Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar.
In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.
Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen.
Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen.
Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.
De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis.
En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten