Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀

Knopen

Een poosje geleden kocht ik online, in de uitverkoop een mooie groene blazer. Een beetje saliegroen is het en ik was zo aangenaam verrast door de korting dat ik had vergeten om te kijken welke knopen erop zaten. Toen het jasje binnenkwam vond ik de kleur mooi en zat het als gegoten, maar er zaten grote bling-bling knopen op!

Niet helemaal mijn smaak. Of liever gezegd helemaal niet mijn smaak. Ik hoorde wel de stem van mijn oma, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan wier smaak wél bling-bling was (met hoofdletters), in mijn oor tetteren; kind wat prachtig! Nou niet dus. 

Er moesten dus andere knopen op, maar die heb je tegenwoordig niet meer zo een, twee, drie en zeker niet hier op het dorp. Een eenvoudig wit knoopje voor een overhemd zal nog wel lukken bij de Hema, maar een echt mooie knoop, passend bij het groen dat is er niet. 

Daarvoor moest ik de stad in en dat kwam er lang niet van. Ondertussen droeg ik het jasje wel en kreeg ik van niemand commentaar op die glinsterende knopen, alleen mijn zoon zei, nou die had pap niet mooi gevonden en was ik ook al een knoop verloren. Een teken dat ik er nu echt werk van moest maken. 

Gisteren ging ik met mijn schoonzus en zwager naar een voorstelling in het Delamar theater, de matinee van de musical Foxtrot. Voor ik hen zou ontmoeten bij het theater maakte ik eerst een tussenstop bij het Koningsplein en wandelde vandaar naar een knopenwinkel op de Herengracht. Nou wandelen, het was meer een overlevingstocht tussen de hordes toeristen die of met hun rolkoffertjes je de weg versperren of je opzij duwen om een foto te kunnen maken van de gracht. 

Nee het was op een drukke zaterdagmiddag geen gezellig wandeltochtje, maar toen ik eenmaal op de Herengracht was werd het rustig. Daar liepen geen toeristen, maar zat een man op zijn stoepje zijn voordeur te schilderen en belandde ik even later bij een prachtig pand met daarin de knopenwinkel. 

Binnen was het al even prachtig. Niet alleen de winkel zelf, maar ook de grote kasten vol met knopen en aan de wanden hingen overal prachtige schilderijen. Een knopenwinkel en galerie tegelijkertijd. 

Ik werd netjes geholpen en vond prachtige knopen in precies de goede kleur. Ze hadden veel meer in deze kleur en het was dus nog even moeilijk kiezen, maar het is gelukt. 

Tevreden worstelde ik me weer door de toeristenmassa naar het Koningsplein en vandaar uit door de Leidsestraat naar het Leidseplein. Daar stapten schoonzus en zwager uit de tram en begaven we ons naar het theater waar we genoten van een prachtige voorstelling. 

Vandaag wilde ik die knopen op mijn jasje naaien, maar nu ben ik zo dom geweest om geen bijpassend garen te kopen. Al weet ik niet of ze dat daar hadden. Enfin misschien heb ik borduurzijde in de goede kleur. 

                                                        

Op de foto lijken de nieuwe knopen groter dan de bling-bling knopen maar dat is optisch bedrog, ze zijn bol, maar in diameter dus net zo groot. 

Toch maar niet.

Al maanden had ik het plan opgevat om vandaag naar de handwerkbeurs in Houten te gaan. Dat leek me wel weer eens leuk en ik had mijn rooster bij de voedselbank er op aangepast. Maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik er helemaal geen zin in. Dus besloot ik vanuit mijn warme en nog zeer lekkere bed om niet te gaan, want ik had geen zin in een eind rijden (flauwekul want ik ben er met 40 minuten) en bedacht dat ik nog heel veel garen en handwerkspullen heb, dus daarvoor was het ook niet nodig. 

Mijn ochtend besteedde ik aan het huishouden en het is prettig dat de bovenverdieping weer spic en span is, zeker omdat de kleinzonen met hemelvaart komen logeren. Toen dat helemaal klaar was en de beddenboel in de tuin aan de lijn hing te wapperen ging ik met iets anders aan de slag. 

Want afgelopen week was er een pakje bezorgd. Een pakje met nieuwe snijmallen die ik een paar weken geleden had besteld bij de Chinees. Die dingen zijn daar spotgoedkoop, maar het duurt wel even voor het bezorgd is en dat is niet erg. Het is niet erg milieuvriendelijk dat besef ik maar al te goed, maar soms is een mens zwak van geest en ik praat het dan voor mezelf goed door te denken dat zo'n vliegtuig toch wel gaat en dat dat kleine pakje van mij er nog wel bij kan. 

Op de website zag het er allemaal zo leuk uit en daarom was ik erg nieuwsgierig of het in het echt ook zo leuk was. Ik werd niet teleurgesteld, er zaten schattige vogeltjes, bloemen, takjes en nog wat borduurmallen in. De hele hele middag ben ik met veel plezier bezig geweest. 

Deze kaart maakte ik met een kader met daarin een plaatje van een hortensia uit de Libelle en de nieuwe vogeltjes en een takje. 

Ze hebben ook snijmallen in het Nederlands en voor mijn nichtje die binnenkort jarig is, en veel van roze houdt, maakte ik deze kaart. Het bloementakje en de kleine bloemetjes zijn ook van nieuwe mallen. 

Die vogeltjes vind ik zo leuk!

De kaart voor mijn collega was al even af, maar ik miste er toch nog iets en voegde dus nog een takje toe.

Tompouce

Het was lekker weer toen ik vanmorgen wakker werd maar ik besloot om niet naar de bakker te lopen die voor deze koningsdag speciaal in de ochtenduren geopend was om tompoucen te verkopen. Nee ik liep naar beneden, naar de tuin, waar mijn zaterdag gekochte plantjes wachtten om in een pot te worden gezet. 

In die tuin bloeit nog wel een tompoucetulp en zo had ik toch een tompouce op koningsdag, weliswaar niet oranje/geel maar roze/geel en een met minder calorieën. Zaterdag had ik wat zomerbloeiers gekocht bij het tuincentrum en die moesten tot vandaag geduld hebben, omdat ik gistermorgen met mijn schoonzus en zwager naar een zondagochtendconcert gingen in het concertgebouw. Daar luisterden we naar prachtige muziek,  gemaakt door het orkest wat ook in Maestro zit en na een gezellige lunch met schoonzus en zwager ging ik weer naar huis. 

Vandaag was dus tuindag en het was heerlijk in de tuin, met de zon die scheen, de koolmezen die af en aan vlogen met ontbijt voor hun jonkies en het was heerlijk stil buiten. Tim vond het ook gezellig en deed mee aan het onderdeel zaklopen op de koningsspelen, nou eigenlijk meer aan het zakzitten en daar heeft hij de eerste prijs mee gewonnen. 

Alle plantjes die ik kocht staan in hun potten en er is weer een stukje opgeruimd en gewied. Wat mij betreft de perfecte koningsdag! 

PS: Is er nog iemand van plan om op vrijdag 8 mei naar de handwerkbeurs in Houten te gaan? 

Vrijdagvibes

Om even over half tien zat ik vanmorgen al in de sportschool. Op het buitenterrein was er een clubje mensen bezig met een bootcamp, aangemoedigd en opgezweept door de vrolijke eigenaar van de sportschool. Het zag er moeilijk en zwaar uit, niets voor mij maar ik ging dan ook mijn eigen rondje doen. Cardio vandaag. Fietsen, roeien, op de crosstrainer en daarna nog wat oefeningen. 

Deze sportschool is gelegen op een campus en daar heerst altijd een prettige bedrijvigheid. Sinds deze campus een aantal jaren geleden hier gevestigd is heeft het onze woonwijk veel gebracht. We kregen er niet alleen een supermarkt(je) bij, maar ook enkele restaurants en koffietentjes. In die laatste kom ik nooit, want vind het een beetje onzin om op een steenworp van mijn huis koffie te gaan drinken voor een bedrag waar ik thuis 10 kopjes voor heb, maar het draagt zeker bij aan de sfeer daar op de campus. 

Vanaf mijn sporttoestellen had ik zicht op een bepaald deel van die campus en vanmorgen zag ik enkele studentes met volle tassen wasgoed naar de wasserette lopen. Andere studenten hadden (nog in pyjama) ontbijt (met koffie gehaald) bij de supermarkt en er was een schoonmaakster druk bezig. Vanwaar ik zat kon ik haar een stoepje zien vegen en daarbij veegde ze een druif het stoepje af. De druif kwam vlak voor het raam waar ik zat terecht en een ekster die daar in de buurt rondscharrelde had hem al snel in de smiezen, maar omdat de vrouw druk aan het vegen was durfde hij nog niet dichterbij te komen. 

Een duif, die de druif ook had gezien, bleef ook op afstand maar wel in de buurt en zodra de vrouw met haar bezem en schoonmaakkar naar de gebouwen aan de overkant verdween sloegen beiden toe. De ekster won en ik zag de duif denken; shit!

Ook had ik zicht op het examenbureau waar deze ochtend diverse mensen naar binnen gingen. Niet alleen jonge studenten, maar veel vrouwen van mijn leeftijd. In gedachten wenste ik ze succes en bedacht dat ik zelf volgend jaar weer aan de beurt ben om weer examen te doen. Elke drie jaar moet dat om mijn registratie als casemanager te behouden en het is elke keer weer een pittige klus. Ik kreeg er op voorhand al een beetje stress van waardoor ik meteen harder ging fietsen. Nu dat was dan wel weer goed voor mijn beweging vandaag en gelukkig heb ik nog ruim een jaar de tijd om me voor te bereiden. Komt wel goed. 

Ik maakte mijn rondje af en liep in de zon terug naar huis. Langs het terrasje van het koffietentje waar Japanse studenten zaten te praten en te lachen en waar het heerlijk naar koffie rook. 

Thuis werd ik begroet door Tim, zette koffie en ging tevreden op de bank zitten met uitzicht op mijn sering die helemaal vol zit met paarse bloementrossen en bijna in bloei staat. Zo'n uurtje sporten brengt fijne vibes met zich mee zo op de vrijdag. 

 

Bleh, maar mèt bloem!

Toen ik donderdag aan het eind van de middag van kantoor naar huis reed was ik blij dat de werkweek er voor mij opzat en het weekend begon. Sinds begin maart is mijn collega waarmee ik samenwerk ziek en dat is natuurlijk heel erg naar voor haar, maar ook een klein beetje voor mij. Ik mis de gezelligheid van het samenwerken, het aan één woord genoeg hebben en het zorgt ervoor dat ik het extra druk heb omdat een groot deel van haar werk nu op mij neerkomt. Dat is niet erg, maar het zorgt er wel voor dat het wat veel is. Gelukkig heeft mijn manager vervanging geregeld en zo krijgt mijn collega alle tijd om te herstellen en ik weer wat minder op mijn bordje. 

Gisterochtend deed ik dus een beetje rustig aan, maar ik moest om 11.00 uur met Tim bij de trimster zijn en het neemt de nodige tijd in beslag voor ik meneer in zijn reismand heb en voor we daar zijn, want het is helemaal aan de andere kant van de stad. Met de auto goed te doen, maar toch altijd weer stressvol want hij vindt het echt niet leuk, maar het was weer nodig. 

Eenmaal weer thuis liep hij direct naar de kast waar zijn snackjes liggen en gaf luid te kennen dat hij vond dat hij wel recht had op wat lekkers na zoveel gedoe aan zijn lijf. Ik gaf hem zijn snackje en maakte voor mezelf een kop koffie en ineens was de energie op. Bleh voelde ik me! Nergens meer zin in. 

Sinds ik in de rouw ben om mijn lief ken ik deze bleh momenten maar al te goed. Rouwen kost energie en dan is je batterij voor die dag zomaar ineens leeg. Dat is een vervelend gevoel en ik heb er juist heel hard aan gewerkt om uit die dips te blijven dus ik was niet blij met deze dip. Op de site van Libelle las ik toevallig dat het op 17 april "zwarte maan" was, waardoor het energielek verklaard zou kunnen worden. 

Zwarte maan of niet ik wilde mijn vrije middag niet doorbrengen met zo'n bleh gevoel en pakte mijn knutselspullen. Ik wilde een nieuw labeltje maken voor de 25-jaar getrouwd kaart en moest deze dus stansen. Lang verhaal kort, even later zat ik met plezier te prutsen. Voor het labeltje moet ik nog even andere borduurnaalden halen, met een scherpe punt en dus keek ik naar de andere snijmallen die ik bij de Chinees had besteld. Ik heb er twee met een hele leuke rand. De ene stanst niet zo goed (het blijft natuurlijk goedkope meuk) maar de andere doet het heel goed. 

En daar ontstond weer een idee uit. Ik koos voor blauwe tinten en prikte met de mal gaatjes in een blauw vierkantje karton, dat weer in het midden van de rand paste. Op Pinterest zocht ik een borduurpatroontje van een bloem, koos de kleuren borduurzijde uit en ging aan de slag. Hij is nog niet helemaal af want er moet nog iets van gefeliciteerd of beterschap op en misschien nog iets anders ter opleuking. Daar denk ik nog even over na. 

Aan het eind van de dag had ik veel plezier gehad aan het maken van deze kaart en was het bleh gevoel omgezet naar een tevreden gevoel.