dinsdag 17 oktober 2017

Light en Dikkie Dik

Het lijkt nu toch echt goed te gaan met mijn Muness Tower Experience. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik besloten heb om de "light" versie te breien. Na chart 1 heb ik chart 2 (het moeilijke deel) overgeslagen en ben aan chart 3 begonnen. Daarmee krijg je een mooie ruit ajour die voor mij goed te doen is. Het moet wel leuk blijven natuurlijk, want het is een hobby en geen aangenomen werk.

Als ik van al dat getel de kriebels krijg dan pak ik mijn haakwerk gewoon even op. Ik ben in een mooie kleur blauw voor mijn schoonzus een omslagdoek aan het haken. Daar hoef ik niet bij na te denken en dat werkt lekker weg. Er zit ook geen deadline aan, wanneer hij klaar is krijgt ze hem. Heel rustgevend is dat!

Twee projecten dus onder handen en daar moet je eigenlijk geen derde bij hebben, maar het kriebelt. Want boven bij al mijn handwerkspullen ligt nog steeds het tasje met vijf bolletjes grijze cashmere en 1 bolletje donker oranje. Gekregen van mijn schoondochter met de vraag of ik er een dekentje van wil maken voor Pietertje.

Ik kreeg de vrije hand omtrent de uitvoering, het maakte schoondochter niet uit of ik het zou breien of haken en welk patroon het wordt. Dat is natuurlijk mooi maar het was wel prakkezeren hoe dit project aan te pakken.

De cashmere is maar 25 gram per bolletje en wordt gebreid of gehaakt op naald 15. Het oranje garen is 50 gram en wordt gehaakt of gebreid op pen 6. Dat is nogal een verschil en in totaal 175 gram wol is voor een dekentje wel erg weinig.

Gisteravond was ik eruit. Ik ga er roomwitte wol bijkopen wat passend is voor pen 6 en daar ga ik het dekentje mee breien. Ergens in het midden brei ik dan de lieve Hollandse kater Dikkie Dik in. Met het grijze cashmere haak ik er dan later een rand omheen.

De kleur van het oranje past precies bij een Dikkie Dik en onze zoon was als kleuter helemaal gek van deze kat. Ik heb hem wat voorgelezen over Dikkie Dik en Poes Muis. Sommige zinnetjes kan ik me nog goed herinneren. Schoondochter zelf is dol op katten dus ik ga er vanuit dat zij onze Dikkie Dik ook wel zal omarmen.

Nu mijn zweepslag niet zoveel praatjes meer heeft durf ik het wel aan om zaterdag de stad in te gaan en bij de allergezelligste wolwinkel in de Amsterdamse Jordaan een bijpassend wolletje te kopen voor Pietertjes deken. Daar kan ik me echt op verheugen en nu maar hopen dat er niks tussen komt.

Ondertussen wordt er in  Frankrijk druk gewerkt want ze gaan dit weekend verhuizen naar hun nieuwe appartement en het zou zo maar kunnen dat daar te zijner tijd ook een gezellige kat lid van het gezin gaat worden. Mocht het dekentje voor Pietertje onverhoopt toch te dik uitvallen dan kan het altijd nog een plaatsje vinden in een warm poezenmandje!



zondag 15 oktober 2017

Kleur bekennen

Het was gezellig gisteravond tijdens ons etentje en ook waren alle gerechten goed gelukt. Dat is altijd prettig ten eerste omdat je je gasten iets lekkers voor wil zetten, maar ook omdat er veel tijd en moeite in is gaan zitten. En dat laatste is helemaal niet erg, maar erg leuk.

De tafel stond al netjes gedekt toen de visite arriveerde en er lagen lichtblauwe servetten op de borden. Natuurlijk kwam de vraag of er nog nieuws uit Frankrijk was. Jazeker hebben we goed nieuws, want het pasgetrouwde stel gaat komende week over naar hun nieuwe appartement. Het grootste nieuws was natuurlijk De Echo die niet alleen een compleet Pietertje liet zien maar ook dat het een jongetje is.

Nu maakt het mij helemaal niet uit of het een jongetje of een meisje wordt, het is een cliché maar het is voor mij toch het allerbelangrijkste; als het kind maar gezond is. Maar toch is het leuk om te weten dat we een kleinzoon krijgen. Ik denk dat het net zo'n ondeugend jongetje wordt als zijn vader en ik verbeeld me zelfs op de echo te zien dat de vorm van het hoofd van Pietertje op die van zijn vader lijkt.

Kletskoek natuurlijk. Ik barst gewoon uit mijn voegen van trots en plezier om het feit dat ik oma ga worden van een klein jochie wat nu nog veilig en warm in de buik van zijn moeder groeit en die dus elke dag zo'n 1300 kilometer van mij weg is, maar waar ik nu al zo veel van hou!

Mijn eigen zwangerschappen van onze kinderen vond ik heel bijzonder om mee te mogen maken, maar het krijgen van een kleinkind is minstens zo bijzonder. Als ik onze zoon trots hoor vertellen hoe Pietertje tijdens de echo aan het gapen was en zijn beentjes strekte - hij heeft lange benen mam - dan knijpt mijn keel samen van trots en ontroering. Mijn eigen - eens ook zo'n klein - mannetje wordt vader en wat mooi om hem in die rol te zien groeien.

We moeten nog ruim vier maanden wachten tot Pietertje arriveert en dat geeft mij mooi de gelegenheid om me goed voor te bereiden op mijn nieuwe rol als oma. Ik neem me dan ook heldhaftig voor dat ik me nergens mee ga bemoeien inzake de opvoeding, natuurlijk wel veel steun en tips te geven als daar om gevraagd wordt, maar ik wil niet zo'n bemoeizuchtige oma zijn. Ook beloof ik dat ik niet te pas en te onpas mensen lastig ga vallen met verhalen en foto's van mijn prachtige kleinzoon. Daar zal ik echt op letten. Al ben ik bang dat ik daar nog wel eens de mist in zal gaan.

Help me dan weer op het rechte pad?  ☺


Afbeeldingsresultaat voor hoera het is een kleinzoon

zaterdag 14 oktober 2017

Warm water en warme familiebanden!

Eindelijk kwam vanmorgen dan de monteur om de 3 in 1 boiler te repareren in de keuken. Al met al zaten we bijna 3 weken zonder warm water in de keuken. Gelukkig werd het verholpen onder garantie, want ook al is het zes jaar geleden dat we die boiler tegelijkertijd met onze nieuwe keuken kochten, het ding is in die zes jaar al zeker vier keer kapot geweest en ook weer vervangen.

Nu kun je met zo'n monteur niet afspreken hoe laat je hem hebben wil - lees op een moment dat er iemand thuis is - dus regelde ik op het werk dat ik vanmorgen thuis zou werken en dan de middag vrij nemen. Dat is toch zo heerlijk aan mijn werk en werkgever dat dit gewoon mogelijk is.

Zo kwam het dat ik vanmorgen voordat ik om 8 uur de laptop openklapte en inlogde eerst de gasplaat nog even schoon stond te maken en ook de plint stond te soppen. Zo'n monteur mocht eens denken dat hij met een viezerik te maken had!

Enfin om kwart voor tien ging de bel en daar stond mijn redder in nood. Ik maakte een bakkie koffie voor hem en hij ging aan de slag. Na drie kwartier hadden we weer warm water. Heerlijk!

De man vertrok en de goeierd liet me achter in een ontplofte keuken. Daar kon hij niks aan doen want er moesten kastjes leeg. Het was totaal overbodig geweest dat ik s'morgens nog die plint had staan te soppen. Enfin ik belde mijn collega's of er nog iets bijzonders was, dat was er niet en gaf aan dat ik ook de rest van de ochtend vrij zou nemen om de boel maar weer eens op te ruimen. Zo gezegd zo gedaan.

Daar was dochter, opgedoken uit de studieboeken en ze gaf aan dat ze wel klaar was voor vandaag. Nu moest ik nog boodschappen doen en ze besloot gezellig mee te gaan. We stiften de lippen we gingen. Eerst maar eens even samen een broodje eten in de plaatselijke lunchroom om even lekker bij te kletsen.

Al dagen ben ik met mijn gedachten bij Anne Faber en haar ouders. Wat hebben die mensen in een vreselijke onzekerheid gezeten en dan gister moeten horen dat ze gevonden is in een bos in Zeewolde. Het is niet te bevatten dat een jonge vrouw van 25 een stukje gaat fietsen en dan vermoord wordt door een gestoorde gek. Je wil er gewoon niet aan denken wat dat meisje heeft doorgemaakt en wat voor hel haar ouders gingen. Zo vreselijk afschuwelijk dat er geen woorden voor zijn.

Ik wil me niet mengen in de discussie over wie er nou wat verkeerd heeft gedaan en of ons rechtssysteem moet worden aangepast. Daar krijgt de familie Faber hun Anne niet mee terug. Wel hoop ik met heel mijn hart dat haar dierbaren fatsoenlijk afscheid kunnen nemen. Dat er iemand is die Anne's mooie blonde haren even wast, haar een beetje opmaakt en haar mooi aankleedt. Als dat nog kan tenminste. Al weet ik door mijn werk dat er mensen zijn die dit kunnen. Dat ze het lichaam van Anne in elk geval haar waardigheid weer teruggeven en een afscheid mogelijk maken.

Met het gegeven dat het dus zomaar kan, dat het leven in een paar minuten zo'n vreselijke wending kan nemen, was ik zo blij dat ik met mijn eigen meisje lekker even kon lunchen en kletsen. Gewoon even samen naar de bieb, de Action rondstruinen voor servetten die ze niet hadden en bij de drogist samen iets voor haar wenkbrouwen uitzoeken. Geen idee waarom het nodig is maar zij was blij. Ook kochten we samen nog allerschattigste sokjes voor Pietertje. Zo leuk!

Al met al werd het een heerlijke dag. Bij thuiskomst doken we de keuken in want morgen krijgen we eters en wilde ik het voorgerecht, paté, alvast maken want die moet na de oven nog ruim een nachtje logeren in de koelkast. Ook zouden we nog een chocoladetaart bakken voor het toetje, maar dat kwam er door al ons geklets niet van omdat we uit Frankrijk de foto's doorgestuurd kregen van Pietertje. Ons Pietertje is nu 32 cm lang en volgens de echoscopiste zit alles er op en er aan. Eerdere bloedonderzoeken wezen ook al uit dat Pietertje gezond is. En dat maakt ons helemaal blij.

Morgen komt mijn vader, broer, schoonzus en hun gezin gezellig eten. We maken er maar een etentje van met een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje om lekker lang met elkaar te tafelen en te kletsen. Dan kunnen en mogen we ze ook vertellen of Pietertje een meisje of een jongetje is.





woensdag 11 oktober 2017

Telkens weer.......

Het is wel een oefening in geduld mijn Muness Tower experience. Mensenkinderen ik geloof dat ik de boel nu al wel vier keer heb uitgehaald en even zo veel keer opnieuw begonnen ben. Zodra ik thuis kom uit het werk brei ik direct een pennetje en vandaag was de eerste keer dat ik nog geen pen hoefde terug te steken of opnieuw hoefde te beginnen. Het is een lastig patroon maar ik laat me niet klein krijgen. Althans voorlopig dan.

Het prettige van met een aantal dames op je afdeling werken is dat er over dit soort zaken de volgende ochtend gekletst kan worden. En vooral belangrijk er wordt steun gezocht en ik ondervind ook steun. Natuurlijk beppen we niet almaar over onze handwerkprojecten, want er wordt ook gewoon gewerkt, maar als we wel eens een kopje koffie drinken hebben we het er wel over en is het sowieso een dankbaar onderwerp bij de lunch. Zeker als onze mannelijke collega's niet mee lunchen want hen is het gepraat over haken en breien een grote gruwel en dat willen we de heren natuurlijk niet aandoen.

Mij helpt het in elk geval, want als ik s'avonds de boel vertwijfeld weer eens helemaal uithaal en van nijd mijn bolletje garen strak oprol dan kijkt mijn echtgenoot me aan met een blik van "mens waar maak je je druk om". S'ochtends daarentegen zijn de dames vol steun en tips en dat geeft weer moed.

Ik had al eens geprobeerd op advies van een blogster om een soort van controledraad tussen een aantal pennen te rijgen zodat niet alle toeren hoeven worden uitgehaald als er eens wat misgaat, maar ik had daar geen geschikt draadje voor. Allemaal veel te dik. Normaal gesproken werk ik nooit met zo'n dun garen als de Gleem Lace. Toen ik daar over aan het emmeren was liep een collega naar haar kast en toverde een felgroen bolletje wol tevoorschijn.

Dat bolletje had ze ooit eens gekregen op de Libelle zomerweek en meegenomen naar het werk omdat het handig is als we bij verjaardagen de versiersels op moeten hangen. Als er iemand jarig is op de afdeling dan wordt de jarige in de slingers gezet en we hebben mooie papieren, uitvouwbare bollen die gemakkelijk aan een draadje met een paperclipje tussen de plafondplaten worden geklemd. Zo zit je als jarige er een hele dag feestelijk bij.

Nu gaf ze me het bolletje en het was een mooi dun draadje dat ook nog eens goed afsteekt bij mijn eigen garen. Gisteravond begon ik dus maar weer eens opnieuw. En wat blijkt, het helpt zo'n controledraad. Ik ga met frisse moed verder.

Het is dus even een gedoe maar ik ben wel lekker bezig en zodanig dat ik door het intensieve steken tellen helemaal geen tijd heb om te snoepen. Dat is een groot bijkomend voordeel en daarom heb ik maar besloten dat ik dit project niet moet zien als het breien van een mooie lace sjaal, maar als wapen tegen de strijd met de kilo's. Dus is het sowieso de moeite waard.


zaterdag 7 oktober 2017

Soepweer!

Uit een grauwe, grijze hemel regent het al de hele dag. Soms een wat miezerige regen en soms met bakken uit de lucht. Weer om je nog even om te draaien en verder te slapen. Dat kon gelukkig ook omdat het zaterdag is. Maar tenslotte moeten er ook nog boodschappen worden gedaan en er stond een bezoek aan de kapper op het programma. Gewoon een stukje eraf en even droog wapperen met de föhn want het had totaal geen zin om keurig gekapt te worden met dit weer.

In het winkelcentrum was het druk met allemaal, natte mopperende mensen en we deden gauw de boodschappen. Gauw nog even de Action in voor nieuwe kaarsen want die waren op en met dit weer is een kaarsje aan wel zo gezellig.

Na de boodschappen gauw naar huis en lekker op de bank met een tijdschrift en een breiwerkje. Alleen liep dat niet helemaal zoals het moest want ik had weer eens een steek laten vallen. De boel maar weer terugsteken en een controledraad gaan gebruiken. Nog hartelijk dank voor de tip Elizabeth. Doordat het niet ging zoals het zou moeten gaan zakte mijn humeur een paar graden en daar moest iets aan gedaan worden. De keuken dan maar in, want van een beetje rommelen knapt mijn humeur zienderogen op en eten moesten we toch vanavond.

Zodra de herfst zijn intrede doet is het hier in huis vaak op zaterdag soepdag. Mijn echtgenoot is dol op tomatengroentesoep en dus kookte ik en aten wij al weken tomatengroentesoep. Lekker hoor maar op een gegeven moment wordt dat wel een tikkie saai. Een andere soep dus. Thaise kippensoep!

Ik sneed een kipfiletje in dunne reepjes en bakte die in wat zonnebloemolie aan in een pan met dikke bodem en deed daar een flinke eetlepel thaise groene currypasta bij. Toen de kip zo'n beetje gaar was deed ik er anderhalve liter water en twee kippensoeptabletten bij en bracht de hele handel aan de kook. Toen het kookte gooide ik er een zak Thaise roerbakgroente van de appie bij. 400 gram dus lekker veel groente in de soep. Ik had geluk want de zakken waren in de aanbieding en deze gaf nog eens extra 35% korting omdat de houdbaarheidsdatum tot vandaag was. Prima groente voor in mijn soep.

Toen de groente gaar was deed ik er een groot blik kokosmelk bij en bracht de soep op smaak met een half theelepeltje bruine suiker, een flinke lepel oestersaus en Thaise vissaus en een theelepel sambal. Vlak voordat we gingen eten deed ik er nog een handje vers gesneden peterselie door. De heerlijke aroma's die vrij kwamen tijdens het koken vijzelde mijn humeur weer op. Soep is comfort eten en zorgt, zeker op druilerige dagen, voor warmte. In huis en in je buik.

Inmiddels branden mijn nieuwe kaarsen (ik scoorde er ook een paar extra in een schattig glaasje voor maar 0,79 cent per stuk) en ga ik het breiwerk morgen weer oppakken en vanavond maar even lekker haken. Goed weekend!

Afbeeldingsresultaat voor thaise kippensoep


Voor wie ook de Thaise kippensoep wil maken hier nog even de ingrediënten:
1 kipfilet
1 eetlepel Thaise groene currypasta. (rood of geel kan ook heel goed)
1 zak Thaise roerbakgroente 400gram
2 kippenbouillontabletten
1,5 liter water
1 blik kokosmelk 400ml
1/2 theelepel bruine suiker
1 eetlepel oestersaus
1 eetlepel vissaus
1 theelepel sambal.
handje verse peterselie fijngesneden
zout en peper naar smaak
scheutje zonnebloemolie

donderdag 5 oktober 2017

Storm en rust

Vanmorgen moest ik naar onze vestiging in Utrecht en normaal gesproken is dat een ritje van een half uurtje, maar vanmorgen werd het een onstuimig ritje. Nog voor ik het dorp uit was stuitte ik op een enorme plas water onder een viaduct. Nu ken ik mensen die het heerlijk vinden om vol gas door zo'n plas te crossen maar daar ben ik niet zo van. Veel te bang dat de motor afslaat en dat je dan midden in de plas stil komt te staan en dat je dan met je goeie goed tot over je enkels in het water komt te staan als je het voertuig verlaat. Nee mij niet gezien. Omzichtig manoeuvreerde ik om de plas heen en kwam veilig op de snelweg.

Op de A2 had de wind vrij spel en speelde met het verkeer. Deelde hier en daar een plaagstootje uit aan een hoge vrachtwagen en een groen lelijk eendje was helemaal leuk speelgoed, die zwalkte over de weg. Ook mijn fordje en ik kregen af en toe zo'n plaagstoot en met beide handen aan het stuur zeilden wij op de wind naar Utrecht.

Ook daar was het bal. De fontein werd bijkans uit de vijver geblazen, maar ik arriveerde zonder brokken en het was zowaar droog toen ik uit de auto stapte. Dat was nog eens aardig van meneer wind om even de regenwolken uiteen te blazen. Met een nieuw kapsel - model windhoos - woei ik naar binnen, op naar de koffie. Tijdens het overleg werd mijn aandacht steeds weer getrokken naar de pauwen die kleumerig op het terras stonden met opwaaiende veren, af en toe met de snavel tegen het raam tikkend in de hoop op een lekker plakje cake. Nu vind ik die pauwen een beetje eng, maar het was wel een beetje sneu om ze zo te zien kleumen.

Toen ik na gedane zaken weer terugging naar Almere brak de zon door en dan is de wereld meteen een stukje mooier. Zeker met het zicht op de herfstkleuren langs de A27. Er moest nog gewoon gewerkt worden dus helaas weinig tijd om er van te genieten. Het werd een onstuimig dagje.

Inmiddels is de rust weergekeerd. De storm is gaan liggen en heeft niet al te veel schade aangericht voor zover ik kan zien. Wat afgebroken takken liggen er in de straat en sommige bomen hebben ineens veel minder blad, maar zo hoort dat in de herfst.

Na zo'n drukke dag is er niks lekkerder dan na het eten met een kop koffie op de bank te duiken en je breiwerk en/of haakwerk op te pakken. Daar wordt een mens helemaal zen van. Althans de handwerk(st)ers onder ons want de anti-handwerkers begrijpen er niks van. Zoals mijn echtgenoot vaak placht te zeggen; tis mooi hoor, maar ik zou er helemaal gek van worden. Tja, ach, ieder zijn meug.

In elk geval pakte ik mijn breiwerk maar weer op. Gisteravond na de training had ik de twee foute pennen nog teruggestoken en daardoor kon ik direct aan de slag. Nu klopte het en kon ik het patroon van het 1e chart afmaken en starten met de 2e chart. Lekker is dat als het klopt en je ziet het patroon onder je handen groeien. Als je eenmaal wat toeren verder bent dan zie je ook gemakkelijker waar je bent gebleven al blijft het tellen, opletten, tellen en opletten.

En zo eindigt een dag die zo onstuimig begon in alle rust. Eigenlijk wel jammer dat het niet meer stormt want het is nog lekkerder breien als het buiten zo te keer gaat en jij lekker droog en warm binnen zit! Het is ook nooit goed!



26 toeren en eindelijk op de goede weg!

dinsdag 3 oktober 2017

't valt niet mee en ruzie met markeerders

Gisteren begon ik na het werk en het wekelijkse was wegwerken opgewekt aan de eerste toeren van het telpatroon van de Muness Tower sjaal. In de derde toer moest ik immers de stekenmarkeerders zetten.

Dat werd een zooitje. Geen idee hoe anderen die stekenmarkeerders gebruiken maar ik kan het niet goed vinden met deze jongens. Dat ligt natuurlijk aan mij, maar toch. Ach vroeger had ik ze ook niet en kon ik ook ajour breien.

De eerste toer was dan ook tellen en tellen en nog eens tellen. Oeps twee steken samenbreien vergeten, de hele boel maar weer terugsteken. Heel voorzichtig want met dit dunne garen is het niet altijd even goed te zien. Enfin na een poosje pielen had ik het voor elkaar. De eerste toer stond er op. Nu averecht terugbreien. Nu heb ik een beetje rare manier van breien want ik houd mijn naalden op een gekke manier vast en telkens als ik averecht de draad om moet slaan laat ik de breinaald in mijn rechterhand even los, sla de draad om en pak de naald weer op.

Dat is nu eenmaal mijn manier maar met dit dunne garen is het niet handig want prompt gleed de rechter breinaald uit de eerste tien steken die ik bet averecht had gebreid. Kon ik de boel weer opnemen. Na een avondje modderen had ik vier naalden ajour gebreid. Maar nu het goed zat kon ik verder.

Vandaag werkte ik een dagje thuis en lonkte mijn breiwerk meer dan mijn werk maar ik heb eerst keurig mijn werk gedaan voor ik me na werktijd op de naalden stortte. Probleemloos breide ik nog 6 naalden. Dat ging de goede kant op. Dus toen ik vanavond terugkwam van de wekelijkse yoga les ging ik weer aan de slag om de laatste toeren van het 1e chart te breien en nu bij de laatste toer blijkt dat ik toch een fout heb gemaakt en moet ik toch weer twee naalden terugsteken. Pffff. Het wordt een zware bevalling.

Maar goed ik wou uitdaging dus ik heb uitdaging. Het enige vervelende is dat ik het nu niet meer goed zie en de naalden bij daglicht moet terugsteken. Probleem is dat ik morgen gewoon moet werken en dat ik daarna nog een training heb en morgenavond pas om 10 uur het pand weer binnen val.

Ik denk dat ik mijn manager maar even bel om hem te vertellen dat ik in een crisis zit. Een breicrisis en dat ik dringend een vrije dag nodig heb. ☺☺☺

Afbeeldingsresultaat voor stekenmarkeerders