zondag 21 oktober 2018

Acht Bergen

Vorige week vrijdag heeft de handchirurg mijn hand gerepareerd. Of het echt helemaal weer gerepareerd is moet nog blijken, maar ik merk zeker al verbeteringen.

De operatie (lees ingreepje) was een fluitje van een cent. Nog geen 20 minuten later stond ik al weer buiten, voorzien van een drukverband, een mitella en drie hechtingen. Van te voren had ik al wel pijnstillers gekregen maar wat ze vergeten zijn mee te leveren is een grote zak geduld.

Want dat heb je vooral nodig na zo'n carpaal tunnel akkefietje. Je kunt zonder je rechterhand niet zo veel en hoewel mijn echtgenoot, dochter, vader en collega's heel lief en zorgzaam voor me zijn vind ik dit best nog wel lastig.

Toen ik thuiskwam na de ingreep was het nog maar 8.40 uur en dan moet je de hele dag nog stukslaan. Die dag heb ik dan ook niet veel meer gedaan dan lezen. Ik was een paar dagen tevoren nog maar net begonnen aan een roman op mijn E-reader en dag was heel comfortabel lezen met zo'n dik ingepakte hand die alsmaar hoog moest liggen.

Van een collega had ik echter het boek De Acht Bergen te leen gekregen van schrijver Paolo Cognetti en daar ben ik na het weekend aan begonnen en dat boek heb ik in twee avonden uitgelezen.

Wat een mooi verhaal over vriendschap en loyaliteit. Ik heb er van genoten en omdat ik nu niet kan leuteren over gezellige handwerkjes tip ik hier graag dit boek. Echt de moeite waard.

Een klein babbeltje vandaag want lang typen lukt nog niet. Dan is de hand direct weer in een slecht humeur. Morgen mogen de hechtingen eruit en komt er een programma voor handtherapie en dan hoop ik snel weer alles te kunnen doen. Nog even geduld dus. Tips voor mooie boeken zijn dan ook meer dan welkom.




dinsdag 9 oktober 2018

Arthur en Dino

De allerliefste voetjes van de hele wereld


In de eerste week van september waren we een hele week in Marseille bij onze zoon, schoondochter en kleinzoon. Wat hebben we genoten van dat kleine mannetje. Toen we aankwamen kreeg hij net de fles en toen hij die naar binnen had gewerkt zat hij ons eens 10 minuten aan te staren met een ernstig snoetje en toen kroop hij van zijn moeders schoot af op de bank en keek me strak aan. Ik zat op het korte deel van de L bank en stak mijn handen uit en vroeg hem: Kom je bij oma? Nou dat wilde meneertje wel. Hij kroop op schoot en legde zijn hoofde in mijn nek. Oh dan smelt je! Daarna herhaalde de procedure zich met opa.

Omdat zijn ouders de eerste paar dagen gewoon moesten werken pasten opa en oma op. Dat was best intens want onze kleine Arthur vindt het woord slapen maar niks. Ben je gek, slapen is voor watjes, Arthur wil de wereld ontdekken en wel nu. Slapen doe je s'nachts en overdag moet je bewegen.
Begin september was hij 6,5 maand oud maar hij was druk bezig met oefenen om te gaan staan in de box. De week daarvoor had hij besloten dat hij moest leren zitten en kruipen stond ook op het programma.

Als ik hem vertelde dat hij nog een baby is die nog zijn hele leven voor zich heeft en dus best een beetje rustig aan mag doen kreeg ik een grote glimlach. Dat bepaal ik zelf wel oma, zag je hem denken. Natuurlijk is hij overdag zo af en toe heel erg moe en moet er toch een tukje gedaan worden en bleek het reuze te helpen als je hem in de wagen legde en hem een knuffelbeest of een doekje in zijn handjes gaf en hem een beetje wiebelde. Dan won de slaap en kon meneertje een beetje uitrusten van al zijn ontdekkingsreizen.

Het was een superweek en we hebben ontzettend genoten om daar zo met elkaar een week door te brengen, genietend van elkaars gezelschap, het lekkere Franse eten en het heerlijke weer.

Terug in Nederland bedacht ik me dat Arthur heel veel knuffelbeesten heeft, maar dat die allemaal wat aan de grote kant zijn en dat er niet eentje echt favoriet is bij hem. Het viel me op dat als er oortjes, labeltjes of andere uitsteeksels aan zo'n knuffel zitten, hij dat nog het leukste vindt en dat hij ook in slaap viel met een zacht doekje in zijn handjes.

Ooit had ik hele schattige gehaakte lappenpoppen op een blog voorbij zien komen. Even een beetje surfen op het internet deed me stuiten op de lappenpoppen van Sacha en laat Jeanet van Blij dat ik Brei nu setjes verkopen in haar webwinkel voor zo'n pop!



Ik besloot de groene Dino voor Arthur te maken en bestelde het pakket. Een dag later lag het in de bus en opgewekt begon ik eraan. Zo'n leuk werkje en zulk heerlijk zacht materiaal. Die moest ik toch wel af kunnen krijgen voordat ik hem (hoogstwaarschijnlijk) met kerst weer zou zien.

Helaas, mijn eigenwijze hand gooide roet in het eten. Handwerken bleek niet zo'n goed idee. Net als koken en andere zaken waarbij je je handen nodig hebt. Heel vervelend, maar aanstaande vrijdag gaat een handchirurg het probleem voor me oplossen.  Als het goed is zal ik over een week of vier weer kunnen starten met de Dino. Arthur moet dus nog even wachten maar krijgen zal hij hem.

Ondertussen genieten we van de vele filmpjes en foto's die we krijgen en zingen we tijdens het facetimen zijn lievelingsliedjes zoals In de maneschijn en Dikkertje Dap. Het is natuurlijk wel een beetje gek om tegen een telefoon te zingen, maar ach wie ziet het. Behalve Arthur dan en die wordt er vrolijk van. En dat telt!

maandag 27 augustus 2018

Babyshower en vakantie

Afgelopen zaterdag mocht ik voor het eerst van mijn leven een babyshower bijwonen. Over een week of 6 hoopt ons nichtje voor de eerste keer moeder te worden en haar vriendinnen hadden samen met haar moeder (mijn schoonzus) een babyshower georganiseerd.

Ik vond het lastig om me er een voorstelling van te maken maar het was ontzettend gezellig. De aanstaande moeder was onder het mom van even iets ophalen bij je ouders door haar man meegenomen en was zwaar verrast door een kamer vol vrouwen. We hebben een spel gedaan waarbij nicht moest raden hoe lang de zwangerschap van allerlei dieren duurt en daarna hebben we een rompertje of een slab versierd. Ik was slecht voorbereid want de dames die dit soort showers al eerder hadden meegemaakt hadden een patroon meegenomen om onder het rompertje te leggen zodat ze het konden inkleuren. Dat had deze muts dus niet bedacht. Dus heb ik er maar wat opgeschreven.



En toen ik zag dat een andere tante het Nijntje patroon had gekozen die ik eigenlijk zou gebruiken voor het dekentje werd ik toch een tikkie jaloers! Maar niet getreurd. Nicht zag het patroon en merkte ook op dat het eigenlijk voor het dekentje zou worden en toen heb ik haar beloofd dat ik een truitje met dit patroon zal breien voor het nieuwe nichtje als ze een beetje groter wordt.

Ik mis het handwerken echt, zeker nu het weer wat kouder wordt. Toen het zo warm was was het helemaal niet erg en bracht ik de avonden na het werk in de tuin door meestal met een boek. Maar nu het af en toe weer zo regent en we meer tijd binnen doorbrengen gaat het echt wel kriebelen.
Morgen zet de dokter een spuit in mijn hand en daarna hoop ik met een week of twee wel weer wat te kunnen gaan doen. We hebben nu vakantie en dus hoef ik ook niet te typen en krijgt mijn hand rust. Ik heb met die hand afgesproken dat het vanaf half september gewoon over moet zijn. Nu maar hopen dat het geen eigenwijze hand is.

Ondertussen lees ik veel en verheug ik me enorm op volgende week want dan vliegen we naar Marseille en kunnen we eindelijk ons eigen kind en kleinkind weer eens knuffelen. Al zes maanden is Arthur nu en het gaat veel te snel. Meneer heeft al twee tanden, de derde dient zich aan en hij tijgert door het huis. Het is nog net geen kruipen maar hij komt waar hij wezen wil.  Toen we hem in april voor het laatst zagen lag hij nog heel tevreden in zijn babynestje maar nu is het een ondernemend kereltje. Het mag van mij wel iets minder snel.

We krijgen gelukkig veel foto's en filmpjes en we facetimen regelmatig. Hij kijkt nu ook echt naar het scherm en reageert op ons. Dat is heel leuk maar ook een beetje gek. Zo was hij laatst niet helemaal in zijn hum door een tand die door moet komen en werd hij stil toen ik In de maneschijn voor hem zong. Best een beetje gek om tegen een telefoon te zingen.

Maar goed als oma op afstand moet je wat! Maar volgende week gaan we in het echt van hem genieten. Ik heb er zo'n zin in!


dinsdag 31 juli 2018

Waarom Buddleja, Nou Daarom!!

Afgelopen vrijdag reed ik op het heetst van de dag van Gouda naar Hilversum. In mijn Fordje was het lekker koel door de airco, op de weg was het prettig rustig en de radio stond aan. Kortom alle ingredienten voor een plezierig autoritje waren aanwezig.

Op de radio was een gesprek gaande, daar viel ik midden in, maar het ging over de natuur. Een meneer vertelde vol passie over vlinders en hij raadde iedereen dan ook aan om een vlinderstruik in de tuin te zetten.

Nu vind ik vlinderstruiken prachtig en onlangs had ik nog een tikkeltje jaloers naar het exemplaar van mijn oom en tante staan turen. Groot en vol prachtige blauwe bloemtrossen heft deze zich hoog op in hun tuin en neemt daar zowat de halve border in beslag. Ik wilde ook wel zo'n struik maar heb in ons postzegeltje geen plek voor zo'n reus. Dacht ik!

De presentator van het radioprogramma was het met me eens en hij vertelde de vlinderman dan ook dat hij in hartje Amsterdam woont met een piepklein tuintje en waar moet je zo'n struik dan laten. In een pot, zei de vlinderman! Gewoon in een pot want je kunt ze heel goed snoeien en dan lopen ze weer uit en bloeien prachtig. Vervolgens hield hij een heel verhaal over waarom het zo belangrijk is dat we een vlinderstruik hebben omdat het met de vlinderpopulatie niet zo goed gaat in Nederland en dat is best zorgelijk. Zelfs in het allerkleinste tuintje zou een vlinderstruik moeten staan zo vond hij!

En zo kwam het dus dat ik zaterdag vroeg in de middag naar het tuincentrum reed om een vlinderstruik te kopen. Ik heb namelijk een grote terracottapot in de tuin staan die ik meestal vul met eenjarigen, maar dit jaar niet. Er hadden zich wat bosviooltjes uitgezaaid en die kregen gezelschap van een ooievaaarsbek en er groeide ook een vrouwenmantel in op. Ik vermoed dat Dollie de Duif hier schuldig aan is door die pot als toilet te hebben gebruikt, maar ik kon het toch niet over mijn hart verkrijgen om die planten te verbannen uit mijn pot en liet de kleine plantjes uitgroeien.

Nu zijn de viooltjes uitgebloeid en zouden de ooievaarsbek en de vrouwenmantel best een plekje in de border kunnen krijgen waardoor de pot vrijkomt voor de vlinderstruik. Eigenlijk wilde ik er eentje op een stammetje maar die hadden ze niet. Een behulpzame medewerkster raadde me aan om een hele gewone, goedkope te nemen en die eind februari flink terug te snoeien, dan heeft u elk jaar een mooie vertakte plant die uitbundig bloeit. Voor maar 6 euro werd hij van mij.

Ook ging er nog een prachtige, dieppaars herfstastertje in de kar en een grote pot met hardrose phloxen. De astertjes kleurden zo mooi bij de vlinderstruik dat ik die in een pot er voor heb gezet en de phloxen mochten bij hun soortgenoten in de border, want daar had ik een gat.

En nu hoop ik maar dat de vlinders de weg vinden naar mijn struik en dat ik zo mijn steentje bijdraag aan de uitbreiding van de vlinderpopulatie in dit land. Vooralsnog staan ze niet in de rij, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze mijn struik vooral overdag bezoeken en dan zie ik het natuurlijk niet.

Wel is het een komen en gaan van hommels en bijen in de tuin. Een heerlijk zomers geluid, net als de kwetterende eksters die steeds komen drinken en de familie Koolmees die behalve komt drinken ook uitgebreid in bad gaat. Zo leuk om te zien. Ik heb er nog maar wat schotels met water bij gezet want het was niet aan te slepen met die warmte. Van een collega kreeg ik trouwens de tip om in een schaaltje met water wat steentjes te leggen zodat insecten ook makkelijk kunnen drinken. Vooral voor hommels schijnt dit goed te zijn want die houden niet van een nat fluwelen pakje.

Waarschijnlijk heb ik een bijzonder soort hommel in de tuin want deze gingen niet in het bakje met stenen drinken maar in een ander badje en namen daar ook direct een duik. Enfin het maakt mij niet uit als zij maar pret hebben.

Maar met die vlinderstruik ben ik blij!
De 1e pluim, dat er maar vele mogen volgen!

maandag 23 juli 2018

Zo zomers!

Genieten jullie ook zo van deze heerlijke zomer? Ik wel! Het is heerlijk thuiskomen na het werk en dan lekker genieten van de tuin. Elke avond lekker buiten eten en daarna fijn relaxen totdat de schemering invalt de de muggen ons met grote getalen komen pesten.

Er wordt niet gehandwerkt deze dagen. En niet omdat het te warm is maar omdat ik twee eigenwijze handen heb die niet mee willen werken. Bij het minste of geringste tintelen ze als een gek en omdat ik elke dag bij het wakker wordt al ruzie met mijn handen had ben ik maar eens verhaal gaan halen bij de dokter. Die sprak woorden als rust en fysiotherapie en wel van naalden maar die hebben geenszins te maken met brei- en of haaknaalden maar met andere enge dingen. Enfin het zal wel goed komen al is het errug lastig.

Geen handwerkje dus op zo'n lekkere lome zomeravond. Veel lezen, dat dan weer wel en dat is ook fijn. Soms, als de handjes goed gehumeurd zijn dan is een beetje rommelen in de tuin ook een ontspannend werkje. Wat oude bloemetjes uit de potten knippen of gewoon maar een beetje zitten staren naar een hommel die op zijn gemakje de honing uit mijn salvia's lurkt. Eigenlijk wordt een mens daar ook wel zen van.

Jammer is het wel want ik had nichtje nog wel een babydekentje beloofd en dat gaat nu echt niet lukken helaas. Ik moet haar het "slechte" nieuws nog vertellen en stel het steeds maar uit omdat ik zo hoop dat het snel over is. Iets met kop in het zand steken.

Ook voor Arthur kunnen er voorlopig geen vestjes of truitjes gebreid worden. Dat zal onze kleine man een zorg zijn want in Marseille is het nog veel warmer dan hier en Arthur ligt nu het liefst gewoon in een luier met soms, als ze naar buiten gaan een t-shirtje aan. Meneertje groeit als kool en heeft inmiddels al twee tanden en kan zich al heel goed omrollen van rug naar buik. Sinds dit weekend zegt hij ook opa! Natuurlijk zegt hij dat niet echt, maar hij heeft wel net deze klanken geoefend en het is zo schattig om dat triomfantelijke gezichtje te zien. Opa hier is trouwens reuze trots! We tellen de dagen af tot september als we hem eindelijk weer eens echt kunnen knuffelen!

Verder dus niet veel te melden want ook lang typen brengt de handjes uit hun humeur. Gauw weer terug naar mijn boek. Ik ben "mijn Provence" aan het lezen van Peter Mayle. Het gaat over de gebruiken in de Provence en ik leer een hoop nieuwe dingen over het gebied. Dat komt vast goed van pas als we in september in Marseille zijn.

Geniet van de zon en de zomer!


zondag 1 juli 2018

Zo'n zondag!

Wat een heerlijk lang weekend was het. Ik was vanaf donderdag vrij en die dagen wilde ik goed benutten. Eigenlijk zouden we met vakantie zijn, maar die moest voor de operatie van echtgenoot worden geannuleerd. Een mens kan natuurlijk niet tegelijkertijd op de operatietafel liggen en in het vliegtuig zitten. En gezondheid is belangrijker dan vakantie dus daar werd niet lang over nagedacht.

Manlief herstelt goed en dus keert de rust weer een beetje terug en daarom was het tijd voor wat ontspanning. Die ontspanning vind ik meestal in een handwerkje, een goed boek en in de tuin.

En wat is er heerlijker in de maand juni als de zon zo heerlijk schijnt om lekker in je tuintje door te brengen. Zeker als je daar de afgelopen weken geen tijd voor hebt gehad want het onkruid neemt het er dan van. Dat groeide de pan uit. Ik vind het altijd verbazingwekkend hoeveel onkruid je uit zo'n klein tuintje kan halen. Er was dus heel wat te doen en daar had ik dus ook lekker de tijd voor.



In de schaduw kunnen de nieuwe planten wennen
Niks is fijner dan s'morgens mijn bed uit te stappen en met mijn nog verkreukelde hoofd de tuin in te gaan. Daar is dan nog veel schaduw en met het eerste kopje koffie van de dag is het goed wakker worden met de wind door de haren die ook meteen de slaaprimpels uit het hoofd wegwaait.

Vanmorgen zat ik om half tien al buiten met als gezelschap een ekster die zachtjes zat te kwetteren in de boom naast ons huis. In die boom zit een groot eksternest en daar is dit voorjaar een behoorlijk aantal jongen groot gebracht. Nu zijn eksters deugnieten die de kleine vogels in de tuin vaak plagen, maar zo'n pas gehuwd stel met een nest vol kleine hummels was toch wel gezellig, zo naast het huis.

Door het dichte gebladerte kun je haast niks zien van het nest, maar horen des te meer. Pa en ma ekster hadden het er maar druk mee en aan hun verenpak is goed te zien dat ze afgepeigerd zijn. Als s'avonds het grut eindelijk sliep zaten pa en ma vaak op onze schutting nog even te zoenen (petje af hoor dat ze nog tijd vrij maakten om hun huwelijk goed te houden) en als er dan rumoer uit het nest klonk dan snerpte pa of ma een boze kreet richting het grut en was alles weer rustig.

Inmiddels zijn de meeste vogels het nest uit maar zo af en toe komt er een jonge ekster thuis eten en dan zie je pa of ma weer vliegen met snavels vol lekkers voor zo'n kind. Vanmorgen kwam pa of ma (bij eksters vind ik het lastig om te zien wie het mannetje of het vrouwtje is) me gezelschap houden. Of eigenlijk een klacht indienen want het waterbakje was leeg. Ik zat juist in de aarde te wroeten om dat ellendige zevenblad te verwijderen toen de ekster in de tuin landde en naar het bankje hipte en mij met enig gesnerp duidelijk maakte dat er water bijgevuld moest worden. Even vloog hij weg maar toen ik de schotel gevuld had kwam hij terug om te drinken. Even later zacht hij zachtjes te tetteren en ik nam maar aan dat dit een bedankje was.

De hele dag kwam hij even buurten. Steeds even drinken en een praatje maken en hij presteerde het om op de rand van de emmer te gaan zitten en daar met zijn snavel door het uitgetrokken onkruid te woelen en er een bende van te maken. Hij viste er warempel nog een dikke slak uit die hij smakelijk  op zat te peuzelen.

Het was een heerlijk tuindagje. Alle borders zijn weer netjes en de plantjes die we gister nog hadden gekocht staan op hun plek. Hier en daar waren er wat lege plekken in de border en omdat we nog het hele seizoen voor ons hebben vond ik dat we die gaten moesten opvullen. Goed excuus om gister even door het tuincentrum te lopen en wat planten te kopen.
Een duizendschoon en verbena doen hun best

Toen de zon te warm werd hield ik het tuinwerk voor gezien en zette een luie stoel neer en plantte daar mijn achterste in. Naast me een fles water, wat tijdschriften en een boek. De was wapperde in de wind, de bijen en de hommels vlogen af en aan en ik waande me in het paradijs. Mijn eigen paradijs.

Zo'n zondag dus!

De dahlia's waren in de aanbieding dus die brengen kleur.

Een Gazania en kuiflavendel vormen een mooi duo.




dinsdag 19 juni 2018

De draad weer oppakken!

Dat was best een lange blogpauze, al drie weken geen berichtje gepost. Niet dat ik denk dat de wereld op mijn schrijfsels zit te wachten, maar ik vind het zelf altijd zo gezellig om een blogbabbeltje te maken en andere blogs te lezen en dat is er flink bij ingeschoten de afgelopen weken.

Elke avond zat ik te leren voor het examen. Vorige week zelfs nog extra verlof opgenomen om nog even flink te stampen want afgelopen vrijdag was het zover. Om 7.15 zat ik al in de auto om naar Randwijk te tuffen om daar de twee examens te maken die voor deze studie nodig waren. Op veel vragen wist ik het antwoord maar of dat uiteindelijk het goede antwoord was moet ik maar afwachten. Ergens eind juli komt de uitslag en ik hoop vurig op een goed resultaat.

Al die tijd heb ik geen haaknaald aangeraakt. Mijn breiwerk - de roze ajoursjaal - lag te verstoffen op de brede leuning van de bank. Achteraf had ik het gewoon op moeten ruimen want nu ben ik bang dat het niet helemaal goed is gegaan. Wat steken er af gevallen en wel weer teruggezet en geen idee of het patroon nu weer klopt, maar dat is van later zorg.

Gister moest  mijn man naar het ziekenhuis voor een ingreep en heb ik voor het eerst weer zitten haken aan de blauwe omslagdoek voor mijn schoonzus. Een eenvoudig patroon maar dat helpt reuze goed om de zenuwen in toom te houden. Ik ben dan ook lekker opgeschoten. Vanmiddag mocht ik hem weer ophalen en had ik ook nog even tijd om een uurtje te haken. Heel ontspannend en ik heb besloten om de doek nu toch maar eens af te maken.

Ondertussen was mijn zwangere nichtje druk op zoek naar patroontjes voor een babydeken. Haar baby komt begin oktober en ze weten sinds kort dat het een meisje wordt en dus kan er nu kleur gekozen worden. Zelf was nichtje vroeger helemaal idolaat van roze - als ik een trui voor haar breide dan moest het altijd een roze zijn - en dus verbaasde me het niet dat dit dekentje ook iets met roze moest worden. Wij zijn in onze familie niet zo van de gender neutraal merk ik. Maakt mij niks uit.

Nicht had druk zitten zoeken op Pinterest en kwam met een aantal idee├źn en uiteindelijk liet ze weten dat ze toch het liefst een dekentje met een Nijntje er op had. Nou dat moet lukken want ik heb in het verleden diverse Nijntje truitjes voor haar gebreid. Toch leuk dat de geschiedenis zich herhaalt.

Nu gaat ze de kleuren doorgeven en dan kan de wol besteld worden. Ik heb er veel zin in om er aan te beginnen. De leerboeken zijn opgeborgen dus de breipennen mogen weer te voorschijn komen. En ga ik mijn schade weer inhalen met het lezen van de avonturen van mijn medeblogsters.