Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀

Knopen

Een poosje geleden kocht ik online, in de uitverkoop een mooie groene blazer. Een beetje saliegroen is het en ik was zo aangenaam verrast door de korting dat ik had vergeten om te kijken welke knopen erop zaten. Toen het jasje binnenkwam vond ik de kleur mooi en zat het als gegoten, maar er zaten grote bling-bling knopen op!

Niet helemaal mijn smaak. Of liever gezegd helemaal niet mijn smaak. Ik hoorde wel de stem van mijn oma, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan wier smaak wél bling-bling was (met hoofdletters), in mijn oor tetteren; kind wat prachtig! Nou niet dus. 

Er moesten dus andere knopen op, maar die heb je tegenwoordig niet meer zo een, twee, drie en zeker niet hier op het dorp. Een eenvoudig wit knoopje voor een overhemd zal nog wel lukken bij de Hema, maar een echt mooie knoop, passend bij het groen dat is er niet. 

Daarvoor moest ik de stad in en dat kwam er lang niet van. Ondertussen droeg ik het jasje wel en kreeg ik van niemand commentaar op die glinsterende knopen, alleen mijn zoon zei, nou die had pap niet mooi gevonden en was ik ook al een knoop verloren. Een teken dat ik er nu echt werk van moest maken. 

Gisteren ging ik met mijn schoonzus en zwager naar een voorstelling in het Delamar theater, de matinee van de musical Foxtrot. Voor ik hen zou ontmoeten bij het theater maakte ik eerst een tussenstop bij het Koningsplein en wandelde vandaar naar een knopenwinkel op de Herengracht. Nou wandelen, het was meer een overlevingstocht tussen de hordes toeristen die of met hun rolkoffertjes je de weg versperren of je opzij duwen om een foto te kunnen maken van de gracht. 

Nee het was op een drukke zaterdagmiddag geen gezellig wandeltochtje, maar toen ik eenmaal op de Herengracht was werd het rustig. Daar liepen geen toeristen, maar zat een man op zijn stoepje zijn voordeur te schilderen en belandde ik even later bij een prachtig pand met daarin de knopenwinkel. 

Binnen was het al even prachtig. Niet alleen de winkel zelf, maar ook de grote kasten vol met knopen en aan de wanden hingen overal prachtige schilderijen. Een knopenwinkel en galerie tegelijkertijd. 

Ik werd netjes geholpen en vond prachtige knopen in precies de goede kleur. Ze hadden veel meer in deze kleur en het was dus nog even moeilijk kiezen, maar het is gelukt. 

Tevreden worstelde ik me weer door de toeristenmassa naar het Koningsplein en vandaar uit door de Leidsestraat naar het Leidseplein. Daar stapten schoonzus en zwager uit de tram en begaven we ons naar het theater waar we genoten van een prachtige voorstelling. 

Vandaag wilde ik die knopen op mijn jasje naaien, maar nu ben ik zo dom geweest om geen bijpassend garen te kopen. Al weet ik niet of ze dat daar hadden. Enfin misschien heb ik borduurzijde in de goede kleur. 

                                                        

Op de foto lijken de nieuwe knopen groter dan de bling-bling knopen maar dat is optisch bedrog, ze zijn bol, maar in diameter dus net zo groot. 

Toch maar niet.

Al maanden had ik het plan opgevat om vandaag naar de handwerkbeurs in Houten te gaan. Dat leek me wel weer eens leuk en ik had mijn rooster bij de voedselbank er op aangepast. Maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik er helemaal geen zin in. Dus besloot ik vanuit mijn warme en nog zeer lekkere bed om niet te gaan, want ik had geen zin in een eind rijden (flauwekul want ik ben er met 40 minuten) en bedacht dat ik nog heel veel garen en handwerkspullen heb, dus daarvoor was het ook niet nodig. 

Mijn ochtend besteedde ik aan het huishouden en het is prettig dat de bovenverdieping weer spic en span is, zeker omdat de kleinzonen met hemelvaart komen logeren. Toen dat helemaal klaar was en de beddenboel in de tuin aan de lijn hing te wapperen ging ik met iets anders aan de slag. 

Want afgelopen week was er een pakje bezorgd. Een pakje met nieuwe snijmallen die ik een paar weken geleden had besteld bij de Chinees. Die dingen zijn daar spotgoedkoop, maar het duurt wel even voor het bezorgd is en dat is niet erg. Het is niet erg milieuvriendelijk dat besef ik maar al te goed, maar soms is een mens zwak van geest en ik praat het dan voor mezelf goed door te denken dat zo'n vliegtuig toch wel gaat en dat dat kleine pakje van mij er nog wel bij kan. 

Op de website zag het er allemaal zo leuk uit en daarom was ik erg nieuwsgierig of het in het echt ook zo leuk was. Ik werd niet teleurgesteld, er zaten schattige vogeltjes, bloemen, takjes en nog wat borduurmallen in. De hele hele middag ben ik met veel plezier bezig geweest. 

Deze kaart maakte ik met een kader met daarin een plaatje van een hortensia uit de Libelle en de nieuwe vogeltjes en een takje. 

Ze hebben ook snijmallen in het Nederlands en voor mijn nichtje die binnenkort jarig is, en veel van roze houdt, maakte ik deze kaart. Het bloementakje en de kleine bloemetjes zijn ook van nieuwe mallen. 

Die vogeltjes vind ik zo leuk!

De kaart voor mijn collega was al even af, maar ik miste er toch nog iets en voegde dus nog een takje toe.