Inspiratie en een oude hobby.

Het was even wat druk de afgelopen weken dus van bloggen kwam het niet en van blogjes lezen amper. Soms is dat zo. Alleen vorige week woensdag van 7.30 uur tot 9.00 uur had ik zat tijd om te bloggen en blogjes te lezen want toen stond ik in de file. 

En in zo'n file, als je steeds lang stil staat en dan weer een meter op mag schuiven, heb je zat tijd om te bloggen maar dan heb ik mijn laptop natuurlijk niet bij me. In mijn hoofd maak ik dan wel een blog want een paar auto's voor mij op de tweede baan stond een auto met de tekst sleufloze........ De rest van de tekst was weggevallen omdat er een andere deur in de bestelauto was gezet maar dat ene woord gaf mij stof tot nadenken. Want om wat voor sleufloze zaken ging het hier? Ik ben er nog steeds niet achter, maar het hielp mij de tijd te doden. 

Vorig weekend had ik bedacht om de mouwen van de Dikkie Dik trui af te breien. Daar had ik echt zin in, maar het lot besloot anders toen het de donderdag daarvoor, zomaar uit het niets, in mijn nek schoot. Ik heb wel geprobeerd om wat te breien maar het schoot niet erg op. Maandag kon ik de boel weer een beetje bewegen en de oefeningen van mijn personal trainster op de sportschool hielpen ook om alles weer in de juiste stand te zetten. 

Dus ga ik dit weekend proberen om die mouwen af te krijgen. En toch ben ik daar vandaag niet aan begonnen want een week of wat geleden las ik bij Elizabeth over kikkerkaarten en daar werd ik eigenlijk een beetje verliefd op. Hoe ik ook zocht op internet zulke borduurlabels zijn dus niet te koop. Elizabeth maakt ze zelf en daar heeft ze een mal voor. Die heb ik niet. 

Als ik dat soort leuke dingen zie dan heb ik de neiging om meteen naar een winkel te gaan en dat aan te schaffen, maar gelukkig zit er hier niet zo'n winkel in het dorp en had ik geen tijd om naar de stad te gaan. Geen idee trouwens waar er nu een hobbywinkel zit want de winkel waar ik ooit veel kwam is weg.

Bovendien heb ik nog twee dozen met spullen om kaarten te maken want dat heb ik jaren geleden best wel veel gedaan. Een poosje geleden was ik al half en half van plan om die spullen maar weg te geven omdat ik er toch niets meer mee deed, maar nu bood het kansen. Vandaag heb ik die dozen maar eens uitgezocht en wat heb ik nog veel! Een lamp om te embossen, heel veel mallen om te embossen, te borduren en uit te snijden. Ook had ik nog veel glinsterend garen om te borduren, veel papier en van alles en nog wat. 

Eerst heb ik die dozen maar eens afgestoft en alles eruit gehaald. Tim kwam me helpen want er zat ook een beestje in en die schrok zich natuurlijk een hoedje van zoveel licht. Helaas voor hem heeft hij het niet overleefd want Tim heeft hem gevangen. 

Ik heb alles uitgezocht en gesorteerd. Die dozen hebben hun tijd wel gehad en ik had nog een nieuwe kunststof bak en daar is alles wat nog goed is, netjes in opgeborgen. Alle garenklosjes heb ik uit de war gehaald en die zitten nu met zijn allen gezellig in een oud koektrommeltje. En toen ik alles uitgezocht had ben ik aan de slag gegaan en heb ik met wat ik nog had weer eens een kaart gemaakt. 

Als ik op jullie blogs lees hoeveel mooie dingen jullie maken dan denk ik wel eens, had ik daar ook maar tijd voor en vanmiddag maakte ik er tijd voor. De zon scheen, er stond een lekker muziekje op en ik heb heerlijk zitten borduren. Zo fijn om te doen. Wat een heerlijke zaterdagmiddag. 

Misschien toch maar eens op zoek naar een hobby winkel. Ik verheug me er nu al op, maar nu ga ik vanavond toch eerst aan de mouwen voor de Dikkie Dik trui. 

Verruimen én Opruimen!

Vanmorgen werd ik wakker en wist meteen; vandaag is het de 25e van de maand. Dat betekent dat ik vandaag precies drie jaar en 10 maanden geleden zo plotseling mijn lief verloor. Nog steeds is die 25e van de maand altijd even extra aanwezig. Niet meer zo heftig als in het begin, meer van oh ja het is de 25e maar toch is het altijd een dag waarin ik weer even stil sta bij dat heftige moment. 

Het gemis blijft maar het verdriet is zachter geworden al laait het soms (op de meest gekke momenten) weer even op. Vanmorgen had ik geen tijd om er lang bij stil te staan want ik had een afspraak. Een afspraak met mezelf, namelijk ik zou met mezelf naar de sportschool gaan. 

Ja ik stond er zelf ook versteld van, ik die een bloedje hekel aan sporten heeft en die op zondagmorgen om 10 uur de deur uitgaat om te gaan sporten. Als mijn lief dit had kunnen zien dan zou hij gedacht hebben, wie is die vrouw? Dat kan nooit mijn Annemarie zijn. En toch wandelde ik om 10 uur de deur uit, in het zonnetje door een doodstille straat naar die sportschool! 

Ergens tussen kerst en nieuwjaar las ik op X bij een dame dat ze ieder jaar een nieuw woord geeft, en met dat woord gaat ze dan aan de slag. Daar dacht ik over na en dat leek me heel mooi. Omdat we nog aan het eind van het jaar stonden bedacht ik eerst welk woord dan het beste passend was voor 2025. Aan het begin had ik bedacht dat ik de verdieping in wilde met de coachopleidingen én ik wilde wat vrijwilligerswerk gaan doen om niet alleen iets voor een ander te doen, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen. Het woord voor 2025 was Verruimen" besloot ik! 

Maar wat moest het voor 2026 worden? Eerst dacht ik er over na wat ik graag zou willen. En dat waren een paar dingen. Fitter worden en de schuur, de bijkeuken en de laatste zaken van mijn lief uitzoeken. Dat zijn behoorlijke klussen, maar goed een jaar heeft 12 maanden. De schuur opruimen heeft in de winter niet zoveel zin dus eerst maar eens beginnen met fitter worden. 

De afgelopen drie jaar en tien maanden verbleef ik het allerliefste in mijn hoekje op de bank. Natuurlijk kwam ik daar af voor werk, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, maar toch versleet ik menig uurtje op die bank. Zeker in het begin was het soms een opgave om van die bank af te komen en voor wie zou ik eigenlijk goed voor mezelf zorgen? Die liefste was er niet meer en het heeft best lang geduurd voor ik besefte dat ik het voor mezelf mocht doen. Om dat in te zien heeft die coachopleiding goed geholpen. 

Nu was ik vorig jaar al gestart met een personal trainer en onder haar bezielende leiding trainde ik een uurtje per week. Ze is niet alleen sportlerares maar ook fysiotherapeut en ze maakt de oefeningen op maat voor mijn artrose lijf. Na verloop van tijd merkte ik dat ik me wat fitter ging voelen en in de 1e les van dit jaar sprak ze me liefdevol doch streng toe dat het tijd was om nu de oefeningen wat uit te breiden en dat het ook zou helpen als ik (met mijn luie kont van die bank af kom) en nog een keer per week ga trainen en ze maakte een heel schema voor me om dat zonder haar hulp zelf te kunnen doen. 

Daarom ging ik op zondagmorgen om 10 uur de deur uit. Want het woord voor 2026 is "Opruimen". Het opruimen van mijn luiheid, de stijve spieren en oude gewoontes die me niet meer helpen. En ook het opruimen van die schuur en al die andere dingen die nog liggen te wachten. 

Wat ik niet opruim is de liefde voor mijn lief, want die blijft gewoon al is het in een andere vorm omdat hij er niet meer is en toch altijd in mijn leven zal zijn. 

 

Sneak Peek Dikkie Dik

De slofjes zijn op de post en dus heb ik Dikkie Dik uit zijn mand gehaald en heb ik het voorpand afgemaakt. Dat was nog bijna niet doorgegaan want de kleinzonen logeerden hier en Laurens had het tasje te pakken waarin ik het breiwerk had gedaan.

Ik dacht dat het op veilige afstand lag maar zo'n mannetje groeit best hard en dus kon hij er toch bij. Hij had 1 naald uit het tasje getrokken en wilde net de andere pakken toen ik het zag en gelukkig was ik er op tijd bij en had hij alleen de naald te pakken waar geen breiwerk op stond. Never a dull moment met deze kleinzoon. 

Gister heb ik de heren van school gehaald (Laurens gaat tegenwoordig naar de voorschool en hij vindt het daar erg leuk) en ze hebben hier ook vannacht geslapen. Dat laatste ging erg goed want nu waren ze gelukkig niet rond 6 uur wakker maar pas om 8.30 uur! Kijk dat zijn nog eens tijden. Natuurlijk moest er in het grote bed nog even nagetut worden en dat vind ik toch altijd zo gezellig en zij blijkbaar ook want het hoort er voor hen ook bij. 

Vanmiddag werden ze weer opgehaald en toen de stofzuiger door het pand gehaald was ben ik met Dikkie Dik aan de gang gegaan. Alleen de hals moest ik er nog inbreien. Daarna heb ik direct de mouwen opgezet met groen want ook daar leek het me leuk om een randje gras in te breien, maar het is nog maar de vraag of ik daar genoeg groen garen voor heb en ik moet dan ook op ruitjespapier het patroon van het gras tekenen om beide mouwen gelijk te breien. 

Nu heb ik geen ruitjes papier en dat moet ik dus eerst kopen of ik brei het uit het hoofd en dan is het gras hoogstwaarschijnlijk in beide mouwen verschillend. Ik ben er nog over aan het nadenken of ik dat erg vind. 

Het was sowieso al een gedoe om Dikkie in te breien want ik had een bar slecht telpatroon. Dat komt er van als je het download van internet en print, maar ik had een dame op Martkplaza, die deze patronen te koop aanbood, benaderd om ze te kopen, maar ze heeft nooit gereageerd en dus heb ik het maar zo gedaan. 

Doen jullie dat ook met zo'n telpatroon, streepjes zetten waar je gebleven bent en aantekeningen maken? Van alles wat ik brei of haak schrijf ik op wanneer ik begonnen ben, wat het garen is waarmee ik werk en de bevindingen van het proeflapje. Voor elke gebreide toer zet ik een streepje zodat ik precies weet hoe veel toeren ik heb gebreid. Het notitieboekje heb ik al een aantal jaar en begint wat aftands te worden, maar zolang het nog niet vol is komt er geen nieuwe. Je krijgt zo een leuk overzicht van wat je hebt gemaakt en als ik eenzelfde soort garen gebruik dan hoef ik geen proeflapje meer te breien. 

Ik ga mijn best doen op de mouwen en ondertussen alvast nadenken over een volgend breiproject wat ik in gedachten heb. 

Roze op blauwe maandag!

De derde maandag van het nieuwe jaar vandaag, de dag die bekend staat als Blue Monday en waarin ons aangepraat wordt dat we met zijn allen zitten te somberen. Nu is er ook alle reden om somber te zijn als je naar alle ellende in de wereld kijkt, maar persoonlijk laat ik me daar niet door beïnvloeden. Ik vind het erg wat er allemaal gebeurd, maar ik kan er zelf niets aan veranderen, dat ligt helaas niet in mijn macht (anders had ik het allang gedaan natuurlijk), maar wat ik wel kan doen is in mijn kleine kring aardig zijn. 

Als ik het over somberen heb dan heb ik het niet over de mensen die moeten leven met een immense donkerte in hun hoofd en voor wie elke dag een worsteling is. Die hebben elke dag Blue Monday maar dan vele malen erger. Gelukkig is daar tegenwoordig meer aandacht voor en is er vandaag ook juist aandacht voor hen via de nieuwe campagne van 113 preventie. 

Ik heb het genoegen gehad om kennis te mogen maken met de bedenker van de campagne, hij zat bij mij op de opleiding, mede door hem heb ik me eens verdiept in de website van 113, want daaruit blijkt dat we voor die mensen die het zo zwaar hebben (soms/vaak) wél iets kunnen doen. 

Er is meestal wel iets wat je voor een ander kunt doen en zo maak ik het bruggetje van blauw naar roze want vorige week is mijn collega de trotse oma geworden van een kleindochter. De baby werd al aan het begin van deze maand verwacht maar ze had waarschijnlijk geen zin om met alle sneeuw ter wereld te komen en dus stelde ze het uit naar vorige week. Dat was best spannend voor de aanstaande oma en elke morgen keek ik snel in de groepsapp van onze afdeling of er al bericht was. 

Ik wilde graag iets maken voor de kersverse oma en haar kleindochter en dus legde ik Dikkie Dik even te rusten in zijn mand. Dikkie is helemaal ingebreid, alleen de hals moet er nog in en dan is het voorpand af. Ik had even gemeten bij Laurens en hij is een beetje lang, maar dat geeft niks. Als ik nu de mouwen snel opzet en afmaak dan kan ik de trui afwerken en kan hij hem nog deze winter dragen. 

Een datum hang ik er niet aan want ik ken mezelf dan heb ik geen zin meer of komt er wat anders tussendoor en duurt het allemaal veel langer. Het komt vanzelf goed. Dikkie Dik ging dus even op pauze en ik zocht een bolletje roze softfun op en breide een paar slofjes. Vandaag moest ik nog even de koortjes haken en er doorheen rijgen en zo kwamen de roze slofjes af op blauwe maandag! 

Het patroon heb ik van breimeisje.nl endat is een fijn patroon. Het enige wat ik anders doe is daar waar zij een kantsteek aangeeft daar brei ik een gewone steek. Ik heb namelijk van een breidocente geleerd dat je bij kledingstukken geen kantsteken moet gebruiken om het later mooier in elkaar te kunnen zetten. Door die cursus en de tips die ik daar kreeg lukt het me om mijn breisels mooier af te werken. 

Hier dus wat roze op blauwe maandag en gelukkig geen somberte. Wel roze tulpen!

 

Eén viool, een vleugel en een...........

Mijn schoonzus en zwager hadden al een poosje geleden kaartjes gekocht voor een concert van het Isabelle van Keulen Ensemble toen mijn zwager bedacht dat hij eigenlijk toch meer zin had om de halve marathon van Egmond te gaan rennen. Zelf begrijp ik daar niks van, maar zo kwam het dat ik gister op verzoek van mijn schoonzus naar Haarlem reisde. 

Even voor 13.00 uur glibberde ik de straat uit naar het metrostation. Daar pakte ik de metro naar Sloterdijk en vandaar de trein naar Haarlem. Ik zat maar tien minuten in de trein, maar dat was een prachtig ritje door het witte, verstilde landschap met hier en daar een hardloper, iemand die een wandeling maakte met een enorme zwarte hond en een aantal kinderen op schaatsen op een ondergelopen stukje weiland. Het leken wel plaatjes uit een ouderwets prentenboek! 

In Haarlem bleek nog amper sneeuw te liggen, maar vond ik wel mijn schoonzus en samen liepen we naar PHIL, een eigentijds muziekhuis zoals ze zelf zeggen op hun website. We gaven de jassen af bij de garderobe en gingen eerst maar eens aan de thee om even bij te kletsen en om weer warm te worden, want tjonge wat was het koud. 

Om klokslag 15.00 uur kwam Isabelle met haar collega's het podium op van de kleine zaal en werden wij vermaakt met prachtige muziek. Isabelle, met haar viool natuurlijk, een dame die de vleugel bespeelde, een heer met een bandoneon én de echtgenoot van Isabelle op de contrabas en met zijn vieren gaven ze een geweldig optreden wat voornamelijk bestond uit diverse tango's. 

Ik heb geen verstand van klassieke muziek, in mijn hoofd heb ik twee categorieën, mooi of niet mooi! En dit was prachtig. Na afloop stond er in de foyer een drankje en een hapje voor ons klaar en tevreden begaven wij ons weer naar het station met het goede voornemen om dit vaker te doen. 

In de trein terug viel er niet veel naar buiten te kijken want het was al donker, maar dacht ik nog aan de voorstelling en aan het publiek wat ruimschoots van mijn eigen leeftijd en veel ouder was. Een prettige manier om als oudere je zondagmiddag door te brengen en ik bedacht dat als ik (nog) ouder en gepensioneerd ben, dat het een goed idee is om wat meer tijd aan kunst en cultuur te spenderen. 

Nu verveel ik me thuis eigenlijk nooit, maar er zijn wel zondagen die wat saai zijn, alleen thuis. Dat is niet erg want als ik echt behoefte heb aan menselijk contact is dat altijd wel mogelijk, maar zo'n zondagmiddag de deur uit was toch wel prettig. Ik ga dus mijn museumjaarkaart maar weer eens oppoetsen. 

Gisteravond zag ik Isabelle weer, maar nu als jurylid in het programma Maestro met ook weer zulke prachtige muziek. Mocht je het niet gezien hebben dan is het de moeite waard om terug te kijken, zeker het stuk waar Jamai dirigeert. 

Het was een fijne zondagmiddag en gelukkig had mijn zwager ook genoten van zijn halve marathon én een goede tijd neergezet. Gelukkig maar! 

Ingesneeuwd!

Zo dat is een lekkere dramatische opening van dit blogje. En voor jullie nu visioenen hebben van mij samen met Tim bibberend op de bank terwijl de sneeuw metershoog tegen de gevel is aangewaaid. Dat is niet het geval. Althans het deel van op de bank zitten is wel waar, maar ik bibber niet en Tim ligt op een doos op de grond. 

Wat ook waar is, is dat ik vandaag de deur niet uit geweest ben. Ik zou sowieso al thuis werken vandaag, want na zo'n vakantie is het op kantoor niet erg warm en er lag gister al een klein laagje sneeuw, maar toen waren de straten hier nog wel schoon. 

Toen ik vanmorgen wakker werd en na een poetsbeurt en een schone, nette trui, achter mijn bureau schoof lag er nog een centimeter of twee buiten maar om een uur of 9 begon het te sneeuwen en dat hield niet meer op. Tegen half twaalf was de tuin een wit sprookje geworden waar alleen het felle groen van de halsbandparkieten en het rood van het roodborstje aan kleuren te zien waren. 

Op de radio hoorde ik over files en een snelweg in Friesland die zo besneeuwd was dat hij helemaal was afgesloten, van treinen die niet reden en van vliegtuigen die niet vlogen. Wat was ik blij dat ik in mijn warme huis zat. Al die arme mensen die wel naar hun werk moesten omdat thuiswerken niet kan en die nu zoveel ellende op hun weg kregen. 

Al gauw werd er door de directie een bericht op intranet geplaatst dat alle medewerkers die thuis kunnen werken dat ook moeten doen deze week zolang er code geel of oranje is en voor de medewerkers die dat niet kunnen is er een ander protocol in werking gezet. Veiligheid gaat boven alles. 

De kans is dus groot dat ik de rest van de week thuis werk. Dat is helemaal prima, wel wat minder gezellig zo zonder collega's om je heen, maar gelukkig hebben we Teams en spreken en zien we elkaar regelmatig. Voor de boodschappen hoef ik er ook niet uit want ik heb genoeg eten in huis. Ik zou zeker twee weken voort kunnen met alles wat er in de vriezer zit en in de voorraad kast staat. 

Tim vindt die sneeuw niks, hij is zaterdag even naar buiten geweest maar vond het al snel veel te koud aan de voeten. Vanaf de vensterbank kijkt hij naar de vogels, dat vindt hij een prettig tijdverdrijf. Er lag een platte doos tussen de bank en de stoel en daar ligt hij tegenwoordig graag op. Hij heeft hem zo lopen te verschuiven dat hij precies tussen de stoel en de bank door kan kijken. Overal in huis staan lekkere zachte mandjes, maar nee meneer ligt op een doos. 

Vanaf half december was er hier s'avonds nogal veel vuurwerk in de buurt, van die akelige harde knallen en daar schrok hij telkens van. Ik denk dat hij dat plekje daar wat veiliger vindt. Ik laat hem maar lekker gaan. 

Wij hebben het dus best gezellig samen zo "ingesneeuwd" en houden dit best nog een poosje vol. Ik hoop natuurlijk wel dat het met jullie goed gaat en dat jullie niet ergens ingesneeuwd liggen onder aan een greppel of in een file of waar dan ook. 

Welkom 2026!

Ik wens je een jaar met zoveel mogelijk zon

En met zo min mogelijk regen

Een jaar vol voorspoed

Met zo weinig mogelijk tegen

Ik wens je een jaar met zoveel mogelijk liefde

Een jaar vol van geluk 

Met alles zoveel mogelijk heel

En zo min mogelijk stuk

Een jaar met een lieflijk briesje

En heel weinig storm 

Met zo min mogelijk pijn 

Maar je gezondheid enorm 

Ik wens je een jaar met heel veel pieken 

En de dalen heel klein

Een jaar met schaterlachen en plezier

Waarin mensen aardig zullen zijn

Ik wens je een jaar met alles wat je nodig hebt

En dat nog een beetje meer

Een jaar waarin alles ten goede komt

Keer op keer, keer op keer!