Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!