Ik heb een weekje vakantie, want vandaag is het de sterfdag van mijn lief en dan is het fijn om even niets te hoeven. Gewoon maar even de dag laten komen zoals het gaat. Even niet de wekker op half zeven maar op mijn gemakje wakker worden.
Het is niet zo dat ik de hele week heb lopen huilen, maar het is wel als een constante factor aanwezig en dat mag er zijn. Maandagmorgen was ik al bijtijds in de tuin te vinden want daar was genoeg te doen. De zon scheen, de vogels floten en ik heb de klimroos gesnoeid en de linkerborder gewied. Toen was de GFT kliko al bijna vol en moest ik wel stoppen.
Dezelfde middag moest ik kattenbakvulling halen en toen ik toch in het tuincentrum was gaf ik gehoor aan de roep van wat viooltjes die om het hardst riepen; neem ons mee? Tja daar kon ik geen weerstand aan bieden en zo was ik gistermorgen weer bijtijds in de tuin te vinden om die viooltjes in een pot te zetten om daarna in de schuur aan het opruimen te gaan.
Het was fijn in de tuin zo met Tim om me heen die heel graag mee de schuur in wilde want daar rook het naar muizen. Er lag er ook een, maar die had het loodje gelegd waarop Tim en ik hem een plechtige begrafenis hebben gegeven. Ik zat tenslotte toch in mijn rouwtuin dus dat ging in een moeite door.
En hoewel verleden en heden een beetje door elkaar liepen, het is toch heel raar dat je op 23 en 24 maart nog precies weet wat je op die data vier jaar geleden deed, was er ook tijd voor fijne dingen, zoals even oppassen op Laurens zodat hij niet mee naar het zwembad hoefde waar zijn grote broer les heeft. Zo'n kleine man leidt je lekker af. Sterker nog je krijgt op je kop als je het duplo huis niet naar zijn zin bouwt. Niet goed, oma!
Vandaag ben ik ook goed doorgekomen. Vanmorgen even naar de markt waar ik mijn schoondochter trof en we samen koffie dronken en vanmiddag heb ik heerlijk zitten prutsen aan borduurtjes op de labels die Elizabeth voor me maakte. Vanavond kwam de hele familie opdraven om samen te eten en was het fijn om er even samen bij stil te staan.
Inmiddels doet de vaatwasser zijn best op een volle, vieze vaat en is het morgen weer gewoon donderdag. Het leven draait door al is het met heimwee naar hem. Heimwee met een glimlach!
 |
| Mijn kleine tuinman! |
Wat mooi Annemarie, dat je een week vrij neemt om tijd te nemen voor herinneringen en rouw. Als ik zo je verhaal lees is het met een lach en een traan, deze week.
BeantwoordenVerwijderenDank je dat ik deelgenoot mag zijn.
Wat een mooi, ontroerend verhaal schrijf je. Ik dacht "alweer 4 jaar", maar soms zal het voelen als gisteren. Ik vind dat je je geweldig door de afgelopen 4 jaar heen hebt geslagen. Uiteraard is er altijd een groot verdriet binnenin, maar je hebt stappen weten te zetten om je leven zonder je lief toch "aangenaam" te laten zijn. Geniet nog maar fijn van de rest van je vrije week, samen met Tim (één van de vele goede beslissingen in je leven de afgelopen 4 jaar) 💜
BeantwoordenVerwijderenVier jaar. Fijn dat je deze week vrij hebt om er rustig en op de manier die jou past bij stil te staan. Sterkte.
BeantwoordenVerwijderenHeel fijn dat je in deze periode een weekje vrij hebt genomen Annemarie. Je gevoel alle kans te geven om er, doet in rust intens mee om te gaan. Vind ook dat je er ongelooflijk goed mee omgaat. Heimwee met een glimlach zoals je omschrijft is heel treffend. Je staat duidelijk weer sterk in het leven, heel knap! Jammer dat het weer voor de tuin werkjes nu net even minder zijn, maar wroeten in de tuin doet wonderen, geniet ervan net als Tim, enige foto.
BeantwoordenVerwijderenLiefs
Josphine
Wat fijn dat je nu een week vrij hebt. Je beschrijft het zo mooi en ontroerend.
BeantwoordenVerwijderenO, wat een leukerd is Tim! Heerlijk, zo'n vriendje thuis!
Vier jaar geleden alweer? Goed dat je vrij nam, zo kun je deze dagen op je eigen manier doorkomen.
BeantwoordenVerwijderenMet ontroering heb ik jouw blog gelezen. Sterk hoe je doorgaat elke dag en tegelijk natuurlijk je man in gedachten houdt. Ook het einde "Heimwee met een glimlach" is mooi.
BeantwoordenVerwijderenJa, dat blijven moeilijke dagen. Mijn zus mist haar man al tien jaar en de ruwe kanten van het verdriet zijn er wel af, maar het kan flink opspelen, juist op bijzondere dagen.
BeantwoordenVerwijderen