dinsdag 15 januari 2019

Nieuwe Nijn!

Vlijtig breidde ik afgelopen weekend aan het achterpandje van de Nijntje trui voor Arthur. Het is inmiddels bijna af en vooruitlopend op de voorkant bedacht ik me dat ik niet had gekeken of het patroon van Nijntje in de tuinbroek wel zou passen.

Met het maken van het achterpand heb ik keurig alle toeren bijgehouden en dus ben ik maar eens gaan tellen en helaas bleek mijn vermoeden juist. Deze Nijn zou niet passen of zij zou met hele rare oren op de trui terecht komen. En hoewel Arthur nog niet kan praten hoorde ik hem in gedachten wel denken. Zo van; nou oma dat is wel een hele rare Nijn, die lijkt helemaal niet op de knuffel van Nijntje die in mijn bedje ligt. Tja hoe dit nu op te lossen?

Het internet maar eens op voor een ander patroontje want ik had echt geen zin om het achterpand uit te halen en groter te maken. Dat heeft ook niet zoveel zin want dan kan Arthur het nog niet aan en tegen de tijd dat het past is het in Marseille al weer veel te warm voor truien.

Gelukkig vond ik een nieuw patroontje van Nijntje met de bal en die past wel en gaat hem dus worden. Dan brei ik volgend jaar wel een nieuwe trui met Nijntje in de tuinbroek.

Vanavond is er even brei rust want vanmiddag moest ik het vonnis ophalen bij de arts of het botje in mijn hand nu wel of niet gebroken is. Gelukkig is dat niet het geval. Wel is de boel van binnen nog gezwollen en gekneusd, maar dat gaat vanzelf weer over. Ik kon de goede man wel zoenen. Heb ik niet gedaan natuurlijk, maar oh wat was ik opgelucht.

Nog een beetje oppassen maar ik mag alles weer doen met die hand. Zo fijn! Arthur krijgt zijn trui en ik ga eens kijken of de data van de breicursus passen in mijn agenda.

zaterdag 12 januari 2019

Grijs en grauw, maar ook blauw!


Op Facebook zag ik bovenstaande tekst voorbij komen en daar zat ik eens over na te denken op deze grijze en grauwe zaterdag. Ik denk dat er een hele grote kern van waarheid in zit. Misschien is het een goede tip voor psychologen en psychiaters om dit eens voor te leggen aan hun clienten. Waarmee ik natuurlijk niet wil beweren dat handwerken de oplossing is voor iemand met (ernstige) psychische klachten, want dan zal een mooi draadje en een paar breinaalden echt niet de oplossing zijn. Maar het zal misschien wel helpen voor mensen die veel stress hebben en daar last van hebben. Of gewoon voor mensen die wat ontspanning zoeken.

In elk geval weet ik zeker dat het mij wel helpt. Als ik na een drukke werkdag s'avonds lekker even bezig kan zijn met een brei- of haakwerkje ontspant me dat enorm. Het grote voordeel is ook nog eens dat als ik zo met een draadje bezig ben ik helemaal geen zin heb om te snoepen en dat is tijdens het lezen nogal eens anders.

Maar goed zo'n grauwe grijze zaterdag moet je toch een beetje gezellig doorbrengen. De boodschappen hadden we al bijtijds in huis en toen rees na de lunch de vraag; wat zullen we eens gaan doen? Het oorspronkelijke plan was om even langs onze favoriete kookwinkel in Hilversum te gaan om te zien of ze daar in de sale nog een staafmixer hadden voor een zacht prijsje, maar met de regen die met bakken uit de lucht kwam werd dat plan al rap naar een ander keertje verplaatst.

Hoewel ik mijn staafmixer best mis, dochter heeft de vorige meegenomen toen ze uit huis ging omdat ik dacht ach wat gebruik ik dat ding nou en dat bleek toch tegen te vallen, heb ik het er niet voor over om in de regen door een winkelstraat te leuren.

Thuis is het ook gezellig. Zeker met het uitzicht op een grote bos prachtige oranje/gele tulpen die ik gister van mijn vader kreeg en het gekwetter van de vogels in de tuin die zich niks van de regen aantrekken.

Eigenlijk een uitgelezen middag om eens heerlijk een paar toertjes te breien aan de trui voor Arthur. Het is zo fijn dat dit nu weer kan, want of dat botje nu wel of niet gebroken is, breien en haken kan ik weer. Geen uren achter elkaar nog maar dat hoeft ook niet. Gewoon heerlijk op de bank, kopje thee erbij, muziekje op en gaan met die banaan.

Een heerlijke zaterdagmiddag en zeker nu ik weet dat het gelijk staat aan yoga. Ben ik toch goed bezig geweest!


donderdag 10 januari 2019

De eerste........

Het is al weer 10 januari 2019 en dit is pas mijn eerste blog van het nieuwe jaar. Nu weet ik niet tot wanneer je iemand een gelukkig nieuwjaar mag wensen - de één zegt tot en met de zesde en de ander roept tot de vijftiende - maar volgens mij kun je iemand het gehele jaar door altijd het beste wensen en daarom wens ik iedereen die dit leest een vrolijk, gezellig, gelukkig en vooral een gezond 2019 toe.


Dat waren de wensen en verder hoop ik natuurlijk dat we kunnen genieten van de mooie, kleine dingen in het leven en lekker mogen handwerken.

Ik heb mooie handwerkplannen voor 2019. Allereerst wil ik een Nijntje trui breien voor Arthur. Als ik een beetje mijn best doe dan lukt het om hem voor zijn eerste verjaardag, eind februari, af te hebben. Ook wil ik graag een kant breiwerkcursus volgen in een van mijn favoriete handwerkwinkels in de Amsterdamse Jordaan.

De trui voor Arthur is vanavond opgezet en daarvan heb ik inmiddels het boordje van het achterpandje klaar. Of hij ook echt af gaat komen voor eind februari en of de handwerkcursus door kan gaan weet ik pas aanstaande dinsdag. Dan krijg ik namelijk de uitslag van de ct-scan die vanmiddag van mijn hand is gemaakt en hoor ik of het scaphoid botje niet gebroken is.

Op de donderdagavond voor kerst ben ik namelijk languit gevallen in de Amstelstraat in Amsterdam en je raadt het al, met mijn volle (niet geringe gewicht) bovenop mijn pas gerepareerde hand terechtgekomen. Een gênante vertoning en super lastig zo vlak voor kerst als je een diner voor 12 man moet klaarmaken en loge's hebt. Enfin dat is allemaal in orde gekomen maar bij de controle afgelopen maandag was er op de foto's iets te zien en omdat de chirurg twijfelde moest ik mijn pootje door de scan laten halen. De kans is groot dat er niks aan de hand is, maar ze nemen geen risico.


Ik had nog nooit gehoord van dat Ieniemienie botje maar het schijnt wel een lastpak te zijn die doorgaans niet zo goed geneest. Ik las al verhalen over ruim 10 tot 12 weken gips! Pff daar moet ik niet aan denken. Met gips kun je natuurlijk niet breien en nog heel veel meer dingen niet, maar die gedachtes stop ik nog maar even weg.

Ondertussen geniet ik nog maar even na van de kerstvakantie en waar we zo genoten hebben van 10 dagen met dat kleine mannetje doorbrengen. De kerst hebben ze in Amsterdam gevierd, waarbij schoondochter helaas al weer de 1e kerstdag terug moest omdat ze de tweede dag moest werken. Arthur en zijn papa bleven bij ons en met zijn vieren zijn wij de vrijdag na de kerst naar Frankrijk teruggegaan. Eerst naar Toulouse voor een verjaardag van de stiefmoeder van schoondochter en het weekend met de trein - heel comfortabel - met zijn vijven terug naar Marseille.

Oudjaarsdag moesten zoon en schoondochter allebei werken en hebben wij opgepast omdat de crèche die dag gesloten was. Het waren heerlijke dagen zo met zijn allen en nu we Arthur de afgelopen maanden wat vaker hebben gezien merk je dat de band veel steviger wordt en hij ons echt leert kennen. Afgelopen week toen we aan het facetimen waren herkende hij ons en begon meteen te brabbelen. Echt heel leuk. Als hij nog net wat groter is dan kan ik hem voorlezen via FaceTime.
Maar zover is het nog niet. Ik kan nog uren doorgaan hoe leuk en lief hij is en hoe ik van hem geniet en wat een lol ik al samen met hem kan maken ook al is hij pas tien maanden, dat zal ik maar niet doen.

Nog een dagje werken en dan is het alweer weekend! Ook wel weer lekker, een gewoon ritme!






maandag 10 december 2018

Bollen

Begin oktober had ik in het tuincentrum een paar zakken bloembollen gekocht. Een zak ging op de post naar de moeder van schoondochter in Frankrijk want zij is dol op onze tulpenbollen en heeft vorig jaar genoten van Hollandse tulpen op haar balkon.

Zelf hou ik ook veel van tulpen en is het altijd weer leuk als je in het voorjaar veel kleur in de tuin hebt van bloembollen terwijl de vaste planten bezig zijn met wakker worden uit hun winterslaap.

Die bollen hadden natuurlijk al lang de grond in gemoeten maar dat ging niet met mijn lamme handje.

Gistermiddag was het droog, de zon piepte voorzichtig door het wolkendek, de was draaide gezellig rond in de machine en had voorlopig mijn aandacht niet nodig en toen dacht ik, komaan dit is vast een goed moment om de bollen in de tuin te zetten.

In mijn agenda van vorig jaar zag ik dat ik dat ook pas op 5 december had gedaan en ik had een ware bloemenzee dit voorjaar dus zullen ze nu vast ook wel opkomen. De tuin in dus.
Ik hoop toch zo op 25 van die kanjers!

De bollen uitgestald op de tuintafel en aan de slag. Hier en daar moest ik wat wegknippen maar het lukte prima om groepjes van drie bollen her en der over de border te verdelen. Ik had een mix van witte, rosé en paarse tulpen en een mix van alle kleuren met een prachtige franje langs elk tulpenblaadje. Ook had ik 25 Allium bolletjes gekocht. Die vind ik prachtig en wilde dat dit jaar ook hebben en ik had wat bolletjes van het Kievitseitje, ook al zo'n mooi klein bloemetje, maar helaas die hadden de muizen in de schuur als diner gebruikt.
Een muizendiner dus niet in de tuin helaas.

Het was koud buiten, maar wel lekker en heerlijk om weer even wat in de tuin te kunnen doen. Een koolmees kwam gezellig een liedje fluiten in de seringenboom en ik schoot lekker op. Met zo'n bollenplanter is het snel werken.

Tweederde van de bollen had ik in de grond gezet toen ik een dikke druppel in mijn nek voelde. Net toen ik dacht he een druppel barstte het zwerk open en stond ik ineens een soort van onder de douche. Gauw de spullen van de tafel in de schuur gekwakt en ik naar binnen. Het is maar een klein tuintje dus geen afstanden af te leggen maar ik was behoorlijk nat. Zo jammer dat ik het niet even af kon maken. Enfin misschien volgend weekend nog een momentje om het af te maken.

Ja en toen, wat doet een mens dan nog meer op een zondagmiddag waar de regen met bakken uit de lucht valt. Precies: Haken.

Heb ik zomaar een uurtje heerlijk kunnen haken aan de knuffel voor Arthur. Zo fijn dat dit weer kan!


zaterdag 8 december 2018

Onderbroek!

Gisteravond vierden wij met de familie pakjesavond en gelukkig had ik de onderbroek op tijd af.

Het was nog even doorwerken maar het is gelukt. Ik had het lootje van mijn vader getrokken en voor hem was dus de warme wollen onderbroek. Hij is nu 81 jaar en nog steeds heel fit en actief en gaat dus elk jaar met het gezin van mijn broer mee op wintersport.

Hij gaat dan met de trein naar Oostenrijk en logeert daar in een studiootje en als de rest van de familie op de lange latten staat gaat hij wandelen in de sneeuw, lekker koffie drinken en natuurlijk kijken naar zijn kleinkinderen die zo'n berg af komen roetsjen.

In oktober begint de voorpret al omdat hij dan de treinreis kan boeken en zodra de kaartjes binnen zijn wordt mijn zus gebeld of zij hem weg kan brengen naar het station, want zo vroeg in de ochtend rijdt de metro nog niet. De taken zijn dus goed verdeeld.

Paps had op zijn verlanglijstje skisokken staan en die kocht ik bij de Hema in een tweepak en ik heb alle vier de sokken apart ingepakt en die pakjes aan de binnenkant van de onderbroek vastgezet met een draad zodat de boel niet allemaal naar beneden zou zakken. Het gedicht leuterde natuurlijk over warme billen in de sneeuw en dat hij nog zo fit en vief is.


Zelf kreeg ik ook een hele leuke surprise. Mijn neefje van 11 had mijn lootje getrokken en had met zijn moeder bedacht dat ik een oma Pluis zou krijgen. Mijn schoonzus is helemaal niet van het handwerken, maar de lieve schat heeft een Nijntje geknipt en avond aan avond met de hand dicht zitten naaien want ze heeft geen naaimachine. Nog super netjes gedaan ook! Neef had zelf het gedicht gemaakt en ik was en ben er helemaal verguld mee. Echt zo leuk gedaan!


Oma Pluis is natuurlijk mee naar huis gegaan, want ze is zo zacht dat Arthur daar vast nog wel mee wil knuffelen. Morgen over twee weken komt dat kleine boefje weer logeren.

Nu mijn onderbroek voltooid is ga ik weer eens verder met de knuffel voor Arthur. Misschien dat ik die nog op tijd af krijg voor kerst. De handtherapeut vindt dat ik gewoon weer moet gaan breien en haken en dat is goed nieuws. Lastig is wel dat ik nog steeds wel veel pijn heb rondom het litteken en in de aanzet van mijn duim, maar ze verwachten dat dit echt overgaat en ondertussen dus gewoon lekker breien of haken maar wel op geleide van de pijn. Nou dat gaan we dus maar doen!

maandag 3 december 2018

25!

Gisteren is onze zoon 25 jaar geworden en omdat te vieren had zijn vrouw een prachtig plan bedacht. Allereerst had ze zijn manager gebeld met het verzoek of hij vrijdag vrij kon nemen. Dat kon en de manager beloofde haar ook dat hij niets zou vertellen. En dus was vrijdag zogenaamd het hele bedrijf dicht vanwege een niet bestaande Franse feestdag en zaten alle collega's in het complot.

Vrijdagnacht om 04.00 uur kreeg zoon het verzoek om op te staan en te gaan douchen want over een half uurtje zou er een taxi staan. Zoon vroeg zich natuurlijk af of zijn echtgenote gek geworden was, maar nee natuurlijk niet, het was een verrassing. Beneden stond een goede vriendin te wachten die het hele gezin naar het vliegveld bracht en zelf ook gezellig meeging naar Amsterdam voor het verjaarsweekend.

En zo kwam het dat echtgenoot en ik vrijdagmorgen om 08.00 uur al in de trein zaten om ze op te halen op Schiphol. Hoewel het nog geen drie weken geleden was dat we in Marseille waren was het toch weer heerlijk om ze te zien. We konden op Schiphol zo in het tv programma Hello Goodbye zoals we daar stonden te knuffelen, maar gelukkig was er geen camera te bekennen.

Het werd een geweldig verjaarsweekend met een heel gezellig feestje met familie en vrienden.

Wat helemaal leuk was dat Arthur nu weer eens bij ons was. De laatste keer was hij pas twee maanden en toen lag hij tevreden in zijn mandje, maar nu was er een ondernemend mannetje. Op Schiphol was het al dikke mik toen hij ons zag. Ik kreeg meteen een grote glimlach, maar opa kreeg een nog grotere lach en daar stak hij direct zijn handje naar uit. Zo lief!

Eenmaal thuis ging hij de boel eens verkennen. Leuk hoor opa en oma dat speelgoed, maar nog leuker is het om langs de tafel te lopen en daar de spullen er proberen af te maaien, de boekenkast eens te inspecteren of die ook leeg kan - nee dat lukt nog niet zo goed - nou dan is er het dressoir nog met leuke hebbedingetjes die ik wel eens even kan pakken. En ook al hadden wij van te voren een rondje door de kamer gemaakt om te zien of het Arthur Proof was, toch wist hij ons te verrassen. Mensenkinderen ik was even vergeten wat voor topsport het is zo'n wurm in de gaten te houden.

We hebben heerlijk 2 dagen voor hem gezorgd zodat de gasten ook lekker wat voor zichzelf konden doen en schoondochter en vriendin Amsterdam in konden gaan. De vriendin was nog nooit in Amsterdam geweest en tja dat is toch een prachtige stad. Schoondochter mag ook nog graag wat door de stad schuimen om het een en ander te bekijken dus kon iedereen doen wat hij/zij graag deed en had ieder het naar de zin.

Arthur vond het allemaal wel prima. Hij maakte er een sport van om achter me aan te kruipen als ik naar de keuken liep. Klap, klap, klap gingen die handjes dan over de plavuizen en daar kwam meneertje aan en dan kiekeboe spelen door om het hoekje te kijken.

Het is een rijkdom zo'n kleinkind. Je hoeft er niks voor te doen, krijgt het zomaar zonder dat je daar zelf maar iets over te zeggen hebt, maar wat een liefde. Zo'n wurm die zich aan je broekspijpen omhoog trekt, zich angstvallig vasthoudt met een hand en het andere handje in de lucht steekt met als doel om zich op te laten tillen en zich dan lekker tegen je aan nestelt. Alle natte zoenen en knuffels zijn dan meer dan welkom.

Klein nadeel is wel dat er dus geen steek gebreid is aan mijn surprise onderbroek. Ik moet dus nog flink aan de bak voor Sinterklaas. Gelukkig vieren we het pas vrijdag en heb ik dus nog twee dagen extra, maar flink aan de bak vanavond en dan komt het allemaal goed.

Als ik nu die doos omgooi en er achter ga zitten kunnen ze mooi niet zien wat voor ondeugends ik ga doen! 





zondag 25 november 2018

November

Oef wat is het al twee dagen grauw en grijs weer. Echt weer voor november! De natuur is bezig om zich terug te trekken voor de winter en trekt daarbij zijn grijze jas aan.

Zelf heb ik daar geen last van, maar ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die door dit grijze weer in een dipje schieten. Het weer heeft gelukkig geen invloed op mijn humeur, sterker nog ik vind dit wel gezellig. Alle reden om aan het eind van de middag, als het donker wordt de kaarsjes aan te steken en het gezellig te maken.

Lekker de keuken induiken en daar heerlijke stamppotten, stoofschotels en andere herfstkost te maken. Nog lekkerder is het om als je in je bed, heerlijk weggedoken onder je dekbed knus kan luisteren naar de wind die vlagen regen tegen de ramen striemt. Dat is natuurlijk alleen lekker als het droog is als de wekker gaat, want om door dat weer naar je werk te moeten is een ander verhaal. Al heb ik niks te klagen omdat ons Fordje dichtbij in de straat staat.

De handtherapeut vond het een goed idee om mijn handwerkprojecten weer op te pakken, mits ik dat niet te lang achter elkaar zou doen en ik dat met een dikke haaknaald of breipen zou doen. Een hele goede oefening voor mijn duim die nog steeds een beetje gepikeerd is. Kijk dat is nou nog eens leuke therapie.

Nu wil het feit dat november ook de maand is van een begin maken met de surprise. Ook dit jaar hebben we lootjes getrokken en moet ik een surprise maken voor een manspersoon uit mijn familie. Ik denk niet dat de betrokken persoon mijn blog leest, maar je weet maar nooit en daarom hou ik me nog even op de vlakte over wie het dan precies gaat, maar ik moest zo langzamerhand wel gaan verzinnen wat ik voor surprise zou maken. Altijd lastig.

Deze man verheugt zich er op om elk jaar tijdens de krokusvakantie naar Oostenrijk te vertrekken en daar te gaan genieten van de wintersport. Wat kun je voor zo'n wintersportliefhebber nu eens maken. Genoeg natuurlijk maar na even peinzen kreeg ik een idee. Ik ga een grote warme onderbroek breien want het is natuurlijk best koud in februari in de sneeuw op een berg. Daar kun je een paar warme billen wel gebruiken en bij zo'n surprise heb je een goed onderwerp om een prachtig gedicht bij te maken, want dat is ook zo'n traditie in onze familie. Een lang gedicht met hier en daar een komische noot zodat er ook nog gelachen wordt op pakjes avond. Niet geheel onbelangrijk.

Bij de @ction kocht ik twee grote bollen blauwe wol. Nou wol? Daar heeft het niet zoveel mee van doen, het is zo synthetisch als het maar zijn kan. 99% acryl en 1% polyester. Het is een mooie kleur blauw met een klein glitterdraadje dus het wordt ook nog eens een feestelijke onderbroek. Een bol is 425 gram en pen 9 of 10 wordt geadviseerd. En daarmee hou ik me dus keurig aan het advies van de handtherapeut.

Vanmiddag ben ik begonnen. Oh wat is het fijn om weer wat te kunnen doen! Max Verstappen reed op tv naar de derde plek en ik begon aan mijn onderbroek. Hoe knus kan november dan zijn? Heel knus. De schemering treedt in en ik ga de kaarsjes aansteken!