Onderbroek!

Gisteravond vierden wij met de familie pakjesavond en gelukkig had ik de onderbroek op tijd af.

Het was nog even doorwerken maar het is gelukt. Ik had het lootje van mijn vader getrokken en voor hem was dus de warme wollen onderbroek. Hij is nu 81 jaar en nog steeds heel fit en actief en gaat dus elk jaar met het gezin van mijn broer mee op wintersport.

Hij gaat dan met de trein naar Oostenrijk en logeert daar in een studiootje en als de rest van de familie op de lange latten staat gaat hij wandelen in de sneeuw, lekker koffie drinken en natuurlijk kijken naar zijn kleinkinderen die zo'n berg af komen roetsjen.

In oktober begint de voorpret al omdat hij dan de treinreis kan boeken en zodra de kaartjes binnen zijn wordt mijn zus gebeld of zij hem weg kan brengen naar het station, want zo vroeg in de ochtend rijdt de metro nog niet. De taken zijn dus goed verdeeld.

Paps had op zijn verlanglijstje skisokken staan en die kocht ik bij de Hema in een tweepak en ik heb alle vier de sokken apart ingepakt en die pakjes aan de binnenkant van de onderbroek vastgezet met een draad zodat de boel niet allemaal naar beneden zou zakken. Het gedicht leuterde natuurlijk over warme billen in de sneeuw en dat hij nog zo fit en vief is.

Zelf kreeg ik ook een hele leuke surprise. Mijn neefje van 11 had mijn lootje getrokken en had met zijn moeder bedacht dat ik een oma Pluis zou krijgen. Mijn schoonzus is helemaal niet van het handwerken, maar de lieve schat heeft een Nijntje geknipt en avond aan avond met de hand dicht zitten naaien want ze heeft geen naaimachine. Nog super netjes gedaan ook! Neef had zelf het gedicht gemaakt en ik was en ben er helemaal verguld mee. Echt zo leuk gedaan!

Oma Pluis is natuurlijk mee naar huis gegaan, want ze is zo zacht dat Arthur daar vast nog wel mee wil knuffelen. Morgen over twee weken komt dat kleine boefje weer logeren.

Nu mijn onderbroek voltooid is ga ik weer eens verder met de knuffel voor Arthur. Misschien dat ik die nog op tijd af krijg voor kerst. De handtherapeut vindt dat ik gewoon weer moet gaan breien en haken en dat is goed nieuws. Lastig is wel dat ik nog steeds wel veel pijn heb rondom het litteken en in de aanzet van mijn duim, maar ze verwachten dat dit echt overgaat en ondertussen dus gewoon lekker breien of haken maar wel op geleide van de pijn. Nou dat gaan we dus maar doen!

25!

Gisteren is onze zoon 25 jaar geworden en omdat te vieren had zijn vrouw een prachtig plan bedacht. Allereerst had ze zijn manager gebeld met het verzoek of hij vrijdag vrij kon nemen. Dat kon en de manager beloofde haar ook dat hij niets zou vertellen. En dus was vrijdag zogenaamd het hele bedrijf dicht vanwege een niet bestaande Franse feestdag en zaten alle collega's in het complot.

Vrijdagnacht om 04.00 uur kreeg zoon het verzoek om op te staan en te gaan douchen want over een half uurtje zou er een taxi staan. Zoon vroeg zich natuurlijk af of zijn echtgenote gek geworden was, maar nee natuurlijk niet, het was een verrassing. Beneden stond een goede vriendin te wachten die het hele gezin naar het vliegveld bracht en zelf ook gezellig meeging naar Amsterdam voor het verjaarsweekend.

En zo kwam het dat echtgenoot en ik vrijdagmorgen om 08.00 uur al in de trein zaten om ze op te halen op Schiphol. Hoewel het nog geen drie weken geleden was dat we in Marseille waren was het toch weer heerlijk om ze te zien. We konden op Schiphol zo in het tv programma Hello Goodbye zoals we daar stonden te knuffelen, maar gelukkig was er geen camera te bekennen.

Het werd een geweldig verjaarsweekend met een heel gezellig feestje met familie en vrienden.

Wat helemaal leuk was dat Arthur nu weer eens bij ons was. De laatste keer was hij pas twee maanden en toen lag hij tevreden in zijn mandje, maar nu was er een ondernemend mannetje. Op Schiphol was het al dikke mik toen hij ons zag. Ik kreeg meteen een grote glimlach, maar opa kreeg een nog grotere lach en daar stak hij direct zijn handje naar uit. Zo lief!

Eenmaal thuis ging hij de boel eens verkennen. Leuk hoor opa en oma dat speelgoed, maar nog leuker is het om langs de tafel te lopen en daar de spullen er proberen af te maaien, de boekenkast eens te inspecteren of die ook leeg kan - nee dat lukt nog niet zo goed - nou dan is er het dressoir nog met leuke hebbedingetjes die ik wel eens even kan pakken. En ook al hadden wij van te voren een rondje door de kamer gemaakt om te zien of het Arthur Proof was, toch wist hij ons te verrassen. Mensenkinderen ik was even vergeten wat voor topsport het is zo'n wurm in de gaten te houden.

We hebben heerlijk 2 dagen voor hem gezorgd zodat de gasten ook lekker wat voor zichzelf konden doen en schoondochter en vriendin Amsterdam in konden gaan. De vriendin was nog nooit in Amsterdam geweest en tja dat is toch een prachtige stad. Schoondochter mag ook nog graag wat door de stad schuimen om het een en ander te bekijken dus kon iedereen doen wat hij/zij graag deed en had ieder het naar de zin.

Arthur vond het allemaal wel prima. Hij maakte er een sport van om achter me aan te kruipen als ik naar de keuken liep. Klap, klap, klap gingen die handjes dan over de plavuizen en daar kwam meneertje aan en dan kiekeboe spelen door om het hoekje te kijken.

Het is een rijkdom zo'n kleinkind. Je hoeft er niks voor te doen, krijgt het zomaar zonder dat je daar zelf maar iets over te zeggen hebt, maar wat een liefde. Zo'n wurm die zich aan je broekspijpen omhoog trekt, zich angstvallig vasthoudt met een hand en het andere handje in de lucht steekt met als doel om zich op te laten tillen en zich dan lekker tegen je aan nestelt. Alle natte zoenen en knuffels zijn dan meer dan welkom.

Klein nadeel is wel dat er dus geen steek gebreid is aan mijn surprise onderbroek. Ik moet dus nog flink aan de bak voor Sinterklaas. Gelukkig vieren we het pas vrijdag en heb ik dus nog twee dagen extra, maar flink aan de bak vanavond en dan komt het allemaal goed.

Als ik nu die doos omgooi en er achter ga zitten kunnen ze mooi niet zien wat voor ondeugends ik ga doen! 

November

Oef wat is het al twee dagen grauw en grijs weer. Echt weer voor november! De natuur is bezig om zich terug te trekken voor de winter en trekt daarbij zijn grijze jas aan.

Zelf heb ik daar geen last van, maar ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die door dit grijze weer in een dipje schieten. Het weer heeft gelukkig geen invloed op mijn humeur, sterker nog ik vind dit wel gezellig. Alle reden om aan het eind van de middag, als het donker wordt de kaarsjes aan te steken en het gezellig te maken.

Lekker de keuken induiken en daar heerlijke stamppotten, stoofschotels en andere herfstkost te maken. Nog lekkerder is het om als je in je bed, heerlijk weggedoken onder je dekbed knus kan luisteren naar de wind die vlagen regen tegen de ramen striemt. Dat is natuurlijk alleen lekker als het droog is als de wekker gaat, want om door dat weer naar je werk te moeten is een ander verhaal. Al heb ik niks te klagen omdat ons Fordje dichtbij in de straat staat.

De handtherapeut vond het een goed idee om mijn handwerkprojecten weer op te pakken, mits ik dat niet te lang achter elkaar zou doen en ik dat met een dikke haaknaald of breipen zou doen. Een hele goede oefening voor mijn duim die nog steeds een beetje gepikeerd is. Kijk dat is nou nog eens leuke therapie.

Nu wil het feit dat november ook de maand is van een begin maken met de surprise. Ook dit jaar hebben we lootjes getrokken en moet ik een surprise maken voor een manspersoon uit mijn familie. Ik denk niet dat de betrokken persoon mijn blog leest, maar je weet maar nooit en daarom hou ik me nog even op de vlakte over wie het dan precies gaat, maar ik moest zo langzamerhand wel gaan verzinnen wat ik voor surprise zou maken. Altijd lastig.

Deze man verheugt zich er op om elk jaar tijdens de krokusvakantie naar Oostenrijk te vertrekken en daar te gaan genieten van de wintersport. Wat kun je voor zo'n wintersportliefhebber nu eens maken. Genoeg natuurlijk maar na even peinzen kreeg ik een idee. Ik ga een grote warme onderbroek breien want het is natuurlijk best koud in februari in de sneeuw op een berg. Daar kun je een paar warme billen wel gebruiken en bij zo'n surprise heb je een goed onderwerp om een prachtig gedicht bij te maken, want dat is ook zo'n traditie in onze familie. Een lang gedicht met hier en daar een komische noot zodat er ook nog gelachen wordt op pakjes avond. Niet geheel onbelangrijk.

Bij de @ction kocht ik twee grote bollen blauwe wol. Nou wol? Daar heeft het niet zoveel mee van doen, het is zo synthetisch als het maar zijn kan. 99% acryl en 1% polyester. Het is een mooie kleur blauw met een klein glitterdraadje dus het wordt ook nog eens een feestelijke onderbroek. Een bol is 425 gram en pen 9 of 10 wordt geadviseerd. En daarmee hou ik me dus keurig aan het advies van de handtherapeut.

Vanmiddag ben ik begonnen. Oh wat is het fijn om weer wat te kunnen doen! Max Verstappen reed op tv naar de derde plek en ik begon aan mijn onderbroek. Hoe knus kan november dan zijn? Heel knus. De schemering treedt in en ik ga de kaarsjes aansteken!

En toen ging het licht uit........

Gelukkig ging niet bij mij het licht uit maar bij mijn oude laptopje. De lieve schat was al 12 jaar oud en dan ben je als laptop meer dan hoog bejaard. Het zat er al een tijdje aan te komen maar toch kwam het afscheid onverwacht en deed het pijn.

Tja en toen kon ik geen blogjes meer lezen en niks meer schrijven want de app van Blogger wordt niet meer ondersteund op mijn telefoon dus was het even afkicken.

Ik wilde wel graag weer een andere laptop en was al een beetje rond aan het kijken, hier en daar eens advies gevraagd, vooral bij mijn eigen zoon want die heeft er verstand van en die heeft voor zijn oude moedertje mijn wensen geadviseerd en kwam met een aantal opties. Nu wilde het feit dat ik in oktober 12,5 jaar in dienst was en dit jubileum een mooi cadeautje bracht in de vorm van een jubileumuitkering en toen heb ik mezelf maar een mooie nieuwe beloofd.

Vandaag werd hij met de post gebracht. Nu was ik gewoon aan het werk maar de buren hadden het pakket aangenomen en het uitpakken was een feestelijk moment. Wat een schatje is het! Ik ben meteen verliefd. Zojuist heb ik hem ingesteld en nu kan ik alle blogjes die ik heb gemist inhalen en vooral kan ik zelf weer eens schrijven. Heerlijk.

Voor mijn hand was het wel even goed om niet te kunnen bloggen want die is nog steeds behoorlijk uit zijn humeur na een dag werken. De wond is mooi genezen en ik kan weer zelf koken sinds deze week en heb ik zelfs al weer een kwartiertje kunnen haken, maar toch zijn er nog best veel dingen die nog niet zo makkelijk gaan.

Jasper, mijn handtherapeut zegt dat ik geduld moet hebben en goed moet oefenen. Nou dat oefenen is geen probleem maar dat geduld wel. Het is nu 6 weken geleden en ik had allang weer hersteld willen zijn en alles kunnen doen, maar goed. Toch maar proberen geduld te hebben en ondertussen lekker genieten van mijn nieuwe speeltje want deze laptop kan zoveel meer dan mijn oude.

De foto's van mijn telefoon staan automatisch ook in deze laptop en zo kan ik alle foto's en filmpjes van Arthur lekker op een groter scherm bekijken. Hij is zondag al 9 maanden en hij is zo leuk! Begin november waren we even een weekend in Marseille en hebben we veel voor hem gezorgd zodat papa en mama even konden bijtanken en dan merk je dat je echt een band krijgt met zo'n mannetje.

Zo zaten opa en oma midden in de nacht met een heel klein lampje aan een hongerig mannetje de fles te geven. Zo'n ventje dat dan heerlijk bij je ligt en je met die grote ogen aankijkt dat is toch wel een grote rijkdom. We zien hem dan wel niet zo vaak maar de liefde is er niet minder om.

Gelukkig komen ze kerst in Amsterdam vieren en tellen we de dagen al af tot we ze weer zien. November en december zijn altijd gezellige maanden maar met dit vooruitzicht, mijn hele gezin bij elkaar met kerst dat geeft een extra dimensie. Licht in die donkere dagen! Heerlijk.

En nu ga ik gauw beginnen om al jullie blogjes van drie weken terug te lezen, want ik heb jullie gemist!

Acht Bergen

Vorige week vrijdag heeft de handchirurg mijn hand gerepareerd. Of het echt helemaal weer gerepareerd is moet nog blijken, maar ik merk zeker al verbeteringen.

De operatie (lees ingreepje) was een fluitje van een cent. Nog geen 20 minuten later stond ik al weer buiten, voorzien van een drukverband, een mitella en drie hechtingen. Van te voren had ik al wel pijnstillers gekregen maar wat ze vergeten zijn mee te leveren is een grote zak geduld.

Want dat heb je vooral nodig na zo'n carpaal tunnel akkefietje. Je kunt zonder je rechterhand niet zo veel en hoewel mijn echtgenoot, dochter, vader en collega's heel lief en zorgzaam voor me zijn vind ik dit best nog wel lastig.

Toen ik thuiskwam na de ingreep was het nog maar 8.40 uur en dan moet je de hele dag nog stukslaan. Die dag heb ik dan ook niet veel meer gedaan dan lezen. Ik was een paar dagen tevoren nog maar net begonnen aan een roman op mijn E-reader en dag was heel comfortabel lezen met zo'n dik ingepakte hand die alsmaar hoog moest liggen.

Van een collega had ik echter het boek De Acht Bergen te leen gekregen van schrijver Paolo Cognetti en daar ben ik na het weekend aan begonnen en dat boek heb ik in twee avonden uitgelezen.

Wat een mooi verhaal over vriendschap en loyaliteit. Ik heb er van genoten en omdat ik nu niet kan leuteren over gezellige handwerkjes tip ik hier graag dit boek. Echt de moeite waard.

Een klein babbeltje vandaag want lang typen lukt nog niet. Dan is de hand direct weer in een slecht humeur. Morgen mogen de hechtingen eruit en komt er een programma voor handtherapie en dan hoop ik snel weer alles te kunnen doen. Nog even geduld dus. Tips voor mooie boeken zijn dan ook meer dan welkom.

Arthur en Dino

De allerliefste voetjes van de hele wereld

In de eerste week van september waren we een hele week in Marseille bij onze zoon, schoondochter en kleinzoon. Wat hebben we genoten van dat kleine mannetje. Toen we aankwamen kreeg hij net de fles en toen hij die naar binnen had gewerkt zat hij ons eens 10 minuten aan te staren met een ernstig snoetje en toen kroop hij van zijn moeders schoot af op de bank en keek me strak aan. Ik zat op het korte deel van de L bank en stak mijn handen uit en vroeg hem: Kom je bij oma? Nou dat wilde meneertje wel. Hij kroop op schoot en legde zijn hoofde in mijn nek. Oh dan smelt je! Daarna herhaalde de procedure zich met opa.

Omdat zijn ouders de eerste paar dagen gewoon moesten werken pasten opa en oma op. Dat was best intens want onze kleine Arthur vindt het woord slapen maar niks. Ben je gek, slapen is voor watjes, Arthur wil de wereld ontdekken en wel nu. Slapen doe je s'nachts en overdag moet je bewegen.
Begin september was hij 6,5 maand oud maar hij was druk bezig met oefenen om te gaan staan in de box. De week daarvoor had hij besloten dat hij moest leren zitten en kruipen stond ook op het programma.

Als ik hem vertelde dat hij nog een baby is die nog zijn hele leven voor zich heeft en dus best een beetje rustig aan mag doen kreeg ik een grote glimlach. Dat bepaal ik zelf wel oma, zag je hem denken. Natuurlijk is hij overdag zo af en toe heel erg moe en moet er toch een tukje gedaan worden en bleek het reuze te helpen als je hem in de wagen legde en hem een knuffelbeest of een doekje in zijn handjes gaf en hem een beetje wiebelde. Dan won de slaap en kon meneertje een beetje uitrusten van al zijn ontdekkingsreizen.

Het was een superweek en we hebben ontzettend genoten om daar zo met elkaar een week door te brengen, genietend van elkaars gezelschap, het lekkere Franse eten en het heerlijke weer.

Terug in Nederland bedacht ik me dat Arthur heel veel knuffelbeesten heeft, maar dat die allemaal wat aan de grote kant zijn en dat er niet eentje echt favoriet is bij hem. Het viel me op dat als er oortjes, labeltjes of andere uitsteeksels aan zo'n knuffel zitten, hij dat nog het leukste vindt en dat hij ook in slaap viel met een zacht doekje in zijn handjes.

Ooit had ik hele schattige gehaakte lappenpoppen op een blog voorbij zien komen. Even een beetje surfen op het internet deed me stuiten op de lappenpoppen van Sacha en laat Jeanet van Blij dat ik Brei nu setjes verkopen in haar webwinkel voor zo'n pop!

Ik besloot de groene Dino voor Arthur te maken en bestelde het pakket. Een dag later lag het in de bus en opgewekt begon ik eraan. Zo'n leuk werkje en zulk heerlijk zacht materiaal. Die moest ik toch wel af kunnen krijgen voordat ik hem (hoogstwaarschijnlijk) met kerst weer zou zien.

Helaas, mijn eigenwijze hand gooide roet in het eten. Handwerken bleek niet zo'n goed idee. Net als koken en andere zaken waarbij je je handen nodig hebt. Heel vervelend, maar aanstaande vrijdag gaat een handchirurg het probleem voor me oplossen.  Als het goed is zal ik over een week of vier weer kunnen starten met de Dino. Arthur moet dus nog even wachten maar krijgen zal hij hem.

Ondertussen genieten we van de vele filmpjes en foto's die we krijgen en zingen we tijdens het facetimen zijn lievelingsliedjes zoals In de maneschijn en Dikkertje Dap. Het is natuurlijk wel een beetje gek om tegen een telefoon te zingen, maar ach wie ziet het. Behalve Arthur dan en die wordt er vrolijk van. En dat telt!

Babyshower en vakantie

Afgelopen zaterdag mocht ik voor het eerst van mijn leven een babyshower bijwonen. Over een week of 6 hoopt ons nichtje voor de eerste keer moeder te worden en haar vriendinnen hadden samen met haar moeder (mijn schoonzus) een babyshower georganiseerd.

Ik vond het lastig om me er een voorstelling van te maken maar het was ontzettend gezellig. De aanstaande moeder was onder het mom van even iets ophalen bij je ouders door haar man meegenomen en was zwaar verrast door een kamer vol vrouwen. We hebben een spel gedaan waarbij nicht moest raden hoe lang de zwangerschap van allerlei dieren duurt en daarna hebben we een rompertje of een slab versierd. Ik was slecht voorbereid want de dames die dit soort showers al eerder hadden meegemaakt hadden een patroon meegenomen om onder het rompertje te leggen zodat ze het konden inkleuren. Dat had deze muts dus niet bedacht. Dus heb ik er maar wat opgeschreven.

En toen ik zag dat een andere tante het Nijntje patroon had gekozen die ik eigenlijk zou gebruiken voor het dekentje werd ik toch een tikkie jaloers! Maar niet getreurd. Nicht zag het patroon en merkte ook op dat het eigenlijk voor het dekentje zou worden en toen heb ik haar beloofd dat ik een truitje met dit patroon zal breien voor het nieuwe nichtje als ze een beetje groter wordt.

Ik mis het handwerken echt, zeker nu het weer wat kouder wordt. Toen het zo warm was was het helemaal niet erg en bracht ik de avonden na het werk in de tuin door meestal met een boek. Maar nu het af en toe weer zo regent en we meer tijd binnen doorbrengen gaat het echt wel kriebelen.
Morgen zet de dokter een spuit in mijn hand en daarna hoop ik met een week of twee wel weer wat te kunnen gaan doen. We hebben nu vakantie en dus hoef ik ook niet te typen en krijgt mijn hand rust. Ik heb met die hand afgesproken dat het vanaf half september gewoon over moet zijn. Nu maar hopen dat het geen eigenwijze hand is.

Ondertussen lees ik veel en verheug ik me enorm op volgende week want dan vliegen we naar Marseille en kunnen we eindelijk ons eigen kind en kleinkind weer eens knuffelen. Al zes maanden is Arthur nu en het gaat veel te snel. Meneer heeft al twee tanden, de derde dient zich aan en hij tijgert door het huis. Het is nog net geen kruipen maar hij komt waar hij wezen wil.  Toen we hem in april voor het laatst zagen lag hij nog heel tevreden in zijn babynestje maar nu is het een ondernemend kereltje. Het mag van mij wel iets minder snel.

We krijgen gelukkig veel foto's en filmpjes en we facetimen regelmatig. Hij kijkt nu ook echt naar het scherm en reageert op ons. Dat is heel leuk maar ook een beetje gek. Zo was hij laatst niet helemaal in zijn hum door een tand die door moet komen en werd hij stil toen ik In de maneschijn voor hem zong. Best een beetje gek om tegen een telefoon te zingen.

Maar goed als oma op afstand moet je wat! Maar volgende week gaan we in het echt van hem genieten. Ik heb er zo'n zin in!