Kreeften en Brieven

Kreeften en brieven is zo op het eerste gezicht een rare combinatie. Je kunt er je fantasie op loslaten en allerlei gekke combinaties bedenken (ik zou hier moeiteloos een verhaal over kunnen verzinnen voor de kleinzonen) maar het is eigenlijk heel simpel. 

Het gaat namelijk over twee boeken die ik onlangs las. Het eerste boek was De Kreeftenvrouwen van Beatrix Gerstberger. Op zoek naar een nieuw, mooi boek speurde ik de websites van diverse grote boekenwinkels af en stuitte op dit boek. De beschrijving sprak me aan en de volgende gang was dan ook naar bolpuntkom om te kijken of dit boek ook onder het abonnement van kobo plus viel. Dat viel het en dus zette ik het op mijn ereader en al snel zat ik helemaal in het verhaal. In één weekend had ik het uit en wat was het heerlijk om me weer zomaar aan het lezen over te kunnen geven. 

Gisteren begon mijn vakantie. Nu heb ik wel vakantie, maar ik ga niet met vakantie en toch wilde ik wel een beetje vakantiegevoel hebben. Daarom kocht ik een entreebewijs bij Spa Weesp, dat is hier maar een kwartiertje vandaan en ligt prachtig in de natuur. Ze hebben er een prachtig buiten zwembad en daaraan was het gisteren goed toeven op een ligbedje op het gras met een heerlijk zonnetje. 

Ook dan vind ik het heerlijk om te lezen en ging op zoek naar een nieuw boek. Van een collega had ik enthousiaste verhalen gehoord over "De brievenbezorgster van Puglia" van de schrijfster Francesca Giannone en ook dat boek viel onder mijn kobo plus abonnement. Ik startte gisterochtend rond 11.30 uur en aan het eind van de dag had ik het uit. De eerlijkheid gebied me om te vertellen dat ik wél gebruik heb gemaakt van het zwembad, maar geen sauna van binnen gezien heb. Het was een heerlijke dag. Echt vakantie. 

Vandaag was het heel ander weer en ook vandaag heb ik gelezen, maar in een heel ander genre. Vandaag bestond het repertoire uit Dikkie Dik, het voertuigenboek en het eerste kijk- en leesboek van Richard Scarry. Dat laatste boek is al 30 jaar oud en nu weer helemaal favoriet bij Laurens. Op dinsdag gaat hij niet naar de peuterspeelzaal en kwam hij vandaag gezellig een dagje bij mij. 

En morgen, morgen ga ik weer op zoek naar een ander fijn boek!

Gang, gang ze........

Het is zondagochtend en de regen komt met bakken uit de lucht. Een zegen voor de natuur en dus ook voor mijn tuin, waar de herfstanemonen, die al weken stonden te kwijnen, nu staan te genieten van deze langdurige douche. 

Een uitgelezen morgen dus om rustig op te starten en een beetje aan de hobby te gaan. Daar was ik de afgelopen week al mee begonnen, want vorige week namen we afscheid van een lieve collega die haar geluk elders gaat beproeven en wij wilden haar niet met legen handen laten vertrekken. Aan mij was de eer gegund om een afscheidsboek te maken. 

Iedereen die dat wilde kon een stukje aanleveren en al die stukjes heb ik in een boek geplakt samen met de foto's die er van haar waren. Het was een leuk karweitje en om de boel wat op te luisteren had ik mijn stansmachine en de snijmallen te voorschijn gehaald en dat smaakte naar meer. 

Natuurlijk is er altijd wel een reden om een kaartje te maken, maar nu had ik een hele goede reden want afgelopen vrijdag was onze dochter jarig. Nu vierde zij dat in Griekenland waar ze met twee vriendinnen op vakantie is, dus had haar kaart niet zo'n haast. Die krijgt ze als ze terug is. 

De kaart die wél op tijd klaar moest zijn was de kaart voor Laurens! Gisteren vierden wij namelijk zijn derde verjaardag en de jarige had heel goed door dat hij het feestvarken was. Te pas en te onpas hief hij dan ook Lang zal ze leven aan. Al zingt hij dat nog als gang gang ze leven en dat is ontzettend schattig om te horen. 

De kaart vond hij mooi en vooral de wiebeloogjes vielen in de smaak. Deze kwam ik toevallig tegen bij de @ction toen ik daar voor andere zaken was, maar natuurlijk had hij meer aandacht voor het echte cadeau. Een graafmachine van playmobil. Hij is helemaal gek van alles op wielen en speelt hier nu vooral met de playmobil. Het hele kleine spul hou ik nog een beetje weg van hem, maar hij speelt leuk met de auto's en de poppetjes. Thuis heeft hij dus ook beslag gelegd op de playmobil van zijn broer. De graafmachine viel gelukkig ook in de smaak en zijn moeder werd direct aan het werk gezet om hem in elkaar te zetten. Het was een gezellig feest en de jarige ging moe maar tevreden naar bed. 

Vanmorgen heb ik de kaart voor dochter afgemaakt. Toen ik dit voorjaar begon met kaarten maken had ze gezegd dat ze een zelfgemaakte kaart voor haar verjaardag wilde krijgen en er moest een poes op staan. Dus is het een kaart geworden met poezen. Natuurlijk zijn het grijze poezen geworden, de kleur van haar grote vriend Tim. 

Na een lekkere knutselochtend ga ik nu de boel opruimen en het huis schoonmaken want morgen is er weer een nieuwe werkweek. De laatste werkweek voor de vakantie en in die vakantie is vast ruimte om opnieuw aan de knutsel te gaan. 

Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee! 

Komkommertijd

Hoogzomer en dan is het altijd een beetje komkommertijd. In kranten lees je dan soms ook berichten waarvan je denkt, is dit nu nieuws?

En zo verging het hier op mijn blog ook de laatste weken. Weinig te melden en ook weinig inspiratie. Het eerste weekend van juli was ik druk met de kleinzonen, ik had ze op de laatste dag voor de vakantie van school gehaald en ze bleven het hele weekend. Dat was erg gezellig. Vanuit school reden we naar de ijssalon, of zoals Laurens het noemde, de ijsjeswinkel. We zaten daar koud aan ons bolletje ijs toen er een brandweerploeg binnenstapte die alle kinderen, die daar zaten, voorzagen van een sticker. 

Laurens was helemaal in zijn nopjes, zoveel brandweer constateerde hij met een stralend snoetje. Hij is helemaal in de brandweerfase en dat is natuurlijk niet zo gek met een overgrootvader die bij de brandweer was. Deze mannen waren toevallig oud-collega's van mijn vader en we raakten aan de praat. Het was leuk om te horen dat ze nog steeds aan hem denken, ze hebben het plekje waar hij altijd zat opgeluisterd met een naamplaatje en we werden dan ook uitgenodigd om een bezoek aan de kazerne te brengen om dat te bekijken. Dat gaan we zeker doen. 

Die zaterdag ging ik met de jongens naar Almere. We gingen picknicken bij landgoed De Kemphaan, op een of andere manier vinden ze dat geweldig, broodjes en drinken mee en een leuk plekje zoeken om het op te eten.  Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Almere Jungle. Dat is een leuke activiteit en nog heel betaalbaar. Mocht je er in de buurt zijn en nog op zoek zijn naar een leuk uitje kunnen de jongens en ik dit van harte aanbevelen. Er is ook een leuke speeltuin waar ze zich na het bezoek aan de dieren heel erg hebben vermaakt. 

De heren zitten nu in Frankrijk en ik zie ze pas weer half augustus, maar ze bellen regelmatig en ze genieten van het samenzijn met hun andere grootouders. Hoe heerlijk is dat. 

Afgelopen week was ook de dag dat Tim al drie jaar mijn huisgenoot is, alhoewel, inmiddels ben ik het personeel geworden en is hij de hoofdbewoner. We moesten naar de dierenarts voor de jaarlijkse check, daar heeft hij een hekel aan maar is kerngezond verklaard en dat is fijn om te horen.

Naast werken, het huishouden, vrijwilligerswerk en de tuin bijhouden gebeurt er dus niet zoveel, hoewel ik me absoluut niet verveel. De dagen vliegen voorbij maar het was te warm om te breien en dat ligt dus stil. Al zou het vandaag een goede dag zijn omdat weer op te pakken want het regent hier en dat is heerlijkvoor de tuin. En goed voor de komkommers. (als ik die zou hebben in de tuin). 

Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!