zaterdag 16 maart 2019

Hij past!

Vanmorgen was eindelijk ons postpakket in Frankrijk afgeleverd! Tjonge dat heeft meer dan twee weken geduurd en vooral omdat de Franse posterijen het pakket eerst op een verkeerd adres hadden afgeleverd.

Gelukkig had ik hem met een track and trace code verzonden zodat je toch steeds ziet waar het zich bevindt. Zoon had gemaild met het depot en vanmorgen hadden ze het dan eindelijk.

Rond half elf kregen we een appje of we konden facetimen want dan konden we live zien hoe Arthur zijn cadeautjes uitpakte. In het eerste pakje zat een boekje van mijn oom en tante in de vorm van een brandweerauto en er zaten wielen onder. Dat viel in de smaak en hij begon direct met het autoboek te spelen.

De rest van de cadeautjes waren niet meer zo interessant. Het papier van de Nijntje trui afhalen was nog wel leuk, want lekker scheuren, maar de trui zelf vond Arthur niet interessant. De kaart die er bij zat was veel leuker.

Gelukkig vonden zijn vader en moeder de trui wel heel erg leuk. Hij werd wel direct gepast en hoewel nog iets te groot kan hij hem al prima aan. Dat hij wat te groot is, is niet erg want nu kon hij hem vanmiddag over een andere trui en zijn tuinbroek aan toen ze lekker naar buiten gingen.

We kregen een filmpje van de kleine man in de speeltuin en dan heb je in een trui toch net even wat meer bewegingsvrijheid dan een jas. Daar ging meneer op zijn nieuwe stappers en in zijn nieuwe trui op de klimtoestellen af. 12,5 maand oud en niks geen baby meer maar een ondernemende dreumes.


donderdag 14 maart 2019

Door weer en wind.....

Mensenkinderen wat gaat de wind tekeer de afgelopen dagen. Ik denk steeds dat er iets in de brievenbus wordt gegooid maar als ik dan ga kijken blijkt dat de wind een spelletje speelt. Hij staat vol op de voordeur en tilt dan steeds het klepje van de brievenbus op.

S'morgens maakt de wind me wakker en s'avonds wiegt hij me - veilig gelegen onder mijn warme dekbedje - in slaap. Op twitter las ik verhalen van mensen die onrustig worden van dit weer. Ik kan me er wel iets bij voorstellen maar zelf heb ik er geen last van zolang ik er maar niet door hoef.

Vanmorgen werd ik echter verwacht in ons uitvaartcentrum in Haarlem en dat was andere koek. Gelukkig moest ik er halverwege de morgen zijn, maar toch pakte ik een staartje van de ochtendspits mee en had nog een restje file. Dat kwam omdat de wind zijn grote vrienden, flinke buien en dikke regen, had meegenomen. Dat was een gezellig ritje, maar niet heus. Het kwam met bakken uit de lucht en hoe dichter ik bij Haarlem kwam hoe harder de wind op mijn fordje beukte.

Gelukkig kwamen mijn fordje en ik veilig aan en woei ik het pand binnen. Eerst maar even de natte jas ophangen en toen gauw naar de toiletruimte om mijn haar, dat coupe storm had gekregen, weer in orde te brengen.

Hoe anders was het toen ik na gedane zaken rond het middaguur de deur weer uitliep. Toen scheen de zon in Haarlem en die zette de stad in een prachtig licht. Zeker met al die bloesemboompjes die nu volop in bloei staan. Zo mooi! Dat was een onverwacht cadeautje.

De rest van de dag heb ik thuis gewerkt en al snel was de zon weer verdwenen en begon de wind opnieuw te plagen. Vanaf mijn werkplek heb ik zicht op de tuin en het was grappig om te zien, hoe onze huis, tuin en keukenhoutduiven (Dollie en Dirk) tijdens het zoenen bijna van de schutting woeien. Het zoenen lukte daardoor niet erg. Ook de halsbandparkieten hadden moeite met landen op de pinda's en moesten diverse malen een doorstart maken en opnieuw de landing inzetten. Leuk zo'n uitzicht. Dat heb ik vanachter mijn bureau in het pittoreske Almere niet en ik ben ook nog eens heerlijk opgeschoten met mijn werk. Altijd fijn.

Omdat je aan het weer toch niks kunt veranderen maak ik me er ook maar niet druk om. Zolang je er niet door hoeft vind ik het prima. Sterker nog nu in de avond is de wind wel wat gaan liggen maar laat hier toch nog behoorlijk zijn stem horen en dat vind ik eigenlijk wel gezellig. Kopje koffie er bij, wat leuke blogjes lezen en natuurlijk een handwerkje bij de hand.

De babyslofjes zijn helemaal af en zijn erg schattig geworden. Ik hoop ze het weekend op de post te kunnen doen. Tijd voor weer een paar vlaggetjes dus en dat haakt heerlijk weg. Ik mag ze uiteindelijk wel stevig aan elkaar maken want anders waaien ze bij ieder zuchtje wind weg. Al zal  tegen de tijd dat de slinger af is de wind vast wel zijn gaan liggen.



zondag 10 maart 2019

Texel

Vorige week vrijdag stapte ik na de gedane werkweek uit de auto en toen viel het me op dat de lucht zo fris rook! Net Texel dacht ik nog. Die associatie komt omdat we in deze periode vroeger toen de kinderen nog klein waren altijd een weekje of een weekendje gingen uitwaaien op Texel en daar heb ik fijne herinneringen aan.

Toen we even later samen aan de keukentafel aan de "vrijmibo" zaten (of liever gezegd "vrijavobo") vertelde mijn man dat hij die ochtend met iemand had gesproken die een weekje naar Texel zou gaan. Nou daar zou ik ook wel zin in hebben zei hij er achteraan. Dat was toevallig!

Wie schetst mijn verbazing toen mijn man vroeg, zullen we een weekendje naar Texel gaan en hij, nog zowat voor ik ja kon zeggen, al driftig op het internet zat te zoeken naar een aanbieding!

Zo geschiedde het dat ik afgelopen vrijdag een uurtje eerder weg ging van het werk, thuis de koffertjes ophaalde, daarna mijn man en dat we richting Texel reden. Natuurlijk kwamen we geweldig in de file, logisch op vrijdag om dat uur, maar dat mocht de voorpret niet drukken. Rond 7 uur reden we de boot af en om half acht zaten we in een heel knus hotelletje in De Koog.

De wind gierde om het huis, de regen geselde tegen de ramen en de meeuwen krijsten ons een warm welkom toe en het voelde als thuiskomen.

Zaterdagochtend werden we wakker met de zon en na een heerlijk ontbijt gingen we op stap. Eerst naar het wijnhuis in Oosterend. Daar maken ze namelijk zelf likeur en hun appeltaartlikeur is verrukkelijk om je appeltjes in te weken voor - inderdaad - de appeltaart. Ik had heel lang gedaan met het vorige flesje maar laatst was het toch echt op!


Daarna gingen we naar Den Burg. Een schaap kopen voor Arthur want dat hadden we hem beloofd afgelopen week toen we hem aan de telefoon hadden. Hij was toen na zijn vaccinaties en een bronchitis aanval helemaal niet lekker, maar het liedje Schaapje, schaapje heb je witte wol en de belofte van een Texels knuffelschaap toverde toch weer een klein glimlachje op dat lieve snoetje.

In Den Burg heb je ook leuke handwerkwinkels. De Witte Engel is daar eentje van en altijd als ik op Texel ben dan moet ik daar even neuzen. De man gaat dan op de trap zitten naar de vide en ik kan mijn gang gaan. Ik kocht een leuk cadeautje voor een aanstaande jarige job.


Aan de overkant zit een leuke wolwinkel en daar verkopen ze niet alleen mooie wolletjes en katoentjes maar ook knuffelschapen. Een van hen gaat straks mee naar Frankrijk. Bijna bezweek ik nog voor een mooi zacht draadje om een shawl van te breien maar uiteindelijk won het gezonde verstand want ik heb best nog een aardige voorraad aan wolletjes kwam ik laatst achter toen ik op zoek ging naar garen voor de vlaggetjes. Wel kocht ik nog een roze bolletje babygaren voor een paar babyslofjes.

Jammer was het dat er zo af en toe een giga bui over het eiland trok en dat een strandwandeling er daarom niet inzat. We reden naar de vuurtoren met het plan om daar even over het strand te lopen maar het zwerk trok dicht en het ging te keer. De auto stond helemaal te schudden door de wind en de golven werden met grote koppen het strand opgeslagen. Brr. geen weer om te wandelen.

Maar wat ga je dan doen om de middag stuk te slaan? Nu vind mijn man een Texels biertje - Skuumkoppe - erg lekker en daarom reden we naar de fabriek. Op de website hadden we gelezen dat er ook rondleidingen gegeven werden met een proeverijtje als toegift. Nu gruw ik van bier maar vind het wel leuk om te zien hoe dat tot stand komt.

In de brouwerij was er nog net plek voor twee personen en werden we door een leuke gids rondgeleid en geïnformeerd over hoe dat Texels bier tot stand komt. Mooi om te zien met hoeveel passie mensen daar hun werk doen en er over vertellen. Natuurlijk werd er ook een flesje Skuumkoppe gekocht in het bijbehorende winkeltje. Zo is het eerlijk verdeeld, manlief zijn biertje en ik mijn wolletje.



Over wolletjes gesproken, ik had mijn haakwerk meegenomen want dacht dat er best nog even tijd zou zijn om een vlaggetje te haken. Dus niet! We hadden echt een hele fijne hotelkamer, maar het licht was te zacht om goed te kunnen handwerken. Jammer maar helaas.

Vanmorgen werden we wakker met regen en na lekker rustig aan gedaan te hebben en wederom een heerlijk ontbijt zijn we weer richting Amsterdam gegaan. Wat boodschappen gedaan, want morgen mag er weer gewerkt worden en inmiddels draait de wasmachine. Tijd voor een kopje thee en een handwerkje!

woensdag 6 maart 2019

Op zijn babyslofjes!

Toen ik voor het vlaggetjesproject in mijn grote plastic bak met voorraad en restjes wolletjes dook kwam ik ook een paar bolletjes softfun tegen van de Zeeman. Het waren verschillende kleurtjes, wit, blauw, rood en grijs en die had ik ooit eens gekocht omdat ik de kleuren mooi vond en wat voorraad babywolletjes altijd van pas komt.

Dus toen de trui van Arthur ingepakt en wel op de post naar Frankrijk was en ik me dus eigenlijk vol overgave aan de vlaggen kon wijden, piepte er ineens een ander ideetje op. Een collega bij ons op de verdieping (ze zit achter ons) is zwanger en verwachtte rond 17 maart haar baby. We wisten al dat het een jongetje zou worden en toen ik de bolletjes softfun in handen had dacht ik, komaan laat ik een paar babyslofjes voor haar breien, voor straks als de kleine er is. Dat is een lief cadeautje.

Ik heb toen ik een jaar of acht was leren breien van mijn mams. Bij ons thuis werd er altijd gehandwerkt dus dat wilde ik ook. Kruisjes borduren kon ik al en breien leek me een logische stap. Na de eerste lessen recht en averecht breien, kon ik rechte lapjes maken waar ik voor mijn poppen en/of barbies dan rokjes, shawls of dekentjes van maakte. Leuk om te doen maar ik wilde meer en daarom leerde mijn mams me babyslofjes breien. De eerlijkheid gebied me om te zeggen dat zij in het begin de moeilijkste zaken, zoals het opnemen van de steken aan de zijkant van het voetje voor haar rekening nam, maar al gauw kon ik het zelf.

Ik heb dus ettelijke slofjes gebreid, voor mijn poppen, voor mijn nichtjes, voor mijn eigen kinderen en heel veel kraamcadeautjes. Best gek dat ik voor Arthur nooit slofjes heb gebreid.

Zondagavond zocht ik even op internet naar een goed patroontje, want ik wist nog wel hoe het moest maar had geen idee meer van de stekenverhoudingen. Ik vond hier een patroontje en ging aan de slag. Er was nog wat twijfel over de kleur en koos uiteindelijk de grijze. Wat leuk weer om te doen.

Maandag belde ik eens met de betreffende collega. Ik was benieuwd hoe het met haar was, maar kreeg geen gehoor en sprak haar voicemail in. Dinsdag appte ze me dat ze er nog niet aan toegekomen was om me terug te bellen. Daar had ze een geldige reden voor want in de nacht van zondag op maandag is ze bevallen van een prachtig jongetje en alles is goed met moeder en kind.

Nu moet ik natuurlijk een beetje vaart maken en vanavond kwam het eerste slofje af. Hij moet nog wel in elkaar gezet en er moet een koordje komen, maar dat komt later wel. Nu gauw aan de tweede beginnen en dan kan het kraamcadeau naar de nieuwe wereldburger.



zondag 3 maart 2019

C'est fini!

De Nijntje trui voor Arthur is klaar! Vanmiddag heb ik er de laatste hand aan gelegd. Alleen de zijnaden moesten nog dicht en daar leent zo'n regenachtige zondag zich prima voor!


Morgen gaat hij op de post en dan hopen we maar dat hij hem nog een keertje aan kan voor dat het te warm is. In Marseille is het nu al zo'n 17 à 18 graden en dan is zo'n trui natuurlijk veel te warm. Nu vertelde schoondochter wel dat het s'morgens nog erg fris is en dat hij dan vaak wel nog een trui aan heeft. 

Het kan ook zijn dat de trui nog veel te groot is. Nu is Arthur best groot voor zijn leeftijd en is de trui een beetje ruim uitgevallen. Dat komt omdat deze oma niet goed had opgelet met het patroon en in plaats van maat 86 per abuis maat 98 heeft aangehouden. Aan de ene kant goed omdat Nijn er anders niet inpaste - ik heb al een beetje lopen smokkelen - en aan de andere kant jammer want als hij nu te groot is dan moet nog maar blijken of hij dan in het najaar nog wel past. 

Enfin als dat zo zou zijn dan maken we gewoon een nieuwe en dan krijgt deze trui vast ook een goede bestemming bij een vriendje of vriendinnetje van Arthur op de crèche. 

Dreumesen groeien in het tweede levensjaar minder hard dan in het eerste jaar dus wie weet gaat het wel gewoon passen. In elk geval heb ik een hoop plezier gehad van het breien. Het eerste werkstuk na de operatie aan mijn hand die ik weer heb kunnen maken. 

Fijn hoor om weer te kunnen handwerken, nog steeds niet heel lang achter elkaar want dan krijgt mijn duim een slecht humeur en gaat mijn hand muiten door niet meer te willen meewerken, maar het kan weer en dat is heel erg plezierig.  

Morgen gaat hij dus op de post en dan maar hopen dat Arthur hem mooi vindt. 


woensdag 27 februari 2019

Paris au Printemps

Toen Arthur vorig jaar geboren werd was het hier in Nederland ijskoud. Ik geloof dat het de koudste week van het jaar was. Daar had de nieuwe wereldburger geen last van want die lag of lekker bij zijn papa en mama of in een lekker warm bedje. Ook zijn versgebakken opa en oma hadden geen last van de kou want die vlogen (letterlijk en figuurlijk in de wolken) naar Marseille.

Wat een verschil qua weer met dit jaar. Nu liepen we in de zon in Parijs en dachten aan de jarige job die bijna 700 kilometer verderop met zijn papa en mama en Franse familie was omdat zijn overgrootoma onverwacht was overleden.

Als ik eerlijk ben dan voelde dat wel een beetje verdrietig om wel in Frankrijk te zijn maar toch niet bij de jarige te zijn. Maar goed dat was nu eenmaal zo en omdat we niet helemaal naar Parijs waren gegaan om daarover verdrietig te zijn, zette we ons beste beentje voor en maakten we er een paar leuke dagen van.

Parijs en het weer deden daarbij hun uiterste best. Want wie kan bedenken dat je zo in eind februari gewoon in je t-shirt (met lange mouwen, dat dan weer wel) buiten in de zon kunt lopen. We waren al een paar keer eerder in Parijs geweest dus de meest gangbare dingen hadden we al gezien, maar in zo'n grote stad is er altijd wel wat moois te bekijken.

Dochter had gespaard en wilde shoppen. Nu dat is altijd leuk en zeker in Parijs. Bovendien zorgt shoppen bij ons altijd voor een goed humeur dus  namen we de metro en stapten uit op Boulevard Haussmann en brachten we een bezoek aan de warenhuizen en winkels die daar zitten met als hoogtepunt natuurlijk een bezoek aan Galeries Lafayette! Wat een geweldig warenhuis is dit toch. Echt ik zou daar wel een dag of twee kunnen doorbrengen om me te vergapen aan al die mooie mode (die ik niet pas), schoenen, woondingen, hebbedingetjes, make-up en tassen. Heerlijk!

En dan niet alleen de spullen bekijken maar vooral ook de mensen, want dat is en blijft toch het allerleukste. In februari zijn er wel toeristen maar niet de busladingen vol zoals in de zomer en dat is toch veel prettiger. Genoeg te zien en te beleven dus. Bovendien is het goed toeven op zomaar een maandagmiddag in het restaurant met een salade op je bordje als lunch terwijl je uitkijkt op de Eiffeltoren. Zo'n mooi uitzicht heb ik normaal gesproken op het werk op maandagmiddag in het pittoreske Almere niet.

Gisteren stond de begraafplaats Père Lachaise op het programma. Aan de ene kant een beetje gek om in je vakantie een begraafplaats te bezoeken als je in die branche werkt, maar aan de andere kant ook een bezienswaardigheid in Parijs. Wat een immens grote begraafplaats met enorme grafzerken. Zodra je de begraafplaats betreed valt de enorme rust op die daar heerst. Best bijzonder zo midden in een grote stad waar het buiten de muren een kakofonie is van verkeer wat langs raast.

Na een uurtje te hebben gewandeld vonden we het wel genoeg en hebben we de metro gepakt naar Trocadéro. Als je daar het metrostation uitkomt en je wandelt de hoek om dan heb je zo'n prachtig uitzicht richting de Eiffeltoren, dat blijf ik zo mooi vinden. Echt genieten en zeker met dit mooie weer. Vandaar hebben we een lange wandeling gemaakt langs de Eiffeltoren, je kunt er nu niet meer zo onder doorlopen zoals een paar jaar geleden en toen onze voeten het uiteindelijk welletjes vonden zochten we weer een metrostation op om terug te keren naar het hotel. Daar stonden onze koffertjes nog en was het helaas al weer tijd om naar het station te gaan om de terugreis naar Amsterdam te aanvaarden.



Parijs in de lente, het is en blijft een prachtige stad!

En nu tellen we de weken en de dagen af tot de volgende trip, begin april, waar we de kleine man dan hopelijk wel zullen zien en kunnen knuffelen.

zondag 24 februari 2019

Vrolijke vlaggen!

Terwijl vanmorgen de zon het IJ in een prachtig licht zette gleed de Thalys het station binnen en stapten wij in met onze koffertjes en een groot boeket tulpen. Reuze handig zijn die vaastassen tegenwoordig om een boeket bloemen in te vervoeren. (Ze zijn voor een goede vriendin van onze schoondochter die ons te eten vroeg toen ze hoorde dat we toch naar Parijs kwamen.) Dochter klapte een studieboek open, manlief zijn IPad en ik pakte mijn haakwerk.

Al gauw maakte de trein vaart en waren we op weg naar Parijs. In Rotterdam stapte een gezin in met drie jongens waarvan de kleinste samen met zijn moeder voor ons kwam te zitten. Nieuwsgierig keek het jochie tussen de stoelen door en vroeg me wat ik aan het maken was. Ik liet hem het eerste vlaggetje zien wat al bijna het juiste formaat had en vertelde hem dat ik allemaal vlaggetjes aan het haken was. Hij knikte begrijpend, draaide zich om en vroeg zijn moeder naar zijn kleurstiften.

Ik haakte mijn witte vlaggetje af en begon met een blauwe onderwijl genietend van het mooie uitzicht en die stralende zon die daarbuiten alles garneerde met een feestelijk sausje. Zo af en toe kwam er controle van de kleine buurman die keek of ik wel flink opschoot. Na de blauwe begon ik weer aan een witte want voor nog zo’n blauwe zat er niet genoeg garen meer op mijn bolletje. De kleine buurman was tevreden over mijn tempo en vond de vlaggetjes mooi.

Ik hoorde hem flink krassen met zijn stiften en met zijn broers kletsen over kleuren die hij nodig had voor zijn tekening. Heel gezellig en knus daar allemaal in die trein. En best leuk zo’n kleine bewonderaar en daarom besloot ik om van het restje blauw een klein vlaggetje voor hem te maken.

Toen hij daarna weer zijn neus tussen de stoelen stak gaf ik hem het vlaggetje. Stralend keek hij me aan en ging weer zitten. Even later stond hij achterstevoren op zijn stoel en gaf me een tekening.

Een tekening vol met vrolijke vlaggetjes. Ja zei hij, omdat jij vlaggetjes aan het maken was kreeg ik zin om ze te tekenen.

In Parijs, op Gare du Nord hebben we elkaar een fijne vakantie gewenst. En daar ging mijn 5-jarige vriend de trein uit aan de hand van zijn moeder met in zijn andere hand een blauw vlaggetje geklemd.

En de zon bleef maar schijnen en zag dat het goed was.