Huizenruil

Maandag zat ik thuis te werken toen ik een schel gefluit hoorde vanuit de tuin. Bleek dat het vogelhuisje wat aan de schuur hing er was afgevallen en op het bankje daarvoor terecht was gekomen. Boven op dat gevallen huisje zat een koolmees schril te fluiten. Ach gossie, het echtpaar Koolmees had ik juist de week ervoor druk in de weer gezien met de inspectie en de eerste bouwmaterialen die aangeleverd werden om een nestje te bouwen. En nu lag dat huis zomaar op zijn kant. 

Ik ging naar buiten en hing het nestkastje weer op zijn plek in de hoop dat het echtpaar Koolmees weer verder zouden gaan met de inrichting. Het was heerlijk weer en Tim ging lekker de tuin in en ik werkte weer verder tot ik opnieuw kabaal hoorde. 

Nu bleek de kater van de buren van de andere hoek op het dak van de schuur te zitten. Daar waren zowel het echtpaar Koolmees als Tim niet blij mee en dat werd duidelijk gemaakt door boos te fluiten en  respectievelijk hard te miauwen. 

De buurkater is nog maar een puber van ongeveer 9-12 maanden oud. Het is een mooi, cypers meneertje en erg vriendelijk van aard. Eerst kwam hij alleen in de straat aan de voorkant van de huizen en als ik hem daar tegenkwam dan kwam hij altijd een kopje geven en een praatje maken. Soms komt hij al aanhollen als hij me ziet aankomen.

Inmiddels is hij zo groot en sterk dat hij nu vanuit zijn eigen tuin op de schuur kan klimmen en alle schuurdaken over wandelt naar mijn schuur en vanaf daar vriendschap wil sluiten met Tim. Die moet daar niet zoveel van hebben. Toen Tarcen (zo heet hij) pas kwam buurten werd hij erg boos, inmiddels is dat minder maar hij is nog steeds niet erg gastvrij en maandag liet Tim hem weten niet van zijn bezoek te zijn gediend waarop Tarcen de kuierlatten nam en op zijn gemakje weer naar zijn eigen schuur wandelde. 

Na de lunch zag ik het echtpaar Koolmees weer met bouwmaterialen aanvliegen. Gelukkig maar, maar de rust duurde niet lang want daar kwam Tarcen weer aangewandeld en omdat Tim inmiddels binnen aan zijn middagdut bezig was wilde hij nu wel de tuin inkomen. Terwijl ik aan de telefoon zat zag ik hoe hij zich over de rand van het schuurdak vouwde en met éen poot houvast zocht op het vogelhuisje wat daar vlak onder hing. Dat ging natuurlijk niet goed en voor mijn ogen donderde kat én vogelhuis naar beneden. 

Toen ik mijn gesprek had afgerond snelde ik weer naar buiten waar Tarcen zo van schrok dat hij via de schutting vluchtte, gelukkig leek hij niks te mankeren, maar het vogelhuis had wel ernstige schade opgelopen want het dak lag eraf. Arm echtpaar. 

Gelukkig heb ik nog een vogelhuisje dat vanwege de kerstverlichting even in de schuur stond en dus heb ik dat vogelhuisje maar opgehangen in de hoop dat het echtpaar hier genoegen mee zou nemen. Ze kwamen eind van de middag wel een kijkje nemen, maar verder leken ze niet enthousiast. 

Vandaag werkte ik weer thuis en tot mijn grote blijdschap zag ik dat het echtpaar inmiddels druk bezig is om in het andere huisje een nestje te bouwen. Tim had ik gevraagd om tijdens mijn werkdagen buitenshuis goed op te letten en Tarcen weg te jagen zodra hij maar een poot zou uitsteken naar het huisje. 

Of Tim dat ook echt gedaan heeft of dat Tarcen zo geschrokken is van zijn val en daarom niet meer durft zal ik nooit weten, maar het huis hangt nog en er wordt druk gewerkt aan de inrichting. 

Het is natuurlijk heel raar dat ik eerst zo meeleef met die vogels die hun huis kwijt zijn en nu zo blij ben dat ze weer een huisje gevonden hebben, maar goed dat is dan maar zo. Ik verheug me weer op kleine koolmeesjes die gaan uitvliegen. Voor Tim hoeven ze niet bang te zijn (dat zijn ze ook niet) want die doet geen enkele moeite om een vogel te vangen. Hij vindt het leuk om er naar te kijken maar geeft de voorkeur aan zijn brokjes in plaats van zelf gevangen vogel. Want daar zit geen saus bij! 

Tim houdt de wacht!

 

Resultaat van de fotoshoot!