Roze op blauwe maandag!

De derde maandag van het nieuwe jaar vandaag, de dag die bekend staat als Blue Monday en waarin ons aangepraat wordt dat we met zijn allen zitten te somberen. Nu is er ook alle reden om somber te zijn als je naar alle ellende in de wereld kijkt, maar persoonlijk laat ik me daar niet door beïnvloeden. Ik vind het erg wat er allemaal gebeurd, maar ik kan er zelf niets aan veranderen, dat ligt helaas niet in mijn macht (anders had ik het allang gedaan natuurlijk), maar wat ik wel kan doen is in mijn kleine kring aardig zijn. 

Als ik het over somberen heb dan heb ik het niet over de mensen die moeten leven met een immense donkerte in hun hoofd en voor wie elke dag een worsteling is. Die hebben elke dag Blue Monday maar dan vele malen erger. Gelukkig is daar tegenwoordig meer aandacht voor en is er vandaag ook juist aandacht voor hen via de nieuwe campagne van 113 preventie. 

Ik heb het genoegen gehad om kennis te mogen maken met de bedenker van de campagne, hij zat bij mij op de opleiding, mede door hem heb ik me eens verdiept in de website van 113, want daaruit blijkt dat we voor die mensen die het zo zwaar hebben (soms/vaak) wél iets kunnen doen. 

Er is meestal wel iets wat je voor een ander kunt doen en zo maak ik het bruggetje van blauw naar roze want vorige week is mijn collega de trotse oma geworden van een kleindochter. De baby werd al aan het begin van deze maand verwacht maar ze had waarschijnlijk geen zin om met alle sneeuw ter wereld te komen en dus stelde ze het uit naar vorige week. Dat was best spannend voor de aanstaande oma en elke morgen keek ik snel in de groepsapp van onze afdeling of er al bericht was. 

Ik wilde graag iets maken voor de kersverse oma en haar kleindochter en dus legde ik Dikkie Dik even te rusten in zijn mand. Dikkie is helemaal ingebreid, alleen de hals moet er nog in en dan is het voorpand af. Ik had even gemeten bij Laurens en hij is een beetje lang, maar dat geeft niks. Als ik nu de mouwen snel opzet en afmaak dan kan ik de trui afwerken en kan hij hem nog deze winter dragen. 

Een datum hang ik er niet aan want ik ken mezelf dan heb ik geen zin meer of komt er wat anders tussendoor en duurt het allemaal veel langer. Het komt vanzelf goed. Dikkie Dik ging dus even op pauze en ik zocht een bolletje roze softfun op en breide een paar slofjes. Vandaag moest ik nog even de koortjes haken en er doorheen rijgen en zo kwamen de roze slofjes af op blauwe maandag! 

Het patroon heb ik van breimeisje.nl endat is een fijn patroon. Het enige wat ik anders doe is daar waar zij een kantsteek aangeeft daar brei ik een gewone steek. Ik heb namelijk van een breidocente geleerd dat je bij kledingstukken geen kantsteken moet gebruiken om het later mooier in elkaar te kunnen zetten. Door die cursus en de tips die ik daar kreeg lukt het me om mijn breisels mooier af te werken. 

Hier dus wat roze op blauwe maandag en gelukkig geen somberte. Wel roze tulpen!

 

Eén viool, een vleugel en een...........

Mijn schoonzus en zwager hadden al een poosje geleden kaartjes gekocht voor een concert van het Isabelle van Keulen Ensemble toen mijn zwager bedacht dat hij eigenlijk toch meer zin had om de halve marathon van Egmond te gaan rennen. Zelf begrijp ik daar niks van, maar zo kwam het dat ik gister op verzoek van mijn schoonzus naar Haarlem reisde. 

Even voor 13.00 uur glibberde ik de straat uit naar het metrostation. Daar pakte ik de metro naar Sloterdijk en vandaar de trein naar Haarlem. Ik zat maar tien minuten in de trein, maar dat was een prachtig ritje door het witte, verstilde landschap met hier en daar een hardloper, iemand die een wandeling maakte met een enorme zwarte hond en een aantal kinderen op schaatsen op een ondergelopen stukje weiland. Het leken wel plaatjes uit een ouderwets prentenboek! 

In Haarlem bleek nog amper sneeuw te liggen, maar vond ik wel mijn schoonzus en samen liepen we naar PHIL, een eigentijds muziekhuis zoals ze zelf zeggen op hun website. We gaven de jassen af bij de garderobe en gingen eerst maar eens aan de thee om even bij te kletsen en om weer warm te worden, want tjonge wat was het koud. 

Om klokslag 15.00 uur kwam Isabelle met haar collega's het podium op van de kleine zaal en werden wij vermaakt met prachtige muziek. Isabelle, met haar viool natuurlijk, een dame die de vleugel bespeelde, een heer met een bandoneon én de echtgenoot van Isabelle op de contrabas en met zijn vieren gaven ze een geweldig optreden wat voornamelijk bestond uit diverse tango's. 

Ik heb geen verstand van klassieke muziek, in mijn hoofd heb ik twee categorieën, mooi of niet mooi! En dit was prachtig. Na afloop stond er in de foyer een drankje en een hapje voor ons klaar en tevreden begaven wij ons weer naar het station met het goede voornemen om dit vaker te doen. 

In de trein terug viel er niet veel naar buiten te kijken want het was al donker, maar dacht ik nog aan de voorstelling en aan het publiek wat ruimschoots van mijn eigen leeftijd en veel ouder was. Een prettige manier om als oudere je zondagmiddag door te brengen en ik bedacht dat als ik (nog) ouder en gepensioneerd ben, dat het een goed idee is om wat meer tijd aan kunst en cultuur te spenderen. 

Nu verveel ik me thuis eigenlijk nooit, maar er zijn wel zondagen die wat saai zijn, alleen thuis. Dat is niet erg want als ik echt behoefte heb aan menselijk contact is dat altijd wel mogelijk, maar zo'n zondagmiddag de deur uit was toch wel prettig. Ik ga dus mijn museumjaarkaart maar weer eens oppoetsen. 

Gisteravond zag ik Isabelle weer, maar nu als jurylid in het programma Maestro met ook weer zulke prachtige muziek. Mocht je het niet gezien hebben dan is het de moeite waard om terug te kijken, zeker het stuk waar Jamai dirigeert. 

Het was een fijne zondagmiddag en gelukkig had mijn zwager ook genoten van zijn halve marathon én een goede tijd neergezet. Gelukkig maar! 

Ingesneeuwd!

Zo dat is een lekkere dramatische opening van dit blogje. En voor jullie nu visioenen hebben van mij samen met Tim bibberend op de bank terwijl de sneeuw metershoog tegen de gevel is aangewaaid. Dat is niet het geval. Althans het deel van op de bank zitten is wel waar, maar ik bibber niet en Tim ligt op een doos op de grond. 

Wat ook waar is, is dat ik vandaag de deur niet uit geweest ben. Ik zou sowieso al thuis werken vandaag, want na zo'n vakantie is het op kantoor niet erg warm en er lag gister al een klein laagje sneeuw, maar toen waren de straten hier nog wel schoon. 

Toen ik vanmorgen wakker werd en na een poetsbeurt en een schone, nette trui, achter mijn bureau schoof lag er nog een centimeter of twee buiten maar om een uur of 9 begon het te sneeuwen en dat hield niet meer op. Tegen half twaalf was de tuin een wit sprookje geworden waar alleen het felle groen van de halsbandparkieten en het rood van het roodborstje aan kleuren te zien waren. 

Op de radio hoorde ik over files en een snelweg in Friesland die zo besneeuwd was dat hij helemaal was afgesloten, van treinen die niet reden en van vliegtuigen die niet vlogen. Wat was ik blij dat ik in mijn warme huis zat. Al die arme mensen die wel naar hun werk moesten omdat thuiswerken niet kan en die nu zoveel ellende op hun weg kregen. 

Al gauw werd er door de directie een bericht op intranet geplaatst dat alle medewerkers die thuis kunnen werken dat ook moeten doen deze week zolang er code geel of oranje is en voor de medewerkers die dat niet kunnen is er een ander protocol in werking gezet. Veiligheid gaat boven alles. 

De kans is dus groot dat ik de rest van de week thuis werk. Dat is helemaal prima, wel wat minder gezellig zo zonder collega's om je heen, maar gelukkig hebben we Teams en spreken en zien we elkaar regelmatig. Voor de boodschappen hoef ik er ook niet uit want ik heb genoeg eten in huis. Ik zou zeker twee weken voort kunnen met alles wat er in de vriezer zit en in de voorraad kast staat. 

Tim vindt die sneeuw niks, hij is zaterdag even naar buiten geweest maar vond het al snel veel te koud aan de voeten. Vanaf de vensterbank kijkt hij naar de vogels, dat vindt hij een prettig tijdverdrijf. Er lag een platte doos tussen de bank en de stoel en daar ligt hij tegenwoordig graag op. Hij heeft hem zo lopen te verschuiven dat hij precies tussen de stoel en de bank door kan kijken. Overal in huis staan lekkere zachte mandjes, maar nee meneer ligt op een doos. 

Vanaf half december was er hier s'avonds nogal veel vuurwerk in de buurt, van die akelige harde knallen en daar schrok hij telkens van. Ik denk dat hij dat plekje daar wat veiliger vindt. Ik laat hem maar lekker gaan. 

Wij hebben het dus best gezellig samen zo "ingesneeuwd" en houden dit best nog een poosje vol. Ik hoop natuurlijk wel dat het met jullie goed gaat en dat jullie niet ergens ingesneeuwd liggen onder aan een greppel of in een file of waar dan ook. 

Welkom 2026!

Ik wens je een jaar met zoveel mogelijk zon

En met zo min mogelijk regen

Een jaar vol voorspoed

Met zo weinig mogelijk tegen

Ik wens je een jaar met zoveel mogelijk liefde

Een jaar vol van geluk 

Met alles zoveel mogelijk heel

En zo min mogelijk stuk

Een jaar met een lieflijk briesje

En heel weinig storm 

Met zo min mogelijk pijn 

Maar je gezondheid enorm 

Ik wens je een jaar met heel veel pieken 

En de dalen heel klein

Een jaar met schaterlachen en plezier

Waarin mensen aardig zullen zijn

Ik wens je een jaar met alles wat je nodig hebt

En dat nog een beetje meer

Een jaar waarin alles ten goede komt

Keer op keer, keer op keer!