vrijdag 20 januari 2017

Volkoren Desembrood

Vanmorgen was ik al vroeg op de boodschap. Bepakt met een hele berg lege tassen en een enorme boodschappenlijst reed ik de parkeergarage in. Zo'n verhuisploeg voorzien van eten en drinken, daar heb je wel het een en ander voor nodig.

Eerst maar eens naar de bakker. Daar was het best druk, er stonden ouders met kleine kinderen (waarschijnlijk net de oudste naar school gebracht) en flink wat oudere mensen. Ik moest dus even wachten maar dat was helemaal niet erg. Gezellig om een klein meisje van nog geen drie te horen keuvelen met haar vader wat ze voor brood zouden kopen en wat ze die avond zouden eten. Boontjes, zei het meisje. Nee joh, lachte papa, die hebben we gister toch al gegeten. Maar boontjes zijn lekker zei het meisje. We zullen zien zei paps. Jammer dat ik nu nog niet weet wat er uiteindelijk op tafel kwam. 

Voor mij was een oudere meneer aan de beurt en hij vroeg het bakkersmeisje een volkoren desembrood. Het meisje werkt er nog maar pas en herhaalde zachtjes de woorden, een volkoren desembrood en ze keek naar het rek achter haar waar de meest heerlijke broden lagen in alle soorten en maten. Aarzelend pakte ze een galletje maar de oudere heer zei vriendelijk, nee dat is het niet hoor. Ik wil graag een volkoren desembrood. Het meisje legde het galletje weer op de plank en tuurde bezorgd naar al die broden in de hoop dat een er van zou opspringen en roepen: Ik ben hier. Maar dat gebeurde natuurlijk niet. 

Ze besloot raad te vragen bij een collega en terwijl er een gefluisterd overleg plaatsvond zei de heer tegen mij: Ach ja mevrouw het is ook logisch dat zo'n meisje dat niet weet. Het is toch eigenlijk wel een luxe he dat we kunnen kiezen uit zoveel soorten brood. Vroeger had je alleen wit of bruin en tegenwoordig je kunt het zo gek niet bedenken. En nu kan ik wel zeggen tegen zo'n meisje, ach geef me dan maar een gewoon volkoren, maar mijn vrouw en ik vinden dat volkoren desembrood zo lekker en nu ik op deze leeftijd ben gekomen (hij zei er niet bij hoe oud hij was en ik dorst het ook niet te vragen) heb ik besloten dat ik alleen nog maar dingen eet die ik heel erg lekker vindt. Hij keek me aan en ik zag een paar waterige blauwe ogen die vriendelijk en een beetje ondeugend naar me lachten. Ik gaf hem groot gelijk. 

Inmiddels had het meisje het volkoren desembrood gesignaleerd en vroeg ze de heer of hij het gesneden wilde hebben. Alstublieft mevrouw klonk zijn antwoord. Het meisje bloosde van mevrouw, sneed het brood en stopte het klungelig in een zak. Ach alle begin is moeilijk zei de heer naast mij en begon een paar euro op te diepen uit een piepklein portemonneetje. 

Terwijl ik thuis een aantal broodjes smeerde voor de verhuisploeg dacht ik nog even na over de woorden van de man. Hij had natuurlijk gelijk en ik nam mij terplekke voor om later - als ik groot ben - ook nooit meer iets te eten dat ik niet lekker vind.

Ehh ik eet al nooit meer dingen die ik niet lekker vind. Verwend nest!

donderdag 19 januari 2017

Verhuisploeg cateraar!

Mijn broer gaat verhuizen. Nou ja hij niet alleen, de rest van zijn gezin verhuist natuurlijk mee. Zowat de hele familie is er maar druk mee. Zo gaat dat bij ons, als er wat te helpen valt dan zijn we er voor mekaar. 

Nu heb ik zelf een bloedjehekel aan verhuizen. Eerlijk waar ik moet er niet aan denken. Gelukkig wonen wij in een huis wat ons past als een jas. Als over een poosje ook dochter op zichzelf gaat wonen dan past alles heel ruim, dus nee hier wordt niet verhuisd. 

Maar mijn broer gaat dus wel verhuizen en omdat ik natuurlijk niet achter wou blijven met hulp bieden heb ik aangeboden om de catering te verzorgen, want dat is nu een dingetje wat ik wel leuk vind. 

Zo heb ik het gezin al twee dagen in de kost omdat alle keukenspullen al ingepakt zitten. We eten hier dan met zijn achten want ook mijn vader prikt een vorkje mee. Gezellig hoor zo'n groot gezin. Al twee dagen spoed ik mij rap na het werk naar huis om achter de potten en de pannen te kruipen. Grote potten en pannen. De eerste dag had ik een giga ovenschaal met Shepherds pie gemaakt en de tweede dag een grote pan spaghetti bolognese. Morgen staat er zuurkool op het programma en voor zaterdag - als de echte verhuizing plaatsvindt - een grote pan erwtensoep. Voor die laatste staat de bouillon al te trekken. 

Ik ben dus in mijn nopjes en kroop vanavond op de bank met een blocnote om een boodschappenlijst op te stellen, want behalve het avondeten moet er ook overdag gegeten worden. Er komt een echt verhuisbedrijf met drie kloeke verhuizers en daarin zit hem nu net de kneep. Want voor ons eigen cluppie weet ik wel zo'n beetje wat er gegeten moet worden aan hoeveelheden, maar wat eten drie potige verhuizers. Mannen met spieren van roestvaststaal, borstkassen als van Jerom uit Suske en Wiske en armen als boomstammen. Zulke mannen hebben niks aan een broodje met kaas. Voor zulke mannen moet er een zwijn aan het spit en daar begin ik nu dus juist niet aan. Dat gaat me te ver. 

Dus worden het broodjes met warme worst en zal ik ettelijke broodjes smeren en beleggen. Voor bij de koffie moet er natuurlijk ook wat lekkers komen. Er staat dus op de planning om een cake te bakken en een boterkoek. Of twee cake's en twee boterkoeken. Want een plakje cake verdwijnt natuurlijk in de holle kies van zo'n verhuizer.

Ook als ik hier thuis eters krijg ben ik altijd bang dat we tekort hebben en daar ben ik nu ook zo bang voor. Lastig is het dat je bij de offerte van zo'n verhuisbedrijf niet direct een lijstje krijgt met de hoeveelheden die die jongens willen eten. We kregen bij navraag alleen te horen dat de heren alles lusten en dat we met geen enkel dieet of andere zaken rekening hoeven te houden. 

Enfin het zal wel goed komen, tenslotte heb ik ervaring opgedaan in onze restauratieve dienst met de catering voor grote groepen dus ik smeer maar raak en mochten we wat over hebben trakteren we gewoon de nieuwe buren.


maandag 16 januari 2017

Blauwe maandag

Vandaag was het dus blauwe maandag omdat ene meneer Arnall zo'n twaalf jaar geleden eens op zijn rekenmachine had zitten spelen en daar geheel per ongeluk een formule uit kwam rollen wat het rechtvaardigde dat wij met zijn allen een maandag in januari depressief gaan zitten zijn. 

Nou daar doe ik niet aan mee! Ik houd niet van opgelegde depressies en bovendien zijn mensen met een depressie ernstig ziek en daarmee moet je niet spotten. Somber zijn we allemaal wel eens en dat is helemaal niet erg, behalve als we het mekaar gaan zitten aanpraten op een maandag in januari. Nee niks voor mij. 

Gelukkig heb ik geen aanleg tot somberte, dat is geen verdienste hoor, ik stond gewoon vooraan bij het uitdelen van de endorfines. Dat is aan de ene kant natuurlijk heerlijk, maar aan de andere kant ook vervelend, want nu hoef ik nooit te gaan sporten om die endorfines aan te maken en daarom ben ik ook zo dik. Elk voordeel heb zijn nadeel zou Johan zeggen, maar goed somber ben ik dus niet vaak en vandaag al helemaal niet. 

Waarom zou ik ook? De zon scheen volop en hoewel ik gewoon op kantoor in het pittoreske Almere zat is het toch prettiger als de zon buiten schijnt dan dat het giet van de regen en die zon maakte dat er een strakblauwe lucht te bewonderen was. Verder was het een hele gewone dag met hele gewone werkzaamheden dus geen enkele reden om somber te zijn. 

Toen van het weekend de waarschuwingen over de aanstaande maandag al weer over het internet vlogen besloot ik de boel om te draaien. Laat ik nou eens iemand blij maken op blauwe maandag bedacht ik mij en ging in gedachten na wie de gelukkige nu eens zou zijn. Bij het opstellen van het weekmenu vroeg ik mijn echtgenoot waar hij deze week nu eens zin in zou hebben. Hij dacht even na en zei toen: Witlof met een lekker sudderlapje. Nu mijn en jouw moeder er niet meer zijn eet ik nooit meer eens lekker suddervlees. Tja daar had hij wel een punt. Onze moeders waren meesters in het maken van suddervlees en ik doe dat nooit omdat ik dat zelf helemaal niet lekker vind. Brr. 

Natuurlijk maak ik vaak stoofpotjes met rundvlees maar daar zitten altijd zoveel andere dingen bij dat het niet meer lijkt op een sudderlapje. En witlof maak ik heel soms, maar dan de struikjes in zijn geheel gekookt, ingerold in een plakje ham en met een laagje geraspte kaas gaat de boel dan even in de oven. Gekookte witlof maak ik ook nooit. Daar lag een kans. Een hele simpele kans om op deze blauwe maandag mijn echtgenoot eens heel gelukkig te maken. Niet dat ik anders nooit pogingen doe hoor om die man gelukkig te maken, ik doe echt mijn bestm maar de liefde van de man gaat tenslotte door de maag. 

Dus ik bij de slager een kloeke runderriblap besteld. Bleek de slager uitverkocht te zijn. Mooie boel vertelde ik hem, hoe ga ik nu een sudderlapje maken voor mijn man? Ik zag mijn plan al in duigen vallen, maar gelukkig had de slager sucadelapjes die, zo verzekerde de slager mij, ook voor veel geluk zouden zorgen. Als ik ze maar lang en liefdevol liet sudderen. Dat beloofde ik!

Gistermiddag heb ik ze al opgezet en telkens als mijn man even in de keuken kwam liep het water hem al in de mond. Vanavond sneed ik de lof in reepjes en kookte deze evenals een paar kruimige piepertjes. Nou het geluk spatte er vanaf hoor. Dolgelukkig die man van mij, met zijn sudderlapjes en zijn witlof. En hij niet alleen, ook onze dochter zat te smullen van de lapjes. Twee vliegen in een klap gelukkig. 

Zo simpel kan het dus zijn op blauwe maandag. Gewoon iets koken waar een ander blij van wordt. Meneer Arnall kan met zijn hele blauwe maandagformule gewoon de pot op! 

Recept:
500 gram runderriblappen of sucadelapjes
50 gram boter of margarine
laurierblaadje
peper en zout

Haal het vlees ongeveer een half uur voor je het gaat braden uit de koelkast, bestrooi het met peper en zout. Smelt de boter in een braadpan met dikke bodem en doe de lapjes er in zodra de boter heet is. Braadt het vlees rondom even bruin aan en zet dan het vuur op de allerlaagste stand. Een sudderplaatje is perfect. Doe het laurierblaadje erbij en doe de deksel op de pan. Laat het nu een paar uur sudderen (2 - 3 uur) is prima en langer mag ook. Check af en toe of er nog genoeg jus in de pan zit zodat de boel niet aanbrandt.

zaterdag 14 januari 2017

Iets met sneeuw, file en een uil!

We waren er natuurlijk voor gewaarschuwd maar toen ik gistermorgen opstond lag er een dun laagje sneeuw op de auto. De stoepen en de wegen waren schoon, maar in het plantsoen leek het alsof iemand een bus poedersuiker had uitgestrooid. Het was nog aardedonker toen ik om half acht de sneeuw van de auto veegde en met goede moed naar Hilversum vertrok. Daar zou ik de auto parkeren en bij mijn collega instappen om samen naar Beuningen te gaan alwaar wij samen met de Locatiemanager een aantal sollicitanten zouden spreken. 

Hoe dichter ik bij Hilversum kwam des te witter het werd en daar waren de stoepen en de wegen nog flink kliederig. Het dooide dus het was een vieze, pappende brij. Gelukkig was ik zo wijs geweest om mijn laarzen aan te trekken en niet mijn suède pumps anders had ik zeker natte voeten gekregen bij het overstappen. Tot zover ging alles prima en wij vervolgden de reis en nu ook weer hoe meer oostelijker wij kwamen hoe witter het werd. Een prachtig gezicht en zeker als je zelf niet hoef te rijden. Dan kun je van zo'n wit winterlandschap erg genieten. 

Helaas veranderden de wegen ook steeds meer van zwart naar wit. Dat was natuurlijk niet de bedoeling en kloeke vrachtauto's van Rijkswaterstaat kwamen de weg op om zich te bemoeien met die sneeuw met hun sneeuwschuiver en zoutstrooier. Even later stonden we in de file. Een hele dikke file hoorden we later op het nieuws. Negentien kilometer met een krappe drie uur vertraging. Dat gingen wij natuurlijk nooit redden. Gelukkig hebben we tegenwoordig een mobiele telefoon en konden we netjes melden dat we vast stonden (ingesneeuwd zeiden we wat overdreven en lacherig) en dat ze maar vast moesten beginnen zonder ons. Gelukkig is er op zo'n crematorium altijd verse koffie dus de sollicitanten zaten niet op een droogje. Naar die koffie snakte ik inmiddels ook wel. 

Ondertussen doodden wij de tijd door wat zakelijke kwesties te bespreken en kreeg ik een heel bijzonder telefoontje. Het nummer van de mobiele telefoon die ik van mijn werk heb is eerder van een collega geweest die al lang niet meer bij ons werkt. Hij kwam bij de mensen thuis om een uitvaartpolis te bespreken en af te sluiten. Blijkbaar had de dame die mij nu belde dit telefoonnummer in haar telefoon gezet en nu belde ze om door te geven dat haar man net was overleden. Nooit gedacht dat ik nog eens zo'n melding zelf zou aannemen, maar na alle gegevens te hebben genoteerd en haar heel veel sterkte te hebben gewenst, heb ik het doorgegeven aan mijn collega's van Zorg die direct contact met haar op zouden nemen. De hele dag heb ik steeds even aan deze mevrouw moeten denken. 

We schoten steeds maar niet op en hoewel het best knus is om in een warme auto te zitten en naar de sneeuwvlokken te kijken die uit de lucht naar beneden dwarrelden, begon ik toch een tikkie spijt te krijgen. Had ik nou maar een bolletje wol en een haaknaald in mijn tas gestopt dan had ik onderwijl die vermaledijde deken afgekregen. Of in ieder geval een heel eind gekomen. Nog 6 lapjes te gaan had ik gister en daar had ik mooi een slinger aan kunnen geven. Mijn collega plaagt me altijd met dat haken (ach wat weet zo'n man er nou van) maar de eerstvolgende keer dat er een lange autorit op het programma staat waarbij ik dan zelf niet hoef te rijden, frommel ik toch een bolletje wol onder in mijn tas. Je weet maar nooit.

Inmiddels hoef ik nog maar 5 lapjes te haken voor ik de boel in elkaar kan zetten en de rand er omheen kan haken, het einde is in zicht.  Eerst moet ik nog zwarte wol bijhalen want dat heb ik niet genoeg en dan komt hij nooit in elkaar. Wat kan zo'n project dan een beetje tegen gaan staan. Ik heb zo'n zin om wat anders te gaan doen. Plannen zat, maar eerst die deken af nam ik me voor.

Zoals dat vaker gaat met goede voornemens ben ik alweer overstag. Bij de regenboogkussens vroegen ze borduurtjes van wat vogels. Helaas was het roodborstje al vergeven, dat vind ik toch zo'n leukerdje om te borduren, maar nu ga ik een uil maken. Dat is niet heel veel werk en daarvan zal die deken niet veel vertraging oplopen denk ik. 

Ik hoop op flinke files de komende weken! ☺☺




dinsdag 10 januari 2017

Baard

Ik ben er helemaal klaar mee met dat Gelukkig Nieuwjaar wensen. Mensenkinderen al die handjes schudden en iedere keer dat gezoen. Natuurlijk wens ik mijn medemensen het allerbeste toe, maar na 10 dagen heb ik geen wangen meer over. 

Vroeger zongen wij in de 4e klas tijdens het zanguurtje altijd een lied over Jan, Piet, Joris en Corneel, dat moeten mannen met baarden zijn. Dan stelde ik mij vier stoere kerels voor met diepe groeven in het gelaat en woeste baarden. Die had je toen. Daarna kwam een tijdperk zonder baarden, mannen zonder behang op hun wangen. Nu is het weer mode dat de heren bebaard door het leven gaan. Dat moeten ze natuurlijk zelf weten, maar na tien dagen nieuwjaarswensen in ontvangst te hebben genomen voelen mijn wangen als schuurpapier. 

Ik werk bij een organisatie met ruim 900 mensen waarvan zeg maar 40% man is en daarvan is zo'n 25% bekleedt met gezichtsharen. Dan praten we dus over zo'n 90 bebaarde heren. Nu heb ik die niet allemaal gezoend maar toch wel een heleboel. Na de eerste dagen dacht ik als we zo verder gaan dan hou ik geen wangen meer over en dus bedacht ik mij dat ik dan gewoon een hand zou geven. Is ook beleefd toch? Dat werkte niet want de heren plantten en masse toch een gemeende pakkerd op mijn wang. Logisch eigenlijk want ik heb hele zachte wangen. Dat heb je als je 50 bent, dan krijg je zachte wangen doordat de boel slap gaat hangen en natuurlijk ook omdat ik een dikke maat meer heb! Een beetje extra vet doet wonderen voor zachte wangen! ☺

Die tactiek werkte dus niet en dus besloot ik dat het per vandaag klaar was met het nieuwjaarwensen, maar toen stond er vanmiddag een locatiemanager bij mijn bureau die ik nog niet gezien had en voor ik het wist, smak smak. AU! Oef deze baard was wel erg stekelig. Uren later voelde ik het nog prikken. Kun je in zo'n geval een man ongevraagd advies geven om die baard eens door de cremespoeling te halen? Of is dat ongepast. 

Ik heb ook collega's met baarden die zijdezacht zijn, die kietelen hooguit een beetje tegen je wangen maar daar ligt niet je huid van open. Mijn bloedeigen zoontje heeft een baard, soms woest en soms keurig gekapt maar die is lekker zacht. Dat komt ook omdat wij toen wij in Rome waren langs een kneuterig winkeltje liepen waar ze verzorgingsproducten hadden voor snorren en baarden in allerlei soorten en maten. De Italiaanse verkoopdame wilde exact weten om wat voor baard het ging en met handen en voeten maakten wij dat duidelijk en kochten wij een heerlijk ruikend baardspulletje. Maar ja de enige die nu nog met haar vingers door zijn zachte baard mag kroelen is schoondochter want dat lukt helaas niet via facetime. 

Ondertussen heb ik een probleem, want morgen moet ik naar een vestiging in het oosten van het land en daar zal ik wellicht opnieuw collega's ontmoeten met baarden en zullen er opnieuw nieuwjaarswensen uitgewisseld worden en welke tactiek gaat dan werken zodat ik niet met de vellen aan mijn kop weer huiswaarts keer. Ik kan mij natuurlijk zelf van een plakbaard voorzien of ik moet de wangen heel dik insmeren met vaseline, maar ja dan kom je zo glimmend binnen en stel je voor dat je ergens aan blijft plakken. 

Nieuwjaarswensen, prima hoor, maar het moeten geen mannen met baarden zijn! 




zondag 8 januari 2017

Sale

Ik had mijn schoonzus beloofd om haar te helpen in te pakken voor de verhuizing, maar toen ik haar vanmiddag belde hoe laat ik werd verwacht, bleek dat de verhuisdozen op waren. Morgen brengt het verhuisbedrijf nieuwe, dus had ik onverwacht een middag vrij. Nou daar wist ik wel raad mee.

Op naar de Bijenkorf voor een noodzakelijke boodschap. Heeft de Bijenkorf noodzakelijke boodschappen dan? Dat is toch een luxe winkel? Jazeker hebben ze dat, ze hebben daar namelijk een prachtige lingerie afdeling met verkoopdames met kennis van zaken en bovenal ze hebben lingerie voor grote maten. BH's gaan helaas wel eens stuk. Dat is heel vervelend want ik heb een enorme hekel aan een BH kopen, maar toch heb je zo'n ding nodig en toen ik onlangs iets akeligs voelde prikken in mijn vel bleek na inspectie dat de beugel van mij oude vertrouwde zwarte BH totaal naar de filistijnen was. Het moest dus!

Het was grauw en grijs in de stad en op het Damrak bulkte het van de toeristen en in de Bijenkorf was het al niet veel anders. Op de parterre waar de parfum en make-upmerken hun waar aanbieden rook het zoet en zwoel naar al die parfummetjes en was het een drukte van belang bij de tafels met aanbiedingen. De sale was in volle gang. 

Op de lingerieafdeling was het weldadig rustig en dat kwam mij natuurlijk goed uit, maar jammer was wel dat daar bijna niets in de sale was. Jammer maar ik had er al rekening mee gehouden. Die boodschappentassen die ik nodig heb zijn bijna nooit in de aanbieding. Gelukkig was de keuze deze keer zo gemaakt en konden we weer verder. 

Dochter die ook mee was wilde nog wel even op de damesmode kijken. Nu heb je in de Bijenkorf heel veel dure kledingmerken, maar als je een klein maatje hebt zoals dochter dat heeft dan hangt er nog wel eens een afgeprijsd pareltje in die grote zee van kleding. Bovendien had ze nog wat cadeaukaarten die ze opgespaard had en zo begon de zoektocht. Als een warm mes door een pakje boter schreed ze langs de rekken en op een gegeven moment dook ze naast mij op met een aantal mooie bloesjes en truitjes op haar arm. Op naar de paskamer. Daar was het druk en zat een hele roedel chinezen te wachten op een bankje. Af en toe liep er een van het cluppie weg en stond dan te tetteren tegen een dicht gordijn. Rap kwam er dan een handje langs het gordijn met een of ander kledingstuk er aan of wisselde de persoon achter het gordijn. Ze hadden gewoon een paskamer gereserveerd voor een hele familie. Het leek wel een toneelstuk waar ik gratis van kon genieten totdat dochter een en ander gepast had. 

Ook nu had ze weer mazzel. Een bijzonder truitje met 50% korting waar ze door het inleveren van de bonnen nog maar een luttel bedragje hoefde bij te betalen. Zo is het leuk scoren in de uitverkoop en had ik een blij kind. Op naar het restaurant voor een kopje thee, want dat hadden we wel verdiend. Leuk om ook daar weer even mensen te kijken. Naar twee jonge stellen, ieder met een klein kind, waar allebei de stellen verliefd naar keken en maar foto's bleven maken van hun spruit. Ook lief en leuk: Een klein blond meisje met een parmantig staartje dat in een kinderstoel zat te eten. We konden niet zien wat ze at, maar wel dat ze bij elke hap een heel gek snoetje trok alsof ze het echt heel vies vond. Toch opende ze na iedere hap opnieuw gretig haar mond om de volgende hap in ontvangst te nemen.

We keken nog even bij de schoenen. Daar ontdekte ik een paar prachtige laarsjes van grijs suède leer. Toen ik op het prijskaartje keek viel ik bijna om van verbazing. Twaalfhonderdnegentig euro! Wel nu met 50% korting, dat dan weer wel. Toch maar niet gedaan! ;-)

Op de eerste verdieping besloten we nog even naar het toilet te gaan alvorens weer huiswaarts te keren. Op deze verdieping is de herenmode en ook daar was de sale in volle gang. Een klein jochie stond bij een paspop, geen ouder in de buurt, maar het jochie vermaakte zich prima. Hij was de pop aan het aankleden. De pop droeg een spijkerbroek, overhemd, dunne trui en daaroverheen een zwart jack. Dat jack hing open om goed te laten zien wat er onder zat, maar dat hoorde niet volgens het jongetje. Hij stond te hannesen met de rits maar was toch trots toen hij het sluitingetje in de rits had gewurmd en de rits dicht kon doen. Halverwege de buik van de pop bleef de rits steken omdat het jochie te klein was, maar dat mocht de pret niet drukken. Tevreden hoorden wij hem mompelen; zo nu heb je het niet meer koud! Lief toch?

Het is topsport zo'n middag in de sale maar theater krijg je er gratis bij!

zaterdag 7 januari 2017

Boom, Tulp, Soep!

Wat een soepweer was het vanmorgen toen we wakker werden. Er lag een dun laagje sneeuw en ik hoorde de ijzel tikken. Gelukkig was het zaterdag, nog heel vroeg en donker zodat ik me nog heerlijk even kon omdraaien. Niemand hier hoefde vroeg op! 

Normaal gesproken is zaterdag boodschappendag, maar omdat gisteren al werd gewaarschuwd dat het vandaag akelig glad kon worden hadden we de boodschappen gisteravond al in huis gehaald. Niet alleen omdat ik een watje ben als het om gladde wegen gaat, maar ook omdat de kerstboom er nog stond en die moest vandaag toch echt worden opgeruimd. 

Nou ja kerstboom, als je dat twee keer achter elkaar zei dan bleef er van dit prulletje van amper 80 cm niet veel over. In krap een half uurtje stond hij in de tuin en lagen de balletjes en de ene slinger met lichtjes en de kralenketting weer in hun doosjes, klaar voor hun winter, lente en zomerslaap. Ik had het plan opgevat op dit ukkie, die in een pot stond, nog even in de tuin te zetten en er dan wat vetbollen en pindaslingers in te hangen voor de vogels, maar toen de ballen eruit waren liet ukkie meer dan de helft van zijn naalden vallen en heb ik hem toch maar op de ophaalplek voor het grofvuil gezet. Voor de vogels hangt er overigens genoeg te eten in de tuin, die komen echt niks te kort.

Als zo'n boompje er dan weer uit is, de kerstspullen opgeborgen dan resten alleen nog die ellendige naalden, maar die waren deze keer met een veeg van de stoffer op het blik en de stofzuiger deed de rest. Terwijl buiten de dooi inzette, zetten manlief en ik alles op alles en maakten we de boel weer schoon. Van code kerst naar code schoon!

Hoe gezellig zo'n kerstboom ook is, ik ben altijd weer blij als de boel weer opgeruimd is. De kamer lijkt dan weer zoveel groter. De bloemenwinkel had gisteren tulpen in de aanbieding en daar had ik twee bossen van meegenomen en die mochten van de bloemenvrouw niet direct in een warme kamer worden gezet, maar moesten acclimatiseren. Dat kwam goed uit, wan na een nachtje in het bijkeukentje in een emmertje te hebben gestaan mochten ze nu op de vaas naar de kamer. Van code kerstgroen naar code tulppaars. Ze zijn mooi!

Tegen een uur of vier waren de straten hier weer begaanbaar, maar het was te laat om nog op stap te gaan. Eigenlijk had ik nog een boodschapje moeten doen bij de Bijenkorf, maar dat loopt niet weg. Lekker in mijn schone huis op de bank met uitzicht op de tuin waar het wemelt van de vogels. 

Er ontbrak nog een ding. Een grote pan soep, want met dit weer is er niks lekkerders dan een grote kom soep. Nu waren gister bij de grootgrutter de kippenbouten in de aanbieding en die had ik gisteravond al opgezet voor een grote pan bouillon. Daar maakte ik zojuist een heerlijk pannetje kipkerrie soep van. Gewoon heel simpel een paar eetlepels bloem mengen met een eetlepel kerriepoeder (ik gebruikte kerrie massala, die is wat pittiger), een eetlepel olie heet laten worden in een pan met dikke bodem en daar de bloem/kerrie bij mikken en dan even roeren. Dan beetje voor beetje de bouillon er bij gieten tot een gladde saus ontstaat. Als er geen klontjes meer inzitten de rest van de bouillon (1,5 tot 2 liter ongeveer). Aan de kook brengen en als de boel kookt een handje rijst toevoegen, een rode paprika in blokjes en wat champignonnetjes in plakjes. Ik haalde de kip van de botten, sneed deze in stukjes en voegde het toe aan de soep. Afmaken met flink wat fijngesneden peterselie en klaar is je soep. 

Een heerlijke zaterdag dus! Nu gauw fijn verder haken aan een lapje voor de deken.