Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!

Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀

Knopen

Een poosje geleden kocht ik online, in de uitverkoop een mooie groene blazer. Een beetje saliegroen is het en ik was zo aangenaam verrast door de korting dat ik had vergeten om te kijken welke knopen erop zaten. Toen het jasje binnenkwam vond ik de kleur mooi en zat het als gegoten, maar er zaten grote bling-bling knopen op!

Niet helemaal mijn smaak. Of liever gezegd helemaal niet mijn smaak. Ik hoorde wel de stem van mijn oma, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan wier smaak wél bling-bling was (met hoofdletters), in mijn oor tetteren; kind wat prachtig! Nou niet dus. 

Er moesten dus andere knopen op, maar die heb je tegenwoordig niet meer zo een, twee, drie en zeker niet hier op het dorp. Een eenvoudig wit knoopje voor een overhemd zal nog wel lukken bij de Hema, maar een echt mooie knoop, passend bij het groen dat is er niet. 

Daarvoor moest ik de stad in en dat kwam er lang niet van. Ondertussen droeg ik het jasje wel en kreeg ik van niemand commentaar op die glinsterende knopen, alleen mijn zoon zei, nou die had pap niet mooi gevonden en was ik ook al een knoop verloren. Een teken dat ik er nu echt werk van moest maken. 

Gisteren ging ik met mijn schoonzus en zwager naar een voorstelling in het Delamar theater, de matinee van de musical Foxtrot. Voor ik hen zou ontmoeten bij het theater maakte ik eerst een tussenstop bij het Koningsplein en wandelde vandaar naar een knopenwinkel op de Herengracht. Nou wandelen, het was meer een overlevingstocht tussen de hordes toeristen die of met hun rolkoffertjes je de weg versperren of je opzij duwen om een foto te kunnen maken van de gracht. 

Nee het was op een drukke zaterdagmiddag geen gezellig wandeltochtje, maar toen ik eenmaal op de Herengracht was werd het rustig. Daar liepen geen toeristen, maar zat een man op zijn stoepje zijn voordeur te schilderen en belandde ik even later bij een prachtig pand met daarin de knopenwinkel. 

Binnen was het al even prachtig. Niet alleen de winkel zelf, maar ook de grote kasten vol met knopen en aan de wanden hingen overal prachtige schilderijen. Een knopenwinkel en galerie tegelijkertijd. 

Ik werd netjes geholpen en vond prachtige knopen in precies de goede kleur. Ze hadden veel meer in deze kleur en het was dus nog even moeilijk kiezen, maar het is gelukt. 

Tevreden worstelde ik me weer door de toeristenmassa naar het Koningsplein en vandaar uit door de Leidsestraat naar het Leidseplein. Daar stapten schoonzus en zwager uit de tram en begaven we ons naar het theater waar we genoten van een prachtige voorstelling. 

Vandaag wilde ik die knopen op mijn jasje naaien, maar nu ben ik zo dom geweest om geen bijpassend garen te kopen. Al weet ik niet of ze dat daar hadden. Enfin misschien heb ik borduurzijde in de goede kleur. 

                                                        

Op de foto lijken de nieuwe knopen groter dan de bling-bling knopen maar dat is optisch bedrog, ze zijn bol, maar in diameter dus net zo groot. 

Toch maar niet.

Al maanden had ik het plan opgevat om vandaag naar de handwerkbeurs in Houten te gaan. Dat leek me wel weer eens leuk en ik had mijn rooster bij de voedselbank er op aangepast. Maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik er helemaal geen zin in. Dus besloot ik vanuit mijn warme en nog zeer lekkere bed om niet te gaan, want ik had geen zin in een eind rijden (flauwekul want ik ben er met 40 minuten) en bedacht dat ik nog heel veel garen en handwerkspullen heb, dus daarvoor was het ook niet nodig. 

Mijn ochtend besteedde ik aan het huishouden en het is prettig dat de bovenverdieping weer spic en span is, zeker omdat de kleinzonen met hemelvaart komen logeren. Toen dat helemaal klaar was en de beddenboel in de tuin aan de lijn hing te wapperen ging ik met iets anders aan de slag. 

Want afgelopen week was er een pakje bezorgd. Een pakje met nieuwe snijmallen die ik een paar weken geleden had besteld bij de Chinees. Die dingen zijn daar spotgoedkoop, maar het duurt wel even voor het bezorgd is en dat is niet erg. Het is niet erg milieuvriendelijk dat besef ik maar al te goed, maar soms is een mens zwak van geest en ik praat het dan voor mezelf goed door te denken dat zo'n vliegtuig toch wel gaat en dat dat kleine pakje van mij er nog wel bij kan. 

Op de website zag het er allemaal zo leuk uit en daarom was ik erg nieuwsgierig of het in het echt ook zo leuk was. Ik werd niet teleurgesteld, er zaten schattige vogeltjes, bloemen, takjes en nog wat borduurmallen in. De hele hele middag ben ik met veel plezier bezig geweest. 

Deze kaart maakte ik met een kader met daarin een plaatje van een hortensia uit de Libelle en de nieuwe vogeltjes en een takje. 

Ze hebben ook snijmallen in het Nederlands en voor mijn nichtje die binnenkort jarig is, en veel van roze houdt, maakte ik deze kaart. Het bloementakje en de kleine bloemetjes zijn ook van nieuwe mallen. 

Die vogeltjes vind ik zo leuk!

De kaart voor mijn collega was al even af, maar ik miste er toch nog iets en voegde dus nog een takje toe.

Tompouce

Het was lekker weer toen ik vanmorgen wakker werd maar ik besloot om niet naar de bakker te lopen die voor deze koningsdag speciaal in de ochtenduren geopend was om tompoucen te verkopen. Nee ik liep naar beneden, naar de tuin, waar mijn zaterdag gekochte plantjes wachtten om in een pot te worden gezet. 

In die tuin bloeit nog wel een tompoucetulp en zo had ik toch een tompouce op koningsdag, weliswaar niet oranje/geel maar roze/geel en een met minder calorieën. Zaterdag had ik wat zomerbloeiers gekocht bij het tuincentrum en die moesten tot vandaag geduld hebben, omdat ik gistermorgen met mijn schoonzus en zwager naar een zondagochtendconcert gingen in het concertgebouw. Daar luisterden we naar prachtige muziek,  gemaakt door het orkest wat ook in Maestro zit en na een gezellige lunch met schoonzus en zwager ging ik weer naar huis. 

Vandaag was dus tuindag en het was heerlijk in de tuin, met de zon die scheen, de koolmezen die af en aan vlogen met ontbijt voor hun jonkies en het was heerlijk stil buiten. Tim vond het ook gezellig en deed mee aan het onderdeel zaklopen op de koningsspelen, nou eigenlijk meer aan het zakzitten en daar heeft hij de eerste prijs mee gewonnen. 

Alle plantjes die ik kocht staan in hun potten en er is weer een stukje opgeruimd en gewied. Wat mij betreft de perfecte koningsdag! 

PS: Is er nog iemand van plan om op vrijdag 8 mei naar de handwerkbeurs in Houten te gaan? 

Vrijdagvibes

Om even over half tien zat ik vanmorgen al in de sportschool. Op het buitenterrein was er een clubje mensen bezig met een bootcamp, aangemoedigd en opgezweept door de vrolijke eigenaar van de sportschool. Het zag er moeilijk en zwaar uit, niets voor mij maar ik ging dan ook mijn eigen rondje doen. Cardio vandaag. Fietsen, roeien, op de crosstrainer en daarna nog wat oefeningen. 

Deze sportschool is gelegen op een campus en daar heerst altijd een prettige bedrijvigheid. Sinds deze campus een aantal jaren geleden hier gevestigd is heeft het onze woonwijk veel gebracht. We kregen er niet alleen een supermarkt(je) bij, maar ook enkele restaurants en koffietentjes. In die laatste kom ik nooit, want vind het een beetje onzin om op een steenworp van mijn huis koffie te gaan drinken voor een bedrag waar ik thuis 10 kopjes voor heb, maar het draagt zeker bij aan de sfeer daar op de campus. 

Vanaf mijn sporttoestellen had ik zicht op een bepaald deel van die campus en vanmorgen zag ik enkele studentes met volle tassen wasgoed naar de wasserette lopen. Andere studenten hadden (nog in pyjama) ontbijt (met koffie gehaald) bij de supermarkt en er was een schoonmaakster druk bezig. Vanwaar ik zat kon ik haar een stoepje zien vegen en daarbij veegde ze een druif het stoepje af. De druif kwam vlak voor het raam waar ik zat terecht en een ekster die daar in de buurt rondscharrelde had hem al snel in de smiezen, maar omdat de vrouw druk aan het vegen was durfde hij nog niet dichterbij te komen. 

Een duif, die de druif ook had gezien, bleef ook op afstand maar wel in de buurt en zodra de vrouw met haar bezem en schoonmaakkar naar de gebouwen aan de overkant verdween sloegen beiden toe. De ekster won en ik zag de duif denken; shit!

Ook had ik zicht op het examenbureau waar deze ochtend diverse mensen naar binnen gingen. Niet alleen jonge studenten, maar veel vrouwen van mijn leeftijd. In gedachten wenste ik ze succes en bedacht dat ik zelf volgend jaar weer aan de beurt ben om weer examen te doen. Elke drie jaar moet dat om mijn registratie als casemanager te behouden en het is elke keer weer een pittige klus. Ik kreeg er op voorhand al een beetje stress van waardoor ik meteen harder ging fietsen. Nu dat was dan wel weer goed voor mijn beweging vandaag en gelukkig heb ik nog ruim een jaar de tijd om me voor te bereiden. Komt wel goed. 

Ik maakte mijn rondje af en liep in de zon terug naar huis. Langs het terrasje van het koffietentje waar Japanse studenten zaten te praten en te lachen en waar het heerlijk naar koffie rook. 

Thuis werd ik begroet door Tim, zette koffie en ging tevreden op de bank zitten met uitzicht op mijn sering die helemaal vol zit met paarse bloementrossen en bijna in bloei staat. Zo'n uurtje sporten brengt fijne vibes met zich mee zo op de vrijdag. 

 

Bleh, maar mèt bloem!

Toen ik donderdag aan het eind van de middag van kantoor naar huis reed was ik blij dat de werkweek er voor mij opzat en het weekend begon. Sinds begin maart is mijn collega waarmee ik samenwerk ziek en dat is natuurlijk heel erg naar voor haar, maar ook een klein beetje voor mij. Ik mis de gezelligheid van het samenwerken, het aan één woord genoeg hebben en het zorgt ervoor dat ik het extra druk heb omdat een groot deel van haar werk nu op mij neerkomt. Dat is niet erg, maar het zorgt er wel voor dat het wat veel is. Gelukkig heeft mijn manager vervanging geregeld en zo krijgt mijn collega alle tijd om te herstellen en ik weer wat minder op mijn bordje. 

Gisterochtend deed ik dus een beetje rustig aan, maar ik moest om 11.00 uur met Tim bij de trimster zijn en het neemt de nodige tijd in beslag voor ik meneer in zijn reismand heb en voor we daar zijn, want het is helemaal aan de andere kant van de stad. Met de auto goed te doen, maar toch altijd weer stressvol want hij vindt het echt niet leuk, maar het was weer nodig. 

Eenmaal weer thuis liep hij direct naar de kast waar zijn snackjes liggen en gaf luid te kennen dat hij vond dat hij wel recht had op wat lekkers na zoveel gedoe aan zijn lijf. Ik gaf hem zijn snackje en maakte voor mezelf een kop koffie en ineens was de energie op. Bleh voelde ik me! Nergens meer zin in. 

Sinds ik in de rouw ben om mijn lief ken ik deze bleh momenten maar al te goed. Rouwen kost energie en dan is je batterij voor die dag zomaar ineens leeg. Dat is een vervelend gevoel en ik heb er juist heel hard aan gewerkt om uit die dips te blijven dus ik was niet blij met deze dip. Op de site van Libelle las ik toevallig dat het op 17 april "zwarte maan" was, waardoor het energielek verklaard zou kunnen worden. 

Zwarte maan of niet ik wilde mijn vrije middag niet doorbrengen met zo'n bleh gevoel en pakte mijn knutselspullen. Ik wilde een nieuw labeltje maken voor de 25-jaar getrouwd kaart en moest deze dus stansen. Lang verhaal kort, even later zat ik met plezier te prutsen. Voor het labeltje moet ik nog even andere borduurnaalden halen, met een scherpe punt en dus keek ik naar de andere snijmallen die ik bij de Chinees had besteld. Ik heb er twee met een hele leuke rand. De ene stanst niet zo goed (het blijft natuurlijk goedkope meuk) maar de andere doet het heel goed. 

En daar ontstond weer een idee uit. Ik koos voor blauwe tinten en prikte met de mal gaatjes in een blauw vierkantje karton, dat weer in het midden van de rand paste. Op Pinterest zocht ik een borduurpatroontje van een bloem, koos de kleuren borduurzijde uit en ging aan de slag. Hij is nog niet helemaal af want er moet nog iets van gefeliciteerd of beterschap op en misschien nog iets anders ter opleuking. Daar denk ik nog even over na. 

Aan het eind van de dag had ik veel plezier gehad aan het maken van deze kaart en was het bleh gevoel omgezet naar een tevreden gevoel. 

Lekker bezig!

Gisterochtend was ik al bijtijds in de tuin te vinden. Dinsdag wordt de groenbak geleegd dus tijd om weer een deel van de tuin aan te pakken. Als ik het zo opschrijf dan klinkt het alsof ik een joekel van een tuin heb, maar dat is niet zo. Gelukkig maar, want dit stukje grond geeft al genoeg te doen, maar daar heb ik wel veel plezier in. 

De tulpen bloeien nu volop en dat is zo genieten. Vorig jaar had ik tompouce tulpen en tot mijn blijdschap kwam er daar nog een van op. Na twee uurtjes werken was de groenbak vol en weer een hoek van de tuin opgeruimd. Het bankje wat tegen de schuur staat was helemaal ingestort. Het was dan ook al zo'n 30 jaar oud en we hebben er veel plezier van gehad. De restanten heb ik uit elkaar gehaald en er een bundel van gemaakt, zo kan het deze week met het grofvuil mee. 

Tuinklus klaar dus aan de hobby maar, want daar heb ik ook zoveel plezier in. Ik had wat snijmallen besteld, eerst een paar bij zo'n goedkope Chinese onlineshop en een paar bij een echte shop. Want wat ik wilde hebben, zo'n mal om een label met een borduurdeel kon ik eerst online in NL niet vinden en bij de Chinees wel. Alleen had ik niet op de maat gelet en bleken die dus heel klein te zijn. Ach zo leert men. Blijkbaar was mijn algoritme toen zo ingesteld dat ik na nogmaals zoeken wel zo'n mal vond. Dus was het tijd om gewoon maar eens wat te proberen. 

Ik was net lekker bezig toen de brievenbus klepperde en er iemand heel hard omaaaa door schreeuwde. Laurens stond met zijn vader op de stoep. Ze kwamen langs om het water op de buitenkraan voor me open te zetten. Het is fijn dat zoon dat voor me doet, want ik kan er zelf heel moeilijk bij. Die kraan is in de kruipruimte ooit geïnstalleerd op de lange armen van mijn man! 

Zoon had ook de hogedrukspuit mee om de tuintafel van de groene aanslag te ontdoen . Wat fijn was dat want dat scheelt mij enorm met boenen. Laurens had ondertussen de cuttingmachine gezien en hij wou wel even aan de slinger draaien. Nou dat doen we maar niet en ik heb snel de spullen die gevaarlijk voor hem zijn, opgeruimd. 

Toen de tuin netjes was en de heren weer naar huis ben ik weer verder gegaan. Volgende maand is een collega 25 jaar getrouwd en ik wil voor haar een leuke kaart maken. En daar moest een borduurtje op. Uiteindelijk bleek dat het grootste malletje van de Chinese labels het beste paste bij het ontwerp wat ik had gemaakt en dus toog ik aan het borduren. De gouden ringen leken een leuk idee maar in de praktijk was het dat niet. Want het gouddraad trekt het papier helemaal stuk en dus wordt dit het niet en kan ik weer opnieuw beginnen. 

Dat geeft niet want ik heb nog voldoende tijd en ik denk dat ik hetzelfde ontwerp doe maar dan niet met goud maar met gewone borduurzijde. Het komt vast wel goed. 

Vrolijk Pasen!

Vanmorgen werd ik wakker van de wind die hard om het huis blies en ik bedacht dat dit de allereerste keer in mijn leven was dat ik op paasochtend alleen zou ontbijten. Vroeger at ik natuurlijk een paasontbijt met mijn ouders, broer en zus, later met mijn lief, weer later met onze eigen kinderen en de laatste jaren was dochter hier. 

Voor alles moet een eerste keer zijn en ik voelde me verre van zielig hoor. Daar had ik ook de tijd niet voor want Tim kwam me luid miauwend laten weten dat het tijd was om op te staan. Hoezo ben jij alleen dacht hij waarschijnlijk, je hebt mij toch. En dat is ook zo. Toch draaide ik me nog even om want met die wind was mijn warme bed te lekker om al op te staan. En met dat ontbijt kwam het ook goed want een uurtje later zat ik aan de koffie met een croissant en verse aardbeien. 

Daarna was het tijd om de keuken in te gaan want vanavond kwamen alle leden van ons gezin eten. Ik had voor ieder wat wils voorbereid en als klap op de vuurpijl de tafel mooi gedekt met een paastafelkleed en mooie servetten. Ook had ik het doosje met paasspullen opgezocht en versierde ik de tafel met kuikentjes en paas eierdoppen, er zaten warempel nog wat oude kaarsjes in in de vorm van een ei en andere paasprullaria. Een vaasje met gele tulpen op tafel en klaar was het. 

Gisteren was ik al op tijd bij de plaatselijke chocolaterie om voor de kleinzonen een paasei te kopen en voor de groten ieder een minidoosje met bonbons. Toen ik klein was kreeg ik van mijn oma een paasei van diezelfde chocolaterie en die traditie houden we in ere. Dus bij ieder bord werd een doosje gezet. 

En daar was het spul. Laurens stapte de drempel over met een bos bloemen in zijn handen. Kijk oma bloemen! Mooi? Ja heel mooi schat. Het was een coproductie hoorde ik want Arthur had ze uitgezocht en Laurens mocht ze geven. Ze trokken hun schoenen uit en liepen de kamer in. Oh wauw kijk hoe mooi de tafel eruit ziet hoorde ik Arthur zeggen en Laurens kwam de keuken ingerend en riep, oma kom kijken, tafel mooi! Hij gaat steeds beter kletsen en het is leuk dat de versiering uit de oude doos zo in de smaak viel bij de heren. 

Pasen, voor de een is het een dag om naar de kerk te gaan en stil te staan bij het Paasverhaal, een ander doet er misschien niets aan en voor ons is het altijd een dag om even samen te zijn met lekker eten en even stil te staan bij hoe goed we het samen hebben. 

Ik wens je in elk geval een hele tweede paasdag! 

Paasproefjes

Mijn weekje vakantie is bijna voorbij, morgen mag ik weer aan de slag en dat is ook weer goed. Ondanks de herinneringen of misschien wel dankzij de herinneringen was het een goede week. Een aantal dingen die ik me voorgenomen had, zoals in de tuin aan de slag en een start maken met de schuur opruimen heb ik gedaan, maar natuurlijk zijn er ook dingen waar ik niet aan toe ben gekomen. Ik had voor mijn verjaardag een boekenbon gehad en daarvan had ik het nieuwste boek gekocht van Elizabeth George en de bedoeling was dat ik daar deze week eens fijn in zou beginnen. Niet dus. 

Helemaal niet erg want ik heb me erg vermaakt met borduren. Ik ben aan de slag gegaan met de labels die ik van Elizabeth had gekregen en dat was zo leuk om te doen dat ik helemaal de smaak te pakken kreeg. Door de jaren heen heb ik flink veel strengetjes borduurzijde verzameld en dat heb ik opgezocht, wat patroontjes uitgezocht en aan de slag gegaan. 

Een paar patroontjes vond ik op een website waar ook heel duidelijk uitgelegd werd hoe je die labels zelf maakt. Er stond een foto bij van een embossing/cuttingmachine van de Action. Nu moest ik toevallig naar de Action om schoonmaakdoekjes te halen en om daar te komen moet je altijd door het gangpad lopen met de knutselspullen. Dat nodigt natuurlijk uit tot even neuzen en daar stond ineens, hoog opgestapeld, zo'n machine en hij was nog goedkoper dan de dame in het filmpje aangaf. 

Toen heb ik hem mezelf cadeau gedaan. Er zit één mal bij en thuis ben ik er mee aan de slag gegaan. Ik kreeg er zoveel lol in dat ik de snijmallen voor de labels ook online heb besteld. Nu de werklaptop niet open hoefde had ik alle ruimte om aan de knutsel te gaan. 

Als ik op andere blogs kijk wat een mooie kaarten er daar allemaal gemaakt worden dan steken die van mij er nog een beetje schraal bij af, maar het is een begin en ik vind het fijn om te doen. Zo'n klein borduurtje schiet ook lekker op. 

Voor deze kaarten heb ik de labels gebruikt om een patroontje te prikken van een paaseitje wat ik vervolgens heb geborduurd en met het nieuwe apparaat heb ik de paarse randen uitgesneden met de bijgeleverde mal. Verder heb ik het een beetje gecombineerd met de dingen die ik allemaal nog had. 

Inmiddels heb ik alles weer netjes opgeruimd want het knutselen moet morgen weer plaatsmaken voor werken en dat moet aan een opgeruimd bureau. Nu moet ik nog stofzuigen maar Tim ligt zo lekker te slapen dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om dat nu te gaan doen want hij is bang voor de stofzuiger. Misschien dan toch tijd maken om aan mijn nieuwe boek te beginnen. 

Een vestje en een verzoek

Onlangs is mijn oudste neef papa geworden van een zoon waardoor mijn zus nu ook oma is.Hoe leuk is dat!  Ik heb een vestje voor hem gebreid. Dat was erg leuk om te doen. Eigenlijk heb ik geen idee of ze wel van een eigengebreid vestje houden en daarom kocht ik er nog een lief truitje bij en een broekje vol met hommeltjes. 

Ik breide het vestje tussen de Dikkie Dik trui door en het verschil tussen zo'n klein babyvestje met die trui was best groot. Daarmee vergeleken was Dikkie Dik een behoorlijke lap trui. Afgelopen dinsdag had Laurens hem aan. Kijk Dikkie Dik, zei hij tegen me, hij wil hem graag dragen maar eigenlijk is hij nog een pietsie te groot, maar dan heeft hij er lang wat aan. 

Ik heb nu even geen breiwerk op de pennen, maar dat is niet erg want de zigzagdeken ligt er nog en daar haak ik s'avonds als ik wat tv kijk graag een toertje aan. Lang zal het niet duren voor ik weer een breiwerk opzet want hoewel ik op zoek was naar een goed patroon voor een kabeltrui voor Arthur heeft hij nu ineens iets anders bedacht. 

Daar verraste hij me mee en ik weet ook nog niet of het gaat lukken want ik zal er eerst een inbrei of borduurpatroon van moeten vinden of moeten maken. Maar goed het is sowieso leuk dat hij met een verzoek komt dus ik ga mijn best voor hem doen. 

Vier jaar verder

Ik heb een weekje vakantie, want vandaag is het de sterfdag van mijn lief en dan is het fijn om even niets te hoeven. Gewoon maar even de dag laten komen zoals het gaat. Even niet de wekker op half zeven maar op mijn gemakje wakker worden.

Het is niet zo dat ik de hele week heb lopen huilen, maar het is wel als een constante factor aanwezig en dat mag er zijn. Maandagmorgen was ik al bijtijds in de tuin te vinden want daar was genoeg te doen. De zon scheen, de vogels floten en ik heb de klimroos gesnoeid en de linkerborder gewied. Toen was de GFT kliko al bijna vol en moest ik wel stoppen. 

Dezelfde middag moest ik kattenbakvulling halen en toen ik toch in het tuincentrum was gaf ik gehoor aan de roep van wat viooltjes die om het hardst riepen; neem ons mee? Tja daar kon ik geen weerstand aan bieden en zo was ik gistermorgen weer bijtijds in de tuin te vinden om die viooltjes in een pot te zetten om daarna in de schuur aan het opruimen te gaan. 

Het was fijn in de tuin zo met Tim om me heen die heel graag mee de schuur in wilde want daar rook het naar muizen. Er lag er ook een, maar die had het loodje gelegd waarop Tim en ik hem een plechtige begrafenis hebben gegeven. Ik zat tenslotte toch in mijn rouwtuin dus dat ging in een moeite door. 

En hoewel verleden en heden een beetje door elkaar liepen, het is toch heel raar dat je op 23 en 24 maart nog precies weet wat je op die data vier jaar geleden deed, was er ook tijd voor fijne dingen, zoals even oppassen op Laurens zodat hij niet mee naar het zwembad hoefde waar zijn grote broer les heeft. Zo'n kleine man leidt je lekker af. Sterker nog je krijgt op je kop als je het duplo huis niet naar zijn zin bouwt. Niet goed, oma! 

Vandaag ben ik ook goed doorgekomen. Vanmorgen even naar de markt waar ik mijn schoondochter trof en we samen koffie dronken en vanmiddag heb ik heerlijk zitten prutsen aan borduurtjes op de labels die Elizabeth voor me maakte. Vanavond kwam de hele familie opdraven om samen te eten en was het fijn om er even samen bij stil te staan. 

Inmiddels doet de vaatwasser zijn best op een volle, vieze vaat en is het morgen weer gewoon donderdag. Het leven draait door al is het met heimwee naar hem. Heimwee met een glimlach!

Mijn kleine tuinman!

Daar is Dikkie Dik

Het is maar goed dat ik niet de Dikkie Dik in de sneeuw heb gebreid want op deze stralende lentemorgen, waar geen vlokje sneeuw te bekennen viel, heb ik de "Dikkie Dik in het gras" trui overhandigd aan zijn nieuwe eigenaar. Laurens haalde hem uit het tasje en riep kijk Dikkie Dik en toen hij hem aan had en ik vroeg of hij hem mooi vond, zei hij vol overtuiging, ja mooi! Kijk dat is fijn zo'n tevreden kleinzoon. 

Ik heb zowel de trui als de kleinzoon mee naar huis genomen, de trui omdat ik zag dat ik bij de mouw toch nog vergeten was om een draadje af te hechten en de kleinzoon ging mee omdat zijn grote broer vanmiddag zijn verjaarspartijtje heeft met zijn vriendjes en vriendinnetjes en dan is het fijn als de peuter het partijtje niet in de war schopt omdat hij nog te klein is om mee te doen. Bovendien vind ik het gezellig om hem hier te hebben en één op één tijd met hem te hebben. Aan het eind van de middag breng ik hem weer thuis en vieren we nog de verjaardag van Arthur met de rest van de familie. 

Hij heeft gespeeld met de garage en de auto's, we hebben samen al twee puzzels gemaakt en natuurlijk een heleboel boekjes, waaronder die van Dikkie Dik in het bos, gelezen. We hebben een boterhammetje gegeten en nu ligt meneer heerlijk een middagdut te doen. Dan is hij straks weer uitgerust voor nieuwe avonturen. 

Ondertussen ben ik bezig met de draadjes af te hechten van een ander project, wat ik nog niet kan laten zien omdat het nog niet helemaal af is en omdat het een cadeautje wordt. 

Nu Dikkie Dik klaar is ben ik aan het nadenken wat het volgende breiproject gaat worden. Een week of wat geleden heb ik in de uitverkoop bij Blij dat ik Brei een pakket van 20 bolletjes tweed garen gekocht in een camelkleur. Dat leek me mooi om een dekentje van te breien met kabels, maar toen het kwam en Arthur het garen zag vond hij het een mooie kleur én lekker zacht. Wil je daar een trui van, vroeg ik. Ja dat wilde hij wel en het moest een stoere trui worden. Eén met kabels dus. En daarom ben ik nu een patroon aan het zoeken voor een mooie kabeltrui voor een garen met een stekenverhouding van 22-18. Dat is nog even een puzzel, maar dat komt goed. De voorpret over zo'n nieuw project is minstens zo leuk als het breien zelf. 

Huizenruil

Maandag zat ik thuis te werken toen ik een schel gefluit hoorde vanuit de tuin. Bleek dat het vogelhuisje wat aan de schuur hing er was afgevallen en op het bankje daarvoor terecht was gekomen. Boven op dat gevallen huisje zat een koolmees schril te fluiten. Ach gossie, het echtpaar Koolmees had ik juist de week ervoor druk in de weer gezien met de inspectie en de eerste bouwmaterialen die aangeleverd werden om een nestje te bouwen. En nu lag dat huis zomaar op zijn kant. 

Ik ging naar buiten en hing het nestkastje weer op zijn plek in de hoop dat het echtpaar Koolmees weer verder zouden gaan met de inrichting. Het was heerlijk weer en Tim ging lekker de tuin in en ik werkte weer verder tot ik opnieuw kabaal hoorde. 

Nu bleek de kater van de buren van de andere hoek op het dak van de schuur te zitten. Daar waren zowel het echtpaar Koolmees als Tim niet blij mee en dat werd duidelijk gemaakt door boos te fluiten en  respectievelijk hard te miauwen. 

De buurkater is nog maar een puber van ongeveer 9-12 maanden oud. Het is een mooi, cypers meneertje en erg vriendelijk van aard. Eerst kwam hij alleen in de straat aan de voorkant van de huizen en als ik hem daar tegenkwam dan kwam hij altijd een kopje geven en een praatje maken. Soms komt hij al aanhollen als hij me ziet aankomen.

Inmiddels is hij zo groot en sterk dat hij nu vanuit zijn eigen tuin op de schuur kan klimmen en alle schuurdaken over wandelt naar mijn schuur en vanaf daar vriendschap wil sluiten met Tim. Die moet daar niet zoveel van hebben. Toen Tarcen (zo heet hij) pas kwam buurten werd hij erg boos, inmiddels is dat minder maar hij is nog steeds niet erg gastvrij en maandag liet Tim hem weten niet van zijn bezoek te zijn gediend waarop Tarcen de kuierlatten nam en op zijn gemakje weer naar zijn eigen schuur wandelde. 

Na de lunch zag ik het echtpaar Koolmees weer met bouwmaterialen aanvliegen. Gelukkig maar, maar de rust duurde niet lang want daar kwam Tarcen weer aangewandeld en omdat Tim inmiddels binnen aan zijn middagdut bezig was wilde hij nu wel de tuin inkomen. Terwijl ik aan de telefoon zat zag ik hoe hij zich over de rand van het schuurdak vouwde en met éen poot houvast zocht op het vogelhuisje wat daar vlak onder hing. Dat ging natuurlijk niet goed en voor mijn ogen donderde kat én vogelhuis naar beneden. 

Toen ik mijn gesprek had afgerond snelde ik weer naar buiten waar Tarcen zo van schrok dat hij via de schutting vluchtte, gelukkig leek hij niks te mankeren, maar het vogelhuis had wel ernstige schade opgelopen want het dak lag eraf. Arm echtpaar. 

Gelukkig heb ik nog een vogelhuisje dat vanwege de kerstverlichting even in de schuur stond en dus heb ik dat vogelhuisje maar opgehangen in de hoop dat het echtpaar hier genoegen mee zou nemen. Ze kwamen eind van de middag wel een kijkje nemen, maar verder leken ze niet enthousiast. 

Vandaag werkte ik weer thuis en tot mijn grote blijdschap zag ik dat het echtpaar inmiddels druk bezig is om in het andere huisje een nestje te bouwen. Tim had ik gevraagd om tijdens mijn werkdagen buitenshuis goed op te letten en Tarcen weg te jagen zodra hij maar een poot zou uitsteken naar het huisje. 

Of Tim dat ook echt gedaan heeft of dat Tarcen zo geschrokken is van zijn val en daarom niet meer durft zal ik nooit weten, maar het huis hangt nog en er wordt druk gewerkt aan de inrichting. 

Het is natuurlijk heel raar dat ik eerst zo meeleef met die vogels die hun huis kwijt zijn en nu zo blij ben dat ze weer een huisje gevonden hebben, maar goed dat is dan maar zo. Ik verheug me weer op kleine koolmeesjes die gaan uitvliegen. Voor Tim hoeven ze niet bang te zijn (dat zijn ze ook niet) want die doet geen enkele moeite om een vogel te vangen. Hij vindt het leuk om er naar te kijken maar geeft de voorkeur aan zijn brokjes in plaats van zelf gevangen vogel. Want daar zit geen saus bij! 

Tim houdt de wacht!

 

Resultaat van de fotoshoot!

Chocolade in plaats van roze!

Toen ik donderdag uit mijn werk kwam lag er leuke post op de mat! Elizabeth heeft labels voor me gemaakt en opgestuurd. Er zat een mooie kaart bij en het kleurde mijn dag, na een pittige werkweek. Zo lief!! 

Natuurlijk was ik het liefste met die labels aan de gang gegaan, maar er stonden andere dingen op het programma die al eerder gepland waren of die als eerste af moesten. Vrijdag had ik een lunchafspraak met een vriendin en daar moest ik zo ongeveer drie kwartier voor rijden. Dat moest zij ook en dus treffen we elkaar dan mooi in het midden. We zijn al vaker in dat restaurant geweest en nu ging de reis ook weer voorspoedig tot het laatste stukje. Toen stond ik voor een brug die open stond en niet meer dicht ging. Hij bleef zo'n meter boven de grond hangen. Tja daar ging mijn fordje niet overheen. Vanuit de auto zag ik het restaurant al en er zat niks anders op dan maar even om te rijden. Dat was de moeite waard want het was fijn om haar weer te zien en bij te kletsen. 

Gisteren was ik druk met slofjes breien. Toen ik onlangs de roze slofjes voor mijn collega had gebreid omdat ze oma was geworden bedacht ik al met het afhechten van het laatste draadje dat roze misschien niet zo'n goede keuze was omdat veel mensen niet meer van het traditionele, roze voor een meisje en blauw voor een jongetje, houden bij een geboorte. Dus schreef ik op het kaartje dat als haar kleindochter niet van roze houdt ze ook een andere kleur mag kiezen. 

Mijn collega vond de slofjes schattig maar haar dochter houdt dus inderdaad niet van roze en wilde graag gebruik maken van het aanbod. Dat was helemaal prima maar welke kleur moest het dan wel worden. En de wens bleek chocoladebruin te zijn. Die kleur had ik niet op voorraad, althans geen garen in die kleur om slofjes te breien. Ik keek bij de Zeeman of ze supersoft in het chocoladebruin hadden maar dat was meer zeezout karamel. 

Dus ik moest naar de stad, maar omdat ik het toch niet kon laten om naar spulletjes te kijken om kaarten te maken, kwam ik op een website waar ze ook breigaren verkochten en zij hadden chocoladebruin van Lang Yarns Atlantis. Precies hetzelfde garen waarmee ik de Dikkie Dik trui aan het breien ben. Dat breit lekker en is zacht genoeg voor een baby. Echte babywol heb je bijna niet in chocoladebruin. 

Belofte maakt schuld en omdat ik de kersverse oma aanstaande donderdag live ga ontmoeten bij ons teamoverleg moesten de slofjes voor donderdag af zijn en daar heb ik dus aan gewerkt en inmiddels zijn ze af. 

Vandaag moet ik ook nog een ander klusje doen. Want wat deed ik woensdag? Nou woensdag had ik een fotoshoot! Ik ben bezig met de voorbereidingen om mijn eigen coachpraktijk op te zetten en daar hoort ook een website bij en op die website moeten fatsoenlijke foto's van mijn hoofd komen. Laatst sprak ik iemand die hele mooie foto's op haar website heeft staan en ik vroeg het adres, trok de stoute schoenen aan en mailde de fotograaf. 

Het was erg buiten mijn comfortzone om te poseren voor die foto's, maar zowel de visagiste die me heel mooi had opgemaakt en de fotografe waren zo aardig en stelden me zo op mijn gemak dat het een hele leuke middag werd. 

Nu heb ik een bestand gekregen met zo'n 60 foto's en daar moet ik er dan vier uit kiezen. Ga er maar aanstaan om 60 keer je eigen hoofd te zien. 

Er liggen ook nog wat andere dingen te wachten, maar gelukkig heb ik eind maart een weekje vrij en dan ga ik toch echt een dag reserveren om eens heerlijk met die labels aan de slag te gaan. 

Een jarige, een herstelde en een comfortzone!

Wat een heerlijke stralende dag is het vandaag. Het is ook een feestelijke dag want Arthur is vandaag jarig, hij wordt alweer acht jaar én ik heb een vrije dag vandaag! 

Als ik een dag vrij wil hebben dan moet ik dat ruim op tijd in mijn agenda zetten want anders loopt deze vol met afspraken. Aan het begin van het jaar had ik deze dag op vrij gezet, het leek me leuk om dan de jarige van school te halen, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat het deze week voorjaarsvakantie is en dat de jarige job dus in Frankrijk is. Hij heeft zelfs twee weken vakantie en dus is hij bij zijn Franse familie. 

Dat is natuurlijk erg leuk voor hem en omdat zijn Franse oma een huis heeft aan de voet van de Pyreneeën heeft hij daar nu skiles samen met zijn neefje. Ik kreeg gisteren al filmpjes van de eerste lessen in de sneeuw met op de achtergrond een strakblauwe lucht. Hoe heerlijk is dat om zoveel plezier te hebben.

Voor zijn Franse oma's en opa is het natuurlijk ook heerlijk om zijn verjaardag met elkaar te kunnen vieren en in maart als hij weer terug is dan vieren we het hier ook nog met de Nederlandse familie. Dubbel feest dus voor hem! 

Ondertussen had ik die vrije dag gewoon laten staan, het is wel eens lekker om zomaar eens tussendoor een dagje vrij te hebben en ik was nog aan het bedenken wat ik dan eens zou gaan doen toen er iets op mijn pad kwam. Iets wat ik al een tijdje wilde doen, maar omdat het heel erg buiten mijn comfortzone valt had ik daar nog geen actie op genomen. 

En nu vielen de puzzelstukjes zomaar in elkaar en ga ik het gewoon doen! Als het goed uitpakt en het was leuk dan zal ik er vast nog wel eens iets over vertellen. 

Ik moet daar wel de deur voor uit en daarom is dochter hier vandaag aan het werk om op Tim te passen. Het lijkt weer goed te gaan met hem. Zaterdag belde de dierenarts dat er geen blaasgruis en ook geen bacteriën waren gevonden in de kweek. Ze weten niet waardoor hij dus blaasontsteking heeft gekregen maar dat schijnt voor te komen bij katers. 

Ik moest nog wel doorgaan met de pijnstillers en proberen om hem wat meer te laten drinken, wat meer snackjes te geven en wat natvoer zodat hij meer vocht binnenkrijgt. Drinken doet hij goed, ik zag hem in de tuin alweer regenwater drinken en hij heeft het goed in zijn oren geknoopt dat hij meer snackjes mag want zodra ik maar in de keuken ben, gaat hij voor de kast hard zitten miauwen. Hij is weer ondeugend en bemoeit zich weer met mijn mail door over het toetsenbord te lopen als ik niet uitkijk en gooit mijn breinaalden op de grond als hij de kans krijgt. 

Al met al dus een feestelijke dag met een jarige, een herstelde kat en nu die comfortzone nog! 

Zielig!

Woensdag kwam ik thuis van werk en ging de kattenbak verschonen. Het viel me op dat er veel meer plasjes in zaten dan normaal. Ik gebruik goed klonterend kattengrit zodat je die er makkelijk uit kunt scheppen. Ik check dat twee keer per dag want Tim is erg gesteld op een schone bak en dat snap ik want ik hou zelf ook van een schone wc. 

Toen de bak schoon was en ik vers grit erin geschept had ging hij direct op de bak en bleef daar veel langer zitten als normaal. Na een half uurtje hoorde ik hem weer naar de bak gaan. Er gingen wat alarmbellen af en jawel na een kijkje vond ik weer kleine plasjes. Tim zelf was vrolijk, at, dronk, kwam knuffelen en speelde fanatiek met zijn vogel. 

Nu weet ik dat katten die pijn hebben of ziek zijn dat niet zo goed laten zien, maar het leek me dat als je nog zo fanatiek tegen een vogel aan kunt meppen en de trap op en neer kunt rennen als een malle, dat hij zich niet zo ziek voelde, dus ik keek het nog even aan. 

Donderdagochtend was ik om 6,50 beneden en checkte als eerste zijn bak. Weer veel kleine plasjes vond ik daar en ik vertrouwde het niet en besloot thuis te gaan werken in plaats van naar kantoor te gaan. Tim gaf nog steeds geen blijk van pijn of ongemak, maar toch. Om negen uur kon ik de dierenarts bellen en toen ik dat deed en het uitlegde zei een vriendelijke assistente; we nemen geen risico kom maar met hem langs om 10.20 uur.  

Ik verschoof wat teams afspraken en haalde de reismand van boven en zette Tim erin. Ondertussen was hij weer vaak naar de bak geweest en miauwde dan best wel zielig. Blijkbaar had hij nu toch wel pijn. Bij de dierenarts moesten we even wachten en Tim was helemaal achter in de reismand gekropen en keek heel zielig toen de dierenarts hem eruit haalde. 

Bij het onderzoek legde hij zijn koppie op mijn hand en onderging het gelaten. De dierenarts onderzocht hem en ze kon niet echt iets vinden, hart en longen klonken goed, maar ze vertrouwde het ook niet helemaal en dus moest hij blijven zodat ze urine konden opvangen en onderzoeken. Ze gaf hem wel alvast een pijnstiller. 

Toen de reismand weer op tafel werd gezet kroop hij daar snel in terug maar helaas mocht hij dus niet mee naar huis. Hij keek zo zielig en ik vond het zo lastig om hem daar achter te laten, maar ja alles voor zijn bestwil. 

Thuis was het zo stil zonder hem en vond ik het lastig om me op mijn werk te concentreren. Om vijf uur belde de dierenarts dat het gelukt was om urine af te nemen en die zag kersenrood dus was/is er sprake van een blaasontsteking. Wat voor soort weten ze nog niet want dat staat op kweek en horen we nog. Wel mocht ik hem ophalen want de dierenarts vertelde dat hij zich niet happy voelde en erg graag naar huis wilde. 

Dochter ging mee hem ophalen en hij was blij ons te zien. We hebben pijnstilling meegekregen en thuis was hij weer zijn vrolijke zelf. Hij bleef wel bij ons in de buurt. Vandaag doet hij nog steeds kleine plasjes maar hij eet en drinkt goed en slaapt heel veel. 

De dierenarts zei dat we hem extra liquid snackjes mogen geven met een beetje water er door en daar is hij dol op dus hij zit regelmatig voor de kast waar de snackjes liggen. Zo van ik ben zielig dus ik mag nog een snackje. Het wachten is nu op de uitslag van de kweek en of hij dan medicijnen nodig heeft. 

Ik wist natuurlijk al hoe dol ik op hem ben en hoe fijn het is dat hij bij mij woont, maar dat werd nu toch even bevestigd. Dit weekend had ik niet zoveel plannen, behalve even een boodschapje doen, maar anders had ik die afgezegd om zoveel mogelijk bij hem te zijn. 

Vanmiddag heb ik dan ook de mouwen van de Dikkie Diktrui afgemaakt en dan kan ik morgen beginnen aan de afwerking. En ondertussen maar duimen dat het snel weer overgaat en hij weer kan plassen zonder pijn. Arme, zielige Tim!

Inspiratie en een oude hobby.

Het was even wat druk de afgelopen weken dus van bloggen kwam het niet en van blogjes lezen amper. Soms is dat zo. Alleen vorige week woensdag van 7.30 uur tot 9.00 uur had ik zat tijd om te bloggen en blogjes te lezen want toen stond ik in de file. 

En in zo'n file, als je steeds lang stil staat en dan weer een meter op mag schuiven, heb je zat tijd om te bloggen maar dan heb ik mijn laptop natuurlijk niet bij me. In mijn hoofd maak ik dan wel een blog want een paar auto's voor mij op de tweede baan stond een auto met de tekst sleufloze........ De rest van de tekst was weggevallen omdat er een andere deur in de bestelauto was gezet maar dat ene woord gaf mij stof tot nadenken. Want om wat voor sleufloze zaken ging het hier? Ik ben er nog steeds niet achter, maar het hielp mij de tijd te doden. 

Vorig weekend had ik bedacht om de mouwen van de Dikkie Dik trui af te breien. Daar had ik echt zin in, maar het lot besloot anders toen het de donderdag daarvoor, zomaar uit het niets, in mijn nek schoot. Ik heb wel geprobeerd om wat te breien maar het schoot niet erg op. Maandag kon ik de boel weer een beetje bewegen en de oefeningen van mijn personal trainster op de sportschool hielpen ook om alles weer in de juiste stand te zetten. 

Dus ga ik dit weekend proberen om die mouwen af te krijgen. En toch ben ik daar vandaag niet aan begonnen want een week of wat geleden las ik bij Elizabeth over kikkerkaarten en daar werd ik eigenlijk een beetje verliefd op. Hoe ik ook zocht op internet zulke borduurlabels zijn dus niet te koop. Elizabeth maakt ze zelf en daar heeft ze een mal voor. Die heb ik niet. 

Als ik dat soort leuke dingen zie dan heb ik de neiging om meteen naar een winkel te gaan en dat aan te schaffen, maar gelukkig zit er hier niet zo'n winkel in het dorp en had ik geen tijd om naar de stad te gaan. Geen idee trouwens waar er nu een hobbywinkel zit want de winkel waar ik ooit veel kwam is weg.

Bovendien heb ik nog twee dozen met spullen om kaarten te maken want dat heb ik jaren geleden best wel veel gedaan. Een poosje geleden was ik al half en half van plan om die spullen maar weg te geven omdat ik er toch niets meer mee deed, maar nu bood het kansen. Vandaag heb ik die dozen maar eens uitgezocht en wat heb ik nog veel! Een lamp om te embossen, heel veel mallen om te embossen, te borduren en uit te snijden. Ook had ik nog veel glinsterend garen om te borduren, veel papier en van alles en nog wat. 

Eerst heb ik die dozen maar eens afgestoft en alles eruit gehaald. Tim kwam me helpen want er zat ook een beestje in en die schrok zich natuurlijk een hoedje van zoveel licht. Helaas voor hem heeft hij het niet overleefd want Tim heeft hem gevangen. 

Ik heb alles uitgezocht en gesorteerd. Die dozen hebben hun tijd wel gehad en ik had nog een nieuwe kunststof bak en daar is alles wat nog goed is, netjes in opgeborgen. Alle garenklosjes heb ik uit de war gehaald en die zitten nu met zijn allen gezellig in een oud koektrommeltje. En toen ik alles uitgezocht had ben ik aan de slag gegaan en heb ik met wat ik nog had weer eens een kaart gemaakt. 

Als ik op jullie blogs lees hoeveel mooie dingen jullie maken dan denk ik wel eens, had ik daar ook maar tijd voor en vanmiddag maakte ik er tijd voor. De zon scheen, er stond een lekker muziekje op en ik heb heerlijk zitten borduren. Zo fijn om te doen. Wat een heerlijke zaterdagmiddag. 

Misschien toch maar eens op zoek naar een hobby winkel. Ik verheug me er nu al op, maar nu ga ik vanavond toch eerst aan de mouwen voor de Dikkie Dik trui. 

Verruimen én Opruimen!

Vanmorgen werd ik wakker en wist meteen; vandaag is het de 25e van de maand. Dat betekent dat ik vandaag precies drie jaar en 10 maanden geleden zo plotseling mijn lief verloor. Nog steeds is die 25e van de maand altijd even extra aanwezig. Niet meer zo heftig als in het begin, meer van oh ja het is de 25e maar toch is het altijd een dag waarin ik weer even stil sta bij dat heftige moment. 

Het gemis blijft maar het verdriet is zachter geworden al laait het soms (op de meest gekke momenten) weer even op. Vanmorgen had ik geen tijd om er lang bij stil te staan want ik had een afspraak. Een afspraak met mezelf, namelijk ik zou met mezelf naar de sportschool gaan. 

Ja ik stond er zelf ook versteld van, ik die een bloedje hekel aan sporten heeft en die op zondagmorgen om 10 uur de deur uitgaat om te gaan sporten. Als mijn lief dit had kunnen zien dan zou hij gedacht hebben, wie is die vrouw? Dat kan nooit mijn Annemarie zijn. En toch wandelde ik om 10 uur de deur uit, in het zonnetje door een doodstille straat naar die sportschool! 

Ergens tussen kerst en nieuwjaar las ik op X bij een dame dat ze ieder jaar een nieuw woord geeft, en met dat woord gaat ze dan aan de slag. Daar dacht ik over na en dat leek me heel mooi. Omdat we nog aan het eind van het jaar stonden bedacht ik eerst welk woord dan het beste passend was voor 2025. Aan het begin had ik bedacht dat ik de verdieping in wilde met de coachopleidingen én ik wilde wat vrijwilligerswerk gaan doen om niet alleen iets voor een ander te doen, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen. Het woord voor 2025 was Verruimen" besloot ik! 

Maar wat moest het voor 2026 worden? Eerst dacht ik er over na wat ik graag zou willen. En dat waren een paar dingen. Fitter worden en de schuur, de bijkeuken en de laatste zaken van mijn lief uitzoeken. Dat zijn behoorlijke klussen, maar goed een jaar heeft 12 maanden. De schuur opruimen heeft in de winter niet zoveel zin dus eerst maar eens beginnen met fitter worden. 

De afgelopen drie jaar en tien maanden verbleef ik het allerliefste in mijn hoekje op de bank. Natuurlijk kwam ik daar af voor werk, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, maar toch versleet ik menig uurtje op die bank. Zeker in het begin was het soms een opgave om van die bank af te komen en voor wie zou ik eigenlijk goed voor mezelf zorgen? Die liefste was er niet meer en het heeft best lang geduurd voor ik besefte dat ik het voor mezelf mocht doen. Om dat in te zien heeft die coachopleiding goed geholpen. 

Nu was ik vorig jaar al gestart met een personal trainer en onder haar bezielende leiding trainde ik een uurtje per week. Ze is niet alleen sportlerares maar ook fysiotherapeut en ze maakt de oefeningen op maat voor mijn artrose lijf. Na verloop van tijd merkte ik dat ik me wat fitter ging voelen en in de 1e les van dit jaar sprak ze me liefdevol doch streng toe dat het tijd was om nu de oefeningen wat uit te breiden en dat het ook zou helpen als ik (met mijn luie kont van die bank af kom) en nog een keer per week ga trainen en ze maakte een heel schema voor me om dat zonder haar hulp zelf te kunnen doen. 

Daarom ging ik op zondagmorgen om 10 uur de deur uit. Want het woord voor 2026 is "Opruimen". Het opruimen van mijn luiheid, de stijve spieren en oude gewoontes die me niet meer helpen. En ook het opruimen van die schuur en al die andere dingen die nog liggen te wachten. 

Wat ik niet opruim is de liefde voor mijn lief, want die blijft gewoon al is het in een andere vorm omdat hij er niet meer is en toch altijd in mijn leven zal zijn. 

 

Sneak Peek Dikkie Dik

De slofjes zijn op de post en dus heb ik Dikkie Dik uit zijn mand gehaald en heb ik het voorpand afgemaakt. Dat was nog bijna niet doorgegaan want de kleinzonen logeerden hier en Laurens had het tasje te pakken waarin ik het breiwerk had gedaan.

Ik dacht dat het op veilige afstand lag maar zo'n mannetje groeit best hard en dus kon hij er toch bij. Hij had 1 naald uit het tasje getrokken en wilde net de andere pakken toen ik het zag en gelukkig was ik er op tijd bij en had hij alleen de naald te pakken waar geen breiwerk op stond. Never a dull moment met deze kleinzoon. 

Gister heb ik de heren van school gehaald (Laurens gaat tegenwoordig naar de voorschool en hij vindt het daar erg leuk) en ze hebben hier ook vannacht geslapen. Dat laatste ging erg goed want nu waren ze gelukkig niet rond 6 uur wakker maar pas om 8.30 uur! Kijk dat zijn nog eens tijden. Natuurlijk moest er in het grote bed nog even nagetut worden en dat vind ik toch altijd zo gezellig en zij blijkbaar ook want het hoort er voor hen ook bij. 

Vanmiddag werden ze weer opgehaald en toen de stofzuiger door het pand gehaald was ben ik met Dikkie Dik aan de gang gegaan. Alleen de hals moest ik er nog inbreien. Daarna heb ik direct de mouwen opgezet met groen want ook daar leek het me leuk om een randje gras in te breien, maar het is nog maar de vraag of ik daar genoeg groen garen voor heb en ik moet dan ook op ruitjespapier het patroon van het gras tekenen om beide mouwen gelijk te breien. 

Nu heb ik geen ruitjes papier en dat moet ik dus eerst kopen of ik brei het uit het hoofd en dan is het gras hoogstwaarschijnlijk in beide mouwen verschillend. Ik ben er nog over aan het nadenken of ik dat erg vind. 

Het was sowieso al een gedoe om Dikkie in te breien want ik had een bar slecht telpatroon. Dat komt er van als je het download van internet en print, maar ik had een dame op Martkplaza, die deze patronen te koop aanbood, benaderd om ze te kopen, maar ze heeft nooit gereageerd en dus heb ik het maar zo gedaan. 

Doen jullie dat ook met zo'n telpatroon, streepjes zetten waar je gebleven bent en aantekeningen maken? Van alles wat ik brei of haak schrijf ik op wanneer ik begonnen ben, wat het garen is waarmee ik werk en de bevindingen van het proeflapje. Voor elke gebreide toer zet ik een streepje zodat ik precies weet hoe veel toeren ik heb gebreid. Het notitieboekje heb ik al een aantal jaar en begint wat aftands te worden, maar zolang het nog niet vol is komt er geen nieuwe. Je krijgt zo een leuk overzicht van wat je hebt gemaakt en als ik eenzelfde soort garen gebruik dan hoef ik geen proeflapje meer te breien. 

Ik ga mijn best doen op de mouwen en ondertussen alvast nadenken over een volgend breiproject wat ik in gedachten heb. 

Roze op blauwe maandag!

De derde maandag van het nieuwe jaar vandaag, de dag die bekend staat als Blue Monday en waarin ons aangepraat wordt dat we met zijn allen zitten te somberen. Nu is er ook alle reden om somber te zijn als je naar alle ellende in de wereld kijkt, maar persoonlijk laat ik me daar niet door beïnvloeden. Ik vind het erg wat er allemaal gebeurd, maar ik kan er zelf niets aan veranderen, dat ligt helaas niet in mijn macht (anders had ik het allang gedaan natuurlijk), maar wat ik wel kan doen is in mijn kleine kring aardig zijn. 

Als ik het over somberen heb dan heb ik het niet over de mensen die moeten leven met een immense donkerte in hun hoofd en voor wie elke dag een worsteling is. Die hebben elke dag Blue Monday maar dan vele malen erger. Gelukkig is daar tegenwoordig meer aandacht voor en is er vandaag ook juist aandacht voor hen via de nieuwe campagne van 113 preventie. 

Ik heb het genoegen gehad om kennis te mogen maken met de bedenker van de campagne, hij zat bij mij op de opleiding, mede door hem heb ik me eens verdiept in de website van 113, want daaruit blijkt dat we voor die mensen die het zo zwaar hebben (soms/vaak) wél iets kunnen doen. 

Er is meestal wel iets wat je voor een ander kunt doen en zo maak ik het bruggetje van blauw naar roze want vorige week is mijn collega de trotse oma geworden van een kleindochter. De baby werd al aan het begin van deze maand verwacht maar ze had waarschijnlijk geen zin om met alle sneeuw ter wereld te komen en dus stelde ze het uit naar vorige week. Dat was best spannend voor de aanstaande oma en elke morgen keek ik snel in de groepsapp van onze afdeling of er al bericht was. 

Ik wilde graag iets maken voor de kersverse oma en haar kleindochter en dus legde ik Dikkie Dik even te rusten in zijn mand. Dikkie is helemaal ingebreid, alleen de hals moet er nog in en dan is het voorpand af. Ik had even gemeten bij Laurens en hij is een beetje lang, maar dat geeft niks. Als ik nu de mouwen snel opzet en afmaak dan kan ik de trui afwerken en kan hij hem nog deze winter dragen. 

Een datum hang ik er niet aan want ik ken mezelf dan heb ik geen zin meer of komt er wat anders tussendoor en duurt het allemaal veel langer. Het komt vanzelf goed. Dikkie Dik ging dus even op pauze en ik zocht een bolletje roze softfun op en breide een paar slofjes. Vandaag moest ik nog even de koortjes haken en er doorheen rijgen en zo kwamen de roze slofjes af op blauwe maandag! 

Het patroon heb ik van breimeisje.nl endat is een fijn patroon. Het enige wat ik anders doe is daar waar zij een kantsteek aangeeft daar brei ik een gewone steek. Ik heb namelijk van een breidocente geleerd dat je bij kledingstukken geen kantsteken moet gebruiken om het later mooier in elkaar te kunnen zetten. Door die cursus en de tips die ik daar kreeg lukt het me om mijn breisels mooier af te werken. 

Hier dus wat roze op blauwe maandag en gelukkig geen somberte. Wel roze tulpen!

 

Eén viool, een vleugel en een...........

Mijn schoonzus en zwager hadden al een poosje geleden kaartjes gekocht voor een concert van het Isabelle van Keulen Ensemble toen mijn zwager bedacht dat hij eigenlijk toch meer zin had om de halve marathon van Egmond te gaan rennen. Zelf begrijp ik daar niks van, maar zo kwam het dat ik gister op verzoek van mijn schoonzus naar Haarlem reisde. 

Even voor 13.00 uur glibberde ik de straat uit naar het metrostation. Daar pakte ik de metro naar Sloterdijk en vandaar de trein naar Haarlem. Ik zat maar tien minuten in de trein, maar dat was een prachtig ritje door het witte, verstilde landschap met hier en daar een hardloper, iemand die een wandeling maakte met een enorme zwarte hond en een aantal kinderen op schaatsen op een ondergelopen stukje weiland. Het leken wel plaatjes uit een ouderwets prentenboek! 

In Haarlem bleek nog amper sneeuw te liggen, maar vond ik wel mijn schoonzus en samen liepen we naar PHIL, een eigentijds muziekhuis zoals ze zelf zeggen op hun website. We gaven de jassen af bij de garderobe en gingen eerst maar eens aan de thee om even bij te kletsen en om weer warm te worden, want tjonge wat was het koud. 

Om klokslag 15.00 uur kwam Isabelle met haar collega's het podium op van de kleine zaal en werden wij vermaakt met prachtige muziek. Isabelle, met haar viool natuurlijk, een dame die de vleugel bespeelde, een heer met een bandoneon én de echtgenoot van Isabelle op de contrabas en met zijn vieren gaven ze een geweldig optreden wat voornamelijk bestond uit diverse tango's. 

Ik heb geen verstand van klassieke muziek, in mijn hoofd heb ik twee categorieën, mooi of niet mooi! En dit was prachtig. Na afloop stond er in de foyer een drankje en een hapje voor ons klaar en tevreden begaven wij ons weer naar het station met het goede voornemen om dit vaker te doen. 

In de trein terug viel er niet veel naar buiten te kijken want het was al donker, maar dacht ik nog aan de voorstelling en aan het publiek wat ruimschoots van mijn eigen leeftijd en veel ouder was. Een prettige manier om als oudere je zondagmiddag door te brengen en ik bedacht dat als ik (nog) ouder en gepensioneerd ben, dat het een goed idee is om wat meer tijd aan kunst en cultuur te spenderen. 

Nu verveel ik me thuis eigenlijk nooit, maar er zijn wel zondagen die wat saai zijn, alleen thuis. Dat is niet erg want als ik echt behoefte heb aan menselijk contact is dat altijd wel mogelijk, maar zo'n zondagmiddag de deur uit was toch wel prettig. Ik ga dus mijn museumjaarkaart maar weer eens oppoetsen. 

Gisteravond zag ik Isabelle weer, maar nu als jurylid in het programma Maestro met ook weer zulke prachtige muziek. Mocht je het niet gezien hebben dan is het de moeite waard om terug te kijken, zeker het stuk waar Jamai dirigeert. 

Het was een fijne zondagmiddag en gelukkig had mijn zwager ook genoten van zijn halve marathon én een goede tijd neergezet. Gelukkig maar!