vrijdag 10 mei 2024

RvdM: Asperges

Toen ik eind jaren 80 ging samenwonen met mijn lief stortte ik me op het koken. Hij kon het al erg goed, maar ik bleek het ook leuk te vinden. Niet dat ik thuis niet heb leren koken, dat zeker wel, maar dat was de gewone Hollandse pot. Aardappelen, groenten en een klein stukje vlees. 

Die Hollandse pot was best lekker, maar ik wilde anders eten, meer buitenlandse pot en probeerde dus wel eens wat uit. Asperges had ik ooit eens in een restaurant gegeten en dat was me toch lekker. Ik had iets gehoord over ham, ei en een saus erbij, maar dat was het wel zo'n beetje. Internet was er nog niet, maar gelukkig was er de Allerhande én ik had de groenteman op de Nieuwmarkt in hartje Amsterdam, waar wij toen vlak bij woonden. 

Die groenteman bestond uit twee groentemannen. Broers! Allebei al dik in de zestig, op klompen en met een blauwe kiel en grijze pet op. Ras Amsterdammers met een dito accent. De winkel bestond uit stellingen tegen de muur met kratten met groenten en aardappelen, in het midden hing een grote weegschaal aan het plafond en op de uitgesleten vloer stond tegen de muur een gammel kastje met een ouderwetse kassa. Als je met groot geld betaalde, dan kreeg je de briefjes wisselgeld niet uit de kassalade maar uit de zak van de blauwe kiel! 

Die groentemannen verkochten in het seizoen ook asperges en toen ik vroeg hoe ik die dingen nu klaar moest maken kreeg ik een hele verhandeling in plat Amsterdams. Kijk, je pakt hem bij zijn koppie en je schilt hem met een kaasschaaf helemaal rond en dan twee keer anders vreet je vellen. Ja, met een kaasschaaf want dat is veel beter dan die ondingen van dunschillers! Je brengt ze an de kook, met een klontje roomboter en een snufje zout en na 10 minuten draai je het gas uit en dan laat je ze nog effe staan in het hete water en dan afgieten en opdienen. 

Ik volgde het advies maar op en de aspergers waren heerlijk. Van sauzen maken had ik helemaal nog geen verstand dus ik knutselde daar een soort van eisalade bij. Hard gekookte eieren met snippers ham en wat mayonaise en een klein beetje kerrie en wat zout en peper. We hebben gesmuld samen en zo hebben we jarenlang op deze manier asperges gegeten. Mijn lief vond dat nog altijd lekker. 

Jaren later, we waren inmiddels verhuisd en de groentemannen waren gestopt met hun winkel, kwam ik erachter dat mijn versie bij lange na het oorspronkelijke recept niet haalde. En toen begon ik diverse varianten uit te proberen. 

Asperges zijn duur, maar ik haal ze tegenwoordig bij de groentekraam op het ieniemienie marktje op zaterdag hier in het dorp. Die hebben ze in verschillende prijsklasses. 

Een van de fijnste recepten is die met gerookte zalm, een gepocheerd ei en een basilicumsaus! Dit is een heerlijk recept en super simpel. 

Je kookt de asperges als boven omschreven. Ondertussen pocheer je per persoon 1 ei. Als je dat lastig vindt kun je er ook gewoon een zachtgekookt eitje bij doen. De saus maak je van 250 gram (voor 4 personen ongeveer) Griekse yoghurt, 5% vet. Die roer je los met wat kookvocht van de asperges tot je een saus krijgt naar gewenste dikte. Tot slot snipper je er wat verse basilicumblaadjes doorheen en brengt hem op smaak met peper en wat zout. De saus warm je verder niet op.

Giet de asperges af en verdeel deze over de borden, schik de plakken gerookte zalm er naast. Leg het gepocheerde/gekookte eitje op de voeten van de asperges en schenk wat saus over de asperges. Je kunt er nog wat gebakken krieltjes bij geven, maar stokbrood is ook heerlijk. Als je van een wijntje houdt dan is een glas witte Verdejo heerlijk. 

Wil je een etentje geven dan kun je nog een doperwtensoepje vooraf doen. Neem een zak diepvriesdoperwtjes en kook die in een liter groentebouillon gaar. Voeg er een gesneden prei of ui aan toe en als het gaar is pureer je het in de blender of met een staafmixer met wat verse peterselie en breng op smaak met peper en misschien nog wat zout. Een scheutje kook- of slagroom erdoor en je hebt een feestelijk voorgerecht. 

Als toetje haal ik bij zo'n aspergemaaltijd bij diezelfde groentekraam altijd verse aardbeien. Met slagroom of een bolletje ijs of gewoon alleen maar aardbeien. 

Eet smakelijk! 

Ik ben benieuwd welk recept Elizabeth en de anderen hebben! 


Geen fotobeschrijving beschikbaar.
Foto: Arnaud Vos Groente en Fruit

zaterdag 4 mei 2024

Senang met Sering!

Het ene jaar is het andere jaar niet, maar dit jaar zit mijn Sering zo vol met bloemen dat sommige takken een beetje doorhangen, zo zwaar zijn ze. Het is altijd weer genieten van die bloemenpracht en de zoete, zalige geur die de boom zachtjes laat dansen door de tuin. 

Het liefste zou ik nu een stoel onder die boom zetten en de hele dag zitten snuiven als een parfumeur die een geur tot zich neemt. Helaas gaat dat niet want ik zit te wachten op mijn nieuwe wasmachine en moet de bel dus in de gaten houden. 

Vorige week overleed de oude machine geheel plotseling. De avond ervoor had ik de was van mijn vader erin gedaan en hem aangezet met uitgestelde tijd zodat ik de volgende morgen voor ik de deur uit moest de was aan de lijn kon hangen. Toen ik de volgende morgen beneden kwam was zijn schermpje donker en zat de deur muurvast. 

Natuurlijk eerst van alles gecheckt en geprobeerd en uiteindelijk toch maar in de gezinsapp het trieste nieuws medegedeeld. Ik kom wel even langs, zei zoon en haalde de boel uit elkaar en kon het defect vaststellen. Hij heeft het me nog laten zien en ruiken, want er was iets doorgebrand in een printplaat. Er was niets meer aan te doen. Met flink wat spierkracht heeft hij het deurtje opengekregen zodat de nog vieze was er weer uit kon. 

Na wat vergelijkend warenonderzoek heb ik bij de witgoedhandel in het dorp een nieuwe gekocht en die komen ze vanmiddag brengen en installeren. Eerst moet de droger er af en dan de oude machine afgevoerd, de nieuwe op zijn plek en de droger er weer op. Gelukkig doen ze dat allemaal, hebben de heren van de winkel beloofd, want zelf krijg ik dat niet voorelkaar. Zulke spierballen heb ik niet en zoon wilde helpen maar zit dit weekend voor zijn werk in het buitenland. 

Ondertussen durf ik het tijdens het wachten dus niet aan om in de tuin aan de sering te gaan zitten ruiken en andere klusjes te doen. Zul je net zien dat ik de bel niet hoor en dan keren ze weer om met mijn wasmachine. Dat moeten we niet hebben. Ik wil nu eindelijk weer eens een schone onderbroek aan. 😂 (grapje). Die heb ik gewoon, want ik kon wassen bij mijn dochter en mijn broer en zus hebben zich liefdevol over de was van mijn ontfermd. 

Gelukkig kan ik binnen ook genieten van de sering en zeker als de achterdeur openstaat, zodat Tim naar believe naar buiten en naar binnen kan, want dan zweeft de seringengeur zo de kamer in. Heerlijk. 

Het is nu zo mooi buiten met die boom en alle andere voorjaarsbloeiers. Gek genoeg heb ik dit jaar geen enkele tulp in de tuin en dat terwijl ik er van het najaar toch ruim 50 de grond had ingestopt. Heel jammer want mijn border is prachtig groen met wat rose van het gebroken hartje en wat blauw van de akelei, maar niet zo fleurig als andere jaren. Iemand heeft ondergronds een feestmaal gehad aan die tulpenbollen of ze waren ziek en zijn daardoor niet opgekomen. Helaas pindakaas. 

Ondertussen groeien de zelfgekweekte stamboomtomaten als kool en die ben ik steeds een beetje aan het afharden door ze overdag buiten te zetten en ik hoop ze volgend weekend dan in de moestuinbak te zetten. Daarvoor moet ik dus eerst nog aarde halen want dat is op. 

Genoeg te doen dus in de tuin behalve genieten van de geur van seringen. Als ze nu even opschieten met die wasmachine brengen, dan kunnen de lakens er meteen in en kunnen die drogen bij de seringenboom zodat ik vannacht of morgennacht kan slapen onder mijn eigen seringengeur. 





zondag 28 april 2024

Foto van vroeger

Afgelopen week was de koninklijke top 500 op NPO Radio 2 en daarin kwam het liedje "Foto van Vroeger" van Rob de Nijs voorbij. Ik had het al een hele tijd niet gehoord, maar de tekst boorde zich in mijn ziel en blijft maar rondzingen in mijn hoofd. 

En dat is ook niet zo gek, want het markeert precies de situatie waarin ik me nu bevind. Mijn vader is aan het laatste eindje van zijn leven bezig met veel downs en af en toe een up. Het kaarsje brandt langzaam op, maar het kan ook maar zo zijn dat het vlammetje plotseling uitwaait. Het is zeker dat hij niet meer naar huis kan en er komt een definitieve plek voor hem in een verzorgingshuis bij ons in het dorp. Hij staat daar boven aan de lijst en het is een gek idee dat er eerst iemand dood moet gaan voor hij daar terecht kan. 

Aan de ene kant hoop je dat er snel plek is voor hem, want hij wil daar nog graag naar toe omdat hij het gevoel heeft dat hij dan dichter bij ons, zijn kinderen is, en aan de andere kant weet je dat op het moment dat het bericht komt dat een andere familie dan veel verdriet heeft. Dat is een dubbel gevoel. 

Ondertussen hebben we (mijn broer, zus en ik) de eerste stap gezet om het ouderlijk huis leeg te maken en zijn we afgelopen week begonnen met de zolderverdieping. Daar stond ik in mijn oude zolderkamer met niet alleen letterlijk foto's van vroeger in mijn handen, maar ook in mijn hoofd. Want daar op die zolderkamer droomde ik over het ontmoeten van mijn prins op het witte paard en toen dat gebeurde, al was het een prins in een groene volkswagen polo, droomde ik over een lang leven samen vol liefde en geluk. 

Die dromen kwamen allemaal uit en terwijl ik daar over aan het mijmeren was in mijn hoofd trok mijn broer een aantal dozen achter de deurtjes op zolder vandaan en uit een van die dozen kwam mijn trouwjurk! Ik wist dat hij daar ergens lag, maar had er geen rekening mee gehouden dat ik hem zou tegenkomen. Mijn hoofd vulde zich met nog meer foto's van vroeger, van die stralende dag in mei, nu bijna 32 jaar geleden waar ik het jawoord gaf aan mijn prins. Die dag waar we zo stralend gelukkig waren en zoveel van elkaar hielden en dat altijd bleven doen (en ik nog doe) totdat ik voorgoed afscheid moest nemen van mijn prins. En daar op die zolder liepen heden en verleden dwars door elkaar heen. 

We zijn er nog lang niet in dat huis, er moet nog veel gebeuren. De grote boekenkast moet nog worden doorgelopen. Bij een vluchtige beschouwing zag ik al dat er vele boekenvrienden van vroeger tussenstaan. Heel veel oude boeken zijn er, nog van mijn opa en omdat ik de lezer ben van de familie, mag ik daar doorheen en gek genoeg kijk ik er naar uit om die pareltjes van vroeger weer te lezen. 

Dozen vol dia's zijn er nog en dozen vol foto's waarvan ik veel mensen die daar opstaan niet eens ken. Kortom voorlopig lopen al die foto's van vroeger nog wel even door mijn hoofd. Ik denk dat iedereen die een ouderlijk huis moet opruimen daar mee geconfronteerd wordt en dat mooie herinneringen met zich mee kan brengen. En dat is wat dit liedje van Rob de Nijs zo goed beschrijft. Er zijn zoveel fijne herinneringen aan een liefdevolle en fijne jeugd. "Mijn moeder was thuis, dus wat kon me gebeuren", zingt Rob en zo was het precies. 

Het was altijd een fijn thuis om naar terug te keren, ook later toen ik al uit huis was en ook voor mijn man en kinderen. Dat huis verdient dan ook een liefdevolle ontmanteling en dat gaan we dus ook doen. Ik hoop dan ook dat het ons gegeven is om nog samen met mijn vader die foto's van vroeger te bekijken en mooie herinneringen op te halen. In de hoop het laatste stukje op zijn pad mee te mogen wandelen en het hem zo comfortabel mogelijk te maken. 



 

42 jaar geleden in mijn nieuwe zolderkamer!





donderdag 28 maart 2024

Van rozen én een beschermheer!

Ik heb even vrij en dat is heel erg lekker omdat ik zo gelegenheid had en heb om in mijn rouwtuin te gaan zitten om stil te staan bij het verlies van mijn lief dat afgelopen maandag alweer twee jaar geleden was. Het is fijn om zo'n dag dan niet hoeven te werken. Dochter was ook vrij en samen brachten we de dag door en s'avonds kwamen zoon en zijn gezin en mijn broer en zijn vrouw een hapje eten. Dat was fijn. 

De dag daarop ging s'avonds de bel. Ik verwachtte niemand maar ging toch kijken wie er aan de deur was. Daar stond mijn neef van 16 met een bos rozen in zijn hand. Na zijn zwemtraining kwam hij even langs omdat hij maandag moest werken en dus niet samen met ons kon eten, maar toch erg behoefte had om over zijn oom te praten. Omdat hij hem ook nog steeds zo mist. 

Wat een warmte en liefde mag ik toch ervaren van de mensen om mij heen. Dat is zo'n groot cadeau! En wat geniet ik van mijn mooie rozen! Het is dus maar goed dat ik even niet werk want dan kan ik er de hele dag van genieten. 

Pas volgende week vrijdag hoef ik weer te werken en voor mijn gevoel ligt er dus een zee van vrije tijd voor me, maar dat geeft me ook gelegenheid om zaken in en rond het huis aan te pakken waar ik anders niet zo snel aan toekom. 

De belastingaangifte riep nog en hier een daar een extra huishoudelijke klus, zoals de ramen lappen aan de binnenkant. Daar heb ik een hekel aan, mijn man deed dat altijd, maar nu moet ik er toch echt aan geloven. Zeker toen gisteren de kozijnenman langs kwam. (en ik me dus wel een beetje schaamde voor mijn vieze ramen). 

Want tot mijn grote schrik zag ik een tijdje geleden dat de ouderdom heeft toegeslagen in de kozijnen bij de keuken. De gaten vallen er in! En aangezien ik er voor moet zorgen dat het huis gezond blijft ben ik me gaan oriënteren op nieuwe, kunststof kozijnen! Vroeg hier en daar eens naar ervaringen van mensen die al zulke kozijnen hebben en gisteren kwam kozijnenman 1 op bezoek om de boel te aanschouwen en een offerte op te stellen. 

Kater Tim is doorgaans niet zo van het bezoek. Familie vindt hij tegenwoordig prima, maar bij vreemden neemt hij meestal de kuierlatten naar boven. Ik ging met de kozijnenman in de keuken zitten, gaf hem koffie en luisterde naar zijn verhaal en daar kwam Tim aangewandeld. Hij ging bij mijn voeten liggen en toen we een rondje door het huis moesten maken om al die kozijnen op te meten volgde hij ons op de voet! Ik heb een waakpoes! Het was een aardige vent, maar toch vond ik het heel grappig dat ik een kleine, grijze beschermheer heb. 

Na de lunch ging ik de tuin in om daar eens orde op zaken te stellen en ook daar kwam Tim me assisteren. Het was heerlijk buiten en aan het eind van de middag was de GFT kliko vol en de helft van de tuin weer netjes. Dan kunnen we de paashaas met een gerust hart vragen om zondag eieren te verstoppen in de tuin, want Arthur en Laurens komen een weekend logeren en Arthur hoopt heel erg dat de paashaas langskomt. 

Genoeg te doen dus en dus moet ik nu mijn koffie maar eens opdrinken en aan de slag. De was van mijn vader moet gedaan, de planten willen water, de wc wil een sopje en de ramen roepen ook. Maar eens zien of ik daar nog aan toe kom, want ik moet óók genieten van mijn mooie rozen! 




vrijdag 15 maart 2024

Knettergek

Vanmorgen was ik op mijn sportclubje. Zo'n sportclubje waar je in een uur tijd op zes banken allerlei oefeningen doet. Elke 10 minuten schuif je dan een bankje op. Terwijl ik op mijn derde bankje mijn conditie lag te verbeteren luisterde ik de conversatie af tussen bank 1 en bank 2. 

De dame op bank 1 had een keurige stem met Gooische allure en een flinke rollende R, de dame op bank 2 had een hele fijne stem om naar te luisteren en ze hadden het over alle wereldproblematiek. Daar valt natuurlijk genoeg over te zeggen en van de oorlogen die nu aan de gang zijn gingen ze naar de kabinetsformatie en toen we allemaal weer een bankje waren opgeschoven kwam het gesprek over de problemen dichter bij huis. 

Iemand die de dames allebei kende had relatie en/of psychische problemen. Allemaal heel naar en verdrietig natuurlijk, maar het is ook een beetje gek om dat allemaal aan te horen terwijl je ligt te gymmen  en ontwijken kon ik het niet want ze hadden nogal een harde stem. Uiteindelijk waren ze het er over eens dat het diep triest was en werd de voorgestelde therapie besproken en hoewel ze al die tijd nogal eensgezind waren werd met dit thema duidelijk dat de meningen verschillend waren. 

De standpunten werden van beide kanten uitgebreid toegelicht, de stemmen werden nog iets harder en ik lag net te denken zal ik ze vragen of ze hun klep willen houden toen de Gooische R boos uitriep: Knettergek wordt je van al die problemen van andere mensen! Waarop de vriendelijke stem in de lach schoot en vroeg, zijn we niet allemaal een beetje knettergek? 

Daar moest de Gooische R ook om lachen en schoven we weer een bankje op. Dat wil zeggen dat ik mijn rondje had gedaan en weer op huis aan ging. Daar at ik een boterham en dronk ik een kop koffie en toog naar de kapper om de grijze haren weg te laten werken en weer fatsoenlijk in model te laten knippen. 

Toen ik binnenkwam zat er een man in de stoel naast mij die in gesprek was met de kapper die hem knipte en terwijl mijn kapster de verf ging mengen hoorde ik die buurman zeggen: Ik voel mij hier niet meer veilig in dit land. Op klaarlichte dag wordt iedereen zomaar overvallen en die regering hier is ook niks. Iedereen is knettergek! 

Knettergek, dat was al de tweede vandaag. De kapper naast mij, humde maar zo'n beetje en de man vervolgde, dat hij hier in dit land niet meer wilde wonen. Hij had zijn boeltje gepakt en woonde nu in het buitenland. Oh ja, vroeg de kapper, en waar woont u dan. In de Dominicaanse Republiek! 

Toen hij klaar was stond hij op en zag ik dat het een boomlange man was, wat krom in de schouders en zeker al dik in de zeventig. Terwijl hij zijn portemonnee te voorschijn haalde keek hij mij en een andere klant via de spiegel aan en zei toen, nee hoor het is hier niet meer veilig, iedereen is knettergek. 

De man schuifelde naar buiten en de andere dame keek mij aan en zei in plat Amsterdams: Hij voelt zich hier niet meer veilig en gaat dan in de Dominicaanse Republiek wonen. Nou schiet mij maar lek! Dat heb ik natuurlijk niet gedaan want dat zou wel heel gek geweest zijn. 

Arthur zegt altijd dat ik een beetje gekke oma ben, maar het stempel knettergek wil ik toch niet hebben. 

Over Arthur gesproken, ik ga hem maar eens ophalen, want meneer komt gezellig een nachtje logeren. 



Plaatjes Bliksem

zondag 10 maart 2024

Tomaat (RVDM)

 Een paar weken geleden had ik zin in iets lekkers, iets zoets. Nu was ik toevallig in de buurt bij een groentejuwelier en daar kocht ik niet alleen een bakje vers fruitsalade, maar ook drie tomaten van zeer goede komaf. Tomaten met een stamboom zeg maar. Althans dat deed de prijs vermoeden, want ze waren erg duur. Maar goed altijd nog gezonder dan een taartje bij de bakker. 

Ze waren ontzettend lekker dus voor een keer prima. Het was half februari, buiten was het grauw en de regen kwam met bakken uit de lucht, maar heel voorzichtig begon ik te dromen van tomaten uit eigen tuin. Lekkere tomaten uit eigen tuin! 

Daarom ging ik naar de schuur en haalde de zak met zaai- en stekgrond, waste het plastic bakje af van mijn fruitsalade (ook al zo lekker), schepte een laagje grond in het bakje en daar legde ik een dun plakje van mijn stamboomtomaat op. Drukte de boel een beetje aan, goot er wat water op en deed het dekseltje erop en zette het op de vensterbank. 

Na een week of wat zag ik wat gebeuren en ja hoor daar kiemden de tomatenzaadjes. Ik liet ze zo staan tot ze met hun hoofd tegen het dekseltje stoten en haalde toen het dekseltje eraf. Elke ochtend als ik de luxaflex opendeed keek ik of ze het nog naar hun zin hadden en gaf ze peptalk. 

Vandaag heb ik ze alle acht heel voorzichtig verspeend en ze een grotere behuizing gegeven. Als het een beetje meezit dan heb ik van de zomer mijn eigen stamboomtomaten en dan kan ik zeker zeggen dat mijn aankoop een goede investering is geweest, maar zover is het nog lang niet. Al was het natuurlijk toch een goede investering want ze waren erg lekker en gezond. 

Ondertussen las ik in de blog van Elizabeth dat het al weer tijd is voor het recept van de maand. Ik heb al eens een recept gegeven van mijn schoondochter van een heerlijke tomatentaart, maar daar is het nu nog niet de tijd voor omdat die tomaten er nog niet zijn. 

Dan maar een recept van mijn eigen tomatensaus. Je hebt nodig:

  • 2 blikken tomaten
  • 1 klein blikje tomatenpuree
  • 1 ui gesnipperd
  • 2 tenen knoflook
  • 1 laurierblaadje
  • peper en zout
  • theelepel oregano
  • verse peterselie
In een beetje olijfolie fruit ik de uitjes en de knoflook even aan tot ze glazig zijn en schep dan de tomatenpuree erbij. Dat bak ik even heel zachtjes mee. Dan de tomaten uit blik erbij en de oregano en de laurier. Deksel op de pan en een half uurtje op een klein vuurtje zachtjes laten sudderen. 

Daarna kun je er vele kanten mee uit. Ik pureer hem eigenlijk altijd met de staafmixer (met de peterselie) tot een gladde saus. Je kunt hem gebruiken als spaghettisaus, maar meestal gebruik ik hem om lasagne te maken. 
Daarvoor heb je nog nodig:

  • een grote zak gewassen spinazie
  • een uitje gesnipperd en een teentje knoflook
  • wat nootmuskaat
  • een bol mozzarella
  • geraspte kaas 
  • bechamelsaus als optie.
  • vellen gedroogde volkorenlasagne
In een wok fruit je het uitje en de knoflook even aan en schep dan in porties de spinazie erbij totdat alles geslonken is. Breng hem op smaak met nootmuskaat en wat peper. Ik pureer zelf de spinazie altijd tot een gladde laag omdat de lasagna dan mooier wordt én omdat Arthur het dan beter eet. 

In een grote ovenschaal maak je laagjes met eerst tomatensaus en dan spinazie. Op de middelste laag leg ik blokjes mozzarella en op de laatste laag, ik eindig altijd met tomatensaus strooi ik of direct de geraspte kaas of als ik zin heb om het te maken of in huis heb en als ik eters krijg en ik het wat luxer wil hebben breng ik nog een laag bechamelsaus aan. Dan gaat de hele handel 40 minuten in de oven op 180 graden en na het bakken laat ik hem nog 15 minuten staan voor ik hem aansnijd. 

Als ik over heb dan snijd ik de lasagne in stukken en verpak de stukken in bakpapier, daar weer een diepvrieszakje over (die kun je daarna opnieuw gebruiken) en zo heb ik een voorraadje van lekker en een gezond maaltje. 

En nu maar hopen dat mijn stamboektomaten goed groeien en veel tomaten opleveren. 








maandag 26 februari 2024

23 + 1

Vanmiddag werd mij de vraag gesteld;  hoe lang is het nu geleden dat jouw man is overleden? 23 maanden en 1 dag geleden, antwoordde ik. Oh dus twee jaar al. Ja bijna twee jaar. Tja dan zal het toch een soort van makkelijker worden, denk ik, dan zal het verdriet toch......... En daar stopte mijn gesprekspartner en ze keek me aan. Haar niet uitgesproken woorden lagen zomaar, pats, tussen ons in op de tafel!

Die woorden lagen daar alsof we scrabble zaten te spelen en Wel, Over en Zijn nog in het spel moesten worden gelegd om het spel af te ronden. Klaar! Over! En door!

Ik keek haar aan en zij keek mij aan en het ongemakkelijke schuiven op een stoel begon en het zoeken naar woorden, want ze wilde het niet bagataliseren, maar toch nu zo na twee jaar...... en weer viel ze stil. 

Inmiddels kan ik er regelmatig over praten zonder dat mijn stem trilt en zonder dat de tranen sproeien, lang niet altijd, maar vanmiddag lukte het om kalm te antwoorden dat het inderdaad bijna twee jaar geleden is en dat het verdriet nog altijd even groot is en het gemis elke dag een beetje groter wordt. 

Maar dat verdriet zal toch wel minder worden? Waarop ik antwoordde dat ik dat niet zo ervaar, maar dat het me steeds beter lukt om het met me mee te nemen. Het zit in mijn rugzak en het gaat elke dag, overal en altijd met me mee. En dat is goed, want ik heb geaccepteerd dat dit de rest van mijn leven bij me zal blijven. Dat dit de prijs is die ik betaal omdat het om echte liefde gaat. Dat het houden van nog altijd net zo diep is. Dat ik me nog altijd verbonden met hem voel. 

Dat het niet makkelijk is om hier mee te leven is een ander verhaal. Dat je elke dag leeft met een groot gevoel van heimwee, en dat die heimwee de ene keer je keel afknijpt en dat het een andere keer heimwee met een glimlach is. Genieten én verdrieten. 

Oh zei ze, tja ach en nu wil ik graag even je bloeddruk opnemen. Gelukkig was deze goed en nadat andere zaken waren afgehandeld wandelde ik weer naar huis. 

Al de hele avond denk ik na over dit bijzondere gesprek en verwonder ik mij er over hoe het voor veel mensen zo ongemakkelijk is om over de dood en rouw te praten. Dat het nog zover weggestopt zit in onze cultuur. Dat er aangenomen wordt dat het even een nare periode is als je een dierbare verliest, maar dat het op enig moment over moet zijn. 

Nu is rouwen heel persoonlijk en ieder doet dat op zijn of haar eigen manier en kan het best zo zijn dat het voor iemand voelt alsof het over is, maar ik blijf het gek vinden dat er blijkbaar een soort van termijn bestaat dat het maar over moet zijn. 

Dat het niet over is, wil niet zeggen dat ik niet leef. Ik geniet van mijn kinderen, heb fantastische gesprekken met Arthur en het is een feestje om bij hem te zijn. Net zoals met zijn broertje die al bijna weer een half jaar is en me met zijn lieve lachjes betoverd. Mijn familie en vrienden met wie ik kan lachen en met wie ik ook samen herinneringen aan hem kan en mag ophalen. Ik geniet van mijn werk en ben dus absoluut geen zielige weduwe.

Dit blogje is ook niet voor bedoeld om medelijden op te wekken, want er is geen noodzaak voor medelijden, maar ik schreef het op omdat het gesprek zo in mijn hoofd bleef zitten. Omdat het zo ongemakkelijk voelde, omdat ik voelde dat ze misschien wél bedoelde of aannam dat het nu wel over zou (moeten) zijn. 

En dat is het niet, ook al is het al 23 maanden en 1 dag geleden dat mijn lief verloor. En morgen, na 23 maanden en 2 dagen is het een gewone dinsdag en is er weer een nieuwe dag en zal het er ook zijn! 

Wat ze dan wel had kunnen vragen? Nou misschien, hoe ervaar je het nu? 


Geen fotobeschrijving beschikbaar.