Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee! 

Komkommertijd

Hoogzomer en dan is het altijd een beetje komkommertijd. In kranten lees je dan soms ook berichten waarvan je denkt, is dit nu nieuws?

En zo verging het hier op mijn blog ook de laatste weken. Weinig te melden en ook weinig inspiratie. Het eerste weekend van juli was ik druk met de kleinzonen, ik had ze op de laatste dag voor de vakantie van school gehaald en ze bleven het hele weekend. Dat was erg gezellig. Vanuit school reden we naar de ijssalon, of zoals Laurens het noemde, de ijsjeswinkel. We zaten daar koud aan ons bolletje ijs toen er een brandweerploeg binnenstapte die alle kinderen, die daar zaten, voorzagen van een sticker. 

Laurens was helemaal in zijn nopjes, zoveel brandweer constateerde hij met een stralend snoetje. Hij is helemaal in de brandweerfase en dat is natuurlijk niet zo gek met een overgrootvader die bij de brandweer was. Deze mannen waren toevallig oud-collega's van mijn vader en we raakten aan de praat. Het was leuk om te horen dat ze nog steeds aan hem denken, ze hebben het plekje waar hij altijd zat opgeluisterd met een naamplaatje en we werden dan ook uitgenodigd om een bezoek aan de kazerne te brengen om dat te bekijken. Dat gaan we zeker doen. 

Die zaterdag ging ik met de jongens naar Almere. We gingen picknicken bij landgoed De Kemphaan, op een of andere manier vinden ze dat geweldig, broodjes en drinken mee en een leuk plekje zoeken om het op te eten.  Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Almere Jungle. Dat is een leuke activiteit en nog heel betaalbaar. Mocht je er in de buurt zijn en nog op zoek zijn naar een leuk uitje kunnen de jongens en ik dit van harte aanbevelen. Er is ook een leuke speeltuin waar ze zich na het bezoek aan de dieren heel erg hebben vermaakt. 

De heren zitten nu in Frankrijk en ik zie ze pas weer half augustus, maar ze bellen regelmatig en ze genieten van het samenzijn met hun andere grootouders. Hoe heerlijk is dat. 

Afgelopen week was ook de dag dat Tim al drie jaar mijn huisgenoot is, alhoewel, inmiddels ben ik het personeel geworden en is hij de hoofdbewoner. We moesten naar de dierenarts voor de jaarlijkse check, daar heeft hij een hekel aan maar is kerngezond verklaard en dat is fijn om te horen.

Naast werken, het huishouden, vrijwilligerswerk en de tuin bijhouden gebeurt er dus niet zoveel, hoewel ik me absoluut niet verveel. De dagen vliegen voorbij maar het was te warm om te breien en dat ligt dus stil. Al zou het vandaag een goede dag zijn omdat weer op te pakken want het regent hier en dat is heerlijkvoor de tuin. En goed voor de komkommers. (als ik die zou hebben in de tuin). 

Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!

Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀