Leentjebroer!

De herfstvakantie  vond ik vroeger als kind al zo heerlijk en toen ik later zelf kinderen had genoot ik daar ook weer vol op van. Vaste prik was het om met ons grut in de herfstvakantie een dag naar een museum te gaan. Nu willen mijn eigen kindertjes soms best nog met mij naar een museum maar niet speciaal meer in de herfstvakantie. Sterker nog dit jaar heeft dochter geeneens herfstvakantie want daar doen ze niet aan op de universiteit. 

Jammer maar niks aan te doen. Om toch dat speciale herstvakantiegevoel te krijgen leende ik gewoon twee kinderen. Dat was heel gemakkelijk want ik ben de trotse tante van mijn neefje (9) en nichtje (12), de kindertjes van mijn broer en schoonzus en die waren wel bereid om hun grut uit te lenen. Het grut wilde zelf ook graag dus dat leverde allemaal geen problemen op. Neef had weken geleden al te kennen gegeven graag naar Naturalis in Leiden te willen en zijn zusje vond dat ook prima. 

Vorige week neusde ik eens rond op de site van Naturalis, je wilt als tante tenslotte goed beslagen ten ijs komen op zo'n tripje, en toen bleek dat het Museum gesloten was wegens een verbouwing. Ja, in een schuurtje konden we een Tyrannosaurus (koosnaampje Trix) aanschouwen. Het leek me geen goed idee om een half uurtje naar een skelet te loeren en dus moest er een plan B komen. Heel handig is het dat nichtje nu ze naar de middelbare school gaat ook over een mobieltje met whatsapp beschikt. Ik appte dus de stand van zaken en vroeg haar met haar broer te bespreken of ze dan wel naar Naturalis wilden plus een aanvullend programma elders of dat er een ander museum de voorkeur kreeg. 

Al na een uurtje kreeg ik antwoord; het moest het spoorwegmuseum worden. Op mijn verbaasde app van jullie zijn daar toch al vaak geweest kwam per ommegaande het antwoord, ja maar dat vinden we leuk. Oke prima, het was hun dag dan gaan we naar het spoorwegmuseum en zo geschiedde. 

Echter manlief en ik voelden de bui al hangen dat we daar met een uurtje of twee wel uitgekeken waren en dat we alsnog een aanvullend programma moesten aanrukken en we bedachten een list. We zouden eerst iets anders gaan doen.

Om half negen gister werd het kroost afgeleverd en neef ging direct op zoek naar de bak met K'nex om een groot voertuig mee te bouwen en nicht nestelde zich op de bank met de blauwe omslagdoek die daar nog lag. Lekker warm, lekker zacht. Eigenlijk toch wel een mooie kleur dat blauw, mag ik hem hebben? Tuurlijk kind. Vervolgens dook ze in de tas met wolletjes en vroeg of ik haar wilde leren haken. Al spoedig had ze door hoe ze een vaste moest maken en daar zaten we. Nee we hoefden niet zo nodig direct op pad, we konden ook wat later vonden ze en respectievelijk werd er vrolijk door gehaakt en geK'next. We namen nog maar een kopje koffie. 

Eigenlijk hadden we dus niet weg gehoeven maar de kaarten waren nu eenmaal besteld. Dus hup in de auto op weg naar de Lage Vuursche waar we eerst een pannenkoek gingen eten. De Lage Vuursche vind ik zelf een soort van sprookjesdorp waar het goed pannenkoeken eten is in zo'n sprookjeshuis. Nieuwsgierig klonken er vragen vanaf de achterbank, waar gaan we naar toe, rij je niet verkeerd, papa rijdt altijd heel anders naar het spoorwegmuseum. Mijn man glimlachte en zei dat zullen jullie wel zien. 

Oh wat een schattig dorpje riep nichtje uit toen we de auto geparkeerd hadden terwijl neefje zijn neus in de lucht stak en verheugd riep: ik ruik pannenkoeken. Hij is namelijk ons pannenkoekenmonster in de familie en ruikt op een kilometer afstand of er ergens pannenkoeken gebakken worden. Het waren heerlijke pannenkoeken en we genoten met zijn vieren. 

Na de pannenkoeken gingen we alsnog naar het spoorwegmuseum en bezochten we de koninklijke trein van Juliana, de Oriënt Express en de Arend, de allereerste stoomlocomotief die in Nederland reed. Leuk zo'n stukje geschiedenis. Thuis gingen we "borrelen" en aten we zuurkoolstamppot. Tegen achten stonden broer en schoonzus op de stoep om hun kroost weer op te eisen. Ze gingen niet van harte mee en na veel tijdrekken met schoenen en jassen aantrekken kregen we een dikke knuffel. 

Volgend jaar in de herfstvakantie gaan we weer met jullie naar een museum hoor werd er door allebei gezegd toen ze eindelijk afscheid namen. Mijn herfstvakanties kunnen de komende jaren niet meer stuk!

Verzorgende

19 oktober is het vandaag. De dag van de verzorgende. Kijk daar kom ik nu net pas achter. Als ik dat eerder had geweten had ik een verzorgende in het zonnetje gezet vandaag. Al heb ik nu niet een twee drie in het snotje wie dat dan moet zijn. Jammer is dat zo'n dag nu niet wereldkundig wordt gemaakt. Ik heb er niks over gelezen op twitter en ook Annechien van het acht uurjournaal zweeg in alle talen over de dag van de verzorgende. Het had zo mooi geweest als we dat met z'n allen wel geweten hadden want dan hadden we die verzorgenden eens in de watten kunnen leggen. Als er een beroepsgroep is die dat echt verdiend zijn zij het wel. 

Vandaag is het ook 143 jaar geleden dat Jaap Eden werd geboren. Hij maakte furore als schaatser en als wielrenner en vandaag de dag wordt er hier in Amsterdam nog steeds fanatiek geschaatst (nee, niet door mij) op de ijsbaan die zijn naam draagt. Ik vraag me af of de bezoekers die vandaag de ijsbaan bezochten, hebben geweten dat het de verjaardag van Jaap was. Het had leuk geweest als de schaatsers getrakteerd  waren op een ijsje of een bekertje warme chocomel. Op de Amsterdamse TV zender AT5 werd daar echter geen melding van gemaakt dus ik ben bang dat het niks geen feestelijke herdenking was vandaag op het ijs. 

Vandaag is het ook al weer 9 jaar geleden dat de schrijver Jan Wolkers het leven liet, met achterlating van al zijn boeken. Wie is er niet opgegroeid met de boeken van Jan. Mijn ouders vonden het eerst maar niets dat ik zijn boeken las met daarin volop schuttingtaal. Pas toen ik de leeslijst voor het examen Nederlands kon laten zien waarop Jan nadrukkelijk aanwezig was, legden ze er zich bij neer. Meer nog dan zijn boeken zijn zijn filmpjes op TV me bijgebleven waar hij bevlogen vertelde over de natuur. Het is herfstvakantie dus waarschijnlijk heeft geen enkele docent Nederlands het vandaag in de les over Jan en zijn bijzondere taalgebruik gehad. Toch zielig voor Jan al wordt hij op andere dagen stellig wel besproken in de les.

Al deze weetjes heb ik trouwens terug gevonden op Wikipedia. Wikipedia houdt namelijk per dag de geschiedenis bij en daar leukt een gewone doordeweekse dag waarop ogenschijnlijk niets gebeurt nog wel eens van op. Niet dat mijn dagen saai zijn hoor, verre van dat, maar zulke weetjes vind ik grappig en je komt nog eens wat te weten.

Op het dagoverzicht van vandaag las ik trouwens ook dat in in 1986 de hoogste etmaalsom van de neerslag 28,2 mm was. De kans is dus groot dat ik in 1986 ook door zulk hondenweer als vandaag naar mijn werk moest. Ik kan het me niet meer herinneren maar ik had toen net mijn rijbewijs en ben toen vast in mijn Fiatje naar het werk gegaan in plaats van op de fiets. 

Leuk toch om zo'n overeenkomst te vinden. Prettig te weten ook dat zulke akelige regendagen uiteindelijk ook weer vergeten worden. Dat ik me over dertig jaar dus niet meer kan herinneren dat ik op 19 oktober 2016 s'morgens naar Almere reed en dat ik dacht waar is de weg gebleven. Hoe kan het dat ik gister hier nog over het asfalt reed en dat er nu allemaal water ligt. Zit er een gaatje in de dijk en is er niemand bereid gevonden om zijn vinger in het gat te houden. Zulke mensen had je vroeger nog wel en die werden daar dan beroemd om.  Overigens snapte ik het helemaal dat er geen vrijwilligers waren voor dit klusje want mensenkinderen wat ging het tekeer. Ik was blij dat ik het kantoor in stapte waar het warm was en waar mijn collega al voor een kan koffie had gezorgd. 

Wacht eens even, ik heb toch genomineerden voor de dag van de verzorgende! Mijn lieve collega's die er altijd voor zorgen dat de koffie klaar staat als ik binnen kom zeilen. Het is al wel een beetje laat maar hier een niet minder gemeend: Lieve meiden, dank jullie wel voor alle goede koffiezorgen.

Vlijt

Van de week haakte ik de laatste vastenrand langs de omslagdoek. Bijna klaar. Gister aan het einde van de middag, toen de boodschappen in huis waren had ik lekker even tijd om aan de franjes te beginnen. Best een leuk klusje. Ik heb een fijn dun boekje waar ik de wol om heen wikkel. Tussen de kaft van het boek en de bladzijden binnenin is nog een randje open waardoor het makkelijk is om er met de punt van de schaar tussen te komen en de draadjes los te knippen. Ik vind dat makkelijker dan met een cd-doosje. Om de steek heb ik twee draadjes door het v-tje van de vaste gehaald waardoor er een franje ontstaat van vier draadjes. Dat was een tip van een collega en dat maakt de franje vol genoeg. De hele zaterdagavond heb ik de franjes vastgemaakt. Weer een werkstuk af. Dat geeft een fijn gevoel.  Deze gaat nu in de verkoop voor het goede doel op mijn werk in 

plaats van de grijze. 

Het voordeel van zo'n werkstuk wat helemaal af is, is dat je je weer kunt verheugen op het volgende nieuwe werkstuk. Hoogste tijd voor de inventarisatie van de lapjes voor de deken voor dochter. Van de 35 lapjes zijn er 25 af. Van de meeste kleuren heb ik 6 lapjes nodig, maar van 1 kleur heb ik er 8 nodig en van de witte heb ik er maar 3 nodig. Eerst maar even alles geteld. Dat bleek een goed idee want van zowel de witte als de lila had ik al genoeg. Van het oudrose waren er nog maar twee dus daar moet ik mee aan de bak. Het eerste lapje is inmiddels weer in de maak. Wel even wennen, want dit garen (Roma van Scheepjeswol) is een stuk dunner dan het Zeeman garen van de omslagdoek. 

Bij mijn inventarisatie van de lapjes checkte ik ook gelijk maar even de wol. Ik heb ruim ingekocht voor deze deken, veel te veel denk ik, maar dat was niet zo erg want ik mag de overgebleven bolletjes terugbrengen. Als ik dat zou willen, want tijdens het maken van de franjes gister bedacht ik me ineens dat ik misschien wel genoeg wol overhoud om nog de scheepjescal 2016 te maken. Er kunnen altijd nog kleuren toegevoegd worden als ik niet helemaal genoeg heb. Op facebook zie ik zoveel mooie exemplaren van die deken voorbij komen dat het een beetje begint te kriebelen. Drie van mijn collega's hebben hem ook gemaakt, waarvan twee dames dicht bij mij in de buurt zitten dus heel nabij voor direct advies en de derde (een zeer ervaren haakster) altijd per mail bereikbaar is voor advies. Dan zou het moeten lukken.

Ik droom nog even verder bij lapje nummer 26 tot en met 35. Deze lapjes moeten eerst af, dan moet hij aan elkaar gemaakt worden, misschien moeten ze daarvoor eerst nog geblockt worden en dan moet de rand er nog omheen. Nog flink wat werk aan de winkel.

 

Gelukkig kun je heel goed dromen tijdens het haken en kijk ik tegen die tijd wel of de scheepjescal het gaat worden. In gedachten zie ik hem al op het logeerbed liggen. Nu zoon de deur uit is gaan we mettertijd zijn kamer wat opknappen en er een slaapbank neerzetten zodat hij samen met zijn vriendin makkelijk kan komen logeren. Dat zou best leuk zijn zo'n mooie deken op zo'n slaapbank. We gaan het zien, want ik heb ook nog zulke mooie andere patronen voorbij zien komen en ik heb nog een bol unikat liggen voor een sjaal en ik heb nog een streng wol met zijde liggen met een ajourpatroon om er een sjaal voor mezelf van te breien. Die streng heb ik samen met mijn moeder op de handwerkbeurs in Zwolle gekocht, ons allerlaatste echte uitje samen en daarom moet die sjaal er gewoon komen. Nu alleen de tijd nog zien te vinden om al die mooie dingen ook echt te maken. Gelukkig is het herfst en worden de dagen korter en is het lekker knus om op de bank te kruipen met een handwerkje. Nee niet onder een dekentje want die moet ik ook nog maken. :-)

Wekker

Ik ken weinig mensen die een plezierige relatie hebben met hun wekker. Tenminste de wekker die je s'morgens uit je zoete dromen rukt en je met een akelig schel geluid vertelt dat de nieuwe dag is aangebroken en dat daarom het bed verlaten dient te worden. Een goede relatie met een kookwekker (of met een lieftallig persoon die je komt wekken) kan ik me dan wel weer voorstellen maar dat is andere koek. 

Ik had een wekker waar ik wel goed mee door de deur kon. We waren geen dikke vrienden en ik had absoluut geen heimwee naar hem op vakantie maar hij deed op een beschaafde wijze wat hij doen moest. Daar hadden wij ook goede afspraken over gemaakt, ik zette zodra ik naar bed ging een knopje om en dan deed hij een rood lichtje aan als belofte dat hij de volgende ochtend om 06.45 uur zijn zoemertje af zou laten gaan. Zodra hij het zoemertje dan af liet gaan, zette ik het knopje weer om en hij hield zijn kop. Keiharde afspraken die jarenlang tot beider tevredenheid werkten. Hij maakte een tevreden indruk op mijn nachtkastje tussen de nacht- en handcremmetjes en het te lezen boek en ik was tevreden met het feit dat ik op tijd aan de nieuwe dag begon. Niks meer aan doen.

Totdat hij een dagje ouder werd en na het verschuiven van het knopje moeite had om zijn rode lampje fel te laten branden. Soms flikkerde het wat en moest ik flink schuiven met de knop om hem alsnog tot ontbranden over te laten gaan en soms deed hij helemaal niks en moest ik maar afwachten of de zoemer wel zou gaan de volgende ochtend. Soms lag ik totaal verzenuwd in mijn bed omdat ik bang was te laat op een afspraak te komen. We tobden zo een jaartje voort totdat ook zijn rode cijfers uitvielen en ik dacht dat het 5 uur was en bleek dat het al 6 uur was. Niet grappig. 

Zo kon het niet langer dus ik naar de Blokker want - als zelfs Sarah Jessica Parker uit het verre Amerika slaagt bij de Blokker -zou ik daar ook vast wel een nieuwe wekker vinden die aan mijn eisen voldeed. Zo veeleisend ben ik niet op het gebied van wekkers, maar hij moest makkelijk in te stellen zijn en een beetje beschaafde zoemer hebben. 

Zowaar hadden ze wekkers en waarempel ook nog van het merk van de huidige wekker alleen keek de Blokker jongen vreemd op van mijn verzoek om de zoemer even te mogen luisteren. Daar konden ze niet aan beginnen. Nou vooruit dan maar, het was het zelfde merk en hij zag er ook een klein beetje hetzelfde uit zo op het plaatje op het doosje te zien. Doosje mocht niet open van de Blokker jongen. Wel had hij een beetje strakkere outfit dan mijn eerste wekker, maar in hoeverre zouden ze de zoemer hebben aangepast. Zou wel meevallen dacht ik. Hij kostte maar een tientje dus wat kon me gebeuren. 

Thuis bedankte ik de oude wekker voor de jarenlange samenwerking en nam plechtig afscheid. De nieuwe haalde ik uit zijn doosje, stak de stekker in het stopcontact en trachtte de gebruiksaanwijzing te ontcijferen. Daar begon het gelazer al. Die gebruiksaanwijzing was in het Chinees en zo beroerd vertaald naar het Nederlands dat het uren duurde voordat ik en de tijd en de wektijd had ingesteld. Moe maar tevreden sloot ik de ogen in de fijne wetenschap dat ik de volgende ochtend keurig op tijd gewekt zou worden. 

Keurig op tijd was het, daar valt niets op aan te merken, maar ik schrok me het lazarus en met mij de hele straat. Mensenkinderen wat een akelig geluid maakt het kreng. Alsof er een fabrieksstoomfluit direct naast je oor af gaat. Ik moet er dus als de kippen bij zijn om het kreng al af te zetten voordat hij afgaat of zo snel als mogelijk na het afgaan. Daar zit hem nu de kneep, want in de moderne, strakke vormgeving van de wekker zijn alle knopjes verzonken in het omhulsel. Wie verzint er zo iets? De oude wekker had een knopje wat uitstak en dat was geribbeld. 

 Het blijkt gewoon een gladjanus te zijn. Alles is even glad, de knopjes zijn amper te onderscheiden en probeer dus maar met je slaperige kop het juiste knopje te vinden om het geloei tot zwijgen te brengen. Dat lukt niet altijd waardoor ik al rammend op de knopjes, met een wild bonkend hart van schrik en irritatie om 6.45 uur aan het vechten ben met een wekker. En dan moet de dag nog beginnen. 

En nu zit ik in een tweestrijd, want ik ben dat gedoe zo zat dat ik het liefste die hele wekker en al met een vaartje in de vuilnisbak wil werpen of met liefde naar de gemeentewerf breng om hem in het apparatenafvalverzamelpunt (mooi woord) wil achterlaten. Aan de andere kant is dat ding nieuw, vervult zijn plicht want hij loeit braaf elke morgen dus ik kan hem geen nalatigheid verwijten en hij is natuurlijk door kinderhandjes gemaakt in een ver land. Dan is het toch pure verspilling als ik hem zomaar wegdoe. Niet erg milieuvriendelijk ook. Ik zou zulke dingen ook niet moeten kopen, maar waar in vredesnaam vind je een goede wekker die niet in China en omstreken is gemaakt?

Een dilemma over een wekker, ik kan er gewoon niet van slapen, zucht. Wie wil er een gratis wekker?

Nichtjes

Ik heb vier nichtjes en ze zijn me allemaal even lief. Toch hebben de oudste en de jongste een net iets specialer plekje in mijn hart dan de middelste twee en ook die zijn allebei echt leuk en lief. Het zal er wel mee te maken hebben dat het oudste nichtje van mij een tante maakte en de jongste gewoon de jongste is die hier vaak is en ik gewoon beschouw als mijn eigen kind. Net zo makkelijk.

Gisteravond kwam ze ook logeren. Nu we een logeerkamer hebben is dat een stuk gemakkelijker. Ze is dol op koken dus het liefste komt ze dan voor etenstijd om samen de keuken in te duiken en iets lekkers te maken, maar gister had ze nog een sportwedstrijd dus dat lukte helaas niet. Een volgende keer dan maar.  Eigenlijk kwam ze dit keer helemaal niet voor ons, haar oom en tante, maar voor onze dochter, haar nichtje. De beide dames gingen de stad in om iets gezelligs te doen. Leuk toch om als twaalfjarige met je grote nicht op stap te gaan. Het was hier dan ook een gegiechel van jewelste. Gezellig!

Wij hadden vandaag hele andere plannen, wij moesten vandaag na het wekelijkse boodschappenrondje naar ons oudste nichtje en haar vriend. Die hebben begin dit jaar samen een huis gekocht in de kop van Noord Holland en vandaag waren we met alle andere familie uitgenodigd om dit paleisje te komen bekijken. Nu was het af. Inmiddels woonden er ook twee eigenwijze poezenkinderen die als baby bij ze waren komen wonen en volgens de verhalen al echte ondeugende pubers aan het worden waren. 

Oudste nicht is ook nog eens jarig woensdag dus moest er behalve een kadootje voor hun samen voor het huis ook voor haar een kadootje verzonnen worden. Ik was al een poosje aan het prakkezeren waar haar nu eens een plezier mee te doen, toen ik aan mijn gehaakte omslagdoek dacht.  De grijze is al af en zou in de verkoop gaan voor een goed doel (wat uitgesteld is) en met de blauwe schoot ik al aardig mee op. Na overleg met dochter welke kleur het beste bij nichtje zou passen kwamen we tot het besluit om haar de grijze te geven als verjaarskado.

Hij moest nog ingepakt worden en toen ik bezig was om hem te controleren of ik echt alle draadjes had afgehecht en weggestopt kwam jongste nichtje naar beneden. Ze bekeek de omslagdoek en aaide er over heen en verzuchtte, ah die is lekker zacht, mag ik hem even proberen. Natuurlijk mocht dat en ik sloeg hem om haar schouders. Ze paradeerde er de kamer mee rond. Ze keek me aan en ik wist al wat haar vraag zou zijn voor ze hem stelde..........  :-)

En ja natuurlijk wil ik er ook eentje voor haar maken. Vindt je de blauwe mooi? Die lag namelijk nog in aanbouw op de bank. Ik zag haar twijfelen. Nou eigenlijk wil ik ook zo'n grijze, zei ze. Dat is goed maar eerst moet straks de deken af voor dochter en dan ben jij aan de beurt. Ze hebben trouwens nog meer kleuren bij de Zeeman dus dan kun je nog even nadenken welke kleur je graag wil. Weet je wat zei ze, we gaan gewoon gezellig samen naar de Zeeman, we komen elkaar op zaterdag toch vaak tegen in het winkelcentrum. Lijkt me een goed plan en gaan we doen. 

De grijze omslagdoek pakte ik netjes in een mooi papiertje en plakte er een strik op. Oudste nichtje voelde eens aan het pakje en zei, ik voel iets zachts. Ze maakte hem open en sloeg hem direct om haar heen. Wow wat mooi, waar heb je die nu weer gekocht want die past helemaal bij mij. Stond ik me daar toch even te stralen van trots toen mijn man vertelde dat ik hem zelf gemaakt had. Kortom nichtje was blij. 

En ik ben ook een blije tante. Twee van die meiden die blij zijn met een eigengemaakt product. Heerlijk toch. Ik ben een rijk mens.

Hak op de tak

Wat was het koud vanmorgen! Mensenkinderen dat was ik niet meer gewend. Toen ik een teen uit mijn warme bedje stak had ik direct het idee dat die er af zou vriezen en ik wilde dus niets liever dan opnieuw onder mijn warme dekbedje kruipen maar ja ik moest naar Dronten. Niet zeuren, maar een sprintje trekken naar de douche en dan in de kleren en hup op weg. Zo geschiedde.

Nu is Dronten niet een hele bruisende plek om naar toe te gaan, maar de weg er naar toe - zo door de polder - is bepaald geen straf. Hier en daar was de herfst al voorzichtig bezig om zijn intrede te doen en de zon kwam op, zag en overwon. Het was een mooi landschap.

Zo tufte ik op mijn gemakje, genietend van het mooie polderlandschap naar Dronten. Ondertussen vertelde een meneer op de radio dat er in Rotterdam een drijvende koeienstal wordt gebouwd maar voordat e.e.a. gereed komt, er eerst onderzoek moet worden gedaan naar zeeziekte bij Koeien. Zeeziekte bij Koeien! Mijn vredige stemming kreeg een ernstige knauw bij dit bericht. Zijn we nou met zijn allen knettergek geworden? Koeien hebben mijnsinziens recht op een fijn, groot weiland met sappig groen gras waarin ze hun buiken vol kunnen eten, uren kunnen dagdromen terwijl ze aan het herkauwen zijn, met  bomen in de buurt  voor de broodnodige schaduw en een fijn slootje met voldoende water voor de dorst. Zo stel ik me het leven voor van een gelukkige koe. Niet een leven op een dobberende vlonder, zonder vers gras en de hele rataplan. Wie verzint er zoiets. 

Overigens wel prettig dat er in ieder geval een iemand heeft bedacht dat koeien zo'n soort leven niet prettig vinden en dat ze dan eerst gaan onderzoeken of er sprake gaat zijn van zeeziekte. Dat is tenminste wat, maar direct rees de vraag hoe gaan ze dat doen? Zetten ze een stuk of wat koeien in een boot en gaan ze een stukkie varen op de Noordzee? Krijgen de koeien dan een emmertje voorgebonden in geval van heftig spugen of laten ze de koeienkoppetjes boven de reling hangen en kunnen ze hun maaltijd direct in zee werpen. Ik had al direct zo'n medelijden met die arme beesten dat ik al zat te wensen dat de menselijke opvarenden in de boot zelf nog drie keer zo zeeziek zouden worden als de koeien. Niet aardig van mij, dat weet ik maar toch. 

Om niet totaal uit mijn humeur in Dronten te arriveren concentreerde ik me maar weer op het polderlandschap en die stralende oranje bol die steeds verder omhoog klom. 

Ik passeerde een groot bord met daarop de tekst: Eierenautomaat. Eierenautomaat? Wat is dat nu weer voor geks? Hebben ze daar de kippen in een automaat gezet en zo gedresseerd dat ze op commando een ei leggen en dat dit ei dan uit een soort Febo luikje je hand inrolt na het inwerpen van een euro?

Arme kippen. Kippen moeten een fijn nachthok hebben met een stevige stok en lekker kunnen scharrelen op een landje. Ik wilde wel direct verhaal gaan halen, maar ja ik moest op tijd in Dronten zijn en reed dus maar verder, mezelf laf inprentend dat het waarschijnlijk gewoon om fijn scharrelende kippen ging en dat de boer of boerin de eitjes zouden rapen uit het hok en die hoogstpersoonlijk zelf in doosjes zouden doen en dat die doosjes dan uit de automaat gehaald kon worden. Ik hoopte het maar en vervolgde mijn weg. 

Even verderop zag ik een veld waarop rode kolen groeiden. Prachtige rode kolen die met een beetje ochtenddauw lagen te stralen in de opkomende zon. Ik kreeg subiet trek in rode kool met appeltjes en een lekkere bal gehakt. En dat om acht uur 's-morgens! Wie schetst mijn verbazing toen ik midden in dat rode kolen veld een bord zag staan met daarop: Hier groeit Hak!

Hoezo hier groeit Hak? Daar groeit helemaal niks geen Hak, daar groeien rode kolen. Pracht rode kolen en misschien bestemd voor de firma Hak die ze wast en snijdt en kookt en ze achter glas stopt, maar Hak doet daar zelf niks aan. Die rode kolen doen het groeiwerk zelf, liefdevol verzorgd door de boer die ze helpt met groeien maar daar heeft meneer Hak niks mee van doen. 

Zeezieke koeien in een drijvende stal, kippen in een automaat en een conservenfabriek die claimt zelf op het land te groeien. Knettergek zijn we geworden en een moment dacht ik dat ik echt beter in mijn bed had kunnen blijven liggen. Gelukkig hadden ze in Dronten lekkere koffie en werd het toch nog een leuke dag!

Slingers

Onlangs vond ik bij het opruimen van een kastje een Dinerbon. Helemaal vergeten dat we die nog hadden en gelukkig was hij nog geldig maar niet al te lang meer. Dat riep dus om actie. Er moest een reden verzonnen worden om uit eten te gaan. Natuurlijk heeft zo'n uitje helemaal geen reden nodig maar het leven is een feestje waarvoor je zelf de slingers op moet hangen dus waarom zou je geen reden verzinnen? Er is altijd wel iets dat je kunt vieren al is het nog zo klein. Ophangen die slingers!

Na even dubben en flink overleg met mijn lief welke reden we zouden kiezen waren we het al snel eens dat de reden zou zijn dat het dit weekend precies 28 jaar geleden is dat we elkaar ontmoet hebben. Tevreden reserveerden we een tafeltje in een restaurant wat aangesloten was bij de bon  (laat dit nu ook een van onze favoriete restaurants zijn) en gingen ons verheugen op ons etentje.

Gisteravond was het zover. De weergoden waren ons niet zo gunstig gezind want op het moment dat we deur uit moesten kwam het met bakken uit de lucht en onweerde en woei het als een gek. Je zou kunnen bedenken dat het een verkeerd begin van de avond was, maar wij hadden zoiets van ach de verkeerde slingers zijn nu even opgehangen, grepen een paraplu en trotseerden de elementen.

 In de stad bleek het bijna droog te zijn en het rook lekker op het Waterlooplein. Het rook naar herfst, naar regen, naar lekker eten en naar de houtvuurtjes van de woonschepen die in de Amstel liggen. Amsterdam was vrolijk, bruiste van levenslust en had er zin in. Wij ook.

In het restaurant was ons tafeltje nog niet klaar en werd ons verzocht om even aan een tafeltje in het loungegedeelte plaats te nemen. Daar in een hoekje zaten twee, al wat oudere echtparen, genoeglijk keuvelend aan een spannende cocktail. De dames met handen en armen vol goud, de heren met geruite broeken en een vest om de schouders geslagen. Het bleken Amerikanen te zijn en ze spraken vol lof over Amsterdam, how cute het allemaal niet was. Trots liep ik even later achter de prachtige ober aan die ons een tafel voor het raam toewees.

Naast ons nam ook een echtpaar plaats, hij een vriendelijke blonde man met een klein buikje dat een bourgondische levensstijl verried, zij wat groter, met een harde samen geknepen mond, een wat kille blik en een bril aan een gouden kettinkje op een volle boezem. Scandinaviërs en ik gok Zweden. Ze zaten zacht te praten en als zij hem aankeek dan werd haar blik zachter. Aan het tafeltje daarnaast in ons rijtje zaten twee heren met een Vlaamse tongval aan het bier en ook zij hadden samen veel plezier.

Het was druk in het restaurant en overal klonk het geroezemoes van mensen die tevreden zitten te keuvelen tijdens het verorberen van een lekker maaltje. Achter ons zaten vier Amsterdammers, de dames hoogblond, te schateren van het lachen met zo'n harde Amsterdamse ondertoon. Ze hadden het naar hun zin.  Kortom, iedereen in het restaurant had zijn eigen slingers opgehangen.

We hadden een heerlijke avond!