Kopje thee!

Om 16.00 uur werden we verwacht in het Amstel Hotel en dus stapten dochter en ik, netjes aangekleed, om half vier op de metro. We stapten uit op het Weesperplein en liepen naar het hotel. Over de blauwe loper mochten we naar binnen. (ik had stiekem op een rode loper gehoopt, maar dat zat er niet in). 

In de prachtige hal met een majestueuze trap werden we ontvangen door een aardige meneer achter de receptie die onze jassen aannam en ons verzocht om plaats te nemen in de hal want vanuit daar werden we opgehaald voor de afternoon tea. 

Dat wachten was geen straf want zo konden we even het mooie interieur aanschouwen. De prachtige herfstboeketten die op allerlei sokkels kunstig opgesteld stonden in het midden van de hal, de mooie, hoge plafonds en een schitterende kroonluchter, waarbij ik wel direct dacht; je zult zo'n ding maar moeten poetsen. 

Om 16.00 uur verscheen er een heer in de hal die ons en alle andere mensen één voor één opzocht op zijn gastenlijst, ons verwelkomde en ons naar onze plaatsen bracht in de serre met uitzicht op de Amstel. Wij kregen een mooi gedekte tafel voor het raam en onze stoelen werden aangeschoven. 

Er kwam een dame die ons een glas champagne inschonk en vertelde wat de bedoeling was. We zouden 4 gangen krijgen, twee hartige en twee zoete en bij elke gang kregen we een andere thee geserveerd. 

Even later kwam de eerste gang dat bestond uit een klein glaasje gazpacho van pompoen, een schaaltje met een salade afgetopt met rilletes van eend en een heel klein bordje met wildzwijnenpaté en een toastje van ontbijtkoek. Daar kregen we een groene thee bij met citrusaccenten. 

De tweede gang bestond uit drie mini sandwiches, belegd met zalm, pastrami en gegrilde groente en een roggebroodrondje met roomkaas, komkommer en mierikswortel en bij deze gang kregen we een speciale jasmijnthee. 

Bij de derde gang kwam er een prachtige etagere op tafel met allemaal heerlijke zoetigheden, zoals een macaron, een witte chocolademousse met iets van rood fruit gevuld. Een eclair van melkchocolade gevuld met iets van sinaasappel, een stukje operacake én een tartelette met caramel en room. Hier kregen we een earl grey thee bij, geserveerd in een portglas. 

Als laatste gang kwamen er twee scones, een vanille en iets met sinaasappel en pistache en daarbij zat een glaasje met perengelei en een clotted cream. De thee was een icetea met rabarber. 

Het was een groot feest! Al die mooi opgemaakte bordjes en schaaltjes, al die smaken die zo goed op elkaar waren afgestemd samen met de verschillende theesoorten. De prachtige omgeving, het uitzicht op de Amstel en het gezelschap van mijn dochter. 

Hoewel het allemaal kleine hapjes waren, was het al met al toch een beste maaltijd en hebben we daar 2,5 uur gezeten. Ik had vooraf geen idee wat ik verwachten kon en had als avondeten een pannetje groentesoep gemaakt. Een lichte maaltijd na zo'n theefestijn, maar we zaten zo vol dat we de soep thuis niet meer aangeraakt hebben. Die komt wel op en gaat anders de vriezer in. 

Het was een geweldig verlaat verjaardagscadeau en ik heb er van genoten! 

Een rood randje en tegenstellingen.

Gistermorgen lag ik op de behandeltafel bij de huisarts terwijl zij heel vakkundig een gerstekorrel uit mijn linkerooglid aan het verwijderen was. Het kreng zat er al een tijd en ondanks warme kompressen en het verzoek om die plaats vrijwillig te verlaten, deed hij dat niet. Terwijl de huisarts aan het peuteren was zei ze, ik hoop niet dat je dit weekend een feestje hebt waarbij je vol in de make-up moet, want dat is nu even niet verstandig. 

Nee, zo'n feestje heb ik niet dit weekend, maar ik had gistermiddag wel "dienst" bij de voedselbank. Inmiddels ben ik lid van het vrijwilligersteam en mag ik na een paar keer meegekeken te hebben samen met nog iemand de intakegesprekken en de herintakegesprekken doen. 

Bij dit soort gesprekken hoef je niet volop in de make-up en opgedoft aanwezig te zijn dus de afwezigheid van mascara en het rode randje aan mijn oog viel helemaal niet op. En ik kon er niks aan doen dat het rode randje nog wat roder was geworden én dat mijn andere oog ook wat roder was geworden aan het eind van de middag.

Want wat een schrijnende en intens verdrietige verhalen hoor je daar en wat is het dan mooi dat je een luisterend oor kunt bieden en als na de intake blijkt dat iemand recht heeft op boodschappen dat je toch iets kunt doen. Al is het maar een heel klein beetje. En wat kunnen mensen dan blij en opgelucht zijn als blijkt dat ze boodschappen krijgen en dat de tranen van opluchting dan vloeien. Een klein druppeltje op een gloeiende plaat, maar vaak helpt dat kleine druppeltje en daar gaat het om. 

Ook gisteren hoorde ik weer een schrijnend verhaal en bloedde mijn hart en hoewel ik in mijn werk geleerd heb om wel mee te leven maar niet mee te lijden, schoot ik toch even vol. Gelukkig had deze client recht op boodschappen en was het fijn om te zien hoe de client met een grote tas met verse groente en andere boodschappen de deur uitging. Nu staat er de komende dagen in elk geval een warme maaltijd op tafel. 

Het is niet allemaal verdriet, het zijn ook verhalen van hoop, moed en heel veel veerkracht van mensen die zich beetje bij beetje uit hun ellende weten te ontworstelen en ook dat is mooi om te zien. Na zo'n middag besef ik steeds weer hoe goed ik het zelf heb en dat het leven een roulette is waarbij het balletje zomaar in het verkeerde vakje kan vallen. In elk geval ben ik blij met dit vrijwilligerswerk, het geeft me het gevoel iets te kunnen bijdragen, al is dat niet veel. 

Een hele bijzondere tegenstelling is dan wel dat ik vanmiddag samen met mijn dochter een high tea heb in een van de sjiekste hotels van Amsterdam. Het Amstel Hotel. Dat is nog een verjaarscadeautje uit 2023. Toen kreeg ik van dochter een voucher om samen met haar te gaan high teaen. De bon was twee jaar geldig en het was er nog niet van gekomen om hem te verzilveren. 

Dus vanmiddag ga ik met mijn rode randje, zonder make-up, maar wel netjes aangekleed naar dat sjieke hotel. Daar mag ik vast wel naar binnen zonder mascara en anders zet ik mijn zonnebril op. Dat doen beroemde gasten die in zo'n hotel logeren ook om niet herkend te worden. Ik ben benieuwd of we nog een beroemdheid spotten en ik ben heel benieuwd naar de entourage en natuurlijk het lekkers dat we gaan krijgen. Ik hou jullie op de hoogte! 

Bloghop van de maand oktober: Favoriete Quote!

Het is alweer tijd voor de bloghop van de maand oktober. Deze bloghop is bedacht door Elizabeth en gaat deze maand over je favoriete quote! 

Of ik een favoriete quote heb? Nou en of! Let op, daar komt ie:

Je kunt niet kiezen wat je overkomt, maar je kunt wel kiezen hoe je ermee omgaat!

Deze quote heeft me al vaak geholpen als het even anders liep dan ik had gewild. Dat kunnen kleine dingen zijn, zoals een wollen trui te heet wassen of als er een apparaat stuk gaat dan helpt me dat altijd weer te relativeren. Maar ook bij grotere en ernstige dingen helpt het me.

Toen ik in 2022 op zoek moest naar een andere baan moest ik een nieuw cv maken. We kregen van mijn toenmalige werkgever workshops van loopbaancoaches om zo goed mogelijk beslagen ten ijs te komen op de arbeidsmarkt met solliciteren. Eén van die adviezen was om je favoriete quote of een gezegde die op jou van toepassing was, op te nemen in je cv. 

Begin maart 2022 was ik druk met een nieuw cv te maken en wist ik meteen dat bovenstaande quote erop moest komen. Niet wetende dat diezelfde maand ik met mijn eigen quote om de oren werd geslagen toen heel plotseling mijn lief overleed. 

Daar zat ik dan, na de uitvaart. Het leven had me geconfronteerd met iets waarvoor ik niet gekozen had en ook nooit zou kiezen, want ik wilde heel graag oud met hem worden. En toch hielp deze quote me ook weer om mijn leven stapje voor stapje weer op te bouwen en voor een toekomst zonder hem te gaan. 

Ik kon kiezen voor een leven in het hoekje van de bank, wat heel verleidelijk was, maar ik wist heel zeker dat als ik daarvoor zou kiezen dat ik de verbinding met de wereld om me heen zou kwijtraken. En dus koos ik ervoor om regelmatig van de bank af te komen en die stappen te zetten. Was het makkelijk? Nee absoluut niet, maar wel de moeite waard want ondanks het grote gemis heeft die keuze me ook weer heel veel gebracht. 

Natuurlijk besef ik heel goed dat dit voor iedereen anders is en dat het ook een beetje in je karakter moet zitten om te durven kiezen. Maar toch, het is jouw leven, jij zit aan het stuur en dus mag jezelf keuzes maken! 

Nou dit blog is een stuk serieuzer geworden dan ik voor ogen had toen ik begon met schrijven, want ik wilde het luchtig houden, maar blijkbaar kozen de woorden zich vanzelf. En nu ga ik gauw eens lezen welke andere quotes er in deze bloghop voorbij komen. 

Pompoenen, Jasper en Francois!

Wat een heerlijk herfstweer is het dit weekend. Gisteren had de zon even tijd nodig om goed voor de dag te komen, maar ze kwám en dat was fijn. Zo'n zonnetje geeft de wereld een mooie herfstgloed waar ik erg van kan genieten. Ik hou van de herfst en zo langzamerhand komen er ook weer wat herfstgerechten op het menu. 

Ik kookte gisteren een lekker pannetje pompoensoep en dat vertelde ik in de gezinsapp mét de mededeling dat iedereen die daar zin in had welkom was. En ze hadden er zin in, aan het eind van de middag zat ik met mijn gezin en de kleinzonen aan tafel.  Wij zaten heerlijk te kletsen terwijl de jongens aan het spelen waren. De speelgoedgarage is een groot succes trouwens! 

Het was gezellig en de pompoensoep viel in de smaak. Dochter houdt van bakken en zij had een heerlijk brood gebakken voor bij de soep en als toetje een perencake. Erg lekker allemaal. 

Vandaag was de zon al meteen present en dat was fijn om lekker even in de tuin bezig te zijn. Nu moest ik eerst naar het tuincentrum voor kattenbakgrit en daarvoor haalde ik Arthur op die gisteren al te kennen gaf graag mee te willen. 

Het werd een gezellig uitje. Er waren nog volop herfstplanten en sierpompoenen, maar ze waren ook druk bezig om de kerstafdeling weer op te tuigen. En ook om de speurtocht uit te zetten die ze altijd in oktober doen. Arthur had al snel in de smiezen dat het dit keer om dinosaurussen gaat. Tot mijn verbazing kent hij die verschillende beesten ook nog bij naam. Ach zo leer ik ook weer wat. Voor de speurtocht moeten we weer terug, want die is pas vanaf 1 oktober te doen. 

Natuurlijk dronken we wat in het tuincafé, dat hoort erbij, en zochten we niet alleen wat plantjes uit, maar kozen we samen ook een paar sierpompoenen. We sjouwden samen de zware zakken kattenbakgrit in en weer uit de auto en hebben samen de plantjes in de potten gezet en het rek weer gezellig gemaakt. 

Daarna mocht hij de pompoenen schikken op het rek. Het duurde even voordat het naar zijn zin lag, maar nu is het weer een gezellig plekje. We bekeken nog even twee grote spinnenwebben. Hij vindt spinnen een beetje griezelig en toen hij web nummer 1, waarin een dikke spin, had gespot vertelde ik dat dit Jasper was en dat hij niets doet, behalve muggen vangen. 

Hij zag nog een verlaten web waar een bij tegenaan gevlogen was en die heb ik maar even bevrijd door zachtjes een draadje van het web los te trekken zodat de bij loskwam en weer verder kon vliegen. We keken hem samen na en aanschouwden nog even een hommel die in de asters druk naar nectar aan het zoeken was toen Arhtur nog een web zag met daarin ook een grote spin. Hoe heet deze oma? Ehm, geen idee, ik had deze nog niet gezien. 

Oh hoe zullen we hem noemen dan Oma? Er passeerden verschillende namen, maar uiteindelijk is het Francois geworden. We hebben Jasper en Francois verder met rust gelaten en zijn naar binnen gegaan, want een middagje bij oma in de tuin werken is leuk, maar even tv kijken zonder dat je kleine broertje om aandacht komt vragen is ook leuk. En binnen zijn geen spinnen! 

Vakantie met wind en regen!

Natuurlijk weet je dat als je in september vakantie hebt je pech kunt hebben met het weer. Gelukkig had ik met mijn dochter al kunnen genieten van een klein weekje zon op Kreta. Voor de twee weken erna had ik allerlei plannetjes in mijn hoofd gemaakt. Een ochtendje naar de stad om de Albert Cuijpmarkt weer eens te bezoeken. 

Het onkruid in de tuin wieden en een beetje opruimen. Een rondje door een tuincentrum maken. Weer eens naar een (nieuwe) kringloop gaan en daar een paar uurtjes stukslaan. (ik had een mooie gezien op de website van Elizabeth op een uurtje rijden hier vandaan en daar kon ik dan direct een leuk dagje van maken). Lunchen met een vriendin! De schuur opruimen! (niet leuk maar moet wel eens gebeuren). Een haakwerkje opzetten!  Arthur van school halen en samen naar de stad gaan. Laurens ophalen voor een middagje bij oma spelen. De banden van mijn fiets oppompen om weer eens een fijn stukje te fietsen en ook wilde ik mijn kledingkast weer eens opruimen.

Maar zoals dat gaat met plannen maken vooraf, blijkt dat de praktijk anders in elkaar zit. Helaas bleek dat een luchtweginfectie als ongenode gast op visite kwam en voor je die dan de deur uit hebt gewerkt ben je weer even verder. 

Ook zat het weer niet erg mee. Windkracht 8 hadden we hier afgelopen maandag en de haren woeien zowat van je hoofd en van in de tuin werken kwam het dus niet echt en ook mijn fiets bleef met zachte banden in de schuur staan, net als alle rommel daar. Enfin, niemand die het ziet. 

Door die luchtweginfectie was mijn energieniveau niet heel hoog en konden werkjes als kasten opruimen me gestolen worden. En dat is natuurlijk helemaal niet erg. Jammer is het wel zo tijdens de vakantie, maar er is nu eenmaal niets aan te doen. 

Gelukkig ging het al snel weer beter en kon de middag met Arthur wel gewoon doorgaan. In de hozende regen stond ik op het schoolplein en enthousiast kwam hij op me afrennen. Het was geen weer om de stad in te gaan en dat wilde hij ook helemaal niet. Gewoon lekker spelen hier en er stond nog een verrassing op hem te wachten want ik had aan het playmobil assortiment een nieuwe auto toegevoegd. Die stond al een poosje op zijn verlanglijstje. We hebben hem samen in elkaar gezet en hij heeft er de rest van de middag meegespeeld. Een groot succes. 

Voor Laurens had ik iets anders bedacht. Hij is niet zo van het bouwen met blokjes zoals Arthur dat op die leeftijd wel was. Laurens is gek op auto's. Uit de duplo bak vist hij eigenlijk alleen maar de auto's eruit en daar speelt hij mee. Voor hem bedacht ik dat een houten garage wel leuk zo zijn. Daar had ik dus voor naar een kringloopwinkel gewild, maar als je goed zoekt dan vind je op het internet ook leuke dingen voor een schappelijke prijs. Zo kocht ik een nieuwe garage in een kapotte doos die flink was afgeprijsd. 

Waar ik geen rekening mee had gehouden was dat ik dat ding zelf nog in elkaar moest zetten en daar ben of liever gezegd was ik geen held in. Dat deed opa altijd. Maar nu moest ik het zelf doen en heb ik daar een middag aan besteed en staat hij in elkaar. Zo'n leuk ding. Arthur vond hem ook leuk en wist zeker dat zijn broertje daar helemaal weg van zou zijn. 

Laurens heeft hem nog niet gezien, maar dat komt vrijdag. Gisteren was het ook zulk slecht weer dat ik mijn schoondochter had aangeboden om daar even op Laurens te passen terwijl zij met Arthur naar zwemles moest. Dat was heel gezellig en ik mocht ook nog blijven eten. 

Ook vandaag regent het al sinds ik opstond en volgens buienradar blijft het niet droog. Nou dan niet. Ik ga toch maar een opruim klusje doen en dan lekker haken aan mijn nieuwe zigzagdeken of, en eigenlijk moet dat eerst want dat heb ik beloofd, het voorpand afbreien van de Ajaxtrui voor Arthur. 

Een andere vakantie dan vooraf gepland en gedacht, maar eigenlijk ook wel prima zo. Gewoon een beetje rommelen in huis en midden op de dag een beetje handwerken! Die Albert Cuijpmarkt loopt niet weg en het tuincentrum ook niet! 

Zigzag

Vakantie hebben is natuurlijk ook uitermate fijn om op een gewone dinsdagmorgen, terwijl het buiten met bakken uit de lucht komt, een beetje te rommelen met garen en een haaknaald. Natuurlijk is het jammer dat de zon niet schijnt, maar gelukkig heb ik de zon vorige week volop mogen zien toen ik een klein weekje op Kreta was met mijn dochter. 

Het was heerlijk daar en toen we vrijdagavond heel laat weer op Schiphol landden werden we hier ook weer getrakteerd op een mooi en zonnig weekend, dus ik heb helemaal niets te klagen. 

Terug naar de draadjes dan. Toen ik begin vorige maand keek naar garen voor een trui voor Laurens spitte ik mijn voorraad door en zag daar nog wat overschotten Scheepjes Colour Crafter in roomwit, donkerbruin en mosgroen. In mijn hoofd begon een plannetje te rijpen want ik had wel weer eens zin in om te haken. 

Op mijn zonnebedje aan de rand van het zwembad vorige week op Kreta dacht ik er over na wat dan leuk zou zijn. Ik heb de Adriana's sprei nu diverse keren gehaakt en hoewel dat een superleuk patroon is wilde ik toch wat anders en dus haalde ik gister mijn haakbijbel te voorschijn en zocht op steken. Ook een rondje op internet leverde voorbeelden op van leuke steken en dekens en zo bleef ik hangen bij de zigzagsteek. 

Een oefenrondje met de beschrijving uit de haakbijbel bleek niet het gewenste resultaat op te leveren, ik kreeg het niet goed voor elkaar aan de hand van de beschrijving en het schema. Maar gelukkig biedt Youtube dan uitkomst en vond ik een filmpje van Wendy van Delden en zij legde het stap voor stap uit en toen had ik het zo onder de knie. Het wordt dus een deken(tje) van restjes in de zigzagsteek. Ook wel chevronsteek genoemd. Dat klinkt natuurlijk wat chiquer, maar we gaan niet voor chique, maar voor een simpel, maar fijn dekentje in de zigzagsteek. 

Vanmorgen heb ik de lossen opgezet, wat is dat toch altijd lastig tellen als je 196 lossen + 3 moet haken. Ik ben dan zo gauw afgeleid in mijn hoofd, maar nu kwamen de mooie steekmarkeerders die ik vorige week kreeg goed van pas. 

De lossen heb ik met haaknaald 5 gehaakt om het niet te strak te maken en de eerste toer met naald nummer 4,5. Zo'n eerste toer is altijd even pielen, vind ik, maar het ging goed en ik had juist geteld want het patroon kwam precies uit. 

Dus nu kan ik de hele dag haken als ik wil, maar dat kan niet want ik ga vanavond op de jongens passen zodat zoon en schoondochter uit eten kunnen op hun trouwdag en daarom maak ik thuis alvast de pastasaus met veel verse groenten en gehaktballetjes zodat ik daar vanavond snel aan tafel kan met twee hongerige mannetjes. 

Heerlijk zo'n vakantiedag!

                                                                       Proeflapje!

Bloghop van de maand september: Favoriete ruimte in huis.

Het is alweer tijd voor de bloghop van de maand september. Deze bloghop is bedacht door Elizabeth en gaat deze maand over je favoriete ruimte in huis! 

Toen ik nadacht over de mijn favoriete ruimte in huis kwam als eerste het Engelse spreekwoord: My house is my Castle! Letterlijk vertaald mijn huis is mijn burcht. De plaats waar je je het meest veilig en op je gemak voelt. 

En dat voel ik me eigenlijk in mijn hele huis al moest ik na het overlijden van mijn lief er wel erg aan wennen dat ik alleen in ons huis woonde. In het begin vond ik dat vooral s'nachts eng, maar het wende op den duur ook. Sterker nog in die eerste maanden was mijn/ons huis de plek waar ik het allerliefste wilde zijn. Veilig op mijn plekje op de bank. Als het niet hoefde ging ik de deur niet uit, alleen voor wat frisse lucht en dan het liefste nog in de tuin, zo dicht mogelijk bij huis. 

Nu ga ik weer gewoon en ook met plezier de deur uit, maar is het nog steeds fijn om weer thuis te komen. Zeker nu ik begroet wordt door Tim die altijd enthousiast aan komt rennen als ik weer thuis kom na een werkdag. Ben ik even een uurtje weggeweest, dan komt hij zijn mand niet uit! 😀

Toch is er wel wat verschoven in de favoriete ruimte want eerst was dat de keuken! Het is maar een kleine ruimte en er staat een kleine eettafel met vier stoelen, maar daar zaten we altijd na het werk. Op vrijdag hadden we altijd daar een borreluurtje en als mijn ouders kwamen of vrienden dan schoven we een stoeltje bij en zaten we daar heel gezellig te borrelen en te kletsen met zijn allen. Ondertussen stond er dan iets lekkers op het fornuis te pruttelen of deed de oven zijn best om een gerecht te garen. Fijne herinneringen heb ik daaraan. 

Nu zit ik zelden nog in de keuken. Alleen als de kinderen er zijn want die houden die traditie graag in ere. Maar in mijn eentje vind ik er niks aan en zit ik er alleen als ik aan het koken ben en wacht tot de piepers gaar zijn. 

De favoriete ruimte in huis is nu de woonkamer. Met als veilige haven mijn hoekje op de bank met uitzicht op de tuin. Daar voel ik me fijn en tevreden. Zeker met een kleinkind op schoot of  met Tim naast of achter me op de leuning die dan heel hard ligt te spinnen. Dan zijn we samen tevreden. 

Een andere ruimte in huis is de slaapkamer, met ons fijne bed waar ik op de dagen dat ik niet hoef te werken en dus niet vroeg op hoef, graag nog even lig te lezen met een kop koffie in de buurt! 

Al met al is ons huis, nu mijn huis mijn kasteel waar ik wil blijven wonen tot ik het tijdelijke met het eeuwige ga verwisselen. 

Favoriete hoekje op de bank van Tim.