Verruimen én Opruimen!

Vanmorgen werd ik wakker en wist meteen; vandaag is het de 25e van de maand. Dat betekent dat ik vandaag precies drie jaar en 10 maanden geleden zo plotseling mijn lief verloor. Nog steeds is die 25e van de maand altijd even extra aanwezig. Niet meer zo heftig als in het begin, meer van oh ja het is de 25e maar toch is het altijd een dag waarin ik weer even stil sta bij dat heftige moment. 

Het gemis blijft maar het verdriet is zachter geworden al laait het soms (op de meest gekke momenten) weer even op. Vanmorgen had ik geen tijd om er lang bij stil te staan want ik had een afspraak. Een afspraak met mezelf, namelijk ik zou met mezelf naar de sportschool gaan. 

Ja ik stond er zelf ook versteld van, ik die een bloedje hekel aan sporten heeft en die op zondagmorgen om 10 uur de deur uitgaat om te gaan sporten. Als mijn lief dit had kunnen zien dan zou hij gedacht hebben, wie is die vrouw? Dat kan nooit mijn Annemarie zijn. En toch wandelde ik om 10 uur de deur uit, in het zonnetje door een doodstille straat naar die sportschool! 

Ergens tussen kerst en nieuwjaar las ik op X bij een dame dat ze ieder jaar een nieuw woord geeft, en met dat woord gaat ze dan aan de slag. Daar dacht ik over na en dat leek me heel mooi. Omdat we nog aan het eind van het jaar stonden bedacht ik eerst welk woord dan het beste passend was voor 2025. Aan het begin had ik bedacht dat ik de verdieping in wilde met de coachopleidingen én ik wilde wat vrijwilligerswerk gaan doen om niet alleen iets voor een ander te doen, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen. Het woord voor 2025 was Verruimen" besloot ik! 

Maar wat moest het voor 2026 worden? Eerst dacht ik er over na wat ik graag zou willen. En dat waren een paar dingen. Fitter worden en de schuur, de bijkeuken en de laatste zaken van mijn lief uitzoeken. Dat zijn behoorlijke klussen, maar goed een jaar heeft 12 maanden. De schuur opruimen heeft in de winter niet zoveel zin dus eerst maar eens beginnen met fitter worden. 

De afgelopen drie jaar en tien maanden verbleef ik het allerliefste in mijn hoekje op de bank. Natuurlijk kwam ik daar af voor werk, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, maar toch versleet ik menig uurtje op die bank. Zeker in het begin was het soms een opgave om van die bank af te komen en voor wie zou ik eigenlijk goed voor mezelf zorgen? Die liefste was er niet meer en het heeft best lang geduurd voor ik besefte dat ik het voor mezelf mocht doen. Om dat in te zien heeft die coachopleiding goed geholpen. 

Nu was ik vorig jaar al gestart met een personal trainer en onder haar bezielende leiding trainde ik een uurtje per week. Ze is niet alleen sportlerares maar ook fysiotherapeut en ze maakt de oefeningen op maat voor mijn artrose lijf. Na verloop van tijd merkte ik dat ik me wat fitter ging voelen en in de 1e les van dit jaar sprak ze me liefdevol doch streng toe dat het tijd was om nu de oefeningen wat uit te breiden en dat het ook zou helpen als ik (met mijn luie kont van die bank af kom) en nog een keer per week ga trainen en ze maakte een heel schema voor me om dat zonder haar hulp zelf te kunnen doen. 

Daarom ging ik op zondagmorgen om 10 uur de deur uit. Want het woord voor 2026 is "Opruimen". Het opruimen van mijn luiheid, de stijve spieren en oude gewoontes die me niet meer helpen. En ook het opruimen van die schuur en al die andere dingen die nog liggen te wachten. 

Wat ik niet opruim is de liefde voor mijn lief, want die blijft gewoon al is het in een andere vorm omdat hij er niet meer is en toch altijd in mijn leven zal zijn.