Druk drukkerdedruk en nog drukker........

Ik heb het druk! Zeg maar gerust zo druk als een klein baasje. Dat is natuurlijk niet erg want je kunt beter een beetje druk op de ketel hebben dan helemaal geen druk. Zonder een beetje druk fungeer ik niet en ik mag graag ergens mijn eigen stempel op drukken. Dat is beter dan mijn snor drukken!

Tegenwoordig heeft iedereen het druk en daar is niks mis mee maar ik denk wel eens aan hoe het leven vroeger geweest moest zijn. Niet als je van goede komaf was en je een legertje bedienden om je heen had terwijl je zelf nuffig met een handwerkje in de lommerrijke tuin in een schommelstoel de tijd kon doorbrengen.  Dan had je het helemaal niet druk. Lijkt me soms heerlijk al weet ik heel goed dat ik me na een dag of twee al kapot begin te vervelen.

Nee, als je een man had en zestien kinderen dan had je het pas druk. Zeker als je alles in je uppie moest doen zonder wasmachine, douche en centrale verwarming. Dan werkte je de tandjes in zo'n groot huishouden. Nee dan maar liever mijn eigentijdse huidige druk. 

Nu kan een mens best een beetje druk verdragen en van een beetje hard werken is nog nooit iemand dood gegaan, maar toch verlang ik nu even naar een wat rustigere periode. Maar ja in de uitvaartbranche waar ik nu eenmaal werk is het altijd hollen of stilstaan. In onze branche weten wij natuurlijk echt nooit van te voren hoe druk het gaat worden. en gelukkig maar. Toch heb ik de mooiste baan van de wereld. 

Gelukkig is er ook voldoende tijd voor ontspanning. Afgelopen zaterdag had ik mijn tweede haakles en wat was het weer leuk! Nieuwe foefjes geleerd van de haakjuf om de zijkanten vooral mooi recht te laten worden en ook zijn er nieuwe haaksteken aan bod gekomen. Binnen een mum van tijd waren die twee uurtjes weer om en kon ik weer huiswaarts keren. 

Gelukkig hadden we door het paasweekend een hele dag extra en mocht ik van mezelf een hele dag vrij nemen. Niks geen huishoudelijk werk en zeker niet achter de werklaptop om de altijd maar opstapelende mails eens weg te werken. Niks geen druk op de ketel, behalve de fluitketel voor een koppie thee, (figuurlijk dan want ik bezit geen fluitketel) maar gewoon lekker even tijd om een beetje te handwerken en naar mooie muziek te luisteren en samen met mijn gezin en familie te genieten van een lekker paasdinertje.

Zo haakte ik blok nummer drie van de vijfendertig voor de deken en is blok nummer vier ook opgezet. Het haakt heerlijk weg zo'n blok en je voelt alle druk van je schouders glijden. Ook zette ik voor de regenboogkussens een borduurtje op. Viooltjes moeten het worden deze keer en het was alleen al een feestje om al die mooie kleuren borduurzijde uit mijn voorraad bij elkaar te zoeken. 

En toch geeft dat ook weer druk, want die viooltjes moeten voor de 19e april op de post. Dat is nu eenmaal zo beloofd en dus moet ik het haken en borduren afwisselen. Die deken hoeft niet volgende week af en dat zou ook nooit gaan lukken om in een week tijd 35 blokken te haken.  Dan mag ik wel een week vrij hebben en daar heb ik het nou net te druk voor. 

Echtparen!

Vanmiddag was ik even naar de stad, de nagels en handen kregen een grote beurt. Dus hup in de metro en op naar de nagelstudio. Ik had er zin in en mijn nagels ook. Ik hoorde ze al druk overleggen over de kleur en was benieuwd naar de uitkomst. Het werd klassiek rood, maar dat geheel terzijde.

In de metro was het niet erg druk. Een bosje pubers, allemaal jongens, liepen gierend van de lach langs. Altijd leuk om te aanschouwen, zoveel lol.  Tegenover mij zat een meisje, een mooi meisje, maar ze had zichzelf toegetakeld met knalroze haar en diverse ringen door oren, neus en wenkbrouwen. Veel ijzerwerk dus, maar ach als ze die dingen ooit zat is en ze haalt ze eruit dan is ze nog steeds mooi, dus wat kan t schelen. 

Het echtpaar wat naast mij zat vond er wat van en met name de vrouwelijke helft van het stel, snoof afkeurend en prikte haar echtgenoot in zijn zij en fluisterde ietwat te hard dat het haar dochter niet moest wezen. Het meisje hoorde het niet en de echtgenoot zag ik even in de richting van het meisje kijken en vertelde zijn zure echtgenote dat hij het wel fris vond, dat roze. De echtgenote keek van de weeromstuit nog zuurder. Zij zag er keurig uit in een dure mantel en mooie leren laarzen, maar ze was vroeger nooit mooi geweest en nu al helemaal niet met die zure, benepen blik. Het mens was gewoon jaloers. 

Ondertussen waren we al op het Amstelstation aangekomen en daar bleven we even staan. De deuren waren open en ik had zicht op een echtpaar dat samen, heel tevreden, op een bankje een broodje zat te eten. Aan heel hun houding zag je direct hoe ze zich op hun gemak voelden, daar naast elkaar op het bankje. Zelfs kauwen deden ze synchroon!

We reden weer verder en op het volgende station kwam een dame de metro binnen en liet zich op de plek vallen waar eerder de zure vrouw had gezeten. Zij waren al eerder uitgestapt. De nieuwe dame was een kleurrijk geheel. Felgeel jack, paarse broek (met een flink gat op de knie) rood gestreepte sokken en  groen met bruine schoenen. Grote, woedende, zwarte ogen keken mij even aan toen ze ging zitten. Achter haar kwam een man gestommeld. Hij liep moeilijk en hield zich aan de diverse pilaren in de metro vast tot hij al slingerend gearriveerd was en naast zijn vrouw neerplofte. 

Ik aanschouwde zijn gang en dacht nog, ach gos als zo'n man zo moeilijk loopt hou hem dan even vast in plaats van naar een stoeltje te rennen, straks valt hij nog. Echter toen hij plaats had genomen snapte ik direct waarom mevrouw kleur dat niet had gedaan, want een enorme alcoholwalm vulde de metro. Poeh, die had hem zitten. Het verklaarde wel die woedende ogen.

Gelukkig daar waren we al bij het centraal station en ik was blij dat ik die alcoholwalm uit kon, naar buiten, de frisse lucht in. Even later zat ik al bij de nagelstudio en het feest kon beginnen. Naast mij zat een Chinese vrouw en haar nagels kregen een prachtige paarse kleur. Even later kwam haar vriend aanlopen en vroeg of ze nog lang werk had. Nou, lachte de nagelstyliste, schuif maar gewoon een stoel bij hoor. Ze is zo klaar. Dat was ook zo, maar de nagels moesten nog drogen en de nagelstyliste gaf aan dat het stel rustig nog even kon blijven zitten tot de boel echt droog was. Ze ruimde haar spullen op en ging naar een andere klant. De vriend bekeek de nagels van zijn vriendin en ik hoorde hem zachtjes zeggen: wat een mooie kleur, als wij gaan trouwen moet je die kleur nagellak dragen. Ach hoe lief nou toch.

Echtparen, te kust en te keur. Allemaal anders en allemaal mooi om te aanschouwen. Ik heb weer mooie nagels en toen ik thuis kwam zat er een blije echtgenoot. Ajax heeft gewonnen!

Deken

Het leuke van bloggen vind ik dat je lekker legaal over de schouder van je medeblogsters mag meekijken. Het ene na het andere mooie handwerk komt voorbij en omdat je weet dat je zelf nooit de tijd hebt om zoveel moois te kunnen maken, afgezien of je het ook kunt, is het heerlijk om al dat moois en enthousiasme via een blog te mogen meebeleven. 

Zo loop ik vaak mijn vaste klantjes af en kom ik via die klantjes ook weer op andere blogs. Op het blog van Jeanet van Blij dat ik brei kwam ik een leuk gehaakt kussen tegen met een verwijzing naar het blog van Jellina. Nieuwsgierig als ik ben klikte ik op de link en kwam me daar toch ook een leuke deken tegen. Kijk zelf maar: 

http://www.jellina-creations.nl/blog/free-love-and-affection-crochet-pattern-premala-is-ready

Nu ben ik natuurlijk nog maar een groentje op het gebied van haken, maar na het lezen van het patroon dacht ik daar moet ik wel uit zien te komen en liet het patroon aan mijn dochter zien. Die zei, nou mam die lijkt me nu leuk voor mijn kamer, maar ik wil hem niet met gestreepte blokken, maar met effen blokken. Nou dat maakt het alleen maar makkelijker. 

Vorige maand heeft dochter haar rijbewijs gehaald, het had nog wat voeten in de aarde om het felbegeerde rose kaartje ook daadwerkelijk te bemachtigen bij de Gemeente, want ja ambtenaren he en die zijn op donderdagochtend open van 10 uur tot 10.15 uur en zie dan als VWO examenkandidaat  maar eens tussen de lessen en de schoolexamens door een afspraak te maken. Ik weet het, het is een beetje flauw van mij om een ambtenaar zo af te schilderen maar het was echt lastig om afspraken te maken met de gemeente. Maar, ze heeft het en dus moet er gereden worden in onze auto, anders doe je geen ervaring op. 

Vandaag hoefde ze niet te werken en wilde ze samen met mij een lekker ritje maken. Maar waar naar toe. Nu had onze vestiging in Groningen een open dag, maar dat vond ze toch ietwat te ver. Weet je wat, laten we op jacht gaan voor de wol voor jouw deken. In ons dorp is er geen handwerkwinkel, wij moeten altijd de stad in of de provincie in. Helemaal niet erg. Jellina had de deken gehaakt met colour crafter en na even googelen kwam ik uit bij een handwerkzaak in Uithoorn die het merk verkocht. Dat was net een leuk ritje. 

Dus wij er naar toe en wat was ik trots om naast haar te zitten terwijl zij zelfverzekerd ons fordje over de A2 stuurde en toen de polder in. Helaas bleek de handwerkwinkel geen colour crafter te verkopen maar wel mooie andere wolletjes. De eigenaresse dacht even mee en gaf aan dat als ik bollen over zou houden ze gerust terug gebracht mochten worden. Die wolletjes waren ook nog eens vriendelijk geprijsd en dochter zocht de kleuren uit. Tevreden tuften wij weer terug. Nu ga ik als de wiedeweerga mijn sjaal afmaken. Daar moet enkel nog een randje aan en dan ga ik gauw beginnen met de deken. Ik heb er zin in!

 

Stamper

In de wintermaanden aten wij vroeger op vrijdag altijd stamppot. Het ging dan vooral om zuurkool, boerenkool, hutspot en rauwe andijviestamppot. Vonden we allemaal lekker. We waren met zijn zessen thuis omdat mijn oma bij ons woonde en dus schilde mijn moeder elke vrijdag een flinke pan met aardappels. Later toen wij allemaal verkering hadden werden de vrijdagse stamppotten een soort van traditie. Mijn arme moeder schilde toen nog grotere pannen met piepers. 

Zo lang als ik me kan herinneren werd de uiteindelijke stamppot niet gestampt maar gemaakt met de kneedhaken van de mixer. Bij ons thuis was zo'n ouderwetse stamper niet aanwezig, want dat vond mijn mams maar ondingen. 

Zo'n voorbeeld uit je jeugd zit in je systeem en gaat er nooit meer uit. Toen ik ging samenwonen met mijn vriend (nu mijn echtgenoot) was een mixer dan ook een van de eerste dingen die ik kocht. Ander kon ik toch zeker geen stamppot maken en dat vond mijn vriendje juist nu zo lekker. Hij zat vaak op vrijdag mee te smullen van de stamppotten van mijn mams en ja de liefde van de man gaat door de maag. Dat is algemeen bekend. 

Ook hier in huis is de vrijdagavond in de winter traditiegetrouw stamppotdag. Ik geef toe, er zijn ook heus vrijdagen bij dat er niet gestamppot wordt, maar die vrijdagen zijn op 1 hand te tellen. Ik weet het, het is erg burgerlijk en traditiegetrouw en ouderwets, maar zeg nou zelf als zo'n kleine moeite nu goed is om je man te verwennen, waarom zou je het dan laten?

De mixer komt hier dus regelmatig uit de kast.  Mijn mixer en ik zijn goede vrienden. Zelfs zo goed, dat als wij met vakantie gingen met de auto, de mixer ook altijd meemocht. De mixer en de kaasschaaf. Gezworen kameraden. Ook ik moest namelijk niks van zo'n ouderwetse stamper hebben. Met het schaamrood op de kaken moet ik eerlijk bekennen dat ik, toen ik mijn schoonmoeder voor de eerste keer met een rood hoofd van inspanning met zo'n stamper aan de slag zag, haar wel een beetje meewarig aankeek. Sterker nog ik heb haar ooit overgehaald tot het mixerkamp. Later zei ze nog wel eens dat ze daar dankbaar voor was, maar nu schaam ik me wel een beetje met terugwerkende kracht.

Want twee weken geleden gingen manlief en ik een weekend naar Texel. Normaal gesproken met een auto vol kinderen (twee) en een berg aan rommel die ik meende nodig te hebben. En natuurlijk de mixer. Nu gingen we met zijn tweetjes en zorgeloos gooide ik wat kleding in een tas, pakte wat boeken in en nam mijn handwerkzaken mee. 

Op het keukengebied nam ik enkel een scherp aardappelschilmesje mee en wat theezakjes en wat kruiden. Zorgeloos bedacht ik mij dat we de boodschappen daar wel zouden doen. 

De eerste avond, het was een vrijdag, wilde manlief graag een stamppotje eten. Lekker knus bij een loeiende open haard. Dus kochten we piepers, zuurkool en een worst. We sjouwden de boodschappen naar de auto en wilde terug naar het huisje toen ik ineens bedacht. VErhip ik heb mijn mixer niet meegenomen, hoe moet dat nu met die stamppot.

Er zat niets anders op dan om bij zo'n goedkope spullen winkel een stamper te kopen voor het hele bedrag van een euro vijftig kon er gestampt worden. Het voelde toch een beetje als verraad maar ja wat moest ik anders. S'avonds ging ik los. En dat was een openbaring, want dat stampen ging eigenlijk best makkelijk en ik kreeg er een fijn stamppotje door. Niks geen grove stukken zoals mij altijd voorgehouden werd. Nee hoor als je maar lang genoeg stampt dan wordt het een smeuïge, gladde bedoening. Niks aan het handje. 

Na het weekend nam ik de stamper mee naar huis, tenslotte was hij eerlijk gekocht, en gooide hem in de la. Tot ik vorige week (vrijdag ja ja) stamppot at en de ene kneedhaak van de mixer even met vakantie was, zonder dit met mij te hebben besproken overigens. Geen nood, ik zocht mijn nieuwe stamper op en stampte dat het een lieve lust was de boel tot een heerlijke hutspot. Ze zaten te smullen en ik had echt maar twee dagen spierpijn in mijn bovenarm. 

En nu ben ik om! Die reclame van wat eten jullie vandaag, stamppot zou voor mij ook wel van toepassing kunnen zijn. Ik wil het liefst elke dag stampen. Maar ja daar gaat het gezin niet mee akkoord. 

Vanavond stond er boerenkool op het menu (beetje gekke dag maar dat kon even niet anders) en heb ik weer heerlijk gestampt. Zo zie je maar weer een mens is nooit te oud om zich het stampen aan te leren en ik heb nog steeds een tevreden echtgenoot. Zeg nou zelf, wie wil dat nou niet?

Grind

Na een goede nachtrust stapte ik vanmorgen opgewekt in mijn fordje om naar Almere te tuffen en aan het werk te gaan. Ik had al een heel plan in gedachten aan welke taken ik het eerste zou beginnen en wat er perse af moest vandaag. Ik weet best dat zo'n plan vragen is om moeilijkheden want meestal komt er van wat ik me voorneem niks terecht omdat er allehande andere zaken je dringend in beslag nemen. Ook niet erg, maar soms wel lastig omdat er aan sommige dingen natuurlijk wel een einddatum hangt.

Zo ook vanmorgen liep mijn prachtige planning in de soep. Eenmaal het dorp uit bij de snelweg aangekomen bleek dat daar het verkeer vast stond. Sinds er een bocht in de A1 gelegd is gebeurt dat wel vaker. Blijkbaar is zo'n bocht voor sommige automobilisten nogal eng en gaat men boven op de rem staan waardoor er al snel een file ontstaat. Meestal is die na de bocht al snel weer opgelost en kan het gas er weer op. Ik maakte me nu dus nog niet direct zorgen. 

Helaas was deze file van een heel andere orde dan bochten-angst. Nee deze had te maken met het feit dat iemand het nodig vond om een lading grind te verliezen midden op de weg. Er stond in totaal 7 kilometer en ik stond natuurlijk nog maar aan het begin. Dat was balen en mijn planning kon ik op mijn buik schrijven. 

Het scheelt wel dat je niet alleen bent in zo'n file. Gedeelde smart is tenslotte halve smart en dus werden er door mijn mede filelijders diverse wanhopige blikken uitgewisseld en maar eens flink meegezongen met de radio of cd. Om mij heen hoorde ik diverse deunen waarbij heftig werd meegezongen en een achterbuurman had de radio zo hard staan met een flinke bas dat ik letterlijk een tijdje zat weg te dreunen. 

Na ruim een uur arriveerde ik eindelijk bij de plek des onheils en daar waren inderdaad allemaal mannen aan het werk met bezems en was een vrachtwagen met een grote stofzuiger de weg aan het zuigen. Het was maar goed dat we stapvoets reden want er schoten toch nog flink wat steentje voor de wielen langs die tegen de ruiten kletterden. Ik vreesde al voor een barst, want als je dag begint met pech betekent dat meestal dat de rest van de dag ook niet vlekkenloos verloopt,  maar dat liep gelukkig goed af. Even voorbij de reuzenstofzuiger werd de weg weer vrij gegeven en kon ik het gaspedaal diep intrappen om toch nog voor sluitingstijd op kantoor te geraken. 

Wat ik me afvroeg is hoe komt het nou toch dat zo'n lading grind daar terecht komt. Ik bedoel klein duimpje zal heus niet met zijn vrachtwagen het grind hebben laten vallen om de weg terug te vinden. Tegenwoordig hebben we de tomtom, ook de klein duimpjes van deze wereld. Heeft er dan een en andere koekenbakker vergeten de klep van de vrachtwagen dicht te maken en is het daardoor op de weg gekomen?

Of is er een kattenliefhebber die vannacht eens dacht, kom laat ik eens een hele grote kattenbak maken op de A1 voor mijn poezenkindertjes. Dat is op zichzelf natuurlijk heel lief bedacht maar ik verzoek deze poppendop dit soort acties toch niet meer te doen. Ik was nondeju pas om 9 uur op het werk. Anderhalf uur in de auto voor een ritje van normaal 20 minuten. 

Van mijn planning is natuurlijk niks terecht gekomen en ook mijn agenda liep uit de pas want ook het bezoek van later die ochtend stond gezellig in dezelfde file. Natuurlijk hebben we alles weer rechtgebreid daar niet van, maar ik vind toch dat deze oen zijn excuses aan moet bieden. Op zijn minst had dit uilskuiken voor ons allemaal, opgesloten in die file, even koffie kunnen halen. Op zijn minst!

Buurtwacht

Ik had me voorgenomen om wat meer te bewegen, niet alleen het wekelijkse sportschooluurtje weer op te starten maar elke dag een ommetje te maken van pak em beet een half uurtje. 

Tegen de tijd dat ik thuis ben na een dag werken, er gekookt is, gegeten en de boel is opgeruimd is het buiten al donker. Dat vind ik niet aanlokkelijk om in mijn eentje een blokje om te gaan. Ik ben nu eenmaal een bange poeperd in het donker. 

Gelukkig heb ik een dochter die heel dapper is en mij dan ook fijntjes herinnerde aan mijn goede voornemen om dat dagelijkse wandelingetje te maken. En hoe ik ook probeerde om er onderuit te komen want ik zat net lekker in mijn hoekje te haken aan mijn shawl, mevrouw gaf niet toe. 

Vooruit dan maar en ik trok mijn wandelschoenen aan en we gingen op pad. Nu wonen wij best in een veilig buurtje maar ook hier gebeurt het wel eens dat er mensen s'avonds beroofd worden van hun telefoon of van hun fiets afgeslagen worden omdat iemand anders dat vehikel begeert. 

Ik zei al dat ik een bange poeperd was en dus bedacht ik dat we ons ommetje vooral door de bewoonde wereld langs de huizen moesten doen. Met een stalen gezicht zei dochter, nou ik wou eigenlijk even langs de begraafplaats lopen. Leuk toch. Nou echt niet, veels te luguber in het donker. Niet omdat het een begraafplaats is, maar omdat het nogal achteraf ligt en je dus in het donker langs een eng paadje moet lopen met als enig gezelschap de trein die elk kwartier over de spoordijk rijdt. Aan de ontdeugende twinkel in haar ogen zag ik dat ik er in gestonken was. 

Door de buurt dus en dat is best gezellig omdat als de gordijnen niet dicht zijn je gezellig binnen kunt kijken bij mensen in het voorbijgaan. Het was stil op straat, op ons hele rondje kwamen we maar een andere wandelaar tegen. 

Wat we wel tegen kwamen waren diverse katten die steeds een stukje met ons mee liepen. Eerst was het een zwarte kat. Ik dacht nog, nou dat belooft niet veel goeds een zwarte kat in het donker. Het was echter een allervriendelijkst beestje. Kwistig deelde hij kopjes uit aan onze broekspijpen en liet zich gewillig aaien. Hij rende steeds een stukje voor ons uit en liet zich dan, als we bijna bij hem waren, op de grond voor ons vallen als een judoka op de mat en rolde van plezier een beetje om. Ineens was hij verdwenen, maar daar was al weer een andere kat. Een grijs gestreepte deze keer. Deze wilde niet aangehaald worden en kopjes geven was er ook niet bij, hij marcheerde als een bodygard met ons mee totdat hij ergens in een voortuintje onder een paar struiken verdween en zich niet meer liet zien. 

Wij gingen de hoek om en daar kwam een dikke witte kat met zwarte vlekken doodgemoedereerd aangewandeld, streek langs onze benen en miauwde een lange diepe miauw en liep ook gezellig met ons mee. Het leek wel een estafette als of ze gestuurd waren om ons te begeleiden op onze tocht. 

De zwartwitte kuierde een flink eind met ons mee, telkens even miauwend en ook deze kat was in eens verdwenen. We wandelden een stukje zonder begeleiding maar ineens was daar een rode kat. Deze zat zich bovenop een vuilnisbak te wassen en negeerde ons totaal. Logisch als je je zit te wassen, maar blijkbaar was er toch iets wat triggerde want met een elegante sprong kwam de kat van de vuilnisbak af en liep ook een stukje mee. Zou de zwartwitte in een soort van walkietalkie deze collega hebben opgeroepen? Geen idee maar leuk was het wel zo'n wandeling, gezellig kletsend met mijn kind terwijl de buurtwacht van katten ons een veilige escorte gaven. 

Kleien

Het moet niet gekker worden in de wereld. De ene helft van de wereld heeft amper een dak boven hun hoofd en niet te eten en aan de andere kant is er een dieetgoeroe die ons adviseert om drie weken lang elke dag twee glazen klei te drinken. Klei, ja u leest het goed. Een glaasje s'morgens als ontbijt en lekker eentje voor je gaat slapen is het advies. Het smaakt wel een beetje zanderig en je moet er even aan wennen, maar dan heb je ook wat.

Ik denk in plaatjes en zie mezelf dan s'morgens hier de straat uitlopen, nog in pyjama, natuurlijk en dan bij de sloot de grond even omwoelen en een kannetje klei uitscheppen, weer naar huis sjokken en tegen mijn gezin roepen: joehoe jongens het ontbijt is klaar. Een lekker glaasje klei! En s'avonds voor het slapen doet mijn eega dat rondje, want ik ben bang ik het donker en ga voor geen goud in het donker bij die enge sloot staan. 

Toch ben ik bang dat mijn gezin mij voor gek zal verklaren en mij zal adviseren om eens met de huisarts te gaan praten. Wie verzint het nou om de mensheid te adviseren om een glas klei te drinken. Het doel van dit idiote plan is om je lijf te reinigen. Allerlei gifstoffen die niet in je lijf horen worden aan de klei geplakt en verlaten ons via een grote boodschap op het toilet. Als je dat toilet tenminste haalt, want ik heb zo het vermoeden dat je lijf vreselijk in protest gaat en de boel onmiddellijk als diarree wenst te lozen. En daar zit je dan met een kledder klei in je broek. Nee, ook al wil ik vreselijk graag wat kilootjes kwijt, ik ga niet aan de klei. 

Gelukkig zijn er mensen die wel hun gezonde verstand gebruiken, want zo vertelde vanmorgen een professor in voeding en maagdarmkanalen dat die klei helemaal geen onderscheid kan maken in je darmen wat nu goede stoffen zijn zoals vitamines en mineralen en wat schorriemorrie is wat er dus uit moet. Die klei raast dus als een kudde pacmannetjes door je darmen heen en grijpt alles wat er te grijpen valt tot het als een dikke drol of flinke flats in de wc valt. Deze professor raadt het drinken van klei dan ook ten zeerste af. Een man naar mijn hart. 

Wat bezielt iemand nou toch om een dergelijk advies de wereld in te slingeren, vraag ik mij af. Kijk een glaasje wortelsap als advies dat kan ik nog snappen, maar een glaasje klei? Hoe leg je dat uit aan je kinderen? Mama neemt even lekker een glaasje klei. En dan moet je je even later haastig naar een dokter begeven omdat je kind een hele emmer playdoh heeft weggewerkt. Hoe leg je dat uit?

Of zal het gewoon weer een reclamestunt zijn, want deze dieetgoeroe heeft een boek geschreven met recepten en dat moet natuurlijk ook verkocht worden. Op deze manier genereer je natuurlijk een hoop publiciteit voor niks. De kans is alleen wel groot dat niemand je boek meer koopt en dat de dieetgoeroe zelf voor altijd gedwongen is om klei te drinken, omdat ze geen worteltje meer kan kopen. 

Of is het gewoon een plagerijtje en zit de dieetgoeroe zich te bescheuren van het lachen bij het idee dat er echt mensen zijn die dit advies ook daadwerkelijk opvolgen. Gewoon om alle goedglovige lieden eens een flinke loer te draaien. Want ik weet echt zeker dat er mensen zijn die nu elke morgen en elke avond zo'n glas klei tegen heug en meug wegwerken. 

Mocht ik binnenkort een toilet tegenkomen met een zanderige laag onderin dat weet ik zeker dat mijn voorgang(st)er aan de klei heeft gezeten. U bent dus gewaarschuwd als u na toiletbezoek wat zanderige billen heeft dan heeft u dus te maken met een kleier!