zondag 12 januari 2020

Ik ben zo Blij dat ik weer Brei Blogje

Een trui breien met een brandweerauto of zoals het het zelf noemt een tatu auto voor Arthur was en is dus het plan.

Vorige week zondag koos ik het garen en de kleuren uit en bestelde de boel online. Helaas hebben we hier in het dorp geen wolwinkel, daarvoor moet ik naar de stad. De wolwinkel waar ik regelmatig kom heeft geen Scheepjes en dan had ik dus op zoek gemoeten naar een winkel in Amsterdam of omgeving die dat wel verkoopt en dan had ik pas gisteren kunnen beginnen.

Ook het telpatroon van de brandweerauto bestelde ik online en dat rolde keurig na betaling mijn mailbox binnen. Een super telpatroon voor maar 1 euro. Zowel in kleur als in vakjes met een symbooltje zoals dat vaak bij borduurpatroontjes is. Echt heel duidelijk allemaal en dat is straks makkelijk bij het inbreien. Ieder hokje is een steek en dat was vorig jaar bij het Nijntje patroon af en toe wel even puzzelen, maar ach daar kwamen we ook uit.

De post bracht de wolletjes dinsdag keurig aan de deur na werktijd dus dat kon niet beter. Direct dezelfde avond heb ik de breinaalden opgezocht en ben ik voorzichtig begonnen. Hoewel het heerlijk was om weer een breiwerkje in de handen te hebben, waren mijn handen daar toch niet helemaal van overtuigd. Dus heb ik een paar toeren gebreid en ben toen gestopt.

De volgende dag ging het al wat beter maar voor de zekerheid heb ik toch maar even de handtherapeut gemaild en gevraagd of het geen kwaad kon. Na het werk bleek dat mijn voicemail was ingesproken met allemaal goede tips en het verlossende woord dat het geen kwaad kan en dat ik het voorzichtig mag opbouwen. Alles op geleide van de pijn. Nou dat was goed nieuws.

Nu brei ik steeds een paar toeren en las dan weer een pauze in en zo gaat het goed. Echt heel fijn om dat weer te kunnen doen. Het was van de week s'avonds erg vies weer, de regen sloeg tegen de ruiten en dan is er niks lekkerder dan met een kop koffie en de radio gezellig aan lekker te zitten breien.

Dat zal wel ontzettend truttig zijn en niet hip, maar wel ontzettend zen! Ik word er niet alleen erg ontspannen van, maar ik heb dan ook geen enkele neiging om te snoepen en dat is ook fijn. Met breien zelf verbrand je dan geen calorieën maar het helpt wél om ze niet binnen te krijgen! Allemaal veel leuker dan de sportschool!

Ik ga zo even een rondje lopen en daarna weer fijn aan de brei! Fijne zondag!


woensdag 8 januari 2020

Buikje

Het nieuwe jaar was nog geen dertig seconden oud of daar kwamen ze al mijn mailbox inrollen. Vechtend om mijn aandacht! En dan heb ik het over de mails van de zelfbedachte dieetgoeroes! De Jelles, Miekes, Jaspers, Oscars, Groene Meisjes en de weight watchers die mij allemaal kwamen vertellen dat het nieuwe jaar een mooie kans bood om nu eindelijk eens aan dat lang verwachte en gedroomde gezonde gewicht te beginnen.

Die mails zag ik natuurlijk niet op het moment dat ze binnenkwamen want toen stond ik nog met een glas overheerlijke, uit Frankrijk meegenomen, champagne in mijn hand te toasten en te zoenen met mijn dierbaren op het nieuwe jaar.

Nee dat zag ik pas de volgende ochtend toen ik een beetje brak op de bank hing om het nieuwjaarsconcert te beluisteren en met een schuin oog mijn mail bekeek terwijl het restant oliebollen en appelflappen om aandacht stonden te roepen. En brak was ik vanwege het late of liever gezegd vroege uur waarop we naar bed gingen en dat had geenszins te maken met een overvloed aan champagne. Natuurlijk niet!!

Nu kon ik de roep van die bollen en flappen makkelijk weerstaan want ik hou niet zo van oliebollen en appelflappen maar het was wel confronterend dat er vanuit mijn mailbox door zovelen naar me geschreeuwd werd dat ik nu eindelijk eens iets aan mijn buikje moest gaan doen.

Buikje, buikje? Hoezo hebben we het over een buikje, baby's hebben een buikje, maar volwassenen hebben een buik! En als we het over mijn buik hebben is het gewoon een belediging om dat een buikje te noemen. Wat denken ze wel die Jelles, Miekes, Jaspers, Oscars, Groene Meisjes en de weight watchers dat ik zo gek ben om te laten verleiden om in hun mooie marketingpraatjes te trappen?




Want daar gaat het ze natuurlijk om, die Jelles, Miekes, Jaspers, Oscars, Groene Meisjes en de weight watchers kan het helemaal geen ene malle moer schelen hoe het met mijn buik gesteld staat, nee hoor zij willen gewoon grof geld verdienen over de rug van mijn dikke buik met al hun zelfbedachte dieetregeltjes. Nee daar trappen we niet in. Van de ene goeroe moet je dit en mag je niet dat en de ander zegt weer zus is beter dan zo. Maar met al die adviezen wordt je heus niet lichter hoor, dat wordt alleen je portemonnee.

Maar terwijl ik me zat op te winden over zoveel brutaliteit begon ik me toch een beetje zorgen te maken want hoe weten de Jelles, Miekes, Jaspers, Oscars, Groene Meisjes en de weight watchers van mijn dikke buik? Zitten ze soms om beurten naar me te loeren door de camera op mijn laptop die natuurlijk goed zicht geeft op die dikke buik? Bij dat idee kreeg ik toch wel een beetje de kriebels.

Eigenlijk zou je zo'n cameraatje moeten afplakken op je laptop zodat als zij zouden zitten te gluren ze tegen een zwart vlak aankijken, maar ja dan kan Arthur mij ook niet meer zien tijdens het facetimen en Arthur kan het helemaal niks schelen of zijn oma een dikke buik heeft. Sterker nog daar kun je lekker op in slaap vallen. Lekker zacht.

Nou het zal wel meevallen met gluren want ik krijg géén mails met aanbiedingen van plastische chirurgen over facelifts en onderkinnen reductie want daar heeft die camera natuurlijk nog beter zicht op.

Mijn zorg en argwaan is dus wel wat gezakt, maar toch hebben die dieetgoeroes wel iets losgemaakt want die buik mag best wat minder. Opletten geblazen dus en wat meer bewegen.

Heeft iemand enig idee hoeveel calorieën je verbrandt met breien?



zondag 5 januari 2020

Praatjes in het Frans én in het Nederlands

Arthur is nu 22 maanden oud en begint een aardig mondje te kletsen. Dat is heel erg grappig om te horen want hij spreekt een soort mix van drie talen waarbij het Frans natuurlijk wel de boventoon voert omdat hij dat de hele dag hoort.

Toch is het ook doorspekt met Nederlandse woorden. Als hij een bordje warm eten voorgezet krijgt dan roept hij Eten en daarna vraagt hij aan papa of mama: c'est chaud? (Is het heet). Als hij wat wil drinken dan geeft hij zijn beker aan papa of mama en roept: l'eau papa (of mama). Als hij het ergens niet mee eens is dan kan hij heel boos kijken met een frons tussen zijn wenkbrauwen en roept dan hard: Non!

Maar als zijn vader vraagt zal ik dit of dat even voor je doen Arthur dan roept hij: Ja Ja.

Deze week hebben ze de kat van een vriendin te logeren en die is regelmatig te gast als zijn baasjes met vakantie zijn dus Arthur kent de kat goed. Als we aan het facetimen zijn en je vraagt waar is de poes dan kijkt hij zoekend om zich heen en roept; poessss, poessss met zo'n schattige Franse s.

Het is heel gezellig om met hem te facetimen want hij maakt echt contact en we kunnen echte gesprekken hebben nu en dat is erg leuk ook al is het soms nog echt een brabbeltaal en verstaan we er niks van.

Gisteren vroeg ik of hij al wist of hij een trui van oma wilde. Hij knikte instemmend, ja dat wilde hij wel. Zoon zei dat hij het patroon van de brandweerauto wel leuk vond, maar dat Arthur de laatste weken ook helemaal gek is van een schildpad (tortue) en dat een trui met een schildpad ook wel leuk voor hem zou zijn.

Arthur keek hem aan met een blik van nou eh papa mag ik zelf beslissen. Onze zoon vroeg hem daarop Arthur wil je een trui met een brandweerauto (tatu) of een trui met een tortue?
Zijn hele koppie begon te stralen en hij keek me recht in de lens aan en riep: tatu auto!
Kijk daar is geen woord Frans bij. Dat snapt deze Nederlandse oma heel goed. Zijn papa herhaalde het nog maar even, dus je wil een trui met een brandweerauto. Arthur knikte instemmend, ja tatu auto.

We bespraken nog even de basiskleur van de trui en die moest blauw worden van zijn papa want dat staat hem zo leuk en dus heb ik vandaag de wol besteld. Ik heb gekozen voor de softfun van Scheepjes omdat daar ook katoen in zit en dan kan hij hem wat langer door dragen.

Het gaat goed met mijn arm. Ik kan al weer veel meer dan een week of twee geleden en heb dan ook zo af en toe weer een stukje gehaakt. Weliswaar kleine stukjes en niet te lang achter elkaar maar het gaat goed. Dat is zo fijn! Ook de tintelingen zijn steeds vaker helemaal weg en dat duidt er op dat de operatie geholpen heeft. Ik ben er nog niet, want als ik teveel doe dan protesteert mijn vlerk, maar het gaat echt de goede kant op. Een pluim voor mijn chirurg. Wie weet wil de goede man ook wel een trui met een brandweerauto erop! 😀

In elk geval krijgt Arthur zijn tatu auto en nu hoop ik maar dat hij niet denkt dat hij nu een grote brandweerauto van oma krijgt want ik heb geen idee of hij het woord trui kent!


De keuze is reuze

Toen ik klein was namen mijn ouders mij, mijn zusje en broertje in december altijd een zatermiddag mee naar de stad. Dan gingen we lichtjes kijken en een hapje eten bij de Wimpy. De voorloper van de MacDonalds. Dat vond ik een geweldig uitje!

De tram stopte toen nog niet in ons dorp en dus moesten we een flink eind lopen naar het beginpunt van lijn 9 net naast het Ajaxstadion op de Middenweg. Eenmaal in de tram begon het feest al want zo aan het eind van de middag dan brandden de lantaarns al en vaak stonden er ook al kerstbomen in de huizen.

Eenmaal in het centrum wandelden we vanaf het Centraal Station over de prachtig verlichte Nieuwendijk en dan door de passage bij de C&A naar het Rokin want er moest natuurlijk in de mooie etalages van de Bijenkorf gekeken worden. Vandaar over de Dam door de Kalverstraat en daar ergens bij het Rembrandtplein streken we neer bij de Wimpy.

Ik weet nog zo goed hoe die prachtig verlichte en ingerichte etalages zo'n indruk op mij maakte en dat kneep ik mijn ogen tot sterretjes om te bedenken dat als ik later groot zou zijn wat ik dan allemaal zou willen hebben van al die - in mijn ogen - prachtige spullen. We kochten helemaal niks, maar dat hoefde ook niet want alleen al het fantaseren over wàt je allemaal zou kunnen kopen was al genoeg om blij van te worden.



Dat had ik bijvoorbeeld ook met de Wehkampgids die in de krantenbak lag. Als al mijn bieb boeken uit waren en ik dus niks meer te lezen had was dat als boekenwurm een straf voor mij, maar dan pakte ik de Wehkampgids en mocht ik van mezelf van elke bladzijde 1 ding kiezen. De dames en herenmode sloeg ik over, maar dan ging ik los. Soms was het wel eens lastig want het mocht maar 1 ding van elke bladzijde zijn en soms waren er wel 2 dingen op zo'n bladzijde die ik begeerde. Enfin zo kon ik mezelf vermaken zonder dat er natuurlijk ooit wat besteld werd.

Nu met het internet kan ik wel eens een hele avond - vooral als ik soms een slecht humeur heb - lekker shoppen. Ik zoek de allermooiste setjes kleding uit, op een paar centen wordt niet gekeken, gooi alles in mijn virtuele winkelmand en aan het eind van de avond gooi ik alles er weer uit. Heerlijk geshopt zonder een cent uit te geven en tevreden ga ik dan naar bed.

Dit jaar kregen wij als kerstpakket een klein, smal doosje met daarin een kaartje en met de code op dat kaartje kon je op de bijbehorende website zelf uitzoeken wat je graag wilde hebben. Er was een categorie cadeaus: daarin stond van alles; een airfryer, schroevendraaiers, sieraden, doucheschuim je kon het zo gek niet bedenken of het was er. Van collega's hoorde ik dat de airfryer erg populair was. Het zou dus zo maar kunnen dat meer dan de helft van mijn collega's lekker zit te airfryen de komende weken en dat vind ik een grappig idee.

Verder was er een categorie Uitjes: waarin je bijvoorbeeld een uurtje kon gaan paardrijden op het strand. Nou dat vond ik zielig voor dat paard met mij op zijn rug, dus nee geen goed idee.

Ik had een paar heerlijke uurtjes met die kaart. Terwijl mijn lamme vlerk netjes lag te rusten op het kussentje heb ik elk cadeau wat voorbij kwam bekeken en gewikt en gewogen of ik dat zou kiezen. En ik kwam tot de ontdekking dat ik eigenlijk op dit moment helemaal niks nodig heb. Hoe heerlijk is dat niet, dat je alles wat je nodig hebt ook hebt.

Toen heb ik maar besloten die kaart om te wisselen voor een cadeaukaart van de Bijenkorf. Altijd handig als je daar iets nodig hebt en die kaart blijft heel lang geldig. Ik kreeg per mail de vouchers en borg ze goed op voor als het eens van pas zou komen.

En dat kwam sneller dan gedacht want gistermorgen probeerde ik een streepje oogpotlood te zetten toen de stift afbrak. En daarmee was het potlood op. Het was een chique geval van Chanel die ik vorig jaar voor mijn verjaardag had gekregen. Pure luxe!

Net die middag zouden we even naar de stad gaan. Toch nog even lichtjes kijken want dat blijf ik gezellig vinden en bovendien moest manlief nog een nieuwe pyjama hebben. We stapten op de metro, namen een trammetje en stapten voor de deur van de Bijenkorf uit. Helaas begon het net weer te gieten zodat het van etalages kijken niet meer kwam. Dan maar naar binnen.

Beneden op de parterre zijn alle luxe make-up merken gevestigd en als ik al die luxe spulletjes zie dan komt toch dat kleine meisje in mij weer naar boven die daar al kijkend van kan genieten. En nu had ik die voucher in mijn mailbox zitten en fluisterde mijn volwassen versie; je hebt die bon ga lekker een nieuw oogpotlood kopen. Dat is veel leuker dan een airfryer.

En daar stond ik al bij de stand van Chanel en toen er zo'n prachtige dame op me af kwam zweven die me met een allervriendelijkste blik en lach vroeg wat ze voor me kon doen, hoorde ik mezelf zeggen: Een oogpotlood graag!

Het potlood werd opgezocht, de juiste kleur werd bepaald door wat streepjes op mijn hand te zetten met een tester en ik zocht mijn bon op en betaalde. Het werd keurig ingepakt en ik kreeg nog wat proefjes mee met heerlijke, chique crèmepjes en daar stonden we weer op straat.

 De regen was opgehouden en de lichtjes brandden extra feestelijk! Bijna had ik mijn man gevraagd of we naar de Wimpy zouden gaan, maar we moesten nog een pyjama kopen.


donderdag 2 januari 2020

De beste wensen!

Op deze tweede dag van 2020 wil ik jullie graag een heel goed, gelukkig, gezellig en gezond jaar toewensen.

Dat jullie maar mooie dromen mogen hebben waarvan een aantal ook echt uitkomen, dat je geen geldzorgen hebt, dat je goed in je vel zit, dat je tevreden bent, dat je trots bent op je zelf, dat je mag genieten van kleine dingen en natuurlijk ook van grote dingen en dat je maar mooie handwerken mag maken.

En, dit is geheel eigen belang, dat jullie maar gezellige blogjes mogen schrijven. Kortom ik wens jullie een:


2 januari is de laatste jaren een beladen dag. Vandaag is het precies 5 jaar geleden dat mijn lieve mama overleed. In mijn optiek is verdriet iets wat je mee moet nemen in je levensrugzak en als je zo'n groot verlies lijdt dan schuurt dat verdriet in je rugzak en prikt het in je rug en doet het letterlijk pijn. Na verloop van tijd vindt het een plek in je rugzak en neem je het makkelijker met je mee, maar soms gebeurd er iets waardoor de boel in je rugzak weer even verschuift en het opnieuw pijn doet. Inmiddels heeft het verdriet om mijn mams een goede plek gevonden in mijn rugzak en gaat het makkelijk met me mee, maar ik mis haar ontzettend!

En toch dat wat ze me heeft geleerd en wat ze voor me was dat is niet weg. De liefde is er nog altijd en ook dat neem ik met me mee. Soms zijn er gebeurtenissen waar ik direct van weet hoe ze zou reageren en dan kan ik nog steeds samen met haar lachen. Ook dat is niet weg en dat is mooi.

Zo gaat ze met me mee, met mij, onze kinderen en mijn broer en zus. Zelfs Arthur kent haar want toen hij afgelopen zomer haar foto zag, ging hij er voor staan, keek aandachtig en wees toen met zijn vingertje naar zijn borst en toen weer naar haar foto en riep: mama! Zij maakt ook onderdeel uit van zijn bestaan en heeft onze zoon hem al verteld wie ze was. Zo zal ze altijd bij ons blijven en zal ze onderdeel uitmaken van ons geluk.


dinsdag 31 december 2019

Fijne jaarwisseling!

En zo zijn we dan op de laatste dag van het jaar aangeland. Niet alleen de laatste dag van het jaar maar ook van een decennium! Nog even en dan rollen we met zijn allen zo de jaren twintig in! Waar is de tijd gebleven. Toen we van 1999 naar 2000 gingen waren we nog in de stress of alle computers het wel zouden blijven doen en nu is het al weer twintig jaar later!

Afscheid van een jaar nemen dat bijna voorbij is maakt me altijd een klein beetje melancholisch, een klein beetje maar hoor, want mijn glas is altijd halfvol. Maar als het een goed jaar was dan past zo'n jaar als een fijne jas en van het nieuwe jaar moet je nog maar afwachten of hij je lekker gaat passen.

2019 was een vriendelijk jaar voor ons. Dit jaar geen enkele ziekenhuisopname voor mijn man. Hoe heerlijk dat is, is niet in woorden uit te drukken, dat is alleen maar iets om heel dankbaar om te zijn en heel hard hopen dat dit in 2020 ook zo zal zijn.

We hebben dit jaar weer genoten van ons kleinkind Arthur en waren supertrots op onze zoon die een mooie promotie maakte in Frankrijk en zo'n lieve vader is voor dat kleine mannetje. Ook waren we supertrots op onze dochter die dit jaar haar bachelor rechten haalde en in een keer door mocht stromen naar haar master!

Ook is de band met onze schoondochter door de bezoekjes over en weer weer versterkt. Zo gastvrij is ze en laat ze ons op en top opa en oma zijn. We zijn rijk met deze lieverd in ons gezin.

We hadden diverse geplande en spontane familie uitjes en etentjes en dat is toch altijd een rijkdom hoor als je het gezellig kunt hebben.

Nee ik kan niks dan goeds zeggen over 2019 dus neem ik weemoedig afscheid van dit mooie jaar!

Ik dank ook de lezers van mijn blog voor hun vrolijke berichtjes en wat was het fijn om weer van jullie blogs te kunnen genieten.

Het werk is klaar, ik heb nu vijf dagen vrij, de oliebollen zijn gebakken (niet door mij maar door mijn broer), de boeuf Bourguignon pruttelt zachtjes in de pan en het huis is aan kant. Straks komt dochter, mijn vader en mijn broer en zijn gezin en dan eten we eerst een bordje boeuf en gaan dan samen naar het nieuwe jaar!

Proost (nu nog met een kopje thee, maar vanavond om 12.00 uur met champagne).


zondag 29 december 2019

Vuurwerk!

Ik hou niet van vuurwerk! Ziezo dat is eruit. Tenminste ik hou niet van het letterlijke vuurwerk wat over een paar dagen om twaalf uur de lucht in gaat. Daar heb ik een hekel aan. Sterker nog, op zijn Amsterdams; ik heb er een pesthekel aan!

Dat is een dingetje hier in huis want mijn echtgenoot houdt juist heel veel van vuurwerk en die verstookt dus ook graag een paar pijlen aan het begin van een nieuw jaar. Vroeger als klein jongetje mocht het niet van zijn ouders en wat niet mag wordt natuurlijk almaar begeerlijker en dus heeft hij zodra hij op eigen benen stond altijd wat vuurwerk gehad om het nieuwe jaar in te luiden.

Gelukkig hanteren wij al ruim 27 jaar het principe Leven en laten Leven dus hebben we er wel een verschillende mening over, maar nooit onenigheid. Wat dat betreft kunnen meneer Trump en meneer Poetin nog een voorbeeld aan ons nemen. Dat principe zouden zij ook eens moeten hanteren.

Nu las ik eens een verhaal van een oude Indische dame die perse vuurwerk af wilde steken elk jaar. Het was als vrouw echt niet gebruikelijk om dat te kopen en dus kocht haar man dit voor haar, terwijl hij er ook een hekel aan had. Het moest vuurwerk zijn met luide knallen en dat wilde ze niet zomaar, nee er zat een goede reden achter, namelijk dat die harde knallen de boze geesten van het oude jaar laten verdwijnen en dat het nieuwe jaar schoon kan beginnen.

In gedachten zag ik het voor me, zo'n oud breekbaar Indisch dametje die op haar sloffen om middernacht met een grote sigaar zo'n vuurpijl aansteekt om de boze geesten voor haar familie weg te jagen. Dat is toch eigenlijk pure liefde!

Sinds ik dat weet bedenk ik me maar dat mijn man met zijn vuurwerk ook de boze geesten wegjaagt voor zijn gezin en familie. Dat is dan toch een mooie gedachte.

Ik hou wel van vuurwerk in muziek. Van een groot Philharmonisch orkest dat een muziekstuk in al zijn facetten opzweept naar een denderend einde. Van de zomer woonden we een concert bij in het concertgebouw in Amsterdam, daar speelde het Noord Nederlands orkest allerlei filmmuziek en van dat vuurwerk geniet ik nog steeds na.

Ook mag er best wat vuurwerk in de keuken zijn! Lekkere gerechten met verschillende smaakexplosies, dat is meer mijn ding.

Kortom er mag best een beetje vuurwerk zijn in het dagelijkse leven, want anders wordt het wel een erge saaie, gezapige boel. Bovendien schijnt het een hele boel boze geesten te schelen en dat is natuurlijk mooi meegenomen!