Trainer

Onlangs kreeg ik op mijn werk de vraag of ik mee wilde doen aan de training Train de Trainer. Bedoeld om straks mee te draaien in een project. Nou dat wilde ik wel, want het is per slot van rekening altijd leuk om iets te leren en hoewel ik het vaker heb gedaan is het toch prettig om wat handvaten te krijgen zodat het je niet dun door de broek loopt als je voor een groep met mensen staat.

Zo kwam het dat ik vorige week al twee dagen en vandaag ook een dag in het pittoreske Dronten doorbracht om samen met een aantal collega's gepokt en gemazeld te worden om een training te geven. Stond ik daar de eerste dag met klutsknieen en een bibber in de buik, vandaag ging het allemaal al veel soepeler. Ik kreeg goede feedback van de juf en mijn medecursisten. Kijk daar doen we het voor.

Tevreden reed ik naar huis. Het was akelig miezerig weer en dan valt er in die polder niet zoveel te bekijken. Vorige week was het met het zonnetje erbij een feestelijk ritje maar vandaag was het grijs. Zelfs het veldje rode kolen, bestemd voor meneer Hak zo stond er op het bordje, gaf niet veel kleur aan het landschap. Dan maar luisteren naar de radio.

Daar hadden ze het over de uitschakeling van Oranje. Diep teleurgestelde fans mochten hun zegje doen over deze blamage en ieder had natuurlijk zijn eigen verdrietje en teleurstelling. Ik snap dat je teleurgesteld bent als je net een hele partij oranje slingers of andere meuk hebt ingekocht en daar dus nu niets aan kan verdienen, maar jongens er zijn echt ergere dingen in de wereld. Dan verkoop je die troep toch gewoon op Koningsdag. Tegen die tijd zijn we deze uitschakeling allang weer vergeten en anders zijn de meesten veel te dronken op die dag om het zich nog te herinneren. Probleem opgelost! Dacht ik!

Maar dat was iets te simpel gedacht. Er was een flinke discussie gaande op de radio over de trainer. Meneer Blind moest maar zo snel mogelijk opstappen en er moest direct een goede gezocht worden.

Maar ja, waar vond je die zo snel emmerden een aantal heren door in de ether.

Toen kreeg ik een lumineus plan. Want wie was er net een kersverse trainer geworden? IK! Helaas voor de kenners heb ik geen bal verstand van voetballen, maar ik heb net wel geleerd hoe ik de theorie van trainer toe moet passen volgens een heel handig modelletje. Dus KNVB. Hier ben ik.

Het lijkt me geweldig om met de verwende kereltjes eens aan de slag te gaan. Volgens de net aangeleerde theorie, moet ik de heren van dat elftal meekrijgen door ze of te motiveren of te confronteren. Ik laat die voetbalgastjes dan een filmpje kijken over hun diep teleurgestelde fans. Zo confronteer ik die heren met alle ellende die ze hebben aangericht. Ze moeten vooraf natuurlijk wel even zelf hun telefoon wegleggen hé en opletten. Ik ben wel een strenge juf. Als ze dan de noodzaak inzien van de training dan gaan we echt leren een team te zijn. Hoe ik dat ga doen, daar ben ik nog niet helemaal uit, maar ja ik ben ook nog maar net een paar uur trainer dus hallo geef me even de tijd.

Als versgebakken trainer heb ik net gehoord dat je gerust de hulp in kunt roepen van een expert dus voor het balgevoel en het veldwerk vraag ik gewoon advies aan Truus van Louis. Die kan me vast wel helpen. Bovendien duurt het toch nog wel een tijdje voor er een nieuwe kwalificatie voor een EK of WK aankomt dus hebben we mooi de tijd om iets op te bouwen met elkaar. In de tussentijd kunnen die jongens dan mooi een handje helpen met echt belangrijke dingen, zoals vrijwilligerswerk in verzorgingstehuizen, het aan de man brengen van al die overbodige oranjetroep of een potje voetballen met kinderen die nu in een asielzoekerscentrum zitten. Dan hebben die ook nog wat leuks en zijn die voetballers daarna vast en zeker meer gemotiveerd om beter hun best te doen.

Zo reed ik al mijmerend door de polder en had al bijna naar de KNVB willen bellen, maar ja ik had het telefoonnummer niet bij de hand en het is natuurlijk ten strengste verboden om even te googelen op je telefoon achter het stuur. Dus dat telefoontje moet maar even wachten, want er is ook nog een ander dingetje. Zo'n oranje trainingspak staat mij namelijk niet!

Naaldkunst

Zoals eerder vermeld is het handwerken mij met de paplepel ingegoten. Mijn oma (zij woonde bij ons) was coupeuse en had een eigen klantenkring waardoor de naaimachine alleen van de grote tafel werd getild als we gingen eten. Altijd waren er wel lapjes en draadjes in de buurt. Mijn oma kon ook heel mooi haken en nog steeds vind ik het jammer dat ze me dat niet meer heeft kunnen leren. Wel het begin en een vaste en een stokje, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Dolgraag wil ik nog eens een haakcursus doen waar ik dan die leuke Granny's leer haken, maar ach alles op zijn tijd.

Naast breien kan ik ook wel goed borduren. Dat deed mijn moeder graag en ik ging dan ook bijna elk jaar met mijn vader naar een handwerkwinkel om een mooi borduurpakket of ander handwerkgedoetje uit te zoeken voor haar verjaardag. 

In de handwerkmand lag ook altijd wel een stuk kaaslinnen en er was een oud toffeetrommeltje met allerlei kleuren borduurzijde. Allemaal zonder bijbehorend nummertje en vaak een restje, maar wat vond ik het heerlijk om de mooiste kleurtjes eruit te zoeken. Ik wilde als klein meisje net als mijn mams ook van die mooie dingen maken. Dus kreeg ik een lapje kaaslinnen, keurig afgezigzagd op de naaimachine tegen het rafelen en de eerste beginselen van de kruissteek werden geleerd. Toen ik het eenmaal doorhad borduurde ik vele kleurige randjes op mijn lapje. Natuurlijk alleen als het slecht weer was, want zodra het maar even droog was moest er op straat gespeeld worden.

Er werd dus veel, al dan niet gezamenlijk, gehandwerkt in ons gezin. Toen ik op de middelbare school zat ging mijn moeder steeds vaker over op breien in plaats van borduren en eerst begreep ik niet waarom. Ze was enthousiast begonnen met een schellekoord met allerlei vogels en bessen maar het schoot niet erg op. Op een dag kwam de aap uit de mouw. Ze vertrouwde me toe dat borduren nog steeds erg leuk was, maar dat het oogje van de naald steeds kleiner werd. Er moest constant een leesbril aan te pas komen. Uiteindelijk heb ik dat schellekoord voor haar afgemaakt en het heeft nog jaren aan de wand in de stacaravan gehangen tot een brand daar een eind aan maakte.

Met vriendinnen die ook van borduren hielden speurde ik de catalogi door van borduurpakketten en nam me voor, later als ik "groot" ben (lees meer tijd heb) dan ga ik van die mooie pakketten maken. Ondertussen borduurde ik als de kinderen in bed lagen nog wel aan kleine lieve projectjes en gaandeweg kwam er een beetje de klad in. Het gezin was jong, er moest gewerkt en gestudeerd worden en het borduren raakte op de achtergrond.

Nu zijn de kinderen volwassen, de studie is afgerond dus is er meer tijd. Eindelijk tijd om het borduren weer een beetje op te pakken. Lekker om af te wisselen met een beetje breien. Want na een drukke werkdag, hoe fijn ook, met allerlei gedoe is het zo fijn om alleen maar kruisjes te hoeven tellen. Heerlijk. Dus zocht ik de borduurzijde weer op, het oude toffetrommeltje van mama had allang plaats gemaakt voor een handig hobbyladekastje, en gaan met die banaan.

En toen? Toen bleek dat oogje van de naald ineens een heel stuk kleiner dan vroeger. En die patronen moeten ook steeds vaker worden vergroot op de kopieermachine. Ook moet de leeslamp op volle sterkte branden in de avond en het linnen moet niet te fijn zijn. Verdorie, nu is het "later" kan ik eindelijk los, zit ik hele avonden te hannesen om alleen al 1 draadje in de naald te krijgen. Grrr.

Het leven is gewoon niet eerlijk! Bah!

1 vrouw over huishoudelijke ergenissen

Zo zat ik zaterdagmiddag op het bankje in het zonnetje te genieten van onze nieuwe tuin. Een kopje thee en een verse Libelle maakte het geluk compleet. Altijd weer een fijn moment als de boodschappen allemaal binnen zijn en netjes op hun eigen plekje in de (koel)kast liggen en de nieuwe bloemen geschikt in hun vaas staan te pronken in de kamer. Dan is het tijd voor mij en de Libelle. 

Ik lees de Libelle al jaren en meestal is het een gezellig moment. Soms is het vreselijk tuttig en oubollig maar ach, daar lees ik dan overheen en denk er het mijne van. 

Deze week was het leuk met veel woon-items en een interview met de Hoffmannetjes. Een beetje nietszeggend interview maar ach voor een zonnige zaterdagmiddag best te pruimen. 

Leuk vond ik de bladzijden waar honderd vrouwen over de ergernissen in hun huishouden repten. Heel herkenbaar en leuk om te lezen, zeker als net je eigen huis toevallig eens spic en span is. Dat gebeurt niet zo heel vaak en daarom is het extra genieten. Niet dat het hier altijd een zwijnenstal is, maar juist zo'n moment dat de boel extra goed gedaan is.

Ik ben dus blijkbaar niet de enige moeder die af en toe een heel servies kwijt is en dat dit dan bij zoonlief in zijn kamer blijkt te staan met enige vieze restanten erin. Gruwel. Ook hier kunnen spullen op de trap liggen (hun spullen) die daar kunnen blijven liggen tot ze volledig verteerd zijn, als ik ze dan van lieverlee maar eens naar boven breng en in de diverse kamers drop. 

Ook zo'n ergenis is een volle wasmand met schone, netjes gestreken wasgoed die ik even op de overloop parkeer. Natuurlijk is het handiger als ik die meteen uitruim maar ook ik ben wel eens moe en zet hem daar dan even neer. Als ik de volgende dag de schone was niet verdeel dan blijft dit ook liggen tot sint juttemis. Niemand die bedenkt dat daar wel eens schone eigendommen in zullen zitten. Grrr.

Soms is er na een lekker maaltje nog een restje over. Zonde om weg te gooien, zo'n eenpersoons maaltje vries ik dan in of breng het naar mijn vader. Het gebeurt dan nog wel eens dat een van de kinderen zegt, doe maar in de koelkast dat eet ik morgen wel op. Dagen later zie je achter in de koelkast dat bakje met het restje liggen. Tja dat kan dan regelrecht de kliko in. Meestal loopt het er dan zelf al naar toe. Zonde toch?

Wat ook gruwelijk is zijn alle haren die ik in de badkamer vind van alle familieleden. Ook mijn pruik is wel eens in de rui maar dan veeg ik die haren even met een doekje weg. Zo niet de gezinsleden die hun lange haren in het bad laten liggen of het gruis van hun baardhaar in de wasbak. Bleh.

En mijn eigen boetekleed? Hoe zit het daarmee. Nou eh ik zal het maar eerlijk bekennen ook ik laat natuurlijk diverse steken vallen in het huishouden. Afgelopen zaterdag nog een flinke. Ik had nieuwe bloemen gekocht, de bloemenwinkel had vier bossen bloemen voor een tientje in de aanbieding. In allemaal mooie herfstkleuren. Ik had dus zonnebloemen (van die kleinere) chrysanten in een herfsttint en een soort van dille en een bos schattige takjes met een bloemetje wat nog uit moet komen ook al in zo'n mooie tint. Ik wilde daar diverse vazen mee vullen en omdat ik daar niet direct tijd voor had tapte ik een emmertje water en parkeerde de bloemen daarin. Ik had geen rekening gehouden met de zwaartekracht van die lange bossen en flats daar lag de emmer om en al het water stroomde door de keuken en het bijkeukentje. En dan is het veel hoor. Gauw dweilen dus om de schade te beperken. En wat denk je, daar had de dweil helemaal geen zin in. Zaterdag is zijn vrije dag dus die kwam niet graag in actie. Dus hannesen met zo'n onwillige stok en toen donderde ook nog het opzetstuk van de dweilemmer en bij het erop klikken zat mijn vinger ertussen. #$%grrr#$# 

Ik heb dus even flink staan tieren, maar blauwe vinger of niet er moest gedweild worden. Het blijkt wel, die Libelle vrouwen hebben gelijk. Het huishouden is een bonk ergenis! 

Kater

Eind april schreef ik al eens over het regelmatige bezoek van een rode kat aan onze tuin. Inmiddels hebben we ontdekt dat het een meneer is. Wel een eigenzinnig type, want hij komt nog steeds niet kennismaken. Als we in de tuin zaten de afgelopen zomer dan kwam hij wel buurten en steeds een beetje dichterbij liggen, geheel op zijn gemak, maar aan sociale vaardigheden doet meneer niet. 

Ook goed. Bijna dagelijks scharrelt hij door de tuin, waarschijnlijk toch op zoek naar muizen en overdag ligt meneer vaak languit in het zonnetje. Als die tenminste schijnt en nog steeds beschouwt hij onze postzegel als zijn eigendom. Zolang hij de tuin niet als kattenbak gebruikt vind ik het prima. Wie weet durft hij het ooit nog eens aan om echt vriendjes te worden. 

Inmiddels is ons postzegeltje veranderd in een paradijsje. Oke nog niet helemaal klaar, maar een wereld van verschil. De schutting staat, de tegels liggen kaarsrecht en de borders zijn aangepast. Manlief is nog niet met de duimstok langs de borders gegaan, maar hij vond de nieuwe indeling helemaal leuk. Morgen gaat de tuinman de verlichting nog aansluiten en wat snoeiwerk doen en aan het einde van de dag is het helemaal klaar. Dan mag ik los met een nieuw beplantingsplan en een bezoek aan een tuincentrum.

Omdat het zo mooi is kon ik het niet laten om steeds even voor het raam te staan en verliefd de tuin in te staren en te dromen over prachtig bloeiende borders, zoet zoemende bijen en vele knusse bbq momenten. Zo kwam het dat ik dinsdagavond onze rode vriend de schutting over zag klauteren en via de stapel stenen soepeltjes op de grond sprong. 

Ik zag hem kijken; wat the f...  is hier aan de hand? Waar is mijn tuin? Nieuwsgierig stapte hij in het rond en snuffelde hier en daar eens aan de nieuwe tegels en wandelde even door de border. Uiteindelijk ging hij midden in de tuin zitten en keek eens om zich heen. Toen zag hij het bergje zand wat nog verwerkt moest worden en klom er boven op, rekte zich uit en begon heerlijk door het zand te rollen. 

Dat had ik nog nooit gezien, een kat die door het zand rolt. Bizar. Dat doen honden toch alleen? Maar goed hij had het naar zijn zin en toen hij uitgerold was, liet hij zich van het bergje glijden en wandelde naar een ander hoekje waar nog geen stenen lagen maar wel vers zand. Hij groef op zijn gemak een kuiltje en wilde net zijn kont er boven hangen toen ik het welletjes vond en de tuindeur opende. Woedend keek hij me aan. Meneer wenste niet gestoord te worden tijdens het kakken.

Wat hadden we nou afgesproken zei ik verwijtend tegen hem. Met de neus in de lucht liet hij zijn kuiltje in de steek en paradeerde naar de stapel stenen nam een sprong en nog een sprong en met een elegante zwaai verdween hij over de schutting. Beledigd!

Nu heb ik hem al twee avonden niet meer gezien. Of hij is nog heel erg boos of hij kan de tuin niet meer in, want de stapel stenen die er al jaren stonden om ooit gebruikt te gaan worden, is nu weg. We gaan het zien. 

Ben wel erg nieuwsgierig of de veldmuizen nu zullen terugkeren. Het leek wel of ik net een piepklein koffertje over de schutting zag vallen. Maar dat was vast gezichtsbedrog.

Postzegel make-over!

Eindelijk was het gisteren zover. De hovenier kwam met zijn maatje om de tuin op te knappen. Gister moest ik gewoon werken en dus was ik er niet bij toen de kamperfoelie zonder geur bruut werd gescheiden van de schutting. Manlief nam gister de honneurs waar en stuurde me wel een appje met een foto van deze wrede scheiding. 

Toen ik gisteravond thuis kwam lagen ze nog te snikken in het plantsoen totdat ze op het vrachtwagentje van de tuinman werden afgevoerd. Zielig maar soms moet je je hart verharden. Het leven is nu eenmaal niet makkelijk dus ook niet voor schuttingen en uitgedijde kamperfoelie struiken die niet eens lekker ruiken. 

De nieuwe schutting stond bijkans al trots de tuin af te schermen, alleen de deur moest er nog ingehangen worden. Wat een ruimte hadden we ineens. Ons postzegeltje bleek gewoon een hele meter breder. Dat is best veel hoor.

Vandaag was het mijn beurt om de catering te verzorgen van de tuinheren. Gelukkig kan ik thuis werken en dus tussen de bedrijven door koffie schenken, soep en broodjes maken en serveren aan de heren. En me overal mee bemoeien natuurlijk, want dat doe ik graag.  Nou viel dat best mee hoor, maar ik mocht natuurlijk wel zeggen hoe breed de nieuwe borders moesten worden. Ik zal maar eerlijk bekennen en alsjeblieft niet verder vertellen, ze zijn een pietsie breder geworden dan manlief eigenlijk had gewild. Dat klinkt natuurlijk heel uitgekookt en dat is het ook wel een heel klein beetje, maar gelukkig kwam het met de tegels net zo uit. 

Anders had die arme tuinman allemaal randjes van die mooie tegels moeten slijpen en zeg nou zelf dat is toch zonde? Manlief heeft het nog niet nagemeten en dat zal hij vast ook niet doen. Doet hij dat wel, dan heb ik de tuinman op mijn hand die mij beloofd heeft met de hand op zijn hart te verklaren dat het echt niet anders kon. Zo zie je maar weer hoe goed het werkt als je voor die mannen een lekker bakkie soep kookt en aan het eind van de middag een zelfgebakken, nog warme, quiche uit de oven tovert en de heren trakteert. De liefde van de man gaat immers door de maag en blijkbaar dus ook van de tuinmannen. Gelukkig heeft manlief ook wat hij graag wil. Een groter terras. Alle partijen tevreden en dat in 1 middag. Nou daar doen ze in Den Haag weken over.

Een kant van de verkleinde border krijgt zijn eigen vaste planten terug. De andere kant niet, want daar had meneer kamperfoelie alles weggedrukt. Die border ga ik opnieuw inplanten en ik verheug me nu al op het maken van een beplantingsplan en de tocht naar het tuincentrum. Ik kan niet wachten. Toch moet dat want de tuinmannen hebben zeker nog een dag nodig om alles netjes te maken en de sering nog te snoeien. Gelukkig moet ik morgen werken, mijn vader gaat de tuinmannen cateren, en zo hoef ik dus het gehuil van de sering niet aan te horen als hij aan de beurt is. 

Was het maar vast morgenavond! 

Sjans!

Vandaag had ik een dagje vrij. Hoewel ik  veel van mijn werk hou is zo'n dagje tussendoor erg fijn.

Eerst een beetje uitslapen, want dat alleen al is een genot op zo'n vrije dag. Dat je de wekker niet hoeft te zetten. Uiteindelijk wordt je toch wakker op de gewone tijd maar dat is niet erg, want alleen al het beseffen op dat moment dat je er niet uit hoeft is al een super moment. Dat je je nog even heerlijk onder je dekbedje kunt vlijen en nog gezellig even naar dromenland kunt. Dat alleen al maakt een vrije dag geslaagd. 

Eind van de middag had ik een afspraak met de schoonheidsspecialiste voor groot onderhoud. Ik weet het, het is een hele opoffering, maar het moet. Anders slaat het verval wel erg hard toe. Gelukkig heb ik een hele lieve schoonheidsspecialiste bij wie het goed toeven is en die met haar gouden vingertjes mijn verlepte wangetjes en het plooirokje boven mijn bovenlip weer tot de orde roept. Terwijl ik dan met een masker op mijn kop verwoede pogingen doe om te ontspannen neemt ze mijn voeten in de houdgreep en pedicuurt zij ze tot poezelige zachte voetjes. Ik weet het, het is een hel! :-)

Tussen het uitslapen en de schoonheidsspecialiste moest ik op de boodschap. Normaal doen we dat op zaterdag maar morgen ben ik vrijwilliger voor de Amref loop die we op het werk organiseren. Met mijn slechtgehumeurde knieen kan ik niet lopen, maar als vrijwilliger kan ik best mijn steentje bijdragen. 

Zodoende ging ik vandaag naar het dorp alwaar de slager lichtelijk van de leg was door mijn komst. Terwijl hij de riblappen in blokjes sneed (daar ga ik van de week goulash van maken) vroeg hij ietwat zorgelijk of ik dan morgen niet kwam. Je zou haast denken dat zo'n slager naar mijn komst uitkijkt op de zaterdag. Nee slager alle boodschappen doen we vandaag.  Toen ik af moest rekenen en zijn tevreden lachje zag begreep ik zijn zorg pas. Tenslotte moet zo'n man ook leven. 

Bij de grootgrutter dwaalde ik door de paden en dat was inderdaad een heel verschil met de zaterdag, want dan ontstaan er nog wel eens files in de gangpaden en die bleken er op de vrijdag niet te zijn. In het gangpad tussen de koffiemelk en de chocolade bleek wel een kleine verkeersopstopping. Ik moest even wachten tot een mevrouw haar favoriete pakje koffiemelkcupjes van de onderste plank had gevist. Ik had alle tijd dus bleef geduldig wachten tot ik er bij kon. Achter mij kwam ook een karretje tot stilstand. De bestuurder van dit vehikel, een aardige man zo te zien, verhief zijn stem en zong heel hard mee met het liedje wat op dat moment door de winkel klonk. Al zingend keek hij mij olijk aan. Ik moest daar wel een beetje om lachen en toen zei hij: ja mevrouw ik zing speciaal voor u! 
Waarop ik nog meer moest lachen en zei, nou dat gebeurt me niet vaak. En wat zei die leuke man toen? Hij zei, dat kan ik me niet voorstellen,  gaf me een vette knipoog en ging er vandoor met zijn kar. Mij verbluft achterlatend tussen de koffiemelk en de chocolade. 

Ik had sjans! Met een grote glimlach reed ik de boodschappen naar huis en met een nog grotere glimlach fietste ik even later naar de schoonheidspecialiste. Ineens bleken de rimpels minder diep. Heerlijk hoor zo'n vrije dag!

Wilskracht

Je loopt een winkel in, pakt een mandje, en je zegt tegen de lieftallige dame of vriendelijke vent achter de toonbank zo achteloos mogelijk, ach doet u mij een onsje wilskracht.

Waarop de lieftallige dame of de vriendelijke vent vraagt, waar heeft u het voor nodig mevrouw? Je buigt een beetje over de toonbank en fluistert in de richting van de lieftallige dame of de vriendelijke vent; om een beetje af te vallen.

Je krijgt een brede glimlach terug van de lieftallige dame of de vriendelijke vent en krijgt als antwoord: Nou mevrouw dat treft, die is toevallig in de aanbieding. Een tientje voor een hele kilo en je kunt het lang bewaren hoor. Koel wegzetten maar niet in de koelkast anders verliest het zijn werking. Tevreden ga je naar huis met je kilo en je zet hem weg op een koel plekje, maar wel in het zicht en elke dag neem je een paar gram en de kilo's verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niet meteen met hordes tegelijk, maar met onsjes per dag en je voelt je intens gelukkig met je wilskracht in de kast.

Ja ja zo zou het moeten zijn. Maar zo is het niet. Ik zal het maar eerlijk bekennen, ik ben geboren zonder wilskracht. Vergeten in te bakken. Ben ik mooi klaar mee want zo wordt het natuurlijk nooit wat met die lijn.

En het schijnt allemaal zo makkelijk te zijn. Volgens de Libelle dan hè? Want die zei vorige week nog dat veranderen best moeilijk is maar dat het toch de moeite waard is. En hoe je het dan doet? Nou, zo!

En ik lees die hele handleiding en met elke tip die ik lees voel ik me meer en meer een lafbek, een slappe doos en een enorme tuttebel worden. Want ik heb het niet. Ik kan niet ferm nee zeggen als mij een taartje wordt aangeboden. Zeker niet als er enige overredingskracht wordt ingezet om het toch te nemen. Ik kan niet denken nou aan 1 crackertje met een likje smeerkaas heb ik zat voor de lunch.

Ik hoor wel eens van mensen, ik had het zo druk ik heb helemaal vergeten te eten. Dat heb ik nou echt helemaal nooit. Ik vergeet nooit om te eten. Hoe doen die mensen dat? Ik heb het ook hartstikke druk maar mijn lunch overslaan? Ja ik zal daar gek wezen. Stel dat ik er niet aan zou denken dan doet mijn buik dat wel.

Zo ook nu, al laat in de avond en bijna tijd om mijn mandje in te gaan. En wat hoor ik roepen? De brie die in de koelkast ligt te mokken dat er helemaal niemand naar hem omkijkt. Dat vind ik dan weer zielig, maar dat is dus niet bevorderlijk voor een beter figuur en straks een mooie, nieuwe jurk in een maatje minder. Zo'n stemmetje dat almaar roept, eet mij, eet mij. Nou dat is echt niet leuk hoor!

Maar goed ik kan best veel, ben soms heus een aardig mens, maar die wilskracht op het gebied van afvallen (en sporten) heb ik dus niet. Ik heb heus wel wilskracht hoor want ik kan gerust een mooi boek uitlezen en als ik naar de stad wil om iets leuks te kopen of mijn nagels wil laten lakken, nou een knappe jongen die me tegenhoudt. Het zit dus, net als het teveel aan vet, op de verkeerde plek.

Misschien moet ik maar gewoon een besluit nemen, dit is wat het is, beter wordt het niet. Ik zal altijd die mevrouw blijven met die dikke kont maar dan wel eentje die ondanks die dikke kont blij is met zichzelf. Dat zou de meest logische oplossing zijn. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar nijg wel naar deze beslissing. Ben alleen zo bang dat mijn huisarts er geen genoegen mee neemt. Maar ja, dan moet zij maar over de brug komen. Met een recept voor een onsje wilskracht.