Gang, gang ze........

Het is zondagochtend en de regen komt met bakken uit de lucht. Een zegen voor de natuur en dus ook voor mijn tuin, waar de herfstanemonen, die al weken stonden te kwijnen, nu staan te genieten van deze langdurige douche. 

Een uitgelezen morgen dus om rustig op te starten en een beetje aan de hobby te gaan. Daar was ik de afgelopen week al mee begonnen, want vorige week namen we afscheid van een lieve collega die haar geluk elders gaat beproeven en wij wilden haar niet met legen handen laten vertrekken. Aan mij was de eer gegund om een afscheidsboek te maken. 

Iedereen die dat wilde kon een stukje aanleveren en al die stukjes heb ik in een boek geplakt samen met de foto's die er van haar waren. Het was een leuk karweitje en om de boel wat op te luisteren had ik mijn stansmachine en de snijmallen te voorschijn gehaald en dat smaakte naar meer. 

Natuurlijk is er altijd wel een reden om een kaartje te maken, maar nu had ik een hele goede reden want afgelopen vrijdag was onze dochter jarig. Nu vierde zij dat in Griekenland waar ze met twee vriendinnen op vakantie is, dus had haar kaart niet zo'n haast. Die krijgt ze als ze terug is. 

De kaart die wél op tijd klaar moest zijn was de kaart voor Laurens! Gisteren vierden wij namelijk zijn derde verjaardag en de jarige had heel goed door dat hij het feestvarken was. Te pas en te onpas hief hij dan ook Lang zal ze leven aan. Al zingt hij dat nog als gang gang ze leven en dat is ontzettend schattig om te horen. 

De kaart vond hij mooi en vooral de wiebeloogjes vielen in de smaak. Deze kwam ik toevallig tegen bij de @ction toen ik daar voor andere zaken was, maar natuurlijk had hij meer aandacht voor het echte cadeau. Een graafmachine van playmobil. Hij is helemaal gek van alles op wielen en speelt hier nu vooral met de playmobil. Het hele kleine spul hou ik nog een beetje weg van hem, maar hij speelt leuk met de auto's en de poppetjes. Thuis heeft hij dus ook beslag gelegd op de playmobil van zijn broer. De graafmachine viel gelukkig ook in de smaak en zijn moeder werd direct aan het werk gezet om hem in elkaar te zetten. Het was een gezellig feest en de jarige ging moe maar tevreden naar bed. 

Vanmorgen heb ik de kaart voor dochter afgemaakt. Toen ik dit voorjaar begon met kaarten maken had ze gezegd dat ze een zelfgemaakte kaart voor haar verjaardag wilde krijgen en er moest een poes op staan. Dus is het een kaart geworden met poezen. Natuurlijk zijn het grijze poezen geworden, de kleur van haar grote vriend Tim. 

Na een lekkere knutselochtend ga ik nu de boel opruimen en het huis schoonmaken want morgen is er weer een nieuwe werkweek. De laatste werkweek voor de vakantie en in die vakantie is vast ruimte om opnieuw aan de knutsel te gaan. 

Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee!