Zielig!

Woensdag kwam ik thuis van werk en ging de kattenbak verschonen. Het viel me op dat er veel meer plasjes in zaten dan normaal. Ik gebruik goed klonterend kattengrit zodat je die er makkelijk uit kunt scheppen. Ik check dat twee keer per dag want Tim is erg gesteld op een schone bak en dat snap ik want ik hou zelf ook van een schone wc. 

Toen de bak schoon was en ik vers grit erin geschept had ging hij direct op de bak en bleef daar veel langer zitten als normaal. Na een half uurtje hoorde ik hem weer naar de bak gaan. Er gingen wat alarmbellen af en jawel na een kijkje vond ik weer kleine plasjes. Tim zelf was vrolijk, at, dronk, kwam knuffelen en speelde fanatiek met zijn vogel. 

Nu weet ik dat katten die pijn hebben of ziek zijn dat niet zo goed laten zien, maar het leek me dat als je nog zo fanatiek tegen een vogel aan kunt meppen en de trap op en neer kunt rennen als een malle, dat hij zich niet zo ziek voelde, dus ik keek het nog even aan. 

Donderdagochtend was ik om 6,50 beneden en checkte als eerste zijn bak. Weer veel kleine plasjes vond ik daar en ik vertrouwde het niet en besloot thuis te gaan werken in plaats van naar kantoor te gaan. Tim gaf nog steeds geen blijk van pijn of ongemak, maar toch. Om negen uur kon ik de dierenarts bellen en toen ik dat deed en het uitlegde zei een vriendelijke assistente; we nemen geen risico kom maar met hem langs om 10.20 uur.  

Ik verschoof wat teams afspraken en haalde de reismand van boven en zette Tim erin. Ondertussen was hij weer vaak naar de bak geweest en miauwde dan best wel zielig. Blijkbaar had hij nu toch wel pijn. Bij de dierenarts moesten we even wachten en Tim was helemaal achter in de reismand gekropen en keek heel zielig toen de dierenarts hem eruit haalde. 

Bij het onderzoek legde hij zijn koppie op mijn hand en onderging het gelaten. De dierenarts onderzocht hem en ze kon niet echt iets vinden, hart en longen klonken goed, maar ze vertrouwde het ook niet helemaal en dus moest hij blijven zodat ze urine konden opvangen en onderzoeken. Ze gaf hem wel alvast een pijnstiller. 

Toen de reismand weer op tafel werd gezet kroop hij daar snel in terug maar helaas mocht hij dus niet mee naar huis. Hij keek zo zielig en ik vond het zo lastig om hem daar achter te laten, maar ja alles voor zijn bestwil. 

Thuis was het zo stil zonder hem en vond ik het lastig om me op mijn werk te concentreren. Om vijf uur belde de dierenarts dat het gelukt was om urine af te nemen en die zag kersenrood dus was/is er sprake van een blaasontsteking. Wat voor soort weten ze nog niet want dat staat op kweek en horen we nog. Wel mocht ik hem ophalen want de dierenarts vertelde dat hij zich niet happy voelde en erg graag naar huis wilde. 

Dochter ging mee hem ophalen en hij was blij ons te zien. We hebben pijnstilling meegekregen en thuis was hij weer zijn vrolijke zelf. Hij bleef wel bij ons in de buurt. Vandaag doet hij nog steeds kleine plasjes maar hij eet en drinkt goed en slaapt heel veel. 

De dierenarts zei dat we hem extra liquid snackjes mogen geven met een beetje water er door en daar is hij dol op dus hij zit regelmatig voor de kast waar de snackjes liggen. Zo van ik ben zielig dus ik mag nog een snackje. Het wachten is nu op de uitslag van de kweek en of hij dan medicijnen nodig heeft. 

Ik wist natuurlijk al hoe dol ik op hem ben en hoe fijn het is dat hij bij mij woont, maar dat werd nu toch even bevestigd. Dit weekend had ik niet zoveel plannen, behalve even een boodschapje doen, maar anders had ik die afgezegd om zoveel mogelijk bij hem te zijn. 

Vanmiddag heb ik dan ook de mouwen van de Dikkie Diktrui afgemaakt en dan kan ik morgen beginnen aan de afwerking. En ondertussen maar duimen dat het snel weer overgaat en hij weer kan plassen zonder pijn. Arme, zielige Tim!