elizabeth George en de bedoeling was dat ik daar deze week eens fijn in zou beginnen. Niet dus. 

Helemaal niet erg want ik heb me erg vermaakt met borduren. Ik ben aan de slag gegaan met de labels die ik van Elizabeth had gekregen en dat was zo leuk om te doen dat ik helemaal de smaak te pakken kreeg. Door de jaren heen heb ik flink veel strengetjes borduurzijde verzameld en dat heb ik opgezocht, wat patroontjes uitgezocht en aan de slag gegaan. 

Een paar patroontjes vond ik op een website waar ook heel duidelijk uitgelegd werd hoe je die labels zelf maakt. Er stond een foto bij van een embossing/cuttingmachine van de Action. Nu moest ik toevallig naar de Action om schoonmaakdoekjes te halen en om daar te komen moet je altijd door het gangpad lopen met de knutselspullen. Dat nodigt natuurlijk uit tot even neuzen en daar stond ineens, hoog opgestapeld, zo'n machine en hij was nog goedkoper dan de dame in het filmpje aangaf. 

Toen heb ik hem mezelf cadeau gedaan. Er zit één mal bij en thuis ben ik er mee aan de slag gegaan. Ik kreeg er zoveel lol in dat ik de snijmallen voor de labels ook online heb besteld. Nu de werklaptop niet open hoefde had ik alle ruimte om aan de knutsel te gaan. 

Als ik op andere blogs kijk wat een mooie kaarten er daar allemaal gemaakt worden dan steken die van mij er nog een beetje schraal bij af, maar het is een begin en ik vind het fijn om te doen. Zo'n klein borduurtje schiet ook lekker op. 

Voor deze kaarten heb ik de labels gebruikt om een patroontje te prikken van een paaseitje wat ik vervolgens heb geborduurd en met het nieuwe apparaat heb ik de paarse randen uitgesneden met de bijgeleverde mal. Verder heb ik het een beetje gecombineerd met de dingen die ik allemaal nog had. 

Inmiddels heb ik alles weer netjes opgeruimd want het knutselen moet morgen weer plaatsmaken voor werken en dat moet aan een opgeruimd bureau. Nu moet ik nog stofzuigen maar Tim ligt zo lekker te slapen dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om dat nu te gaan doen want hij is bang voor de stofzuiger. Misschien dan toch tijd maken om aan mijn nieuwe boek te beginnen. 

Een vestje en een verzoek

Onlangs is mijn oudste neef papa geworden van een zoon waardoor mijn zus nu ook oma is.Hoe leuk is dat!  Ik heb een vestje voor hem gebreid. Dat was erg leuk om te doen. Eigenlijk heb ik geen idee of ze wel van een eigengebreid vestje houden en daarom kocht ik er nog een lief truitje bij en een broekje vol met hommeltjes. 

Ik breide het vestje tussen de Dikkie Dik trui door en het verschil tussen zo'n klein babyvestje met die trui was best groot. Daarmee vergeleken was Dikkie Dik een behoorlijke lap trui. Afgelopen dinsdag had Laurens hem aan. Kijk Dikkie Dik, zei hij tegen me, hij wil hem graag dragen maar eigenlijk is hij nog een pietsie te groot, maar dan heeft hij er lang wat aan. 

Ik heb nu even geen breiwerk op de pennen, maar dat is niet erg want de zigzagdeken ligt er nog en daar haak ik s'avonds als ik wat tv kijk graag een toertje aan. Lang zal het niet duren voor ik weer een breiwerk opzet want hoewel ik op zoek was naar een goed patroon voor een kabeltrui voor Arthur heeft hij nu ineens iets anders bedacht. 

Daar verraste hij me mee en ik weet ook nog niet of het gaat lukken want ik zal er eerst een inbrei of borduurpatroon van moeten vinden of moeten maken. Maar goed het is sowieso leuk dat hij met een verzoek komt dus ik ga mijn best voor hem doen. 

Vier jaar verder

Ik heb een weekje vakantie, want vandaag is het de sterfdag van mijn lief en dan is het fijn om even niets te hoeven. Gewoon maar even de dag laten komen zoals het gaat. Even niet de wekker op half zeven maar op mijn gemakje wakker worden.

Het is niet zo dat ik de hele week heb lopen huilen, maar het is wel als een constante factor aanwezig en dat mag er zijn. Maandagmorgen was ik al bijtijds in de tuin te vinden want daar was genoeg te doen. De zon scheen, de vogels floten en ik heb de klimroos gesnoeid en de linkerborder gewied. Toen was de GFT kliko al bijna vol en moest ik wel stoppen. 

Dezelfde middag moest ik kattenbakvulling halen en toen ik toch in het tuincentrum was gaf ik gehoor aan de roep van wat viooltjes die om het hardst riepen; neem ons mee? Tja daar kon ik geen weerstand aan bieden en zo was ik gistermorgen weer bijtijds in de tuin te vinden om die viooltjes in een pot te zetten om daarna in de schuur aan het opruimen te gaan. 

Het was fijn in de tuin zo met Tim om me heen die heel graag mee de schuur in wilde want daar rook het naar muizen. Er lag er ook een, maar die had het loodje gelegd waarop Tim en ik hem een plechtige begrafenis hebben gegeven. Ik zat tenslotte toch in mijn rouwtuin dus dat ging in een moeite door. 

En hoewel verleden en heden een beetje door elkaar liepen, het is toch heel raar dat je op 23 en 24 maart nog precies weet wat je op die data vier jaar geleden deed, was er ook tijd voor fijne dingen, zoals even oppassen op Laurens zodat hij niet mee naar het zwembad hoefde waar zijn grote broer les heeft. Zo'n kleine man leidt je lekker af. Sterker nog je krijgt op je kop als je het duplo huis niet naar zijn zin bouwt. Niet goed, oma! 

Vandaag ben ik ook goed doorgekomen. Vanmorgen even naar de markt waar ik mijn schoondochter trof en we samen koffie dronken en vanmiddag heb ik heerlijk zitten prutsen aan borduurtjes op de labels die Elizabeth voor me maakte. Vanavond kwam de hele familie opdraven om samen te eten en was het fijn om er even samen bij stil te staan. 

Inmiddels doet de vaatwasser zijn best op een volle, vieze vaat en is het morgen weer gewoon donderdag. Het leven draait door al is het met heimwee naar hem. Heimwee met een glimlach!

Mijn kleine tuinman!

Daar is Dikkie Dik

Het is maar goed dat ik niet de Dikkie Dik in de sneeuw heb gebreid want op deze stralende lentemorgen, waar geen vlokje sneeuw te bekennen viel, heb ik de "Dikkie Dik in het gras" trui overhandigd aan zijn nieuwe eigenaar. Laurens haalde hem uit het tasje en riep kijk Dikkie Dik en toen hij hem aan had en ik vroeg of hij hem mooi vond, zei hij vol overtuiging, ja mooi! Kijk dat is fijn zo'n tevreden kleinzoon. 

Ik heb zowel de trui als de kleinzoon mee naar huis genomen, de trui omdat ik zag dat ik bij de mouw toch nog vergeten was om een draadje af te hechten en de kleinzoon ging mee omdat zijn grote broer vanmiddag zijn verjaarspartijtje heeft met zijn vriendjes en vriendinnetjes en dan is het fijn als de peuter het partijtje niet in de war schopt omdat hij nog te klein is om mee te doen. Bovendien vind ik het gezellig om hem hier te hebben en één op één tijd met hem te hebben. Aan het eind van de middag breng ik hem weer thuis en vieren we nog de verjaardag van Arthur met de rest van de familie. 

Hij heeft gespeeld met de garage en de auto's, we hebben samen al twee puzzels gemaakt en natuurlijk een heleboel boekjes, waaronder die van Dikkie Dik in het bos, gelezen. We hebben een boterhammetje gegeten en nu ligt meneer heerlijk een middagdut te doen. Dan is hij straks weer uitgerust voor nieuwe avonturen. 

Ondertussen ben ik bezig met de draadjes af te hechten van een ander project, wat ik nog niet kan laten zien omdat het nog niet helemaal af is en omdat het een cadeautje wordt. 

Nu Dikkie Dik klaar is ben ik aan het nadenken wat het volgende breiproject gaat worden. Een week of wat geleden heb ik in de uitverkoop bij Blij dat ik Brei een pakket van 20 bolletjes tweed garen gekocht in een camelkleur. Dat leek me mooi om een dekentje van te breien met kabels, maar toen het kwam en Arthur het garen zag vond hij het een mooie kleur én lekker zacht. Wil je daar een trui van, vroeg ik. Ja dat wilde hij wel en het moest een stoere trui worden. Eén met kabels dus. En daarom ben ik nu een patroon aan het zoeken voor een mooie kabeltrui voor een garen met een stekenverhouding van 22-18. Dat is nog even een puzzel, maar dat komt goed. De voorpret over zo'n nieuw project is minstens zo leuk als het breien zelf. 

Huizenruil

Maandag zat ik thuis te werken toen ik een schel gefluit hoorde vanuit de tuin. Bleek dat het vogelhuisje wat aan de schuur hing er was afgevallen en op het bankje daarvoor terecht was gekomen. Boven op dat gevallen huisje zat een koolmees schril te fluiten. Ach gossie, het echtpaar Koolmees had ik juist de week ervoor druk in de weer gezien met de inspectie en de eerste bouwmaterialen die aangeleverd werden om een nestje te bouwen. En nu lag dat huis zomaar op zijn kant. 

Ik ging naar buiten en hing het nestkastje weer op zijn plek in de hoop dat het echtpaar Koolmees weer verder zouden gaan met de inrichting. Het was heerlijk weer en Tim ging lekker de tuin in en ik werkte weer verder tot ik opnieuw kabaal hoorde. 

Nu bleek de kater van de buren van de andere hoek op het dak van de schuur te zitten. Daar waren zowel het echtpaar Koolmees als Tim niet blij mee en dat werd duidelijk gemaakt door boos te fluiten en  respectievelijk hard te miauwen. 

De buurkater is nog maar een puber van ongeveer 9-12 maanden oud. Het is een mooi, cypers meneertje en erg vriendelijk van aard. Eerst kwam hij alleen in de straat aan de voorkant van de huizen en als ik hem daar tegenkwam dan kwam hij altijd een kopje geven en een praatje maken. Soms komt hij al aanhollen als hij me ziet aankomen.

Inmiddels is hij zo groot en sterk dat hij nu vanuit zijn eigen tuin op de schuur kan klimmen en alle schuurdaken over wandelt naar mijn schuur en vanaf daar vriendschap wil sluiten met Tim. Die moet daar niet zoveel van hebben. Toen Tarcen (zo heet hij) pas kwam buurten werd hij erg boos, inmiddels is dat minder maar hij is nog steeds niet erg gastvrij en maandag liet Tim hem weten niet van zijn bezoek te zijn gediend waarop Tarcen de kuierlatten nam en op zijn gemakje weer naar zijn eigen schuur wandelde. 

Na de lunch zag ik het echtpaar Koolmees weer met bouwmaterialen aanvliegen. Gelukkig maar, maar de rust duurde niet lang want daar kwam Tarcen weer aangewandeld en omdat Tim inmiddels binnen aan zijn middagdut bezig was wilde hij nu wel de tuin inkomen. Terwijl ik aan de telefoon zat zag ik hoe hij zich over de rand van het schuurdak vouwde en met éen poot houvast zocht op het vogelhuisje wat daar vlak onder hing. Dat ging natuurlijk niet goed en voor mijn ogen donderde kat én vogelhuis naar beneden. 

Toen ik mijn gesprek had afgerond snelde ik weer naar buiten waar Tarcen zo van schrok dat hij via de schutting vluchtte, gelukkig leek hij niks te mankeren, maar het vogelhuis had wel ernstige schade opgelopen want het dak lag eraf. Arm echtpaar. 

Gelukkig heb ik nog een vogelhuisje dat vanwege de kerstverlichting even in de schuur stond en dus heb ik dat vogelhuisje maar opgehangen in de hoop dat het echtpaar hier genoegen mee zou nemen. Ze kwamen eind van de middag wel een kijkje nemen, maar verder leken ze niet enthousiast. 

Vandaag werkte ik weer thuis en tot mijn grote blijdschap zag ik dat het echtpaar inmiddels druk bezig is om in het andere huisje een nestje te bouwen. Tim had ik gevraagd om tijdens mijn werkdagen buitenshuis goed op te letten en Tarcen weg te jagen zodra hij maar een poot zou uitsteken naar het huisje. 

Of Tim dat ook echt gedaan heeft of dat Tarcen zo geschrokken is van zijn val en daarom niet meer durft zal ik nooit weten, maar het huis hangt nog en er wordt druk gewerkt aan de inrichting. 

Het is natuurlijk heel raar dat ik eerst zo meeleef met die vogels die hun huis kwijt zijn en nu zo blij ben dat ze weer een huisje gevonden hebben, maar goed dat is dan maar zo. Ik verheug me weer op kleine koolmeesjes die gaan uitvliegen. Voor Tim hoeven ze niet bang te zijn (dat zijn ze ook niet) want die doet geen enkele moeite om een vogel te vangen. Hij vindt het leuk om er naar te kijken maar geeft de voorkeur aan zijn brokjes in plaats van zelf gevangen vogel. Want daar zit geen saus bij! 

Tim houdt de wacht!

 

Resultaat van de fotoshoot!

Chocolade in plaats van roze!

Toen ik donderdag uit mijn werk kwam lag er leuke post op de mat! Elizabeth heeft labels voor me gemaakt en opgestuurd. Er zat een mooie kaart bij en het kleurde mijn dag, na een pittige werkweek. Zo lief!! 

Natuurlijk was ik het liefste met die labels aan de gang gegaan, maar er stonden andere dingen op het programma die al eerder gepland waren of die als eerste af moesten. Vrijdag had ik een lunchafspraak met een vriendin en daar moest ik zo ongeveer drie kwartier voor rijden. Dat moest zij ook en dus treffen we elkaar dan mooi in het midden. We zijn al vaker in dat restaurant geweest en nu ging de reis ook weer voorspoedig tot het laatste stukje. Toen stond ik voor een brug die open stond en niet meer dicht ging. Hij bleef zo'n meter boven de grond hangen. Tja daar ging mijn fordje niet overheen. Vanuit de auto zag ik het restaurant al en er zat niks anders op dan maar even om te rijden. Dat was de moeite waard want het was fijn om haar weer te zien en bij te kletsen. 

Gisteren was ik druk met slofjes breien. Toen ik onlangs de roze slofjes voor mijn collega had gebreid omdat ze oma was geworden bedacht ik al met het afhechten van het laatste draadje dat roze misschien niet zo'n goede keuze was omdat veel mensen niet meer van het traditionele, roze voor een meisje en blauw voor een jongetje, houden bij een geboorte. Dus schreef ik op het kaartje dat als haar kleindochter niet van roze houdt ze ook een andere kleur mag kiezen. 

Mijn collega vond de slofjes schattig maar haar dochter houdt dus inderdaad niet van roze en wilde graag gebruik maken van het aanbod. Dat was helemaal prima maar welke kleur moest het dan wel worden. En de wens bleek chocoladebruin te zijn. Die kleur had ik niet op voorraad, althans geen garen in die kleur om slofjes te breien. Ik keek bij de Zeeman of ze supersoft in het chocoladebruin hadden maar dat was meer zeezout karamel. 

Dus ik moest naar de stad, maar omdat ik het toch niet kon laten om naar spulletjes te kijken om kaarten te maken, kwam ik op een website waar ze ook breigaren verkochten en zij hadden chocoladebruin van Lang Yarns Atlantis. Precies hetzelfde garen waarmee ik de Dikkie Dik trui aan het breien ben. Dat breit lekker en is zacht genoeg voor een baby. Echte babywol heb je bijna niet in chocoladebruin. 

Belofte maakt schuld en omdat ik de kersverse oma aanstaande donderdag live ga ontmoeten bij ons teamoverleg moesten de slofjes voor donderdag af zijn en daar heb ik dus aan gewerkt en inmiddels zijn ze af. 

Vandaag moet ik ook nog een ander klusje doen. Want wat deed ik woensdag? Nou woensdag had ik een fotoshoot! Ik ben bezig met de voorbereidingen om mijn eigen coachpraktijk op te zetten en daar hoort ook een website bij en op die website moeten fatsoenlijke foto's van mijn hoofd komen. Laatst sprak ik iemand die hele mooie foto's op haar website heeft staan en ik vroeg het adres, trok de stoute schoenen aan en mailde de fotograaf. 

Het was erg buiten mijn comfortzone om te poseren voor die foto's, maar zowel de visagiste die me heel mooi had opgemaakt en de fotografe waren zo aardig en stelden me zo op mijn gemak dat het een hele leuke middag werd. 

Nu heb ik een bestand gekregen met zo'n 60 foto's en daar moet ik er dan vier uit kiezen. Ga er maar aanstaan om 60 keer je eigen hoofd te zien. 

Er liggen ook nog wat andere dingen te wachten, maar gelukkig heb ik eind maart een weekje vrij en dan ga ik toch echt een dag reserveren om eens heerlijk met die labels aan de slag te gaan.