donderdag 25 augustus 2016

Henkie Dorade

Met dit heerlijke weer is het niet echt aantrekkelijk om uitgebreid achter het fornuis te kruipen maar een mens moet toch eten. Gelukkig is de BBQ uitgevonden om te koken bij warm weer. 

Gelukkig heb ik een echtgenoot die graag het vuur in de BBQ aanmaakt en niet alleen voor een goed houtskoolvuurtje zorgt maar ook bedreven is in het grillen. Nu is het verleidelijk om steeds hetzelfde op zo'n BBQ te mikken - een hamburger of een sateetje is altijd wel lekker - maar een mens wil wel eens wat anders.

Nu had ik nog heerlijke zalm in de vriezer. Vorige week gekocht bij de visboer op de markt en zo'n zalmfiletje is heerlijk van zo'n vuurtje. Daarnaast wilden we wel een wat anders. Manlief struinde zijn BBQ kookboeken door, loerde eens op zijn ipad, keek naar filmpjes van Jamie Olivier en gaf zijn veto. We zouden een hele vis gaan garen op de BBQ. 

Nu houdt manlief wel van grillen maar niet van vissen dus hij stond niet vanmorgen al om 4 uur naast zijn bed om de perfecte BBQ vis te vangen. Gelijk had hij en daarom gingen wij vanmiddag samen naar de visboer in het dorp. Daar lagen in de vitrine verschillende hele vissen, de een nog lelijker dan de ander, maar zo zei de visboer, allemaal erg smakelijk op de BBQ. 

En zo verlieten wij het pand met een vis in een zak. Een hele Dorade welteverstaan met de kop, kieuwen en het staartje er nog aan. De visboer had de ingewanden en de schubben gelukkig wel verwijderd. Eenmaal thuis spoelde ik het beest af onder de kraan. Stopte zijn buik vol met knoflook, peterselie en schijfjes citroen. Zijn dode ogen keken mij verwijtend aan en zijn bekkie stond een tikkeltje open waardoor zijn kleine, scherpe tandjes goed te zien waren. Ach gossie.

Nu vind ik koken erg leuk, maar moet hier eerlijk bekennen dat ik zo'n hele vis toch een griezelig geval vond. Terwijl ik stond te hannesen met knoflook en olijfolie kwam dochter het beest bekijken. Ach sprak ze, wat heeft hij schattige tandjes. Ik noem hem Henkie. 

Enfin nadat Henkie gevuld met kruiden en citroen in de visklem lag kwam echtgenoot hem halen en vleide hem op het hete rooster. Henkie begon te sissen en na een minuut of 20 riep hij dat hij gaar was. Of was dat nu mijn echtgenoot die dat riep? Uiteindelijk belandde een gare Henkie op een bord en heel voorzichtig fileerde mijn eega Henkie in smakelijke filetjes. Henkie smaakte opperbest al had hij hier en daar nog wel wat graatjes. 

Ik moet eerlijk bekennen dat, alhoewel Henkie goed smaakte, ik toch niet zo van hem kon genieten als van het zalmfiletje dat ik eerder at. Dat kwam waarschijnlijk door die trieste, dode ogen en die schattige kleine tandjes die dochter zo aandoenlijk vond.  Een watje, ik ben gewoon een watje! Een "kok" van niks, want een echte kookliefhebber draait zijn hand niet om voor zo'n visje, terwijl ik er alleen van kan genieten als het onherkenbaar en lekker gebakken op mijn bord ligt. Terwijl ik heus wel weet dat er in geen enkele zee, meer of rivier een gepaneerde vis rond zwemt. Wel eens een lekkerbekje zien zwemmen?

Je zou er haast vegetarisch van worden en ik schaam me best een beetje. Volgende keer maar gewoon weer een hamburger op de BBQ.

dinsdag 23 augustus 2016

Tuindag!

Wat een heerlijke dag vandaag. Gewoonweg een cadeautje. Alleen al het feit dat je op zo'n vakantiedag wakker wordt van de zon die tussen het gordijn doorpiept dat nodigt uit tot opstaan. Heerlijk dan om beneden de tuindeur open te doen, koffie zetten en het eerste bakkie van de dag in de tuin opdrinken. 

De blaadjes nog fris van de dauw, de eerste hommels en bijen die al weer druk aan het werk zijn en de zon die over dit alles een stralend sausje giet. Dan moet je wel van slechte huize komen om dan nog een ochtendhumeur te hebben. Gelukkig heb ik die nooit.

Ook meneer spin in de tomatenbak was gelukkig al weer goed gehumeurd en was druk bezig zijn nieuwe web te verankeren aan een andere plek zodat bij een tweede tomatenoogst de boel niet opnieuw verloren zou gaan. Er hingen kleine druppeltjes dauw in het web en toen de zon dat zag leek het net of de spin alvast de kerstverlichting had opgehangen in zijn web. Alle reden om onder het genot van die kop koffie eens even van te genieten. 

Zijn collega's hadden ondertussen ook niet stilgezeten en hun best gedaan onder het afdakje bij de schuur, ook daar hingen al feestelijke zilveren draadjes en druppeltjes te glanzen in de zon. Prachtig om te zien, maar wel iets om rekening mee te houden voor als je iets van onder het afdakje nodig hebt. Zomaar iets pakken is er niet bij want dan zit je onder de spinrag. Dat was je er wel weer af, maar kriebelende spinnen in mijn nek is mij een gruwel. 

 De slakken hadden waarschijnlijk ook feest gevierd want er liep een wirwar van zilveren slakkensporen door de tuin. Aan de rare sporen te zien hadden die beesten hem flink om en hebben ze kacheltje lam door de tuin gezwalkt. En aan mij heeft het niet gelegen want ik heb geen slakkenvallen met bier neergezet. 

Na het eerste kopje koffie volgden er meer en zat ik zomaar ineens lekker te haken aan mijn omslagdoek. Het haakt heerlijk weg en ik ben al begonnen met bol nummer drie. Fijn hoor, zomaar even haken op een doodgewone dinsdag. 

Aan het eind van de middag, toen de zon de tuin al weer een beetje uit was heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ben ik begonnen met het snoeien van mijn klimroos. Die had ik in het voorjaar moeten snoeien maar toen kwam het er niet van en even daarna zat hij zo vol met knoppen dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om daar de schaar in te zetten. Nu was hij op een enkel roosje na -die ik gauw even in een vaasje heb gezet - uitgebloeid en moest het gebeuren anders kunnen we straks vanuit het huis de tuin niet meer in, zo rukt dat brutaaltje op en neemt alle ruimte in. Hij liet het uiteindelijk gelaten over zich heenkomen en nu is hij weer netjes. Alleen nog van het najaar een stukje van zijn pony af. 

Echtgenoot maakte de BBQ aan en met een heerlijk stukje vlees sloten wij deze tuindag in stijl af. Zou vaker moeten eigenlijk. Nu we nauwelijks meer winters hebben en ijsvrij er niet meer in zal zitten zal ik bij de eerstvolgende CAO onderhandelingen pleiten voor tuinvrij! Heerlijk!

maandag 22 augustus 2016

Tomatensaus uit eigen tuin!

Mijn tomatenplant doet nog steeds dapper zijn best, maar ziet er toch wel een beetje afgepeigerd uit. Logisch als je zo hard aan het werk bent om zoveel mogelijk nazaten te maken. Bloemetjes zitten er nu niet meer aan dus het is nu wat het is. Zaak om hem de laatste weken door te helpen om de kleine tomaatjes groot en rood te laten worden.  Extra water heeft hij door al het hemelwater niet nodig en daarom doe ik maar zoveel mogelijk peptalk.

Vanmiddag heb ik de eerste oogst geplukt. Ruim 800 gram aan mooie, rode tomaten leverde dat op en daar ga ik een fijne tomatensaus van maken.  Ze moeten eerst flink onder de douche om het spinrag er af te wassen, want een niet zo slimme spin had een web gemaakt van de tomaten naar de schutting. Een prachtig web, daar niet van maar het was geen handige plek. Je kon op je tien vingers natellen dat het web zou sneuvelen bij de tomaten oogst. Daarom had ik hem van het weekend al gewaarschuwd, maak dat web vast op een andere plek, want al doe ik nog zo voorzichtig, het gaat geheid stuk als ik de tomaten er af haal. En jawel hoor, ook al knipte ik heel voorzichtig tomaat voor tomaat los van de plant, het web hield het niet. Twee spinnenogen keken mij woest aan, maar ja ik had hem gewaarschuwd.

Verlost van al het spinrag dompel ik de tomaten even in kokend water, haal het vel eraf, snijdt ze in vieren, verwijder het groene hartje en laat dan een laagje olijfolie warm worden in mijn hapjespan. Daar fruit ik een gesnipperd uitje en en flinke teen knoflook in en roerbak de tomaten even om en om. Er gaat een snuf zout, wat draaien uit de pepermolen, flinke theelepel Italiaanse keukenkruiden in en ik maal er wat gedroogde chilipeper over heen. Dan gaat de deksel op de pan en mogen de tomaten op een laag vuurtje een flink half uurtje stoven.

Om de boel verder op smaak te maken gaat er een klein drupje balsamicoazijn in en een flinke hand versgehakte peterselie. Na een half uurtje gaat de deksel van de pan en kook ik de saus wat in. Als het erg dun is dan speel ik vals en doe er een beetje tomatenpuree door. Als je die even meebakt dan gaat het zuurtje eruit en maakt het je saus wat zoeter en wat dikker. Als de saus de gewenste dikte heeft dan maak ik hem op smaak met wat zout en soms met nog wat versgemalen peper.


Als je van een gladde saus houdt dan kun je de boel nu in de blender doen of de staafmixer er in zetten. (denk om je mooie schone keuken) en dan maak je hem net zo glad als je zelf wilt. Als je wel van een beetje "beet" houdt dan doe je hem in een bakje, of twee bakjes en hij mag logeren in de vriezer totdat je hem gaat eten. Als basis voor een pasta, of op een pizzabodem of je maakt er soep mee. Het is ook lekker om een laagje van je eigengemaakte tomatensaus in een ovenschaal te gieten en daar dan een stuk kabeljauw op te leggen. 10 tot 15 minuten in een hete oven en je hebt een heerlijk maaltje.

Soms is puur geluk gewoon tomatensaus uit eigen tuin!

zondag 21 augustus 2016

Zondag = Haakdag

Vanmorgen werd ik wakker van de regen die tegen de ruiten sloeg. Altijd jammer want in augustus hoop je op zon, zodat je op je vrije dag lekker in de tuin kunt ontbijten. Nu kun je ook in de tuin ontbijten als het regent maar vanmorgen was het wel een vloeibaar ontbijt geworden. Je kunt natuurlijk ontzettend de pest er in krijgen van zo'n waterballet terwijl je op een zonnetje gehoopt had, maar daar heb je alleen je huisgenoten maar mee. Die worden dan weer chagrijnig van jouw sombere kop en voor je het weet heb je een hele zondag ruzie. Je kunt het ook maar nemen zoals het komt, je nog even omdraaien in je warme bed om nog even naar dromenland af te reizen en dan later nog in je nacht outfit af te zakken naar beneden voor je eerste kop koffie. 

Ik koos voor het laatste! Zal daar gek wezen zeg om mijn humeur te laten beinvloeden door het weer. Dan kun je in dit land wel aan de gang blijven en zeg nou zelf zo'n extra kwartiertje in je bed ligt zo lekker met dat ritmische getik van de regen tegen de ruit. Wat kan daar nu tegen op? :-)

Even later smaakte dat eerste bakkie koffie ook opperbest en op de bank lag mijn omslagdoek in wording. Gister had ik, toen ik eenmaal het patroon in mijn hoofd had, zo de smaak te pakken dat ik al 1 bol van 100 gram had weggehaakt. Ging ik vanmorgen toch fijn aan de tweede beginnen. En zo geschiedde. Regen, koffie en haken. 

Het geprinte patroon wat ik van mijn collega's had gekregen kwam van een een blog. BijMarie. Daar nam ik eens een kijkje op en helaas bleek dat daar al een poos niet meer geschreven wordt. Marie had het patroon al in 2013 gepost, maar toen ik even verder zocht bleek dat zij het weer van Drops Design had gehaald. Het is echt een leuk patroon en daarom deel ik het schema met jullie. 

http://www.garnstudio.com/pattern.php?id=3518&cid=7

In het Drops patroon is hij in twee kleuren gehaakt, maar dat heeft Marie niet gedaan. Zij maakte hem in 1 kleur en zette er franjes aan. Ik ga voor de Marie versie en maak hem dus in het lichtgrijs en ga er ook franjes aan maken. Dat laatste heb ik nog nooit gedaan, maar dat komt vast goed. Als ik het zelf niet voor elkaar krijg dan kan ik immers altijd nog bij mijn collega's terecht. 

Het werd dus een echte, luie haakzondag en ook vandaag schoot ik weer lekker op. Niet zo vlot als gisteren want mijn vader kwam eten en dus moest ik wel de keuken in. De toeren worden steeds langer en vanmiddag deed ik wel twaalf minuten over 1 toer. 

De buien kwamen af en aan en ik heb geeneens moeite meer gedaan om nog even buiten te gaan zitten. Genoot nog maar even van het haken want het gaat deze week warm worden - ze voorspellen zo'n 28 graden - en dan is het niet fijn met zo'n warme, wollen lap op je schoot. Nee. deze zondag-haakdag pakken ze me niet meer af!

zaterdag 20 augustus 2016

Nieuw project

Nog maar tien lapjes en dan is mijn deken klaar. Althans dan moet hij natuurlijk nog in elkaar gezet worden en er moet een rand omheen. Dat schiet dus lekker op. Toch ben ik vanmiddag even met een ander project begonnen. Een tussendoortje. 

Mijn hakende collega's lieten de een na de andere omslagdoek van hun haaknaald rollen en de een was nog mooier als de ander. Voor dat ik met mijn haakcursus startte dacht ik dat gaat mij niet lukken zo'n omslagdoek, maar na flink meters te hebben gemaakt met de filetsjaal voor mijn vriendin en de 25 lapjes voor de deken begon de moed flink toe te nemen. Het zelfvertrouwen nam behoorlijk toe toen we op les alle ins en outs geleerd kregen van een haakschema. Wat er eerst nog uitzag als abacadabra is nog steeds geen appeltje-eitje, maar met wat inspanning goed te doen. 

Een omslagdoek dus! De collega's namen het patroon voor me mee en vanmiddag kocht ik 5 bollen wol. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit keer geen wol kocht bij een handwerkzaak, wat ik doorgaans wel doe maar even bij de Zeeman naar binnen wipte voor 5 bollen Royal in een lichtgrijze tint. 

Als het me namelijk lukt om er een mooie omslagdoek van te maken dan ga ik de doek niet zelf dragen, maar gaat hij in de verkoop voor een goed doel. Want ook dit jaar doet mijn werk een actie voor een goed doel. Er wordt opnieuw een sponsorloop georganiseerd bij drie van onze vestigingen alwaar je langs mooie routes kunt wandelen of kunt hardlopen en bij 1 vestiging is er zelfs een mountainbike traject uitgezet om de fervente fietsers onder ons hun best te laten doen. 

Ik durf het bijna niet te bekennen maar ik haat dus dergelijke sponsorlopen. Altijd al gedaan. Het idee dat ik met een lijst langs familie en vrienden moet om geld op te halen voor elk rondje dat ik wandel stuit me enorm tegen de borst. Terwijl ik het doel waarvoor we het doen een warm hart toedraag. Vorig jaar heb ik me daarom ingezet als vrijwilliger, want al die wandelaars moesten toch voorzien worden van een natje en een droogje en heb ik een bedrag gestort. Klaar, ik had mijn plicht gedaan. 

Dit jaar werden wij opnieuw verzocht om na te denken hoe we zoveel mogelijk geld op kunnen halen voor dit goede doel. Een collega die met de organisatie behept is opperde het idee dat ik best wat kon haken. Wat een lumineus idee. Gaan we doen.

Vanmiddag ben ik gestart en wat een leuk project is dit. Ik haak me een slag in de rondte. Het is maar goed dat we vakantie hebben, want dan is hij snel af. Wordt vervolgd.........


vrijdag 19 augustus 2016

Lip en krijsen

Mijn eerste vakantiedag heb ik goed besteed al zeg ik het zelf. Vanmorgen een tikkie uitgeslapen en toen direct maar wat (huishoudelijke)klusjes weggewerkt. Toen dat allemaal klaar was heb ik mezelf in de kleren gehangen, weliswaar na eerst uitgebreid gedoucht te hebben en omdat het lekker weer was dacht ik komaan we gaan eens naar de markt in Amstelveen. Daar was ik al maanden niet geweest en daar staan een aantal kramen waar ik graag kom. 

Ook wilde ik even langs de wolkraam want op kantoor zijn mijn collega's ook volledig in de haakstand en van een van hen heb ik een leuk patroon gekregen voor een omslagdoek. Nu is mijn deken nog niet af, ik moet nog 12 vierkanten, maar aldoor hetzelfde doen begint wat te vervelen. 
Helaas was de wolman er niet, maar gelukkig waren de bloemenman, de notenkraam en de visboer er wel evenals verschillende groentekramen. 

Van al dat geslenter krijgt een mens dorst dus nam ik op een terras even een spaatje en een broodje. Kon ik ondertussen lekker even mensen kijken. Er viel weer veel te zien. Zeker omdat ik een beetje in het midden zat. Schuin voor mij zaten twee heren aan een kopje koffie. De man die ik in het gezicht keek had een flinke scheur in zijn lip en dat zag er akelig uit alsof iemand precies in het midden van die lip de schaar had gezet. Nu doen mensen dat doorgaans niet voor de lol dus zal het wel nodig zijn geweest. Dat het pijn deed was duidelijk want telkens als de man het koffiekopje tegen zijn mond zette vertrok zijn gezicht pijnlijk. Ik dacht nog oelewapper waarom heb je niet om een rietje gevraagd, maar ja dat ga je niet zeggen tegen een wildvreemde man op een terras. Even later stak hij een sigaretje op en ook bij het opvlammen van de aansteker vertrok zijn gezicht. Roken met zo'n lip lijkt mij ook niet fijn en daar dacht de echtgenote van de man ook  vast zo over, want toen zij aan het tafeltje bijschoof en het sigaretje zag brak de echtelijke oorlog uit. De half opgerookte sigaret belandde in de asbak. Ik kreeg ter plekke medelijden met die man en ook met die lip, want toen ik die woeste echtgenote eens bekeek kwam er ineens een akelige gedachte in mij op. Zou zij....... maar die gedachte stopte ik snel weer weg. 

Aan mijn linkerzijde werd het tafeltje bezet door drie oude meisjes, allemaal chique gekleed met dure tassen en behangen met sieraden. Wolken parfum dreven mijn kant op en woeien in mijn spa. De meisjes, alle drie dik zestig geweest, zaten zacht en beschaafd met elkaar te praten totdat een van hen, degene met felrode lipstick die helemaal was uitgelopen in de rimpels rondom haar mond, ineens vrij hard zei: ja die tranen hè, die tranen die komen soms zo maar ineens en dan wil je het gewoon uitkrijsen!
Ze keek daarbij alsof ze zich terplekke in de fontein wilde werpen. Zou zonde zijn geweest van haar prachtige kapsel en jurk, maar goed toen ze door had dat het hele terras mee luisterde kreeg ze een kleur en dempte haar stem. Jammer want ik had wel willen weten waarom ze zo wilde krijsen. Maar ook hier gold weer dat ik moeilijk op kon staan en aan haar vragen vertel me dan eens waarom. Dat is niet netjes en ik keek wel link uit, want soms zijn er situaties waarin mensen uit zichzelf hun hele lek en gebrek vertellen en dat kost meestal veel tijd. Die had ik niet want ik moest nog naar de visboer en naar de garage. 

Toch liet het mij niet los, die doorkliefde lip en dat krijsen. Je maakt nog eens wat mee op zo'n terras. 




donderdag 18 augustus 2016

Broekrok

Vanavond om 18.00 uur gleed de schuifdeur van het kantoorgebouw soepeltjes achter mij dicht en stond ik in de volle zon op de parkeerplaats met een dikke week vakantie voor de boeg. Hoe leuk is dat? Nou best leuk!

Op weg naar huis glipte ik nog even een supermarkt in om wat spullen te halen om het avondmaal wat op te leuken. Mijn echtgenoot en ik zouden vanavond samen eten en omdat ik al vermoedde dat het wel eens wat later zou worden had ik vanmorgen al een bak met pasta uit de vriezer gehaald. Dat was niet helemaal genoeg dus vandaar de supermarkt. 

Helaas waren de stokbroden op maar als ik vijf minuten geduld had, vertelde het vriendelijke broodmeisje, dan kreeg ik een verse, warme zo uit de oven. Ik drentelde de winkel dus maar eens door en toen ik een salade had uitgezocht bracht ik de laatste minuten door voor het tijdschriftenrek. Daar keek de Linda mij vriendelijk aan en omdat het nu toch vakantie was nam ik haar mee. 

In een heerlijk naar vers gebakken brood ruikende auto reed ik watertandend naar huis. Manlief sneed het brood vakkundig in sneetjes, schonk de wijn in en wij lieten ons tevreden zakken op ons terras in de tuin alwaar helaas een akelige koude wind woei die ons subiet het huis weer in dreef. Ach ja het is augustus en dan worden de temperaturen al weer herfstig. 

Na een gezellige maaltijd nam ik de Linda met een kop koffie mee naar de bank voor een ontspannen leesuurtje. Nu gaat deze Linda over mode en dat is altijd een gevaarlijk onderwerp voor een grote-maten-mode-meid als ik. Zelden of nooit vind je in een tijdschrift  mode voor dikke billen. Gelukkig staan er veel leuke verhalen in en over tassen en schoenen kun je wel dromen want die passen altijd en ook vind ik het fijn om naar lippenstiften, nagellakken, oogschaduwen of lekkere creme's te loeren. Ik hoef het niet allemaal te hebben, maar kijken naar al dat moois is erg plezierig. 

Toch wierp ik even een blik op de mode want het is toch leuk om naar (sommige extravagante) modellen te kijken. Meestal is het niet eens betaalbaar zodat de lust om je een dergelijk kledingstuk aan te schaffen direct vergaat en dat is maar goed ook. 

Nu sloeg de schrik mij toch, na het bekijken van al het mode nieuws, direct om het hart want de broekrok is terug! Echt dat spuuglelijke ding die maar heel weinig vrouwen - net als de legging - mooi staat. De Broekrok!!! brrr.

Ik weet niet wie de broekrok heeft uitgevonden, waarschijnlijk een heel wanhopig iemand, maar die had vast een steekje los in de bovenkamer. Wat een vreselijk onflatteus kledingstuk is dat. Wellicht handig op de fiets maar trek dan gewoon een broek aan dat staat toch veel leuker?

Ik hoop van ganser harte dat deze trend niet overwaait naar de grote-maten-mode- ontwerpers want dan is er geen ontkomen meer aan. Het is al soms al zo moeilijk om iets echt moois te kopen zonder dat je de hoofdprijs betaalt. Sommige van die grote-maten- ontwerpers denken: als ik de boel maar lekker wijd maak met flink wat lappen en wat punten aan een shirt dan lijkt het nog wat, dan worden die vetrollen wel verdoezeld. Wat natuurlijk onzin is want een vetrol is niet te verdoezelen. Je hebt juist kleding nodig, die mooi gesneden, wel laat zien dat die er rollen zijn maar van zichzelf zo mooi is dat die rollen niet zo opvallen. 

Een beetje treurig bladerde ik verder in de Linda en kwam alras bij een reportage over vrouwen die er helemaal het nut niet van inzien om zichzelf en het vege lijf op te tutten. Die vinden zichzelf al mooi genoeg van zichzelf en gelijk hebben ze natuurlijk. Zo was er een dame die ruiterlijk bekende dat ze haar benen niet scheert, wat niet te zien was, want op de foto draagt ze een broek en was er een vrouw die blijmoedig vertelde dat ze geen BH meer droeg omdat de bandjes zo knelden, wat dan wel weer heel duidelijk te zien was op de foto. 

Mijn treurige bui sloeg echter direct om naar een vrolijke bui bij het lezen van het motto van een mevrouw die zweert bij een goed sexleven en voldoende slaap. Dezelfde mevrouw vertelde ook dat ze haar gezicht en vagina zo af en toe verwend met een kruidenstoombadje, want dat wakkert de levensenergie weer aan. Kijk en dan is zo'n broekrok wel weer handig! Alleen ik doe even niet mee!