Met mijn neus in de boter!

Deze week ben ik weer lekker opgestart op het werk. Al snel zat ik er weer middenin en was de vakantie snel vergeten. Ook weer goed al is het jammer dat ik dan niet zoveel tijd heb om met mijn hobby's bezig te zijn. 

Het is enorm leuk om kaarten te maken, maar nu is mijn bureau natuurlijk weer op werk gericht en kan ik dan mijn hobby spullen niet zo laten liggen om de volgende dag weer verder te gaan wat in de vakantie dus wel kon. 

Vrijdagmiddag had ik weer dienst bij de voedselbank, het huis moet ook schoon, de sportschool verwachtte me weer en Tim wil ook zijn aandacht dus van meer dan een paar toertjes breien kwam het niet. Niet erg, alles op zijn tijd. 

Vanmorgen was ik weer eens naar een zondagochtendconcert in het Amsterdamse concertgebouw. Ik was samen met een vriendin en we luisteren naar stukken uit de Peer Gyntsuite van Grieg. Een jonge violiste speelde daarbij solo op een hardangerviool (ik had er nog nooit van gehoord maar het had een prachtige klank) en het tweede deel bestond uit stukken van Tsjaikovsky. Nu ben ik niet zo goed op de hoogte van klassieke muziek en kende deze laatste stukken niet, maar het was prachtig. Het is elke keer een feestje om zo'n concert bij te wonen. Zo met de tram op een zonnige zondagmorgen door het mooie Amsterdam, waarbij die stad dan zo'n beetje wakker wordt is al een groot deel van de pret. 

Na het concert gingen we samen even lunchen en hebben we lekker bijgekletst. Heel gezellig was dat en het was een fijne zondag. 

Eenmaal thuis zette ik een wasje op toen de telefoon ging. Mijn schoonzus! Blijkt dat mijn zwager kaarten heeft gewonnen voor een klassiek concert aanstaande zaterdag in de Ziggo Dome. Erg leuk voor hem, maar hij kan dan helemaal niet en dus vroeg mijn schoonzus of ik met haar mee wil. Nou dat was even met mijn neus in de boter vallen. 

Hoera

Hoera de leeslijst doet het weer en daar ben ik blij mee. Nu denk ik dat ik jullie allemaal wel gevonden heb de afgelopen dagen, maar het kost veel tijd om alles na te zoeken. Die tijd heb ik nu nog wel vanwege mijn vakantie, maar volgende week mag ik weer aan het werk. En dat is ook goed. Na zo'n 1,5 week thuis merk ik dat ik mijn werk en met name de contacten die ik daar heb best wel mis. 

Wat wel heerlijk is, is dat ik mijn wekker niet hoef te zetten en dat ik beter slaap. Daar is zo'n vakantie ook voor bedoeld, om eens goed uit te rusten. Tussen de buien door vermaak ik me prima, het is ook erg fijn om knutselspullen op je bureau te kunnen laten liggen om er de volgende dag mee verder te gaan. Ik heb zelfs de grote lade in het dressoir leeg gemaakt en daar al mijn spullen netjes in opgeborgen. De DVD's en CD's die er lagen en die grotendeels van mijn man waren ga ik uitzoeken en er een goede bestemming voor vinden. Ik heb geen DVD en CD speler meer dus die dingen lagen daar een beetje nutteloos. Bij de Action en de Wibra heb ik van die bakjes gehaald en nu ligt alles netjes opgeborgen en zo voor het pakken. 

Het is heerlijk ontspannend om s'morgens met een kop koffie bij de hand een borduurtje te maken. Daar beleef ik veel plezier aan. Voor een achternichtje die volgende week jarig is heb ik een kaart geborduurd. Het alleen al zoeken naar een leuk patroontje op Pinterest, de kleuren van de kaart bij elkaar zoeken en die van de borduurzijde is al zo leuk om te doen. Het is een kaart met een Unicorn geworden met veel roze omgeven want daar houdt ze van. 

Haar jongste broertje is een paar dagen later jarig en toen ik op kinderkaarten maken zocht op Pinterest kwam ik een leuke rups tegen. Die heb ik voor hem gemaakt. De wiebeloogjes kwam ik tegen bij de Action en het papier is daar ook van. De grasrand maakte ik met een snijmal. 

Gisteren was ik met mijn nichtje even bij de Action en daar zag ik dat er al volop papierblokken zijn met kerstachtergronden. Gisteren stond er zo'n lange rij bij de kassa dat ik die nog niet gekocht heb, maar daar ga ik op een rustig moment zeker even naar kijken. Ik heb al vast wat stansen gemaakt om kerstmotiefjes te borduren. 

Zo en nu koffie en dan lekker even bij lezen nu de leeslijst het weer doet. Hoera!

Fiep en Fröbelen

In juni stond er een artikel in Het Parool over een tentoonstelling in het Rijksmuseum van het werk van Fiep Westendorp. Fiep is vooral bekend door de illustraties die ze heeft gemaakt voor de boeken van Annie MG Schmidt, maar voor dat ze dat deed werkte ze o.a. bij Het Parool als illustrator. Het was een interessant artikel en ik nam me voor om naar die tentoonstelling te gaan. 

Zoals dat vaak gaat met goede voornemens raken die in de vergetelheid, maar nu ik vakantie heb leek het me een goed plan om mijn voornemen alsnog uit te voeren. Ik reserveerde een tijdslot en dat was maar goed ook, want als ik dat niet had gedaan dan had ik Fiep waarschijnlijk aan me voorbij laten gaan want de regen kwam met bakken uit de lucht. 

Omdat de tentoonstelling maar tot en met zondag 13 september a.s. te zien is trotseerde ik de weergoden, stapte vanmorgen in de metro en meldde me in het geboekte tijdslot in het Rijksmuseum bij Fiep. Dat hadden meerdere mensen gedaan want het was er loei druk. In een lange rij schuifelden we - als was het een begrafenisstoet - langs de tekeningen. Gelukkig hadden de gesprekken rondom mij niets van een begrafenisstemming er werd volop gelachen en gekakeld. Achter mij stonden twee dames, in bij elkaar passende pastelkleuren gekleed, elk streepje op een tekening te bespreken alsof ze erbij waren geweest toen Fiep ze had getekend. Dat was grappig om te horen. 

Wat minder grappig was dat er dames in de rij voor mij het nodig vonden om van elke tekening een foto te maken, de rij schoot dus niet erg op. Ik vond het vooral leuk om eerder werk van haar te zien die ze voor omslagen van boeken heeft gemaakt, of tekeningen voor de krant of zoals bovenstaande affiche. Die tekeningen voor de krant werden gemaakt voor de vrouwenpagina van Het Parool en zo zette ze, op een humoristische wijze, het feminisme op de kaart. Erg leuk. 

Na de tentoonstelling ging ik nog even langs de Nachtwacht, deze wordt op dit moment gerestaureerd en dat kun je als bezoeker helemaal volgen. Sommige mensen stonden zowat met hun neus tegen het glas waarachter dit gebeurde en met Fiep nog in gedachten zag ik voor me hoe zij dat weer had gegeven, al die puntige neuzen tegen dat glas. 

Ik ging nog even een broodje eten in de stad en deed tussen de hoosbuien door nog wat boodschappen en ging op huis aan. Toen ik in de metro zat brak de zon door, maar thuis kwam Tim me enthousiast begroeten, trok ik droge kleding aan en ging weer aan de fröbel. Dat heb ik deze week met veel plezier gedaan. Voordeel van vakantie en slecht weer is dat je je daar heerlijk aan kunt overgeven. 

Op X vroeg een dame kaartjes voor haar verjaardag en dat gaf mij de gelegenheid om daar mee aan de slag te gaan. Ze houdt van eten, natuur, aarde- en pasteltinten en daar is uiteindelijk deze kaart uitgekomen. Ik hoop dat ze hem een beetje op tijd krijgt. 

Nog 10 dagen vakantie resten mij en als het nog een beetje lekker weer wordt ga ik nog wel wat buiten activiteiten ondernemen, maar als dat niet zo is dan ga ik nog heerlijk fröbelen. Ik wil nog twee kinderkaarten maken. Voor een nichtje die 8 jaar wordt en voor een neefje dat 2 wordt. 

En ik ga natuurlijk mijn nieuwe boek over Fiep lezen! Daar heb ik mezelf op getrakteerd in de museumshop. 

PS: Blogger doet gek want sinds twee dagen wordt mijn leeslijst niet aangevuld met jullie nieuwe blogs en moet ik jullie allemaal apart opzoeken. Bijzonder weer. 

Kreeften en Brieven

Kreeften en brieven is zo op het eerste gezicht een rare combinatie. Je kunt er je fantasie op loslaten en allerlei gekke combinaties bedenken (ik zou hier moeiteloos een verhaal over kunnen verzinnen voor de kleinzonen) maar het is eigenlijk heel simpel. 

Het gaat namelijk over twee boeken die ik onlangs las. Het eerste boek was De Kreeftenvrouwen van Beatrix Gerstberger. Op zoek naar een nieuw, mooi boek speurde ik de websites van diverse grote boekenwinkels af en stuitte op dit boek. De beschrijving sprak me aan en de volgende gang was dan ook naar bolpuntkom om te kijken of dit boek ook onder het abonnement van kobo plus viel. Dat viel het en dus zette ik het op mijn ereader en al snel zat ik helemaal in het verhaal. In één weekend had ik het uit en wat was het heerlijk om me weer zomaar aan het lezen over te kunnen geven. 

Gisteren begon mijn vakantie. Nu heb ik wel vakantie, maar ik ga niet met vakantie en toch wilde ik wel een beetje vakantiegevoel hebben. Daarom kocht ik een entreebewijs bij Spa Weesp, dat is hier maar een kwartiertje vandaan en ligt prachtig in de natuur. Ze hebben er een prachtig buiten zwembad en daaraan was het gisteren goed toeven op een ligbedje op het gras met een heerlijk zonnetje. 

Ook dan vind ik het heerlijk om te lezen en ging op zoek naar een nieuw boek. Van een collega had ik enthousiaste verhalen gehoord over "De brievenbezorgster van Puglia" van de schrijfster Francesca Giannone en ook dat boek viel onder mijn kobo plus abonnement. Ik startte gisterochtend rond 11.30 uur en aan het eind van de dag had ik het uit. De eerlijkheid gebied me om te vertellen dat ik wél gebruik heb gemaakt van het zwembad, maar geen sauna van binnen gezien heb. Het was een heerlijke dag. Echt vakantie. 

Vandaag was het heel ander weer en ook vandaag heb ik gelezen, maar in een heel ander genre. Vandaag bestond het repertoire uit Dikkie Dik, het voertuigenboek en het eerste kijk- en leesboek van Richard Scarry. Dat laatste boek is al 30 jaar oud en nu weer helemaal favoriet bij Laurens. Op dinsdag gaat hij niet naar de peuterspeelzaal en kwam hij vandaag gezellig een dagje bij mij. 

En morgen, morgen ga ik weer op zoek naar een ander fijn boek!

Gang, gang ze........

Het is zondagochtend en de regen komt met bakken uit de lucht. Een zegen voor de natuur en dus ook voor mijn tuin, waar de herfstanemonen, die al weken stonden te kwijnen, nu staan te genieten van deze langdurige douche. 

Een uitgelezen morgen dus om rustig op te starten en een beetje aan de hobby te gaan. Daar was ik de afgelopen week al mee begonnen, want vorige week namen we afscheid van een lieve collega die haar geluk elders gaat beproeven en wij wilden haar niet met legen handen laten vertrekken. Aan mij was de eer gegund om een afscheidsboek te maken. 

Iedereen die dat wilde kon een stukje aanleveren en al die stukjes heb ik in een boek geplakt samen met de foto's die er van haar waren. Het was een leuk karweitje en om de boel wat op te luisteren had ik mijn stansmachine en de snijmallen te voorschijn gehaald en dat smaakte naar meer. 

Natuurlijk is er altijd wel een reden om een kaartje te maken, maar nu had ik een hele goede reden want afgelopen vrijdag was onze dochter jarig. Nu vierde zij dat in Griekenland waar ze met twee vriendinnen op vakantie is, dus had haar kaart niet zo'n haast. Die krijgt ze als ze terug is. 

De kaart die wél op tijd klaar moest zijn was de kaart voor Laurens! Gisteren vierden wij namelijk zijn derde verjaardag en de jarige had heel goed door dat hij het feestvarken was. Te pas en te onpas hief hij dan ook Lang zal ze leven aan. Al zingt hij dat nog als gang gang ze leven en dat is ontzettend schattig om te horen. 

De kaart vond hij mooi en vooral de wiebeloogjes vielen in de smaak. Deze kwam ik toevallig tegen bij de @ction toen ik daar voor andere zaken was, maar natuurlijk had hij meer aandacht voor het echte cadeau. Een graafmachine van playmobil. Hij is helemaal gek van alles op wielen en speelt hier nu vooral met de playmobil. Het hele kleine spul hou ik nog een beetje weg van hem, maar hij speelt leuk met de auto's en de poppetjes. Thuis heeft hij dus ook beslag gelegd op de playmobil van zijn broer. De graafmachine viel gelukkig ook in de smaak en zijn moeder werd direct aan het werk gezet om hem in elkaar te zetten. Het was een gezellig feest en de jarige ging moe maar tevreden naar bed. 

Vanmorgen heb ik de kaart voor dochter afgemaakt. Toen ik dit voorjaar begon met kaarten maken had ze gezegd dat ze een zelfgemaakte kaart voor haar verjaardag wilde krijgen en er moest een poes op staan. Dus is het een kaart geworden met poezen. Natuurlijk zijn het grijze poezen geworden, de kleur van haar grote vriend Tim. 

Na een lekkere knutselochtend ga ik nu de boel opruimen en het huis schoonmaken want morgen is er weer een nieuwe werkweek. De laatste werkweek voor de vakantie en in die vakantie is vast ruimte om opnieuw aan de knutsel te gaan. 

Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee! 

Komkommertijd

Hoogzomer en dan is het altijd een beetje komkommertijd. In kranten lees je dan soms ook berichten waarvan je denkt, is dit nu nieuws?

En zo verging het hier op mijn blog ook de laatste weken. Weinig te melden en ook weinig inspiratie. Het eerste weekend van juli was ik druk met de kleinzonen, ik had ze op de laatste dag voor de vakantie van school gehaald en ze bleven het hele weekend. Dat was erg gezellig. Vanuit school reden we naar de ijssalon, of zoals Laurens het noemde, de ijsjeswinkel. We zaten daar koud aan ons bolletje ijs toen er een brandweerploeg binnenstapte die alle kinderen, die daar zaten, voorzagen van een sticker. 

Laurens was helemaal in zijn nopjes, zoveel brandweer constateerde hij met een stralend snoetje. Hij is helemaal in de brandweerfase en dat is natuurlijk niet zo gek met een overgrootvader die bij de brandweer was. Deze mannen waren toevallig oud-collega's van mijn vader en we raakten aan de praat. Het was leuk om te horen dat ze nog steeds aan hem denken, ze hebben het plekje waar hij altijd zat opgeluisterd met een naamplaatje en we werden dan ook uitgenodigd om een bezoek aan de kazerne te brengen om dat te bekijken. Dat gaan we zeker doen. 

Die zaterdag ging ik met de jongens naar Almere. We gingen picknicken bij landgoed De Kemphaan, op een of andere manier vinden ze dat geweldig, broodjes en drinken mee en een leuk plekje zoeken om het op te eten.  Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Almere Jungle. Dat is een leuke activiteit en nog heel betaalbaar. Mocht je er in de buurt zijn en nog op zoek zijn naar een leuk uitje kunnen de jongens en ik dit van harte aanbevelen. Er is ook een leuke speeltuin waar ze zich na het bezoek aan de dieren heel erg hebben vermaakt. 

De heren zitten nu in Frankrijk en ik zie ze pas weer half augustus, maar ze bellen regelmatig en ze genieten van het samenzijn met hun andere grootouders. Hoe heerlijk is dat. 

Afgelopen week was ook de dag dat Tim al drie jaar mijn huisgenoot is, alhoewel, inmiddels ben ik het personeel geworden en is hij de hoofdbewoner. We moesten naar de dierenarts voor de jaarlijkse check, daar heeft hij een hekel aan maar is kerngezond verklaard en dat is fijn om te horen.

Naast werken, het huishouden, vrijwilligerswerk en de tuin bijhouden gebeurt er dus niet zoveel, hoewel ik me absoluut niet verveel. De dagen vliegen voorbij maar het was te warm om te breien en dat ligt dus stil. Al zou het vandaag een goede dag zijn omdat weer op te pakken want het regent hier en dat is heerlijkvoor de tuin. En goed voor de komkommers. (als ik die zou hebben in de tuin).