Eén viool, een vleugel en een...........

Mijn schoonzus en zwager hadden al een poosje geleden kaartjes gekocht voor een concert van het Isabelle van Keulen Ensemble toen mijn zwager bedacht dat hij eigenlijk toch meer zin had om de halve marathon van Egmond te gaan rennen. Zelf begrijp ik daar niks van, maar zo kwam het dat ik gister op verzoek van mijn schoonzus naar Haarlem reisde. 

Even voor 13.00 uur glibberde ik de straat uit naar het metrostation. Daar pakte ik de metro naar Sloterdijk en vandaar de trein naar Haarlem. Ik zat maar tien minuten in de trein, maar dat was een prachtig ritje door het witte, verstilde landschap met hier en daar een hardloper, iemand die een wandeling maakte met een enorme zwarte hond en een aantal kinderen op schaatsen op een ondergelopen stukje weiland. Het leken wel plaatjes uit een ouderwets prentenboek! 

In Haarlem bleek nog amper sneeuw te liggen, maar vond ik wel mijn schoonzus en samen liepen we naar PHIL, een eigentijds muziekhuis zoals ze zelf zeggen op hun website. We gaven de jassen af bij de garderobe en gingen eerst maar eens aan de thee om even bij te kletsen en om weer warm te worden, want tjonge wat was het koud. 

Om klokslag 15.00 uur kwam Isabelle met haar collega's het podium op van de kleine zaal en werden wij vermaakt met prachtige muziek. Isabelle, met haar viool natuurlijk, een dame die de vleugel bespeelde, een heer met een bandoneon én de echtgenoot van Isabelle op de contrabas en met zijn vieren gaven ze een geweldig optreden wat voornamelijk bestond uit diverse tango's. 

Ik heb geen verstand van klassieke muziek, in mijn hoofd heb ik twee categorieën, mooi of niet mooi! En dit was prachtig. Na afloop stond er in de foyer een drankje en een hapje voor ons klaar en tevreden begaven wij ons weer naar het station met het goede voornemen om dit vaker te doen. 

In de trein terug viel er niet veel naar buiten te kijken want het was al donker, maar dacht ik nog aan de voorstelling en aan het publiek wat ruimschoots van mijn eigen leeftijd en veel ouder was. Een prettige manier om als oudere je zondagmiddag door te brengen en ik bedacht dat als ik (nog) ouder en gepensioneerd ben, dat het een goed idee is om wat meer tijd aan kunst en cultuur te spenderen. 

Nu verveel ik me thuis eigenlijk nooit, maar er zijn wel zondagen die wat saai zijn, alleen thuis. Dat is niet erg want als ik echt behoefte heb aan menselijk contact is dat altijd wel mogelijk, maar zo'n zondagmiddag de deur uit was toch wel prettig. Ik ga dus mijn museumjaarkaart maar weer eens oppoetsen. 

Gisteravond zag ik Isabelle weer, maar nu als jurylid in het programma Maestro met ook weer zulke prachtige muziek. Mocht je het niet gezien hebben dan is het de moeite waard om terug te kijken, zeker het stuk waar Jamai dirigeert. 

Het was een fijne zondagmiddag en gelukkig had mijn zwager ook genoten van zijn halve marathon én een goede tijd neergezet. Gelukkig maar!