dinsdag 19 juni 2018

De draad weer oppakken!

Dat was best een lange blogpauze, al drie weken geen berichtje gepost. Niet dat ik denk dat de wereld op mijn schrijfsels zit te wachten, maar ik vind het zelf altijd zo gezellig om een blogbabbeltje te maken en andere blogs te lezen en dat is er flink bij ingeschoten de afgelopen weken.

Elke avond zat ik te leren voor het examen. Vorige week zelfs nog extra verlof opgenomen om nog even flink te stampen want afgelopen vrijdag was het zover. Om 7.15 zat ik al in de auto om naar Randwijk te tuffen om daar de twee examens te maken die voor deze studie nodig waren. Op veel vragen wist ik het antwoord maar of dat uiteindelijk het goede antwoord was moet ik maar afwachten. Ergens eind juli komt de uitslag en ik hoop vurig op een goed resultaat.

Al die tijd heb ik geen haaknaald aangeraakt. Mijn breiwerk - de roze ajoursjaal - lag te verstoffen op de brede leuning van de bank. Achteraf had ik het gewoon op moeten ruimen want nu ben ik bang dat het niet helemaal goed is gegaan. Wat steken er af gevallen en wel weer teruggezet en geen idee of het patroon nu weer klopt, maar dat is van later zorg.

Gister moest  mijn man naar het ziekenhuis voor een ingreep en heb ik voor het eerst weer zitten haken aan de blauwe omslagdoek voor mijn schoonzus. Een eenvoudig patroon maar dat helpt reuze goed om de zenuwen in toom te houden. Ik ben dan ook lekker opgeschoten. Vanmiddag mocht ik hem weer ophalen en had ik ook nog even tijd om een uurtje te haken. Heel ontspannend en ik heb besloten om de doek nu toch maar eens af te maken.

Ondertussen was mijn zwangere nichtje druk op zoek naar patroontjes voor een babydeken. Haar baby komt begin oktober en ze weten sinds kort dat het een meisje wordt en dus kan er nu kleur gekozen worden. Zelf was nichtje vroeger helemaal idolaat van roze - als ik een trui voor haar breide dan moest het altijd een roze zijn - en dus verbaasde me het niet dat dit dekentje ook iets met roze moest worden. Wij zijn in onze familie niet zo van de gender neutraal merk ik. Maakt mij niks uit.

Nicht had druk zitten zoeken op Pinterest en kwam met een aantal ideeën en uiteindelijk liet ze weten dat ze toch het liefst een dekentje met een Nijntje er op had. Nou dat moet lukken want ik heb in het verleden diverse Nijntje truitjes voor haar gebreid. Toch leuk dat de geschiedenis zich herhaalt.

Nu gaat ze de kleuren doorgeven en dan kan de wol besteld worden. Ik heb er veel zin in om er aan te beginnen. De leerboeken zijn opgeborgen dus de breipennen mogen weer te voorschijn komen. En ga ik mijn schade weer inhalen met het lezen van de avonturen van mijn medeblogsters.

maandag 21 mei 2018

Uit huis, tuin en koken!

Nee, ik ben er nog steeds niet uit welk vestje het moet gaan worden voor mijn aanstaande achternichtje maar dat geeft niks er is nog tijd genoeg. Het is nog veel te leuk om door patroonboekjes te bladeren en internet af te struinen  voor het allerleukste patroontje.

Bovendien heb ik nog andere hobby's dus vervelen is er niet bij. Dit pinksterweekend had ik ruimschoots tijd voor de andere hobby's. Net zoals met handwerken vind ik het voor mijn hobby koken heerlijk om te zoeken naar lekkere recepten. De zaterdag begon zoals altijd met het boodschappenrondje en dus op naar de minimarkt om bij de groentestal asperges in te slaan. Het is immers nu het seizoen en daar moet je van genieten. Asperges zouden we 1e pinksterdag eten en vooraf wilde ik een aspergesoepje maken, want we hadden wat te vieren, maar daarover later.

Bij de groenteman kocht ik een kilo asperges voor 3 euro. Soepasperges waren het en het waren niet moeders mooiste maar ze gingen toch in de soep en dan maakt het niet uit. Als ze maar lekker zijn en dat waren ze!

Zaterdagmiddag gingen we naar een grote kookwinkel in Hilversum. Daar kan ik zomaar een uurtje stukslaan met alleen maar kijken naar al die leuke en meestal ook handige kookspullen. Manlief wilde al een hele tijd een goed tostiapparaat. Voor zijn verjaardag had hij dus geld gevraagd en nu was het bedrag zo'n beetje bij elkaar. Het tostiapparaat wat wij hadden vond ik een onding, de enige die er hier in huis goed mee overweg kon was dochter. En laat onze dochter nu een paar weken geleden een prachtig aanbod hebben gehad om een studiootje te kunnen huren in Amsterdam. Die dochter gaat dus zomaar per 1 juni uit huis! Het oude tostiapparaat mag ze meenemen.

Zo toevallig als dit op haar pad kwam. Een leuk en betaalbaar plekje in hartje Amsterdam. Zomaar en toevallig dat dit op haar pad kwam. Zo'n aanbod kun je niet laten lopen en dus is van de week het huurcontract getekend en verlaat ook onze laatste telg het ouderlijk nest. Zo gaat dat en dat is goed. Natuurlijk zal ik haar missen maar zij gaat hemelsbreed nog geen tien kilometer weg wonen en dat is heel andere koek dan de afstand met haar broer.

Zo'n belangrijke stap moet gevierd worden en niet alleen met aspergesoep vooraf maar ook met een leuk cadeautje. We wilden het kookboekje "Armeluis Eten" van Sylvia Witteman voor haar aanschaffen, maar hoewel de kookwinkel een aparte afdeling heeft voor kookboeken en je daar je hart kunt ophalen aan kookboeken, hadden ze deze toch niet. Wel een mooi peper- en zoutmolentje. Dat heb je natuurlijk ook nodig in een nieuw huishouden.

Gelukkig hebben ze in Hilversum ook nog een hele leuke boekwinkel. Echt een hele leuke boekwinkel met niet alleen kasten vol boeken maar ook nog eens hele leuke cadeautjes en gelukkig hadden ze het gewenste boekje daar wel. Net zoals in de kookwinkel ben ik in een boekenwinkel helemaal in mijn knollentuintje en is het heerlijk om daar even te snuffelen. Het maakte een grijze, koude zaterdag helemaal goed.

Gelukkig scheen zondagmorgen de zon en konden we heerlijk buiten zitten in de tuin. Mijn andere grote hobby. Nu de tulpen uitgebloeid zijn was het een beetje een armoedige boel in de border. Ook omdat er een brutale plant staat die de hele boel overheerst. Nu krijgt dochter straks bij dat studiootje in hartje Amsterdam ook een klein tuintje! Dat is echt heel speciaal want dat is het centrum van Amsterdam een unicum. Dat tuintje is ook een beetje een rommeltje net als mijn tuin dat is (was) en daarom wilde dochter me graag helpen om de boel op orde te maken zodat ze een beetje weet wat onkruid is en wat niet. En natuurlijk ook omdat ik straks haar kan helpen. Met alle liefde!
We riepen samen de alleenheerser tot de orde en roeide hem uit tot het gewenst formaat en maakte de border weer netjes. Ook werd het eenjarig spul dat we vorige week kochten en nog geen plek hadden gekregen in de potten gezet. Dat vind ik toch altijd zo'n leuk werkje, want met die potten kun je dus hele gezellige hoekjes maken in je tuin. Ook al is die nog zo klein je hebt dan veel te zien.

Vanmiddag gingen we samen nog even naar het tuincentrum voor een pot voor haar nieuwe huisje. Ik heb al jaren een clivia staan (binnen) die elk jaar mooie bloemen geeft en die zo groot groeide dat ik hem een paar jaar geleden wel moest scheuren. De nieuwe stek moet nu in een grotere pot en die wil dochter graag meenemen. Dat vinden we beiden een mooi gebaar. Zo stiefelden wij vanmiddag door het tuincentrum en schaften en passant nog een paar tabaksplantjes aan en wat kleine vaste plantjes voor de open plekken in de border. Het is allemaal weer netjes in ons postzegeltje! Dat wordt weer een hele zomer genieten van al dat moois. Van mij mag het tot eind oktober zulk weer als vandaag blijven.

Drie van de vier hobby's kwamen dit pinksterweekend dus ruimschoots aan bod, maar ik heb dus geen steek gebreid of gehaakt! 


PS: Voor de liefhebbers van de Aspergesoep.
Ik haalde het recept van 24Kitchen en het was erg lekker!

Zo'n leuk bloemetje, heb je het hele jaar plezier van!

donderdag 17 mei 2018

Oudtante

Een week of wat voordat Arthur met zijn papa en mama kwam logeren kregen wij bericht dat ons oudste nichtje van mans kant samen met haar partner een baby verwacht. Hoe leuk is dat! Heel erg leuk want het nichtje wat mij voor de eerste keer tante maakte wordt nu zelf moeder. Nog leuker is dat toen zij klein was ze een dankbaar onderwerp was om voor te breien.

Ettelijke vestjes en truitjes heb ik voor haar gebreid. Toen ze wat ouder was en ze goed kon kletsen kwam ze soms zelf heel parmantig vertellen dat ze wel een trui wilde met Nijntje of met Minnie Mouse en dan ging deze tante wol halen en breide zich een ongeluk. Hele mooie herinneringen heb ik daaraan.

Toen we het heuglijke nieuws hoorden bood ik aan om ook voor haar een dekentje te breien of te haken. Dat vond ze erg leuk en toen ze hier op "kraamvisite" was om Arthur te leren kennen was ze direct weg van het Dikkie Dik dekentje. Niet dat ze hetzelfde wil, want deze is van Arthur, maar ze mag zelf kiezen of er een figuur moet worden ingebreid of dat het een ander soort dekentje moet worden. Zodra ze weten wat voor kleur de kinderkamer gaat worden laat ze me dat weten en kan ik aan de slag.

Mijn schoonzusje, die nu dus ook oma wordt, hing van de week trots aan de telefoon want de 20 weken echo was geweest en haar kleinkind is helemaal gezond. Gelukkig!! Wil je ook weten wat het wordt, vroeg ze plagerig? Nou natuurlijk wil ik dat. Wat denk je vroeg ze. Een meisje zei ik. Tenslotte heb je altijd 50% kans dat het goed is, maar ik zag mijn nicht gewoon met een meisje in haar armen. En jawel hoor, het wordt een meisje. Zo leuk! Nu was een jochie natuurlijk ook geweldig geweest, maar brei technisch is een meisje leuker. Leuker omdat ik jongetjes dingen voor Arthur kan maken en nu dus meisjes dingen voor ons achternichtje.

Afgelopen vrijdag kocht ik twee bollen witte babywol. Ik had ineens zin om een babyvestje te maken en in het breiblaadje waar ik al een vestje voor Arhtur uit gemaakt had, staat ook nog een schattig kabelvestje voor een pasgeborene. Toen wist ik nog niet dat het een meisje zo worden, maar kabeltjes zijn ook stoer voor meisjes toch?

Maar nu ik weet dat het een meisje wordt ben ik het wereldwijdeweb eens opgedoken en heb ik me ondergedompeld in babyvestjes. Eigenlijk niet zo handig want nu kom ik de een nog schattiger dan de ander tegen. En nu kan ik dus niet meer kiezen!

Deze....

of deze,,,,,,,,,

of toch deze, die is al te schattig.......

Of toch deze, want die is ook zo lief......

Nee het valt nog niet mee om te kiezen!

En terwijl ik zo aan het zoeken en genieten was kwam ik nog een leukerd tegen!
Een olifantentrui voor Arhur! Als ik die aan mijn schoondochter laat zien dan wordt ze vast verliefd, maar dit patroon is pas vanaf twee jaar en dus hebben we daar nog even de tijd voor.

Ik ga nog even wikken en wegen welk vestje ik ga kiezen!

zondag 13 mei 2018

Van alles en nog wat.......

Het is al weer even geleden dat ik een blogje schreef. Niet dat het hier een saaie boel is hoor, verre van dat, maar op handwerkgebied is er weinig nieuws te vertellen.

De dagen vliegen voorbij met werk en studie. Nog maar 3 lessen en dan komt het examen er al aan. Leuk maar ook pittig, maar dat wist ik toen ik er aan begon en het is nu al fijn hoe ik het geleerde kan toepassen in mijn dagelijks werk.

Dit weekend was een lekker lang weekend met Hemelvaartsdag en de extra vrije vrijdag die ik ook nog vrij mocht hebben. Heerlijk. Donderdag begon met een beetje grijs weer dus uitermate geschikt om na een uurtje langer slapen het huishouden even een slinger te geven. De dagen ervoor had ik daar een beetje mee gespijbeld omdat het zo lekker was om thuis te komen uit het werk en dan in de tuin te kunnen eten.

Het is heerlijk toeven in de tuin nu de sering bloeit. Je wordt omgeven door haar zwoele parfum dat je eigenlijk nooit te zwaar wordt. In de borders komen de vaste planten al weer op en sommigen bloeien. Fijn dat het tuinseizoen weer aangebroken is. Vorige week zaterdag was ik al even naar het tuincentrum geweest om wat eenjarig spul in te slaan en ook de moesbak kreeg nieuwe bewoners. Die heb ik omgespit en er een tomaat, een cherrytomaat, een aardbei en een paprikaplantje geplant. De cherrytomaat hing al vol tomaatjes en dat is heerlijk snoepen als je door de tuin (lees postzegel) wandelt!


Gisteren was het weer tijd voor de voorjaarstraditie; met mijn oom en tante naar een groot tuincentrum in Ter Aar. Dit doen we twee keer per jaar. 1 x in het voorjaar en 1 keer in november als de kerstmarkt er is. Het is een mooi ritje zo binnendoor de polders naar Ter Aar en omdat mijn man reed kon ik daar volop van genieten. Prachtig is het nu buiten door al dat mooie jonge groen en al die bloeiende bomen en struiken.

In het tuincentrum was het ook genieten. Al die kleuren en al die mooie plantjes. Heerlijk ontspannend vind ik dat om daar tussen door te wandelen en uit te kiezen wat er dit jaar in de potten mag wonen en zo de tuin op mag vrolijken. Er waren eenjarigen in de aanbieding en ik kocht wat vlijtig liesjes en wat petunia's. Voor nog twee potten aan de schutting kocht ik nog twee witte geraniums. Dat kleurt mooi bij de zachtgele roos waar ze dicht bij komen te hangen.

Ik vind het altijd leuk om mooie hoekjes te creëren in de tuin. Op en aan de voet van mijn bijna vergane bistrostoeltje. Aan de zijkant van mijn tuinbankje tegen de schuur en natuurlijk op de etagère tegen het muurtje. Door die hoekjes heb je steeds wat te kijken in de tuin en blijft het spannend. Spannend in de zin van wat er dan bloeit en hoe die combinaties uitpakken.




Toen we gisteren thuis kwamen heb ik alles op mijn werktafeltje gezet want het is ook traditie dat na zo'n tuincentrumbezoek er met elkaar gegeten wordt en deze keer waren wij aan de beurt om te koken. Thaise gele curry met een salade stond er op het menu en hoewel dit redelijk snel klaar is was er toch geen tijd meer om me om mijn plantjes te bekommeren. Wel hebben we lekker in de tuin kunnen eten en tot laat kunnen genieten van het buiten zitten. Een vest aan en wat kaarsen en lekker zitten kletsen. Jammer dat die ellendige muggen zo'n feestje dan altijd komen verstoren.

Helaas regent het nu zachtjes en volgens de buienradar wordt het voorlopig ook niet droog. De plantjes moeten dus maar even wachten. Morgen schijnt het beter te worden dus wie weet kan ik morgenavond nog wat rommelen in de tuin.

Vanmiddag dus maar aan de studie, wat gedaan is is immers gedaan en er blijft vast ook nog wel even tijd over om een pennetje te breien.



vrijdag 27 april 2018

King Arthur!

Wat een heerlijke week hebben wij achter de rug.

Vorige week donderdag ben ik na een pittige schooldag als de wiedeweerga naar huis gereden en snel aan de kook gegaan. Ik had zoon gevraagd wat hij het liefste wilde eten en hij had aangegeven dat hij wel trek had in moussaka. Dat dus. Toen alle onderdelen (gehakttomatensaus - gebakken aubergines - bechamelsaus) klaar waren en alleen nog maar gemonteerd moest worden tot een moussaka, was het tijd om naar het station te vertrekken.

Wat was het heerlijk om de Thalys binnen te zien rijden en het kersverse gezin uit te zien stappen. Arthur werd in zijn wagen gelegd en mijn man boog zich over hem heen. Ik stond ietsjes verder en zag dat Arthur zijn opa bekeek met een frons en hem direct daarna begroette met een big smile. Opa zag ik daar op het perron smelten tot een plasje! Zo lief.

Thuis hebben we heerlijk met elkaar geknuffeld, gekletst en samen gegeten. Het was heerlijk weer dus lekker in de tuin met Arthur in zijn wagen erbij. Hij lag met grote ogen rond te kijken en telkens weer die glimlach. Wat een heerlijk mannetje!

Vrijdag waren we allemaal vrij zodat we optimaal konden genieten van dit belangrijke bezoek en zaterdag kwam de rest van de familie op bezoek en kon Arthur kennis maken met zijn overgrootvader.  Wat een bijzonder moment was dat toen onze zoon zijn zoon bij mijn vader in zijn armen legde! Zoon en mijn vader zijn altijd dikke vrienden geweest en wat miste ik toen mijn mams!
Zo'n nieuw klein mannetje maakt een hoop emoties los, maar wat een mooie, extra verbondenheid ontstaat er dan in de familie. Het werd een mooie avond met een bbq in de tuin met als afsluiting een lekker vuurtje in de buitenkachel. (na toestemming van de buren natuurlijk). Schoondochter die geen tuin gewend is zag ik genieten bij het vuur. En Arthur sliep heel tevreden binnen in zijn wagen!

Maandag moest ik gewoon weer werken maar wat was het dan leuk om naar huis te rijden en te weten dat je dat mannetje weer ziet! Het is zo'n makkelijk kind. Slaapt de hele nacht door, is altijd vrolijk en trakteert je keer op keer op die prachtige glimlach!

Kortom ik heb van hem genoten. We hebben heerlijk geknuffeld samen, we hebben goede "gesprekken" gehad en we hebben gelachen. Twee maanden oud en al een echte pretletter met van die ondeugende lichtjes in zijn ogen en tevreden en vrolijk! Altijd vrolijk.

Ik heb hem de fles gegeven, luiers verschoond en hem in bad gedaan en dat ging allemaal met het gemak alsof het niet jaren geleden is dat er een baby in de familie was. Hij kroop in mijn nek als ik hem rechtop zette voor een boertje en heeft me -zoals dat gaat met een baby - compleet onder gespuugd. Ik heb hem alleen horen huilen als er echte honger was of een buikkrampje.

Dat in bad gaan was echt heel grappig want een babybadje hebben we niet meer. We hebben wel een groot bad, maar dat is nogal wat voor zo'n hummeltje. We hadden wel nog een gloednieuwe emmer van de praxis. Die hebben we omgetoverd tot tummy tub en daar badderde King Arthur prinsheerlijk in. Geweldig om zo'n klein, naar Zwitsal ruikend, mannetje in je armen te hebben. Het allerlekkerste luchtje van de hele wereld zo'n baby geur en zijn moeder vertelde hem al knuffelend: you smell like a real Dutch boy. En hij is natuurlijk ook voor de helft een klein kaaskopje! Of zoals zijn vader zegt: een half Amsterdammertje!

Het was een heerlijke week en natuurlijk was het moeilijk om afscheid te nemen. Opa bracht ze in alle vroegte naar het station (ik kon helaas niet mee want dat paste niet in de auto) en toen was het al weer voorbij. Arthur sliep lekker door, niet van plan om wakker te worden om oma gedag te zeggen en gelijk had hij want het was nog veel te vroeg. Dus snel een kusje op dat slapende bolletje en toen de auto in. Slik! Want nu duurt het weer een tijdje voor we ze weer gaan zien.

Gelukkig had ik een hele drukke schooldag gisteren waardoor er geen tijd was om al te veel stil te staan bij het gemis. Vandaag is het koningsdag en hebben we alle tijd om na te genieten van de mooie herinneringen en de vele foto's van het bezoek van onze King Arthur.


zondag 15 april 2018

Aftellen

Ik dans door de dagen en tel de nog te gane nachten af. Want Arthur komt logeren! Donderdag komt hij met zijn papa en mama aan het begin van de avond met de Thalys uit Parijs. Want daar logeren ze nu bij andere opa en oma. Donderdag moet ik eerst naar school en als dat klaar is (ik hoop zo dat we vroeg klaar zijn) dan ga ik als een haas naar huis. Iedereen op de A1 tussen half 5 en 5 aan de kant als ze een zwart fordje zien, want oma Annemarie moet naar het station. Maak plaats maak plaats want we hebben ongelooflijke haast!

Snel opa oppikken en dan gauw de metro in naar het Amsterdam Centraal station om het jonge gezin op te halen en mee te helpen sjouwen met alle spullen die mee zijn. Dan gauw naar huis en dan kan het knuffelfeest beginnen.

Om het wat makkelijker te maken hebben we in overleg met zoon alvast een pak luiers gehaald en billendoekjes en zal ik ook wat mini flesjes Zwitsal aanschaffen bij de Etos. Dan wordt hij een echte zwitsal baby. Oh wat een heerlijk luchtje was dat altijd.

Ondertussen genieten we van de vele foto's en de filmpjes die bijna dagelijks per app verschijnen. Laatst zaten we weer eens in het AMC waar manlief een onderzoek moest ondergaan en kwam er een filmpje binnen waarin hij zo verschrikkelijk lief lacht, dat dat hele ziekenhuisgedoe onmiddellijk vergeten was. Ik wil niet zo'n vreselijk mens worden en iedereen plat bombarderen met foto's van dat mooie mannetje, maar die grote donkere ogen, die ondeugende blik en die lieve lach, ik smelt dan helemaal. Helemaal niet partijdig hoor, deze oma.

Zeven weken oud al weer vandaag. Wat gaat het hard. Maar nog maar vier nachtjes slapen en dan kan ik zoon en schoondochter weer in mijn armen sluiten en dat lieve mannetje weer vasthouden en knuffelen. Vrijdag kon ik gelukkig vrij nemen en de week daarna kan ik maandag en dinsdag eerder naar huis. Alleen de woensdag moet ik een hele dag werken. Daar stond al een afspraak die ik niet meer kon verschuiven, maar wat zal het dan leuk zijn om naar huis te rijden en weten dat ze er allemaal nog zijn. Mijn hele gezin compleet. Ik tel af!

woensdag 11 april 2018

Gangetje

Vorige week donderdag was de eerste lesdag voor mijn nieuwe opleiding "Regie op Verzuim". Vol goede moed vertrok ik in mijn fordje naar de Witte Bergen in Eemnes. Daar trof ik koffie (niet onbelangrijk op zo'n lesdag), mijn mede cursisten, een tas vol boeken (krimmeneel wat zwaar) en "De Juf". Een hele leuke juf die verstand heeft van haar vak en lesgeeft op een manier waar de passie vanaf spat.

Nu was deze lesdag voor mij niet heel moeilijk omdat ik dit in mijn werk bijna dagelijks bij de hand heb, maar toch wat was het leuk en inspirerend! Inmiddels is er weer een week voorbij en is morgen de tweede lesdag al weer aangebroken, maar vanaf nu gaat het dus elke week een tikkie moeilijker worden. Enfin het huiswerk is gemaakt dus kom maar op. Ik heb er zin in!

Het is wel weer even wennen met het indelen van de tijd, want een dag heeft tenslotte maar 24 uur waar er zo'n 8 van geslapen worden, zo'n 9,5 uur wordt gewerkt (inclusief reistijd en pauze) en er moet natuurlijk ook nog gekookt, gegeten en een huishouden worden gedaan. Maar het lukt en er is zelfs nog tijd om een paar pennetjes te breien elke avond. Niet veel, maar toch een paar toertjes. Net genoeg om het hoofd weer even leeg te maken. Ik heb het patroon eindelijk onder de knie, al is het wel iets aangepast.

Het is helemaal heerlijk dat het nu zulk lekker weer is. Echt lente en elke dag als ik thuis kom dan zijn er weer een paar tulpen aan het bloeien geslagen. Steeds een beetje meer kleur in de tuin. De knoppen van de sering komen uit en als je goed kijkt dan zitten er al ieniemienie paarse knopjes van de aankomende seringenbloesem. Ik verheug me erop.

Gistermiddag moest ik op onze vestiging in Rijswijk zijn en nadat ik mijn fordje op het parkeerterrein had gezet liep ik onder de pergola, langs de begraafplaats naar de administratie en dat kleine wandelingetje was een feestje. Overal boompjes en struiken in bloei en de vogels begeleidden mijn wandelingetje met uitbundig gezang. Het was zo warm dat ik mijn jas in de auto kon laten en ik aan de wandel kon in mijn colbertje. Het was gewoon jammer dat ik naar binnen moest, ik had best nog wel even door willen wandelen, maar ja daar waren mijn schoenen niet tegen bestand. Of liever gezegd mijn tenen. Die houden niet van wandelen met pumps aan. Heerlijk hoor die lente.

Eenmaal thuis werd ik begroet met een heftig geklop. Dat getik had ik al vaker gehoord en eerst wist ik niet waar het vandaan kwam totdat bleek dat er een koolmees echtpaar bezig is met het verbouwen van een nestkastje die tegen onze schuur aan hangt. Ik zie ze dagelijks vliegen met spullen van de bouwmarkt en nu zijn ze bezig om de ingang naar hun eigen zin te maken. Om beurten kloppen ze met hun snavel tegen de rand van het invlieg gat. Dat wordt vast een huwelijk straks en daarna, hoop ik, wordt er een babykamer gebouwd. Mijn zegen hebben ze als ze straks het huis maar weer opleveren in de oorspronkelijke staat.

Gezellig hoor die vogels in de tuin. En zo gaat alles gewoon zijn gangetje. Een lente gangetje!