Beste 2015, nu zo op jouw een na laatste dag wil ik je graag alvast gedag zeggen. Ik hoop niet dat je het erg vind als ik zeg dat ik jou geen gemakkelijk jaar vond. Meteen al op de tweede dag bracht je me een heel groot verdriet en zo ging het het hele jaar een beetje door. Net als ik dacht ziezo nu gaat het wel weer een beetje knalde je er weer over heen met iets anders.
Maar goed als ik eerlijk ben 2015 was het natuurlijk niet het hele jaar kommer en kwel. Natuurlijk gebeurden er ook mooie dingen. Eindelijk heb ik dat felbegeerde HBO papiertje in mijn zak en ook het traject wat ik via mijn werk mocht volgen heeft me heel veel gebracht. Mij maak je de pis niet meer lauw, zoals een collega vaak placht te zeggen en wat ik inmiddels een leuke uitdrukking vind.
Ik ontmoette mooie mensen en had mooie gesprekken die me waardevolle inzichten gaven. In mijn diepe verdriet waren er zo maar ineens lieve woorden, bloemen, kaarten of even een arm om de schouder of welgemeende troostkus op de wang. Dat was dan wel weer heel erg mooi 2015.
Ook heb ik mooie dingen gezien. Intens genoten van onze tripjes naar Parijs en Rome, daar door prachtige musea geslenterd en genoten van de mooie kunst die daar hangt. Dat dan weer wel!
Ik heb veel en vaak mooie momenten doorgebracht met mijn gezin en menig gezellig uurtje stukgeslagen met familieleden. Dat was erg waardevol 2015.
Jammer ook 2015 dat het in de wereld zo'n zooitje was. Ik begrijp best dat ik jou daar persoonlijk niet voor verantwoordelijk kan houden, maar al die mensen die mekaar naar het leven staan. Die elkaars hoofd afhakken of bommen gooien op een redactie of op mensen die een avond uit zijn in een prachtige stad en daar dood en verderf zaaien. Dat was toch vreselijk 2015?
En al die mensen die met hun gezinnen in gammele bootjes hun oorlogsland verlieten en na ettelijke kilometers hier uiteindelijk aankwamen en dan vechtende mensen aantroffen, omdat ze bang zijn. Bang voor hun eigen veiligheid, hun kinderen of bang voor het onbekende. Dat was toch schrijnend 2015? Al die ontheemde mensen. Gewoon mensonterend.
Wat ook niet fijn was 2015, vond ik het politieke gekonkel. Al dat gelieg en gedraai en al dat geld wat in de zorg verloren is gegaan aan regeltjes en procedures, terwijl er mensen in huizen wonen waar ze maar 1 keer in de week gedoucht kunnen worden en maar in hun luier moeten poepen omdat er geen tijd is om iemand fatsoenlijk op een wc te helpen. Dat kan toch eigenlijk niet in ons rijke landje 2015?
Maar goed aan al deze dingen kan ik helaas persoonlijk niets veranderen. Ik denk dat de heren van IS en meneer Assad zich op de knieën slaan van het lachen als deze ietwat te dikke vrouw eens komt vragen of dat nou niet anders kan. Ook helpt het vast niet als ik meneer Rutte eens bel en zeg, Mark wat er hier in dit land gebeurt dat kan toch niet? Wanneer gaan jij en je kornuiten nu eens zorgen dat er niemand meer in zijn luier hoeft te poepen en dat al die mensen die zoveel zorg nodig hebben hun PGB keurig en netjes op tijd krijgen uitbetaald. Ik denk dat Mark vriendelijk lacht en zegt dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.
Dat ga ik dan ook maar weer gewoon doen. Proberen het in mijn eigen cirkeltje van invloed goed te doen met aandacht voor mijn dierbaren en een ieder die op mijn pad komt.
Ik zwaai je vast uit 2015 en dank je toch maar voor alle inzichten die je me hebt gegeven en ik hoop dat je opvolger een wat betere tijd komt brengen. Niet alleen persoonlijk voor mij en mijn gezin maar voor ons allemaal zodat de wereld wat vriendelijker wordt!
Dag 2015! Adieu!
woensdag 30 december 2015
dinsdag 29 december 2015
Aangehaakt!
De afgelopen jaren waren best pittig met allerlei gezondheidsgedoe in ons gezin, een drukke maar mooie baan, een HBO studie tussendoor en natuurlijk gewoon de zorg voor mijn gezin. Nou wordt een mens zonder gedoe maar lui en dat geldt zeker voor mij, dus gewoon doorgaan en hoppekee. Niet lullen maar poetsen, zeggen ze hier in Amsterdam. En zo geschiedde.
Intussen is de studie klaar en het felbegeerde papiertje in de pocket, het gezondheidsgedoe werd een pietsie minder en de baan is nog steeds leuk en druk, maar het traject wat ik mocht volgen in 2015 is halverwege januari ook helemaal klaar. Zodoende zat ik eens te mijmeren op de bank hoe 2016 er uit moest komen te zien, want nu wil ik echt eens wat meer tijd voor mijzelf vrijmaken. Heel egoïstisch, ik weet het, maar ik doe het toch.
Als ik daarover al iets te kiezen heb dan zou ik voor 2016 vooral gezondheid, rust en ontspanning willen kiezen. Want al dat gezondheidsgedoe en het verlies van mijn mams en later ook mijn schoonvader hakte er hier in huis behoorlijk in. Logisch.
Al mijmerend wandelde ik eens over het wereldwijdeweb. Daar vind ik na een dag werken nogal eens ontspanning door de leuke stukjes te lezen van medeblogsters. Veelal gaan deze blogs over hele gewone dingen zoals het huishouden of handwerken. Reuze gezellig en ontzettend ontspannend om daar allemaal over te lezen en leuke ideeën op te doen.
De ene na de ander maakt, breit, haakt, borduurt, frivoliteet, naait, tekent, quilt en knutselt de mooiste dingen. Nu ben ik zelf ook niet bepaald onhandig op het gebied van handwerken want breien en borduren is er met de paplepel ingegoten en dat doe ik dan ook graag.
Al wandelend kwam ik ook bij mijn favoriete handwerkwinkel in Amsterdam op de site. Daar neem ik geregeld een kijkje en ook ga ik op een zaterdagmiddag wel eens naar de winkel. Die staat in een mooi stukkie Amsterdam en wordt gerund door kloeke, vakkundige dames. Ik heb er al een paar prettige kwartiertjes stukgeslagen, maar de winkel is klein dus je kunt er geen uren achter elkaar doorbrengen.
Nu zag ik op de site dat zij in 2016 weer nieuwe cursussen organiseren en daar zit dus ook een cursus haken voor beginners bij. Nu kan ik best een losse haken en een vaste gaat ook nog wel, maar laatst kwam ik erachter dat wat ik altijd voor een stokje hield eigenlijk een half stokje is. Oeps, heb ik in een grijs verleden dus geen raamhanger in stokjes gehaakt, maar in halve stokjes. Best logisch dat het geheel toen kleiner uitviel dan de bedoeling was.
Al snel rijpte het idee in mijn hoofd om die cursus nou eens te gaan doen. Er zijn vijf zaterdagen mee gemoeid in drie maanden dus dat is te doen en ook de tijden van 11 tot 13.00 uur zijn erg prettig voor de werkende mens die erg van uitslapen houdt op de zaterdag.
Ik dubte en ik twijfelde en gooide eens een balletje op bij mijn echtgenoot. Die vroeg zich alleen af hoe het dan met de boodschappen moest. Nou verrassing, die mag jij dan doen schat. Hmm ja dat kon natuurlijk best want de auto heb ik niet nodig om de Jordaan in te gaan. Nou sprak de schat, dan ga je dat toch lekker doen. Hij haalde me over de streep!
Ik schreef me in, maakte het cursusgeld over en het is nu een feit. Op mijn werk heb ik het alleen nog maar verteld aan twee collega's die ook erg van haken houden, verder hou ik toch nog even mijn mond. Niet omdat ze niet mogen weten dat ik lekker mutsig ben en van dit soort dingen geniet, maar omdat ik gewoon in stilte nog even wil genieten van de voorpret. Eindelijk ga ik ook eens leren om zo'n leuke granny te haken en van die gezellige leuke dekentjes en omslagdoeken en nou noem maar op.
Gelukkig starten we pas in februari want ik moet natuurlijk eerst nog een truitje voor een Keniaans Kleutertje afbreien, daar schiet ik voor geen meter mee op en ik moet nog een roodborstje borduren voor de regenboogstichting. Dus voorlopig maar even minder blogs lezen (die van jullie natuurlijk wel) en dan lekker aan de haak. Ik heb er zin in.
Intussen is de studie klaar en het felbegeerde papiertje in de pocket, het gezondheidsgedoe werd een pietsie minder en de baan is nog steeds leuk en druk, maar het traject wat ik mocht volgen in 2015 is halverwege januari ook helemaal klaar. Zodoende zat ik eens te mijmeren op de bank hoe 2016 er uit moest komen te zien, want nu wil ik echt eens wat meer tijd voor mijzelf vrijmaken. Heel egoïstisch, ik weet het, maar ik doe het toch.
Als ik daarover al iets te kiezen heb dan zou ik voor 2016 vooral gezondheid, rust en ontspanning willen kiezen. Want al dat gezondheidsgedoe en het verlies van mijn mams en later ook mijn schoonvader hakte er hier in huis behoorlijk in. Logisch.
Al mijmerend wandelde ik eens over het wereldwijdeweb. Daar vind ik na een dag werken nogal eens ontspanning door de leuke stukjes te lezen van medeblogsters. Veelal gaan deze blogs over hele gewone dingen zoals het huishouden of handwerken. Reuze gezellig en ontzettend ontspannend om daar allemaal over te lezen en leuke ideeën op te doen.
De ene na de ander maakt, breit, haakt, borduurt, frivoliteet, naait, tekent, quilt en knutselt de mooiste dingen. Nu ben ik zelf ook niet bepaald onhandig op het gebied van handwerken want breien en borduren is er met de paplepel ingegoten en dat doe ik dan ook graag.
Al wandelend kwam ik ook bij mijn favoriete handwerkwinkel in Amsterdam op de site. Daar neem ik geregeld een kijkje en ook ga ik op een zaterdagmiddag wel eens naar de winkel. Die staat in een mooi stukkie Amsterdam en wordt gerund door kloeke, vakkundige dames. Ik heb er al een paar prettige kwartiertjes stukgeslagen, maar de winkel is klein dus je kunt er geen uren achter elkaar doorbrengen.
Nu zag ik op de site dat zij in 2016 weer nieuwe cursussen organiseren en daar zit dus ook een cursus haken voor beginners bij. Nu kan ik best een losse haken en een vaste gaat ook nog wel, maar laatst kwam ik erachter dat wat ik altijd voor een stokje hield eigenlijk een half stokje is. Oeps, heb ik in een grijs verleden dus geen raamhanger in stokjes gehaakt, maar in halve stokjes. Best logisch dat het geheel toen kleiner uitviel dan de bedoeling was.
Al snel rijpte het idee in mijn hoofd om die cursus nou eens te gaan doen. Er zijn vijf zaterdagen mee gemoeid in drie maanden dus dat is te doen en ook de tijden van 11 tot 13.00 uur zijn erg prettig voor de werkende mens die erg van uitslapen houdt op de zaterdag.
Ik dubte en ik twijfelde en gooide eens een balletje op bij mijn echtgenoot. Die vroeg zich alleen af hoe het dan met de boodschappen moest. Nou verrassing, die mag jij dan doen schat. Hmm ja dat kon natuurlijk best want de auto heb ik niet nodig om de Jordaan in te gaan. Nou sprak de schat, dan ga je dat toch lekker doen. Hij haalde me over de streep!
Ik schreef me in, maakte het cursusgeld over en het is nu een feit. Op mijn werk heb ik het alleen nog maar verteld aan twee collega's die ook erg van haken houden, verder hou ik toch nog even mijn mond. Niet omdat ze niet mogen weten dat ik lekker mutsig ben en van dit soort dingen geniet, maar omdat ik gewoon in stilte nog even wil genieten van de voorpret. Eindelijk ga ik ook eens leren om zo'n leuke granny te haken en van die gezellige leuke dekentjes en omslagdoeken en nou noem maar op.
Gelukkig starten we pas in februari want ik moet natuurlijk eerst nog een truitje voor een Keniaans Kleutertje afbreien, daar schiet ik voor geen meter mee op en ik moet nog een roodborstje borduren voor de regenboogstichting. Dus voorlopig maar even minder blogs lezen (die van jullie natuurlijk wel) en dan lekker aan de haak. Ik heb er zin in.
donderdag 24 december 2015
Kerstavond
Oke
kerst, kom dan maar
Ik
wilde het eerst niet voelen allemaal
Want
nu jij er niet meer bent
Voelt
kerst een beetje kaal
We
doen heus ons best
Met
een boom en een kaarsje aan
En
niet alleen ik, maar ook de rest
Heeft
een lichtje aan gedaan
We
zullen zeker aan je denken
Proosten,
en heffen het glas
Op
jou mam
Op
al die mooie Kersten, zoals het vroeger was
Al
die Kerstavonden, de tafel mooi gedekt
Garnalencoctail,
biefstuk, lekker eten
Als
een warme deken, zo liefdevol, zit dat in mijn hart
En
dat mijn lieve mam, zal ik nooit vergeten
Daar
waar je ook bent, Vrolijk Kerstfeest
maandag 21 december 2015
Saamhorigheid
Ik werk in een gebouw wat in twee delen is verdeeld en die worden samengevoegd als een gebouw door het trappenhuis en de lift. Op welke vleugel je werkt wordt dan ook aangeduid met 2rechts of 4links. Helaas onthoud ik nooit of ik nou in het rechter of in het linkergedeelte werk. Niet omdat ik mijn bureau niet weet te vinden, maar omdat ik niet weet hoe dat rechts en links bepaalt wordt. Maakt ook niet uit.
Een paar jaar geleden was een afdeling, laten we voor het gemak zeggen op 3 rechts op het lumineuze idee gekomen om een paaslunch te doen. Iedereen maakte wat lekkers en al deze lekkernijen vormden samen een groot buffet. Het was zo succesvol dat het door het hele kantoorgebouw gonsde. Bovendien was er zoveel eten dat het hele kantoor kon meegenieten. Degene die het had bedacht werd alom geprezen en gelauwerd en na de lunch ging ieder weer tevreden aan het werk.
Toen in dat zelfde jaar de kerstperiode aanbrak sprak een collega van 3 links over een kerstlunch. Ik werkte toen ook op 3 links en vond dat een leuk idee. Mijn collega ging voortvarend te werk, nodigde iedereen uit van 3 links, hing een intekenlijst op bij het kopieerapparaat en in de week voor kerst smulden wij van een heerlijk buffet. Op 3 rechts waren ze wat sip want het oorspronkelijke idee, van hen afkomstig, kreeg aan die kant van het gebouw geen vervolg meer. Natuurlijk mogen deze collega's best een vorkje meeprikken aan onze kant.
Wij op 3 links hielden het jaar erop een paasbrunch en een kerstbrunch. Het kon niet op. Heerlijk eten en een gezellig uurtje. Toen werden de afdelingen herplaatst. De ene afdeling had wat meer plek nodig en de ander wat minder dus was er sprake van een interne verhuizing. Wij gingen naar 2 rechts. Iedereen riep dat het dan met de kerst en de paasbrunch wel bekeken zou zijn. Maar niks hoor, wij gingen vrolijk verder. Mijn collega is nog immer enthousiast iedereen aan het motiveren om vooral toch te komen en een steentje bij te dragen aan het lekkers. Liever niet een echt steentje natuurlijk, want dat komt onze gebitten niet ten goede, maar een zelfgemaakt gerecht voor ongeveer vier personen werd en wordt zeer op prijs gesteld.
Elke keer is het weer een feest om al die lekkernijen uitgestald te zien boven op de dossierkasten. Degenen die niet kunnen of niet willen koken leveren hun bijdrage door leuke servetten, bordjes en bestek aan te leveren. Vorig jaar hielden we er een heus receptenboek aan over met allerlei heerlijke multiculturele recepten en ook met de verjaardagen wordt er nu veelal zelf gebakken. Leuk en lekker!
Morgen is weer de kerstbrunch en dus heb ik net een uurtje in de keuken doorgebracht om een zalmmousse te maken. Ik heb de puddingvorm in de vorm van een vis uit mijn ouderlijk huis geleend en daar ligt de mousse nu tevreden op te stijven totdat hij morgen in al zijn glorie mag schitteren op het buffet.
Wat nu zo leuk is dat ik weet dat een heleboel collega's nu dus ook in hun keuken staan te snijden, hakken, roeren, mixen, bakken, koken en proeven om ook iets lekkers te maken. Dat verbroedert en geeft een enorm saamhorigheidsgevoel.
Meteen een mooie kerstgedachte en ik stel voor dat alle politici op het binnenhof en alle gemeenteraadsleden in het hele land eens samen gaan koken en een lekker bordje eten aan de medemens serveren. En niet alleen onze politici, maar dus ook alle politici in de wereld. Dat meneer Assad en de leden van de Taliban en die van de IS en al die andere "lieverdjes" ook iets lekkers maken en dat uitdelen. En als iedereen dat dan gezellig samen opeet is er ook geen tijd om ruzie te maken. Dan kunnen die wapens eens neergelegd worden, is er eens tijd voor een goed gesprek en kunnen mensen eens luisteren naar elkaar. Dan wordt het misschien toch nog eens vrede.
Waar een beetje koken en samen een hapje eten al niet goed voor zijn. Zou dat nou niet mooi zijn?
Een paar jaar geleden was een afdeling, laten we voor het gemak zeggen op 3 rechts op het lumineuze idee gekomen om een paaslunch te doen. Iedereen maakte wat lekkers en al deze lekkernijen vormden samen een groot buffet. Het was zo succesvol dat het door het hele kantoorgebouw gonsde. Bovendien was er zoveel eten dat het hele kantoor kon meegenieten. Degene die het had bedacht werd alom geprezen en gelauwerd en na de lunch ging ieder weer tevreden aan het werk.
Toen in dat zelfde jaar de kerstperiode aanbrak sprak een collega van 3 links over een kerstlunch. Ik werkte toen ook op 3 links en vond dat een leuk idee. Mijn collega ging voortvarend te werk, nodigde iedereen uit van 3 links, hing een intekenlijst op bij het kopieerapparaat en in de week voor kerst smulden wij van een heerlijk buffet. Op 3 rechts waren ze wat sip want het oorspronkelijke idee, van hen afkomstig, kreeg aan die kant van het gebouw geen vervolg meer. Natuurlijk mogen deze collega's best een vorkje meeprikken aan onze kant.
Wij op 3 links hielden het jaar erop een paasbrunch en een kerstbrunch. Het kon niet op. Heerlijk eten en een gezellig uurtje. Toen werden de afdelingen herplaatst. De ene afdeling had wat meer plek nodig en de ander wat minder dus was er sprake van een interne verhuizing. Wij gingen naar 2 rechts. Iedereen riep dat het dan met de kerst en de paasbrunch wel bekeken zou zijn. Maar niks hoor, wij gingen vrolijk verder. Mijn collega is nog immer enthousiast iedereen aan het motiveren om vooral toch te komen en een steentje bij te dragen aan het lekkers. Liever niet een echt steentje natuurlijk, want dat komt onze gebitten niet ten goede, maar een zelfgemaakt gerecht voor ongeveer vier personen werd en wordt zeer op prijs gesteld.
Elke keer is het weer een feest om al die lekkernijen uitgestald te zien boven op de dossierkasten. Degenen die niet kunnen of niet willen koken leveren hun bijdrage door leuke servetten, bordjes en bestek aan te leveren. Vorig jaar hielden we er een heus receptenboek aan over met allerlei heerlijke multiculturele recepten en ook met de verjaardagen wordt er nu veelal zelf gebakken. Leuk en lekker!
Morgen is weer de kerstbrunch en dus heb ik net een uurtje in de keuken doorgebracht om een zalmmousse te maken. Ik heb de puddingvorm in de vorm van een vis uit mijn ouderlijk huis geleend en daar ligt de mousse nu tevreden op te stijven totdat hij morgen in al zijn glorie mag schitteren op het buffet.
Wat nu zo leuk is dat ik weet dat een heleboel collega's nu dus ook in hun keuken staan te snijden, hakken, roeren, mixen, bakken, koken en proeven om ook iets lekkers te maken. Dat verbroedert en geeft een enorm saamhorigheidsgevoel.
Meteen een mooie kerstgedachte en ik stel voor dat alle politici op het binnenhof en alle gemeenteraadsleden in het hele land eens samen gaan koken en een lekker bordje eten aan de medemens serveren. En niet alleen onze politici, maar dus ook alle politici in de wereld. Dat meneer Assad en de leden van de Taliban en die van de IS en al die andere "lieverdjes" ook iets lekkers maken en dat uitdelen. En als iedereen dat dan gezellig samen opeet is er ook geen tijd om ruzie te maken. Dan kunnen die wapens eens neergelegd worden, is er eens tijd voor een goed gesprek en kunnen mensen eens luisteren naar elkaar. Dan wordt het misschien toch nog eens vrede.
Waar een beetje koken en samen een hapje eten al niet goed voor zijn. Zou dat nou niet mooi zijn?
zaterdag 19 december 2015
Stoofpeertjes
Eindelijk staat die ellendige kerstboom. Ik had het kroost gemobiliseerd want het is natuurlijk wel makkelijk om te roepen wij willen een kerstboom en dan vervolgens je snor drukken, maar zo werkt het natuurlijk niet. Dus heb ik vandaag heel streng geroepen dat ze allemaal wat moesten doen en zo niet dan zou ik de boom in zijn netje aan de straat zetten met een briefje erop: gratis af te halen.
Dat vonden ze toch niet zo'n goed idee dus hebben ze geholpen met hem in de standaard zetten en de kerstspullen uit het bijkeukentje te halen. Die staan op een vervelende plek onder de trap, maar omdat we ze toch maar een keer per jaar gebruiken is dat in ons niet zo grote huis de beste plek.
Toen de boom eenmaal stond vertrok de een naar haar afspraak en de ander naar bed vanwege een kreng van een verkoudheidsvirus. Zodoende moesten manlief en ik samen de lichtjes in de boom doen en de ballen er in hangen.
Toen mijn moeder stierf op 2 januari stond de kerstboom nog en een paar dagen later hebben we hem opgeruimd. Terwijl ik zat te pielen om 5 snoeren met een totaal aantal lampjes van 500 stuks in hun houdertjes te klemmen dacht ik toen al, dat wordt wat als ik ze met de volgende kerst eruit moet halen. En het werd ook wat, maar goed het hoort erbij dit jaar. Geen kerst zonder tranen zullen we maar zeggen.
Toch moest dat nare gevoel ook weer worden omgebogen en daarom heb ik de koe bij de horens gevat en heb 2,5 kilo stoofperen staan schillen. Dat vind ik altijd een lastig werkje. Die peren zijn best hard dus die moet je stevig te lijf gaan. Eenmaal in hun pannetje met wat kaneel en een flinke scheut wijn wordt je beloond met een heerlijke geur. Zo'n knusse kerstgeur en nu een soort van geur die troost. De geur van vroeger thuis toen er ook peren werden geschild en gekookt. Die traditie had ik al overgenomen en die houden we er zeker in.
Ook maken:
-stoofperen zoveel je maar wil
-restje rode wijn. het kan ook zonder wijn of met bessensap als je niet van alcohol houdt.
-kaneel
-suiker
Schil de peren en snijdt ze in vieren en verwijder de klokhuizen. Was ze en doe ze in een pan. Strooi er flink wat kaneel over en een hoeveelheid suiker naar keuze. Als je een zoetekauw bent gebruik je wat meer. Giet de wijn of het bessensap erover, vul aan met water tot ze voor 3/4 onder staan en breng aan de kook. Zet laag en laat ze nog een paar uurtjes stoven op het kleinste gaspitje. Als je perensiroop wilt dan moet je het sap nog even inkoken als de peren gaar zijn. Lekker bij een kerstmenu of met een bolletje kaneelijs en een toef slagroom.
Dat vonden ze toch niet zo'n goed idee dus hebben ze geholpen met hem in de standaard zetten en de kerstspullen uit het bijkeukentje te halen. Die staan op een vervelende plek onder de trap, maar omdat we ze toch maar een keer per jaar gebruiken is dat in ons niet zo grote huis de beste plek.
Toen de boom eenmaal stond vertrok de een naar haar afspraak en de ander naar bed vanwege een kreng van een verkoudheidsvirus. Zodoende moesten manlief en ik samen de lichtjes in de boom doen en de ballen er in hangen.
Toen mijn moeder stierf op 2 januari stond de kerstboom nog en een paar dagen later hebben we hem opgeruimd. Terwijl ik zat te pielen om 5 snoeren met een totaal aantal lampjes van 500 stuks in hun houdertjes te klemmen dacht ik toen al, dat wordt wat als ik ze met de volgende kerst eruit moet halen. En het werd ook wat, maar goed het hoort erbij dit jaar. Geen kerst zonder tranen zullen we maar zeggen.
Toch moest dat nare gevoel ook weer worden omgebogen en daarom heb ik de koe bij de horens gevat en heb 2,5 kilo stoofperen staan schillen. Dat vind ik altijd een lastig werkje. Die peren zijn best hard dus die moet je stevig te lijf gaan. Eenmaal in hun pannetje met wat kaneel en een flinke scheut wijn wordt je beloond met een heerlijke geur. Zo'n knusse kerstgeur en nu een soort van geur die troost. De geur van vroeger thuis toen er ook peren werden geschild en gekookt. Die traditie had ik al overgenomen en die houden we er zeker in.
Ook maken:
-stoofperen zoveel je maar wil
-restje rode wijn. het kan ook zonder wijn of met bessensap als je niet van alcohol houdt.
-kaneel
-suiker
Schil de peren en snijdt ze in vieren en verwijder de klokhuizen. Was ze en doe ze in een pan. Strooi er flink wat kaneel over en een hoeveelheid suiker naar keuze. Als je een zoetekauw bent gebruik je wat meer. Giet de wijn of het bessensap erover, vul aan met water tot ze voor 3/4 onder staan en breng aan de kook. Zet laag en laat ze nog een paar uurtjes stoven op het kleinste gaspitje. Als je perensiroop wilt dan moet je het sap nog even inkoken als de peren gaar zijn. Lekker bij een kerstmenu of met een bolletje kaneelijs en een toef slagroom.
donderdag 17 december 2015
Borrel
Nu we langzaam maar zeker op de kerst afstevenen gaat die mallemolen weer draaien merk ik. Iedereen is druk, druk en nog drukker. Er is nauwelijks tijd om even met een kopje koffie bij te kletsen. Iedereen moet nog van alles doen. De kans dat je een familielid, vriend of vriendin aan de telefoon treft dezer dagen is uiterst klein. Het is nog makkelijker om een giraf uit Artis te ontvoeren. Iedereen is onderweg. Als het niet is om cadeautjes te kopen of karrenvrachten boodschappen in te slaan dan zijn we wel op een kerstborrel!
Want zo vlak voor kerst moet er nog van alles gevierd worden op school of op het werk of op de hobbyclub of de visvereniging, noem maar op. Zo tegen kerst kruipen we allemaal bij elkaar en we heffen het glas, eten we ons vol aan kleffe hapjes en wauwelen we met elkaar over onzindingen. Nou ja dat laatste mag ik zelf ook graag doen.
Ik begrijp dat niet eigenlijk, waarom moeten al die borrels juist voor de kerst? Het is toch al zo'n drukke periode en dan moet je ook nog opgedoft naar een kerstborrel. En erger nog na de kerst naar de nieuwjaarsborrel. Kunnen we niet afspreken dat we dat in 2016 anders gaan doen. Dat we bijvoorbeeld een midden maart borrel doen of een fit februari feest of een mei meeting. Gewoon een beetje creatief zijn.
Dan hebben we na de kerstdagen en de oliebollen op nieuwjaar tenminste nog iets om naar uit te kijken. Het hoeft dan niet allemaal in een maand gepropt te worden. Kun je die kerstcadeautjes tenminste eens op je gemak uitzoeken. Kun je ook nog eens mooi opdoffen in die kerstjurk op een ander tijdstip. Het scheelt ook ontzettend veel calorieën en dan hoeven we in januari niet allemaal op dieet. Kunnen alle goede voornemens direct de prullenbak in.
Nou ja het is zo maar een overpeinzing. Iedereen moeten maar borrelen wanneer ze willen borrelen.
Want zo vlak voor kerst moet er nog van alles gevierd worden op school of op het werk of op de hobbyclub of de visvereniging, noem maar op. Zo tegen kerst kruipen we allemaal bij elkaar en we heffen het glas, eten we ons vol aan kleffe hapjes en wauwelen we met elkaar over onzindingen. Nou ja dat laatste mag ik zelf ook graag doen.
Ik begrijp dat niet eigenlijk, waarom moeten al die borrels juist voor de kerst? Het is toch al zo'n drukke periode en dan moet je ook nog opgedoft naar een kerstborrel. En erger nog na de kerst naar de nieuwjaarsborrel. Kunnen we niet afspreken dat we dat in 2016 anders gaan doen. Dat we bijvoorbeeld een midden maart borrel doen of een fit februari feest of een mei meeting. Gewoon een beetje creatief zijn.
Dan hebben we na de kerstdagen en de oliebollen op nieuwjaar tenminste nog iets om naar uit te kijken. Het hoeft dan niet allemaal in een maand gepropt te worden. Kun je die kerstcadeautjes tenminste eens op je gemak uitzoeken. Kun je ook nog eens mooi opdoffen in die kerstjurk op een ander tijdstip. Het scheelt ook ontzettend veel calorieën en dan hoeven we in januari niet allemaal op dieet. Kunnen alle goede voornemens direct de prullenbak in.
Nou ja het is zo maar een overpeinzing. Iedereen moeten maar borrelen wanneer ze willen borrelen.
maandag 14 december 2015
Kerst, kaarten en kul
Was het eerder met het november gevoel al niet veel soeps, met het kerstgevoel wil het ook nog niet zo lukken. Dat is niet heel erg raar want dit is de eerste kerst zonder mijn mams en vlak daarna is het haar sterfdag. Dus ben ik maar een beetje lief voor mezelf en zeg ik steeds dat het niet zo erg is dat het kerstgevoel nog niet zo wil.
Er staat hier dus nog geen boom. Niet dat we andere jaren direct nadat de Sint het land uit was de kerstboel te voorschijn haalden en naar het tuincentrum gingen om een boom uit te zoeken, maar meestal stond hij toch wel in het weekend daarna. Niet dus. De kinderen willen graag een boom en natuurlijk gaat hij er ook komen, want anders is het wel erg kaal. Hoeveel Kerstmissen moet je door na het overlijden van je moeder om weer van de sfeer te kunnen genieten. Niemand die het je vertelt.
Je krijgt daags na de uitvaart een boek met praktische tips na het overlijden met betrekking tot wat je allemaal moet regelen met overheidsinstanties en belastingdiensten, maar dit soort tips tref je daar niet in aan. Belachelijk eigenlijk. Waarom niet een duidelijk schema met aanwijzingen hoe je dit soort dagen doorkomt. Daar had ik wat aan gehad. Flauwekul natuurlijk want hier zijn geen schema's voor. Een mens moet het mooi helemaal zelf doen.
Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat mijn moeder het krankjorem zou vinden als ik geen kerst meer zou vieren. Ben jij nou gek geworden zou ze roepen, wat heb ik je nou geleerd? Ook in moeilijke tijden maak je er het beste van, met een lach en met een traan. Hup aan de slag! Ik zie haar er wel voor aan dat ze van haar wolk klimt en in mijn kerstboomloze huis eigenhandig zelf de lampen uit doet zodat we de kerstverlichten wel op moeten hangen. Zoiets.
Er is dus geen recept en geen handleiding, maar hoe kleed ik de periode dan zo in dat ik niet al die dagen de ogen uit mijn kop loop te janken. Dat is niet gezellig en daar krijgt een mens maar rimpels van. Toen ik daar met een lieve collega over sprak, en hij is door de wol geverfd want mist al beide ouders, zei hij: Probeer gewoon te genieten van hoe goed het vorig jaar was, wat een cadeautje het was die kerst. Dat klaarde de lucht en dat probeer ik ook te doen. Niet jammeren en klagen maar met dankbaarheid denken hoe fijn het was dat ze er vorig jaar er nog wel was en dat haar al vaak zo warrige geest die dagen heel helder was. Ik heb nog zulke mooie gesprekken met haar gevoerd en dat zijn inderdaad cadeautjes die je in je hart bewaard met een grote strik erom. Zo heb je nog eens wat aan je collega's.
Toen ik dat eenmaal bedacht had en op kantoor Skyradio de hele dag al die zoetsappige kerstdeuntjes de afdeling op liet waaien, kwam ik toch voorzichtig in de stemming. Vanavond moest ik even in betondorp zijn. Dat kleine knusse wijkje waar de wieg van Johan Cruijff stond. Daar reed ik doorheen en zag al die versierde tuintjes en balkonnetjes met overal knusse kerstlichtjes en het kerstgevoel wakkerde nog ietsjes meer aan. Hehe.
Thuis kijk ik naar de stapel kerstkaarten die geschreven en gepost moeten worden. Elk jaar best even een klus maar wel een gezellig werkje. Dus aan de slag dan maar en dan stuit je alweer op het volgende dilemma. Want wat schrijf ik in de kaart aan mijn vader? Prettig kerstdagen? We gaan ons best doen om er wat van te maken en hij is in elk geval al die dagen niet alleen, dus vooruit dan maar. Gelukkig Nieuwjaar echter wil maar niet uit mijn pen storten. Het wordt waarschijnlijk helemaal geen gelukkig jaar voor hem, want hij mist zijn maatje. Hij wordt dagelijks geconfronteerd met haar afwezigheid in huis met alle gewone dagelijkse dingen. Ik hoop dat het een dragelijk jaar voor hem wordt met heel veel momenten waarop hij zich toch prettig en geliefd voelt.
Zie je wel dat zo'n handleiding in dit geval erg prettig zou zijn. Gewoon een naslagwerk met wat doe je op de eerste verjaardag, wat schrijf je in de eerste kerstkaart en al van dit soort dingen meer. Misschien moet ik mijn eigen handleiding maar eens schrijven. Maar eerst die vermaledijde kerstkaarten!
Er staat hier dus nog geen boom. Niet dat we andere jaren direct nadat de Sint het land uit was de kerstboel te voorschijn haalden en naar het tuincentrum gingen om een boom uit te zoeken, maar meestal stond hij toch wel in het weekend daarna. Niet dus. De kinderen willen graag een boom en natuurlijk gaat hij er ook komen, want anders is het wel erg kaal. Hoeveel Kerstmissen moet je door na het overlijden van je moeder om weer van de sfeer te kunnen genieten. Niemand die het je vertelt.
Je krijgt daags na de uitvaart een boek met praktische tips na het overlijden met betrekking tot wat je allemaal moet regelen met overheidsinstanties en belastingdiensten, maar dit soort tips tref je daar niet in aan. Belachelijk eigenlijk. Waarom niet een duidelijk schema met aanwijzingen hoe je dit soort dagen doorkomt. Daar had ik wat aan gehad. Flauwekul natuurlijk want hier zijn geen schema's voor. Een mens moet het mooi helemaal zelf doen.
Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat mijn moeder het krankjorem zou vinden als ik geen kerst meer zou vieren. Ben jij nou gek geworden zou ze roepen, wat heb ik je nou geleerd? Ook in moeilijke tijden maak je er het beste van, met een lach en met een traan. Hup aan de slag! Ik zie haar er wel voor aan dat ze van haar wolk klimt en in mijn kerstboomloze huis eigenhandig zelf de lampen uit doet zodat we de kerstverlichten wel op moeten hangen. Zoiets.
Er is dus geen recept en geen handleiding, maar hoe kleed ik de periode dan zo in dat ik niet al die dagen de ogen uit mijn kop loop te janken. Dat is niet gezellig en daar krijgt een mens maar rimpels van. Toen ik daar met een lieve collega over sprak, en hij is door de wol geverfd want mist al beide ouders, zei hij: Probeer gewoon te genieten van hoe goed het vorig jaar was, wat een cadeautje het was die kerst. Dat klaarde de lucht en dat probeer ik ook te doen. Niet jammeren en klagen maar met dankbaarheid denken hoe fijn het was dat ze er vorig jaar er nog wel was en dat haar al vaak zo warrige geest die dagen heel helder was. Ik heb nog zulke mooie gesprekken met haar gevoerd en dat zijn inderdaad cadeautjes die je in je hart bewaard met een grote strik erom. Zo heb je nog eens wat aan je collega's.
Toen ik dat eenmaal bedacht had en op kantoor Skyradio de hele dag al die zoetsappige kerstdeuntjes de afdeling op liet waaien, kwam ik toch voorzichtig in de stemming. Vanavond moest ik even in betondorp zijn. Dat kleine knusse wijkje waar de wieg van Johan Cruijff stond. Daar reed ik doorheen en zag al die versierde tuintjes en balkonnetjes met overal knusse kerstlichtjes en het kerstgevoel wakkerde nog ietsjes meer aan. Hehe.
Thuis kijk ik naar de stapel kerstkaarten die geschreven en gepost moeten worden. Elk jaar best even een klus maar wel een gezellig werkje. Dus aan de slag dan maar en dan stuit je alweer op het volgende dilemma. Want wat schrijf ik in de kaart aan mijn vader? Prettig kerstdagen? We gaan ons best doen om er wat van te maken en hij is in elk geval al die dagen niet alleen, dus vooruit dan maar. Gelukkig Nieuwjaar echter wil maar niet uit mijn pen storten. Het wordt waarschijnlijk helemaal geen gelukkig jaar voor hem, want hij mist zijn maatje. Hij wordt dagelijks geconfronteerd met haar afwezigheid in huis met alle gewone dagelijkse dingen. Ik hoop dat het een dragelijk jaar voor hem wordt met heel veel momenten waarop hij zich toch prettig en geliefd voelt.
Zie je wel dat zo'n handleiding in dit geval erg prettig zou zijn. Gewoon een naslagwerk met wat doe je op de eerste verjaardag, wat schrijf je in de eerste kerstkaart en al van dit soort dingen meer. Misschien moet ik mijn eigen handleiding maar eens schrijven. Maar eerst die vermaledijde kerstkaarten!
Abonneren op:
Posts (Atom)