Ik ken weinig mensen die een plezierige relatie hebben met hun wekker. Tenminste de wekker die je s'morgens uit je zoete dromen rukt en je met een akelig schel geluid vertelt dat de nieuwe dag is aangebroken en dat daarom het bed verlaten dient te worden. Een goede relatie met een kookwekker (of met een lieftallig persoon die je komt wekken) kan ik me dan wel weer voorstellen maar dat is andere koek.
Ik had een wekker waar ik wel goed mee door de deur kon. We waren geen dikke vrienden en ik had absoluut geen heimwee naar hem op vakantie maar hij deed op een beschaafde wijze wat hij doen moest. Daar hadden wij ook goede afspraken over gemaakt, ik zette zodra ik naar bed ging een knopje om en dan deed hij een rood lichtje aan als belofte dat hij de volgende ochtend om 06.45 uur zijn zoemertje af zou laten gaan. Zodra hij het zoemertje dan af liet gaan, zette ik het knopje weer om en hij hield zijn kop. Keiharde afspraken die jarenlang tot beider tevredenheid werkten. Hij maakte een tevreden indruk op mijn nachtkastje tussen de nacht- en handcremmetjes en het te lezen boek en ik was tevreden met het feit dat ik op tijd aan de nieuwe dag begon. Niks meer aan doen.
Totdat hij een dagje ouder werd en na het verschuiven van het knopje moeite had om zijn rode lampje fel te laten branden. Soms flikkerde het wat en moest ik flink schuiven met de knop om hem alsnog tot ontbranden over te laten gaan en soms deed hij helemaal niks en moest ik maar afwachten of de zoemer wel zou gaan de volgende ochtend. Soms lag ik totaal verzenuwd in mijn bed omdat ik bang was te laat op een afspraak te komen. We tobden zo een jaartje voort totdat ook zijn rode cijfers uitvielen en ik dacht dat het 5 uur was en bleek dat het al 6 uur was. Niet grappig.
Zo kon het niet langer dus ik naar de Blokker want - als zelfs Sarah Jessica Parker uit het verre Amerika slaagt bij de Blokker -zou ik daar ook vast wel een nieuwe wekker vinden die aan mijn eisen voldeed. Zo veeleisend ben ik niet op het gebied van wekkers, maar hij moest makkelijk in te stellen zijn en een beetje beschaafde zoemer hebben.
Zowaar hadden ze wekkers en waarempel ook nog van het merk van de huidige wekker alleen keek de Blokker jongen vreemd op van mijn verzoek om de zoemer even te mogen luisteren. Daar konden ze niet aan beginnen. Nou vooruit dan maar, het was het zelfde merk en hij zag er ook een klein beetje hetzelfde uit zo op het plaatje op het doosje te zien. Doosje mocht niet open van de Blokker jongen. Wel had hij een beetje strakkere outfit dan mijn eerste wekker, maar in hoeverre zouden ze de zoemer hebben aangepast. Zou wel meevallen dacht ik. Hij kostte maar een tientje dus wat kon me gebeuren.
Thuis bedankte ik de oude wekker voor de jarenlange samenwerking en nam plechtig afscheid. De nieuwe haalde ik uit zijn doosje, stak de stekker in het stopcontact en trachtte de gebruiksaanwijzing te ontcijferen. Daar begon het gelazer al. Die gebruiksaanwijzing was in het Chinees en zo beroerd vertaald naar het Nederlands dat het uren duurde voordat ik en de tijd en de wektijd had ingesteld. Moe maar tevreden sloot ik de ogen in de fijne wetenschap dat ik de volgende ochtend keurig op tijd gewekt zou worden.
Keurig op tijd was het, daar valt niets op aan te merken, maar ik schrok me het lazarus en met mij de hele straat. Mensenkinderen wat een akelig geluid maakt het kreng. Alsof er een fabrieksstoomfluit direct naast je oor af gaat. Ik moet er dus als de kippen bij zijn om het kreng al af te zetten voordat hij afgaat of zo snel als mogelijk na het afgaan. Daar zit hem nu de kneep, want in de moderne, strakke vormgeving van de wekker zijn alle knopjes verzonken in het omhulsel. Wie verzint er zo iets? De oude wekker had een knopje wat uitstak en dat was geribbeld.
Het blijkt gewoon een gladjanus te zijn. Alles is even glad, de knopjes zijn amper te onderscheiden en probeer dus maar met je slaperige kop het juiste knopje te vinden om het geloei tot zwijgen te brengen. Dat lukt niet altijd waardoor ik al rammend op de knopjes, met een wild bonkend hart van schrik en irritatie om 6.45 uur aan het vechten ben met een wekker. En dan moet de dag nog beginnen.
En nu zit ik in een tweestrijd, want ik ben dat gedoe zo zat dat ik het liefste die hele wekker en al met een vaartje in de vuilnisbak wil werpen of met liefde naar de gemeentewerf breng om hem in het apparatenafvalverzamelpunt (mooi woord) wil achterlaten. Aan de andere kant is dat ding nieuw, vervult zijn plicht want hij loeit braaf elke morgen dus ik kan hem geen nalatigheid verwijten en hij is natuurlijk door kinderhandjes gemaakt in een ver land. Dan is het toch pure verspilling als ik hem zomaar wegdoe. Niet erg milieuvriendelijk ook. Ik zou zulke dingen ook niet moeten kopen, maar waar in vredesnaam vind je een goede wekker die niet in China en omstreken is gemaakt?
Een dilemma over een wekker, ik kan er gewoon niet van slapen, zucht. Wie wil er een gratis wekker?
woensdag 12 oktober 2016
zaterdag 8 oktober 2016
Nichtjes
Ik heb vier nichtjes en ze zijn me allemaal even lief. Toch hebben de oudste en de jongste een net iets specialer plekje in mijn hart dan de middelste twee en ook die zijn allebei echt leuk en lief. Het zal er wel mee te maken hebben dat het oudste nichtje van mij een tante maakte en de jongste gewoon de jongste is die hier vaak is en ik gewoon beschouw als mijn eigen kind. Net zo makkelijk.
Gisteravond kwam ze ook logeren. Nu we een logeerkamer hebben is dat een stuk gemakkelijker. Ze is dol op koken dus het liefste komt ze dan voor etenstijd om samen de keuken in te duiken en iets lekkers te maken, maar gister had ze nog een sportwedstrijd dus dat lukte helaas niet. Een volgende keer dan maar. Eigenlijk kwam ze dit keer helemaal niet voor ons, haar oom en tante, maar voor onze dochter, haar nichtje. De beide dames gingen de stad in om iets gezelligs te doen. Leuk toch om als twaalfjarige met je grote nicht op stap te gaan. Het was hier dan ook een gegiechel van jewelste. Gezellig!
Wij hadden vandaag hele andere plannen, wij moesten vandaag na het wekelijkse boodschappenrondje naar ons oudste nichtje en haar vriend. Die hebben begin dit jaar samen een huis gekocht in de kop van Noord Holland en vandaag waren we met alle andere familie uitgenodigd om dit paleisje te komen bekijken. Nu was het af. Inmiddels woonden er ook twee eigenwijze poezenkinderen die als baby bij ze waren komen wonen en volgens de verhalen al echte ondeugende pubers aan het worden waren.
Oudste nicht is ook nog eens jarig woensdag dus moest er behalve een kadootje voor hun samen voor het huis ook voor haar een kadootje verzonnen worden. Ik was al een poosje aan het prakkezeren waar haar nu eens een plezier mee te doen, toen ik aan mijn gehaakte omslagdoek dacht. De grijze is al af en zou in de verkoop gaan voor een goed doel (wat uitgesteld is) en met de blauwe schoot ik al aardig mee op. Na overleg met dochter welke kleur het beste bij nichtje zou passen kwamen we tot het besluit om haar de grijze te geven als verjaarskado.
Hij moest nog ingepakt worden en toen ik bezig was om hem te controleren of ik echt alle draadjes had afgehecht en weggestopt kwam jongste nichtje naar beneden. Ze bekeek de omslagdoek en aaide er over heen en verzuchtte, ah die is lekker zacht, mag ik hem even proberen. Natuurlijk mocht dat en ik sloeg hem om haar schouders. Ze paradeerde er de kamer mee rond. Ze keek me aan en ik wist al wat haar vraag zou zijn voor ze hem stelde.......... :-)
En ja natuurlijk wil ik er ook eentje voor haar maken. Vindt je de blauwe mooi? Die lag namelijk nog in aanbouw op de bank. Ik zag haar twijfelen. Nou eigenlijk wil ik ook zo'n grijze, zei ze. Dat is goed maar eerst moet straks de deken af voor dochter en dan ben jij aan de beurt. Ze hebben trouwens nog meer kleuren bij de Zeeman dus dan kun je nog even nadenken welke kleur je graag wil. Weet je wat zei ze, we gaan gewoon gezellig samen naar de Zeeman, we komen elkaar op zaterdag toch vaak tegen in het winkelcentrum. Lijkt me een goed plan en gaan we doen.
De grijze omslagdoek pakte ik netjes in een mooi papiertje en plakte er een strik op. Oudste nichtje voelde eens aan het pakje en zei, ik voel iets zachts. Ze maakte hem open en sloeg hem direct om haar heen. Wow wat mooi, waar heb je die nu weer gekocht want die past helemaal bij mij. Stond ik me daar toch even te stralen van trots toen mijn man vertelde dat ik hem zelf gemaakt had. Kortom nichtje was blij.
En ik ben ook een blije tante. Twee van die meiden die blij zijn met een eigengemaakt product. Heerlijk toch. Ik ben een rijk mens.
Gisteravond kwam ze ook logeren. Nu we een logeerkamer hebben is dat een stuk gemakkelijker. Ze is dol op koken dus het liefste komt ze dan voor etenstijd om samen de keuken in te duiken en iets lekkers te maken, maar gister had ze nog een sportwedstrijd dus dat lukte helaas niet. Een volgende keer dan maar. Eigenlijk kwam ze dit keer helemaal niet voor ons, haar oom en tante, maar voor onze dochter, haar nichtje. De beide dames gingen de stad in om iets gezelligs te doen. Leuk toch om als twaalfjarige met je grote nicht op stap te gaan. Het was hier dan ook een gegiechel van jewelste. Gezellig!
Wij hadden vandaag hele andere plannen, wij moesten vandaag na het wekelijkse boodschappenrondje naar ons oudste nichtje en haar vriend. Die hebben begin dit jaar samen een huis gekocht in de kop van Noord Holland en vandaag waren we met alle andere familie uitgenodigd om dit paleisje te komen bekijken. Nu was het af. Inmiddels woonden er ook twee eigenwijze poezenkinderen die als baby bij ze waren komen wonen en volgens de verhalen al echte ondeugende pubers aan het worden waren.
Oudste nicht is ook nog eens jarig woensdag dus moest er behalve een kadootje voor hun samen voor het huis ook voor haar een kadootje verzonnen worden. Ik was al een poosje aan het prakkezeren waar haar nu eens een plezier mee te doen, toen ik aan mijn gehaakte omslagdoek dacht. De grijze is al af en zou in de verkoop gaan voor een goed doel (wat uitgesteld is) en met de blauwe schoot ik al aardig mee op. Na overleg met dochter welke kleur het beste bij nichtje zou passen kwamen we tot het besluit om haar de grijze te geven als verjaarskado.
Hij moest nog ingepakt worden en toen ik bezig was om hem te controleren of ik echt alle draadjes had afgehecht en weggestopt kwam jongste nichtje naar beneden. Ze bekeek de omslagdoek en aaide er over heen en verzuchtte, ah die is lekker zacht, mag ik hem even proberen. Natuurlijk mocht dat en ik sloeg hem om haar schouders. Ze paradeerde er de kamer mee rond. Ze keek me aan en ik wist al wat haar vraag zou zijn voor ze hem stelde.......... :-)
En ja natuurlijk wil ik er ook eentje voor haar maken. Vindt je de blauwe mooi? Die lag namelijk nog in aanbouw op de bank. Ik zag haar twijfelen. Nou eigenlijk wil ik ook zo'n grijze, zei ze. Dat is goed maar eerst moet straks de deken af voor dochter en dan ben jij aan de beurt. Ze hebben trouwens nog meer kleuren bij de Zeeman dus dan kun je nog even nadenken welke kleur je graag wil. Weet je wat zei ze, we gaan gewoon gezellig samen naar de Zeeman, we komen elkaar op zaterdag toch vaak tegen in het winkelcentrum. Lijkt me een goed plan en gaan we doen.
De grijze omslagdoek pakte ik netjes in een mooi papiertje en plakte er een strik op. Oudste nichtje voelde eens aan het pakje en zei, ik voel iets zachts. Ze maakte hem open en sloeg hem direct om haar heen. Wow wat mooi, waar heb je die nu weer gekocht want die past helemaal bij mij. Stond ik me daar toch even te stralen van trots toen mijn man vertelde dat ik hem zelf gemaakt had. Kortom nichtje was blij.
En ik ben ook een blije tante. Twee van die meiden die blij zijn met een eigengemaakt product. Heerlijk toch. Ik ben een rijk mens.
donderdag 6 oktober 2016
Hak op de tak
Wat was het koud vanmorgen! Mensenkinderen dat was ik niet meer gewend. Toen ik een teen uit mijn warme bedje stak had ik direct het idee dat die er af zou vriezen en ik wilde dus niets liever dan opnieuw onder mijn warme dekbedje kruipen maar ja ik moest naar Dronten. Niet zeuren, maar een sprintje trekken naar de douche en dan in de kleren en hup op weg. Zo geschiedde.
Nu is Dronten niet een hele bruisende plek om naar toe te gaan, maar de weg er naar toe - zo door de polder - is bepaald geen straf. Hier en daar was de herfst al voorzichtig bezig om zijn intrede te doen en de zon kwam op, zag en overwon. Het was een mooi landschap.
Zo tufte ik op mijn gemakje, genietend van het mooie polderlandschap naar Dronten. Ondertussen vertelde een meneer op de radio dat er in Rotterdam een drijvende koeienstal wordt gebouwd maar voordat e.e.a. gereed komt, er eerst onderzoek moet worden gedaan naar zeeziekte bij Koeien. Zeeziekte bij Koeien! Mijn vredige stemming kreeg een ernstige knauw bij dit bericht. Zijn we nou met zijn allen knettergek geworden? Koeien hebben mijnsinziens recht op een fijn, groot weiland met sappig groen gras waarin ze hun buiken vol kunnen eten, uren kunnen dagdromen terwijl ze aan het herkauwen zijn, met bomen in de buurt voor de broodnodige schaduw en een fijn slootje met voldoende water voor de dorst. Zo stel ik me het leven voor van een gelukkige koe. Niet een leven op een dobberende vlonder, zonder vers gras en de hele rataplan. Wie verzint er zoiets.
Overigens wel prettig dat er in ieder geval een iemand heeft bedacht dat koeien zo'n soort leven niet prettig vinden en dat ze dan eerst gaan onderzoeken of er sprake gaat zijn van zeeziekte. Dat is tenminste wat, maar direct rees de vraag hoe gaan ze dat doen? Zetten ze een stuk of wat koeien in een boot en gaan ze een stukkie varen op de Noordzee? Krijgen de koeien dan een emmertje voorgebonden in geval van heftig spugen of laten ze de koeienkoppetjes boven de reling hangen en kunnen ze hun maaltijd direct in zee werpen. Ik had al direct zo'n medelijden met die arme beesten dat ik al zat te wensen dat de menselijke opvarenden in de boot zelf nog drie keer zo zeeziek zouden worden als de koeien. Niet aardig van mij, dat weet ik maar toch.
Om niet totaal uit mijn humeur in Dronten te arriveren concentreerde ik me maar weer op het polderlandschap en die stralende oranje bol die steeds verder omhoog klom.
Ik passeerde een groot bord met daarop de tekst: Eierenautomaat. Eierenautomaat? Wat is dat nu weer voor geks? Hebben ze daar de kippen in een automaat gezet en zo gedresseerd dat ze op commando een ei leggen en dat dit ei dan uit een soort Febo luikje je hand inrolt na het inwerpen van een euro?
Arme kippen. Kippen moeten een fijn nachthok hebben met een stevige stok en lekker kunnen scharrelen op een landje. Ik wilde wel direct verhaal gaan halen, maar ja ik moest op tijd in Dronten zijn en reed dus maar verder, mezelf laf inprentend dat het waarschijnlijk gewoon om fijn scharrelende kippen ging en dat de boer of boerin de eitjes zouden rapen uit het hok en die hoogstpersoonlijk zelf in doosjes zouden doen en dat die doosjes dan uit de automaat gehaald kon worden. Ik hoopte het maar en vervolgde mijn weg.
Even verderop zag ik een veld waarop rode kolen groeiden. Prachtige rode kolen die met een beetje ochtenddauw lagen te stralen in de opkomende zon. Ik kreeg subiet trek in rode kool met appeltjes en een lekkere bal gehakt. En dat om acht uur 's-morgens! Wie schetst mijn verbazing toen ik midden in dat rode kolen veld een bord zag staan met daarop: Hier groeit Hak!
Hoezo hier groeit Hak? Daar groeit helemaal niks geen Hak, daar groeien rode kolen. Pracht rode kolen en misschien bestemd voor de firma Hak die ze wast en snijdt en kookt en ze achter glas stopt, maar Hak doet daar zelf niks aan. Die rode kolen doen het groeiwerk zelf, liefdevol verzorgd door de boer die ze helpt met groeien maar daar heeft meneer Hak niks mee van doen.
Zeezieke koeien in een drijvende stal, kippen in een automaat en een conservenfabriek die claimt zelf op het land te groeien. Knettergek zijn we geworden en een moment dacht ik dat ik echt beter in mijn bed had kunnen blijven liggen. Gelukkig hadden ze in Dronten lekkere koffie en werd het toch nog een leuke dag!
Nu is Dronten niet een hele bruisende plek om naar toe te gaan, maar de weg er naar toe - zo door de polder - is bepaald geen straf. Hier en daar was de herfst al voorzichtig bezig om zijn intrede te doen en de zon kwam op, zag en overwon. Het was een mooi landschap.
Zo tufte ik op mijn gemakje, genietend van het mooie polderlandschap naar Dronten. Ondertussen vertelde een meneer op de radio dat er in Rotterdam een drijvende koeienstal wordt gebouwd maar voordat e.e.a. gereed komt, er eerst onderzoek moet worden gedaan naar zeeziekte bij Koeien. Zeeziekte bij Koeien! Mijn vredige stemming kreeg een ernstige knauw bij dit bericht. Zijn we nou met zijn allen knettergek geworden? Koeien hebben mijnsinziens recht op een fijn, groot weiland met sappig groen gras waarin ze hun buiken vol kunnen eten, uren kunnen dagdromen terwijl ze aan het herkauwen zijn, met bomen in de buurt voor de broodnodige schaduw en een fijn slootje met voldoende water voor de dorst. Zo stel ik me het leven voor van een gelukkige koe. Niet een leven op een dobberende vlonder, zonder vers gras en de hele rataplan. Wie verzint er zoiets.
Overigens wel prettig dat er in ieder geval een iemand heeft bedacht dat koeien zo'n soort leven niet prettig vinden en dat ze dan eerst gaan onderzoeken of er sprake gaat zijn van zeeziekte. Dat is tenminste wat, maar direct rees de vraag hoe gaan ze dat doen? Zetten ze een stuk of wat koeien in een boot en gaan ze een stukkie varen op de Noordzee? Krijgen de koeien dan een emmertje voorgebonden in geval van heftig spugen of laten ze de koeienkoppetjes boven de reling hangen en kunnen ze hun maaltijd direct in zee werpen. Ik had al direct zo'n medelijden met die arme beesten dat ik al zat te wensen dat de menselijke opvarenden in de boot zelf nog drie keer zo zeeziek zouden worden als de koeien. Niet aardig van mij, dat weet ik maar toch.
Om niet totaal uit mijn humeur in Dronten te arriveren concentreerde ik me maar weer op het polderlandschap en die stralende oranje bol die steeds verder omhoog klom.
Ik passeerde een groot bord met daarop de tekst: Eierenautomaat. Eierenautomaat? Wat is dat nu weer voor geks? Hebben ze daar de kippen in een automaat gezet en zo gedresseerd dat ze op commando een ei leggen en dat dit ei dan uit een soort Febo luikje je hand inrolt na het inwerpen van een euro?
Arme kippen. Kippen moeten een fijn nachthok hebben met een stevige stok en lekker kunnen scharrelen op een landje. Ik wilde wel direct verhaal gaan halen, maar ja ik moest op tijd in Dronten zijn en reed dus maar verder, mezelf laf inprentend dat het waarschijnlijk gewoon om fijn scharrelende kippen ging en dat de boer of boerin de eitjes zouden rapen uit het hok en die hoogstpersoonlijk zelf in doosjes zouden doen en dat die doosjes dan uit de automaat gehaald kon worden. Ik hoopte het maar en vervolgde mijn weg.
Even verderop zag ik een veld waarop rode kolen groeiden. Prachtige rode kolen die met een beetje ochtenddauw lagen te stralen in de opkomende zon. Ik kreeg subiet trek in rode kool met appeltjes en een lekkere bal gehakt. En dat om acht uur 's-morgens! Wie schetst mijn verbazing toen ik midden in dat rode kolen veld een bord zag staan met daarop: Hier groeit Hak!
Hoezo hier groeit Hak? Daar groeit helemaal niks geen Hak, daar groeien rode kolen. Pracht rode kolen en misschien bestemd voor de firma Hak die ze wast en snijdt en kookt en ze achter glas stopt, maar Hak doet daar zelf niks aan. Die rode kolen doen het groeiwerk zelf, liefdevol verzorgd door de boer die ze helpt met groeien maar daar heeft meneer Hak niks mee van doen.
Zeezieke koeien in een drijvende stal, kippen in een automaat en een conservenfabriek die claimt zelf op het land te groeien. Knettergek zijn we geworden en een moment dacht ik dat ik echt beter in mijn bed had kunnen blijven liggen. Gelukkig hadden ze in Dronten lekkere koffie en werd het toch nog een leuke dag!
zondag 2 oktober 2016
Slingers
Onlangs vond ik bij het opruimen van een kastje een Dinerbon. Helemaal vergeten dat we die nog hadden en gelukkig was hij nog geldig maar niet al te lang meer. Dat riep dus om actie. Er moest een reden verzonnen worden om uit eten te gaan. Natuurlijk heeft zo'n uitje helemaal geen reden nodig maar het leven is een feestje waarvoor je zelf de slingers op moet hangen dus waarom zou je geen reden verzinnen? Er is altijd wel iets dat je kunt vieren al is het nog zo klein. Ophangen die slingers!
Na even dubben en flink overleg met mijn lief welke reden we zouden kiezen waren we het al snel eens dat de reden zou zijn dat het dit weekend precies 28 jaar geleden is dat we elkaar ontmoet hebben. Tevreden reserveerden we een tafeltje in een restaurant wat aangesloten was bij de bon (laat dit nu ook een van onze favoriete restaurants zijn) en gingen ons verheugen op ons etentje.
Gisteravond was het zover. De weergoden waren ons niet zo gunstig gezind want op het moment dat we deur uit moesten kwam het met bakken uit de lucht en onweerde en woei het als een gek. Je zou kunnen bedenken dat het een verkeerd begin van de avond was, maar wij hadden zoiets van ach de verkeerde slingers zijn nu even opgehangen, grepen een paraplu en trotseerden de elementen.
In de stad bleek het bijna droog te zijn en het rook lekker op het Waterlooplein. Het rook naar herfst, naar regen, naar lekker eten en naar de houtvuurtjes van de woonschepen die in de Amstel liggen. Amsterdam was vrolijk, bruiste van levenslust en had er zin in. Wij ook.
In het restaurant was ons tafeltje nog niet klaar en werd ons verzocht om even aan een tafeltje in het loungegedeelte plaats te nemen. Daar in een hoekje zaten twee, al wat oudere echtparen, genoeglijk keuvelend aan een spannende cocktail. De dames met handen en armen vol goud, de heren met geruite broeken en een vest om de schouders geslagen. Het bleken Amerikanen te zijn en ze spraken vol lof over Amsterdam, how cute het allemaal niet was. Trots liep ik even later achter de prachtige ober aan die ons een tafel voor het raam toewees.
Naast ons nam ook een echtpaar plaats, hij een vriendelijke blonde man met een klein buikje dat een bourgondische levensstijl verried, zij wat groter, met een harde samen geknepen mond, een wat kille blik en een bril aan een gouden kettinkje op een volle boezem. Scandinaviërs en ik gok Zweden. Ze zaten zacht te praten en als zij hem aankeek dan werd haar blik zachter. Aan het tafeltje daarnaast in ons rijtje zaten twee heren met een Vlaamse tongval aan het bier en ook zij hadden samen veel plezier.
Het was druk in het restaurant en overal klonk het geroezemoes van mensen die tevreden zitten te keuvelen tijdens het verorberen van een lekker maaltje. Achter ons zaten vier Amsterdammers, de dames hoogblond, te schateren van het lachen met zo'n harde Amsterdamse ondertoon. Ze hadden het naar hun zin. Kortom, iedereen in het restaurant had zijn eigen slingers opgehangen.
We hadden een heerlijke avond!
Na even dubben en flink overleg met mijn lief welke reden we zouden kiezen waren we het al snel eens dat de reden zou zijn dat het dit weekend precies 28 jaar geleden is dat we elkaar ontmoet hebben. Tevreden reserveerden we een tafeltje in een restaurant wat aangesloten was bij de bon (laat dit nu ook een van onze favoriete restaurants zijn) en gingen ons verheugen op ons etentje.
Gisteravond was het zover. De weergoden waren ons niet zo gunstig gezind want op het moment dat we deur uit moesten kwam het met bakken uit de lucht en onweerde en woei het als een gek. Je zou kunnen bedenken dat het een verkeerd begin van de avond was, maar wij hadden zoiets van ach de verkeerde slingers zijn nu even opgehangen, grepen een paraplu en trotseerden de elementen.
In de stad bleek het bijna droog te zijn en het rook lekker op het Waterlooplein. Het rook naar herfst, naar regen, naar lekker eten en naar de houtvuurtjes van de woonschepen die in de Amstel liggen. Amsterdam was vrolijk, bruiste van levenslust en had er zin in. Wij ook.
In het restaurant was ons tafeltje nog niet klaar en werd ons verzocht om even aan een tafeltje in het loungegedeelte plaats te nemen. Daar in een hoekje zaten twee, al wat oudere echtparen, genoeglijk keuvelend aan een spannende cocktail. De dames met handen en armen vol goud, de heren met geruite broeken en een vest om de schouders geslagen. Het bleken Amerikanen te zijn en ze spraken vol lof over Amsterdam, how cute het allemaal niet was. Trots liep ik even later achter de prachtige ober aan die ons een tafel voor het raam toewees.
Naast ons nam ook een echtpaar plaats, hij een vriendelijke blonde man met een klein buikje dat een bourgondische levensstijl verried, zij wat groter, met een harde samen geknepen mond, een wat kille blik en een bril aan een gouden kettinkje op een volle boezem. Scandinaviërs en ik gok Zweden. Ze zaten zacht te praten en als zij hem aankeek dan werd haar blik zachter. Aan het tafeltje daarnaast in ons rijtje zaten twee heren met een Vlaamse tongval aan het bier en ook zij hadden samen veel plezier.
Het was druk in het restaurant en overal klonk het geroezemoes van mensen die tevreden zitten te keuvelen tijdens het verorberen van een lekker maaltje. Achter ons zaten vier Amsterdammers, de dames hoogblond, te schateren van het lachen met zo'n harde Amsterdamse ondertoon. Ze hadden het naar hun zin. Kortom, iedereen in het restaurant had zijn eigen slingers opgehangen.
We hadden een heerlijke avond!
vrijdag 30 september 2016
Groene blijheid
Soms heb je van die dagen dan zit het niet mee. Dat begon vanmorgen al net voordat ik het pand zou verlaten toen ik nog even een boterhammetje wilde smeren voor onderweg als ontbijt. Terwijl ik de kaas uit de koelkast pakte begon een pot augurken te wiebelen en toen ik die probeerde tegen te houden viel er een potje jam uit de koelkast. Tijdens het vallen zag ik de keuken al voor mij; onder het gebroken glas met de jamklodders overal in het rond spattend. Dat leek me geen goed idee op de vroege ochtend en nog net op tijd schoof ik mijn voet onder het vallende potje waardoor de val brak en de pot met jam keurig heel bleef. Met een wild kloppende grote teen reed ik even later naar Oosterhout.
Hoewel mijn teen de hele weg uit zijn humeur bleef en mij dat ook goed liet weten voelde ik me toch tevreden met het feit dat ik mijn kostelijke jam had gered van een roemloze ondergang naar de kliko. Het was namelijk het laatste potje zelfgemaakte bramenjam. Echte jam met een minimum aan suiker en niks geen toegevoegde verbeteraars of iets dergelijks. Puur fruit in een potje, heerlijk op een beschuitje of in de yoghurt.
De afgelopen dagen heb ik de hype een beetje gevolgd over het interview met de twee diëtistes van The Green Happiness wat onlangs in het NRC stond en wat een storm van kritiek opleverde in de media. Twee mooie blonde dames die vanalles beweren over wat je wel of niet tegelijk mag eten en die aanraden elke morgen een kwartier je mond te spoelen met kokosolie. Ja echt! Dat laatste vond ik zeer vermakelijk en vroeg me af of je dat dan moet doen voor of na het glas met klei wat je elke morgen van ene mevrouw Kroes moet drinken. Het lijkt mij eerst de klei en dan de spoeling maar wie ben ik?
In elk geval heb ik me kostelijk vermaakt met het lezen van de berichten op social media over deze dames. Ik zet grote vraagtekens bij het dieet, maar juich hun adviezen om meer groente te eten wel van harte toe. Verder laat ik het voor wat het is. Meestal is met dit soort dingen maar een ding echt belangrijk en dat is dat er flink geld verdiend wordt door de bedenkers van het dieet of lifestyle. Of je er echt van af valt is altijd maar de vraag, maar je weet zeker dat je portemonnee er een stuk lichter van wordt. Verder moet iedereen maar doen wat hij zelf wil.
In Oosterhout aangekomen ging ik eerst maar eens op zoek naar koffie. In de keuken had de bakker net een paar kratten met verse worstenbroodjes bezorgd en die roken me toch een partij lekker. Ik mocht alleen maar genieten van de geur want ze waren natuurlijk niet voor mij, maar zelfs mijn teen vergat zijn nukken en werd vrolijk van deze heerlijke worstenbroodjeslucht. Zo'n worstenbroodje valt natuurlijk volstrekt niet in de categorie "Groene Blijheid" maar ze kunnen ontzettend goed troosten. Veel beter dan een groene smoothie! :-)
Op de weg terug genoot ik van het groen in de natuur wat door een fluwelen herfstzonnetje nog eens extra goed uit de verf kwam. Voor mij is dat absolute "Groene Blijheid". Al werd het groen hier en daar al geel en rood, maar juist die herfstkleuren is genieten.
Thuis was het weekend en bleek mijn teen een flinke blauwe plek te hebben, maar ach dat gaat wel weer over en morgenochtend geniet ik van een beschuitje met eigengemaakte bramenjam. Soms is het leven gewoon wel goed! Niks meer aan doen.
Hoewel mijn teen de hele weg uit zijn humeur bleef en mij dat ook goed liet weten voelde ik me toch tevreden met het feit dat ik mijn kostelijke jam had gered van een roemloze ondergang naar de kliko. Het was namelijk het laatste potje zelfgemaakte bramenjam. Echte jam met een minimum aan suiker en niks geen toegevoegde verbeteraars of iets dergelijks. Puur fruit in een potje, heerlijk op een beschuitje of in de yoghurt.
De afgelopen dagen heb ik de hype een beetje gevolgd over het interview met de twee diëtistes van The Green Happiness wat onlangs in het NRC stond en wat een storm van kritiek opleverde in de media. Twee mooie blonde dames die vanalles beweren over wat je wel of niet tegelijk mag eten en die aanraden elke morgen een kwartier je mond te spoelen met kokosolie. Ja echt! Dat laatste vond ik zeer vermakelijk en vroeg me af of je dat dan moet doen voor of na het glas met klei wat je elke morgen van ene mevrouw Kroes moet drinken. Het lijkt mij eerst de klei en dan de spoeling maar wie ben ik?
In elk geval heb ik me kostelijk vermaakt met het lezen van de berichten op social media over deze dames. Ik zet grote vraagtekens bij het dieet, maar juich hun adviezen om meer groente te eten wel van harte toe. Verder laat ik het voor wat het is. Meestal is met dit soort dingen maar een ding echt belangrijk en dat is dat er flink geld verdiend wordt door de bedenkers van het dieet of lifestyle. Of je er echt van af valt is altijd maar de vraag, maar je weet zeker dat je portemonnee er een stuk lichter van wordt. Verder moet iedereen maar doen wat hij zelf wil.
In Oosterhout aangekomen ging ik eerst maar eens op zoek naar koffie. In de keuken had de bakker net een paar kratten met verse worstenbroodjes bezorgd en die roken me toch een partij lekker. Ik mocht alleen maar genieten van de geur want ze waren natuurlijk niet voor mij, maar zelfs mijn teen vergat zijn nukken en werd vrolijk van deze heerlijke worstenbroodjeslucht. Zo'n worstenbroodje valt natuurlijk volstrekt niet in de categorie "Groene Blijheid" maar ze kunnen ontzettend goed troosten. Veel beter dan een groene smoothie! :-)
Op de weg terug genoot ik van het groen in de natuur wat door een fluwelen herfstzonnetje nog eens extra goed uit de verf kwam. Voor mij is dat absolute "Groene Blijheid". Al werd het groen hier en daar al geel en rood, maar juist die herfstkleuren is genieten.
Thuis was het weekend en bleek mijn teen een flinke blauwe plek te hebben, maar ach dat gaat wel weer over en morgenochtend geniet ik van een beschuitje met eigengemaakte bramenjam. Soms is het leven gewoon wel goed! Niks meer aan doen.
dinsdag 27 september 2016
Ploeg en Plank op een matje
De proefles van de yoga vond ik een aantal weken zo plezierig (op die wandelende mier na dan) dat ik besloot er mee verder te gaan. Gelukkig was er nog een plekje vrij op de dinsdagavond, er passen met de yogajuf mee namelijk maar zestien matjes in het zaaltje en dus was ik van harte welkom.
Ik betaalde het lesgeld en ging op jacht naar een yogamatje want op een badlaken aan yoga doen is niet heel handig omdat je geen grip hebt. Voor je mede yogacursisten is het niet prettig als jij op je handdoek het zaaltje doorglijdt en de dames als een dominospel om laat kukelen. Dus eerst maar eens surfen op intranet voor een handig matje dat niet al te duur was.
Bij de action hebben ze al een yogamatje voor een euro of vier in de gezelligste kleuren. Dat is geen geld. Nadeel is wel dat het hele dunne matjes zijn die niet erg comfortabel liggen. Ook was het loeidruk in de plaatselijke action met maar 1 kassa open en had ik geen zin om in de rij te staan voor een enkel matje. Op naar de plaatselijke sportwinkel dus en daar hadden ze een prima matje voor nog geen twee tientjes met een handig touwtje eraan zodat je hem makkelijk kon meenemen naar de les.
Zo geschiedde en rolde ik mijn nieuwe matje terloops uit in het zaaltje voor de tweede les. Het matje zat prima en bood voldoende grip en steun maar heremetijd wat een lucht kwam er af. Zo'n akelige synthetische lucht van naar plastic wat regelrecht op de keel sloeg. Niet heel handig als je daar tijdens zo'n les je best doet om je ademhaling volledig onder controle te hebben terwijl je je verdiept in diverse yoga poses zoals de hond, de plank, de boze poes of de ploeg!
In de week naar de derde les heb ik het matje dan ook flink laten luchten in de tuin om die akelige lucht die me zo op de strot sloeg er af te laten wapperen in de wind. Dat is gelukkig redelijk gelukt.
Nu de rest nog, want het valt nog niet mee om het vege lijf in de verschillende houdingen te wurmen en ondertussen je ademhaling op orde te hebben en naderhand alle ledematen weer heel mee naar huis te nemen. Nee ik heb nog heel wat te leren maar het is prettig en ik ben leniger dan ik dacht. Na vier weken merk ik dat het lijf minder pijntjes vertoont en de knietjes zijn veel beter gehumeurd. Dat is pure winst. Het gaat elke week beter en ook al zijn de plank en de ploeg nog niet helemaal mijn ding, de boze poes kan ik inmiddels erg goed! :-)
Ik betaalde het lesgeld en ging op jacht naar een yogamatje want op een badlaken aan yoga doen is niet heel handig omdat je geen grip hebt. Voor je mede yogacursisten is het niet prettig als jij op je handdoek het zaaltje doorglijdt en de dames als een dominospel om laat kukelen. Dus eerst maar eens surfen op intranet voor een handig matje dat niet al te duur was.
Bij de action hebben ze al een yogamatje voor een euro of vier in de gezelligste kleuren. Dat is geen geld. Nadeel is wel dat het hele dunne matjes zijn die niet erg comfortabel liggen. Ook was het loeidruk in de plaatselijke action met maar 1 kassa open en had ik geen zin om in de rij te staan voor een enkel matje. Op naar de plaatselijke sportwinkel dus en daar hadden ze een prima matje voor nog geen twee tientjes met een handig touwtje eraan zodat je hem makkelijk kon meenemen naar de les.
Zo geschiedde en rolde ik mijn nieuwe matje terloops uit in het zaaltje voor de tweede les. Het matje zat prima en bood voldoende grip en steun maar heremetijd wat een lucht kwam er af. Zo'n akelige synthetische lucht van naar plastic wat regelrecht op de keel sloeg. Niet heel handig als je daar tijdens zo'n les je best doet om je ademhaling volledig onder controle te hebben terwijl je je verdiept in diverse yoga poses zoals de hond, de plank, de boze poes of de ploeg!
In de week naar de derde les heb ik het matje dan ook flink laten luchten in de tuin om die akelige lucht die me zo op de strot sloeg er af te laten wapperen in de wind. Dat is gelukkig redelijk gelukt.
Nu de rest nog, want het valt nog niet mee om het vege lijf in de verschillende houdingen te wurmen en ondertussen je ademhaling op orde te hebben en naderhand alle ledematen weer heel mee naar huis te nemen. Nee ik heb nog heel wat te leren maar het is prettig en ik ben leniger dan ik dacht. Na vier weken merk ik dat het lijf minder pijntjes vertoont en de knietjes zijn veel beter gehumeurd. Dat is pure winst. Het gaat elke week beter en ook al zijn de plank en de ploeg nog niet helemaal mijn ding, de boze poes kan ik inmiddels erg goed! :-)
zaterdag 24 september 2016
Hamlapjes
Het is nu twee weken geleden dat mijn oudste kuiken is uitgevlogen en als ik de balans opmaak dan valt vooral op dat ik stukken minder was heb, de consumptie van cola enorm gedaald is en dat ik s'morgens niet meer voor de badkamerdeur hoef te blèren dat ook ik naar mijn werk moet. Verder mis ik hem verschrikkelijk!
Ik kook nog vaak te veel (gelukkig woont mijn vader in de buurt en ontfermt hij zich liefdevol over de 4e portie) en betrap me er op dat ik bij het maken van mijn weekmenuutje nog rekening hou met zijn voorkeuren en dat is natuurlijk nergens meer voor nodig.
Tijd om eens wat andere gerechten op tafel te zetten want de overgebleven gezinsleden zijn veel minder kieskeurig en daar kan ik sowieso meer groenten ingooien. Bij het opstellen van het weekmenu bladerde ik landerig door de aanbiedingsfolder van de grootgrutter en daar zag ik hamlapjes in de aanbieding.
Hamplapjes, en ogenblikkelijk dacht ik aan mijn moeder (het lijkt trouwens wel dat ik haar nu nog extra mis nu ik het met haar niet meer kan hebben over mijn uitgevlogen kuiken) want vroeger zette mijn moeder vaak gestoofde hamlapjes op tafel. Gestoofde hamlapjes met wat peper en zout als onderdeel van een Hollandse maaltijd: Gekookte aardappels, groente en een klein stukje vlees. Om de boel wat op te leuken maakte ze er vaak een paprikasausje bij uit een pakje. Het was een terugkerend onderdeel op het menu en soms kwam het mijn neus uit. Toen dacht ik kook eens wat anders en nu denk ik ach ja, logisch want er was een beperkt budget en zoals we nu koken met recepten uit alle windstreken bestond nog niet. Bovendien kwam er geen enkele groenten voorverpakt uit de supermarkt dus ze had er behoorlijk wat werk aan.
Toen ik zelf ging koken kwamen de gestoofde hamlapjes er niet in! Heel soms gingen ze in blokjes en flink gebadderd in een marinade nog wel eens door de nasi maar het bleek met een jong gezin makkelijker om daar een kipfiletje voor te gebruiken. Zo verdwenen de hamlapjes van het menu.
Tot ik ze vandaag in die folder zag en eens even googelde naar een recept. Ik vond een stoofpotje met hamlapjes op Italiaanse wijze.
Bij de grootgrutter kwam ik enkele familieleden tegen en samen met mijn nichtje - dol op koken - boog ik me over de hamlapjes die genoeglijk naast elkaar in een doorzichtig bakje in het schap lagen. Wat ga je daar van maken vroeg mijn nichtje en nadat ik haar mijn recept vertelde likte ze haar lippen af en vroeg om het recept.
Dat heb ik haar beloofd maar eerst moest e.e.a. nog gemaakt worden want ik had dan wel een basisrecept van het internet geplukt, maar in de koelkast lagen nog wat restjes die ik wilde verwerken in mijn stoofpotje. Nu staat het te sudderen en ruikt het lekker in de keuken.We gaan het pas van de week eten, maar omdat de koelkastrestjes op moesten maak ik het vandaag en gaat het de vriezer in.
Hamlapstoofpotje met Italiaans tintje!
600 gram hamlapjes in blokjes
2 uien gesnipperd
1/2 doosje champignons (heel kan natuurlijk ook, ik had ze over van gister)
1 pakje tomatenblokjes (Heinz)
1/4 pot tomatensaus met basilicum (was een restje en kan dus ook zonder)
1 prei in ringen
1 rode puntpaprika in stukjes
1 flinke eetlepel Italiaanse keukenkruiden
75 ml witte droge wijn (kan ook zonder, ook dit was een restje)
2 laurierblaadjes
2 eetlepels olijfolie
zout, peper, knoflook en chilivlokken uit een molentje
eetlepel verse peterselie
Kruid vlees met peper, zout en de chilivlokken en wat knoflookpoeder en laat in een braadpan de olijfolie heet worden. Braad het vlees aan tot het bruin is, doe de uien erbij en bak even mee. Warm de wijn een beetje op (anders wordt je vlees taai) en giet dat over het vlees. Laurierblaadjes erbij en de tomatenblokjes en evt restje tomatensaus. Italiaanse keukenkruiden er bij doen en even omscheppen. Als er niet genoeg stoofvocht is dan wat heet water toevoegen en op een laag vuurtje een uur of twee laten stoven of tot het vlees helemaal zacht is. Doe dan de prei, paprika en champignons erbij en stoof nog een klein halfuurtje. Als de saus een beetje te dun is dan kun je hem met wat maizena of aardappelmeel wat dikker maken. Op smaak maken met peper en zout en de peterselie. Opdienen met rijst, pasta of gekookte aardappels.
PS: Ook de prei en de paprika waren in de aanbieding dus is dit een voordelig maaltje!
Ik kook nog vaak te veel (gelukkig woont mijn vader in de buurt en ontfermt hij zich liefdevol over de 4e portie) en betrap me er op dat ik bij het maken van mijn weekmenuutje nog rekening hou met zijn voorkeuren en dat is natuurlijk nergens meer voor nodig.
Tijd om eens wat andere gerechten op tafel te zetten want de overgebleven gezinsleden zijn veel minder kieskeurig en daar kan ik sowieso meer groenten ingooien. Bij het opstellen van het weekmenu bladerde ik landerig door de aanbiedingsfolder van de grootgrutter en daar zag ik hamlapjes in de aanbieding.
Hamplapjes, en ogenblikkelijk dacht ik aan mijn moeder (het lijkt trouwens wel dat ik haar nu nog extra mis nu ik het met haar niet meer kan hebben over mijn uitgevlogen kuiken) want vroeger zette mijn moeder vaak gestoofde hamlapjes op tafel. Gestoofde hamlapjes met wat peper en zout als onderdeel van een Hollandse maaltijd: Gekookte aardappels, groente en een klein stukje vlees. Om de boel wat op te leuken maakte ze er vaak een paprikasausje bij uit een pakje. Het was een terugkerend onderdeel op het menu en soms kwam het mijn neus uit. Toen dacht ik kook eens wat anders en nu denk ik ach ja, logisch want er was een beperkt budget en zoals we nu koken met recepten uit alle windstreken bestond nog niet. Bovendien kwam er geen enkele groenten voorverpakt uit de supermarkt dus ze had er behoorlijk wat werk aan.
Toen ik zelf ging koken kwamen de gestoofde hamlapjes er niet in! Heel soms gingen ze in blokjes en flink gebadderd in een marinade nog wel eens door de nasi maar het bleek met een jong gezin makkelijker om daar een kipfiletje voor te gebruiken. Zo verdwenen de hamlapjes van het menu.
Tot ik ze vandaag in die folder zag en eens even googelde naar een recept. Ik vond een stoofpotje met hamlapjes op Italiaanse wijze.
Bij de grootgrutter kwam ik enkele familieleden tegen en samen met mijn nichtje - dol op koken - boog ik me over de hamlapjes die genoeglijk naast elkaar in een doorzichtig bakje in het schap lagen. Wat ga je daar van maken vroeg mijn nichtje en nadat ik haar mijn recept vertelde likte ze haar lippen af en vroeg om het recept.
Dat heb ik haar beloofd maar eerst moest e.e.a. nog gemaakt worden want ik had dan wel een basisrecept van het internet geplukt, maar in de koelkast lagen nog wat restjes die ik wilde verwerken in mijn stoofpotje. Nu staat het te sudderen en ruikt het lekker in de keuken.We gaan het pas van de week eten, maar omdat de koelkastrestjes op moesten maak ik het vandaag en gaat het de vriezer in.
Hamlapstoofpotje met Italiaans tintje!
600 gram hamlapjes in blokjes
2 uien gesnipperd
1/2 doosje champignons (heel kan natuurlijk ook, ik had ze over van gister)
1 pakje tomatenblokjes (Heinz)
1/4 pot tomatensaus met basilicum (was een restje en kan dus ook zonder)
1 prei in ringen
1 rode puntpaprika in stukjes
1 flinke eetlepel Italiaanse keukenkruiden
75 ml witte droge wijn (kan ook zonder, ook dit was een restje)
2 laurierblaadjes
2 eetlepels olijfolie
zout, peper, knoflook en chilivlokken uit een molentje
eetlepel verse peterselie
Kruid vlees met peper, zout en de chilivlokken en wat knoflookpoeder en laat in een braadpan de olijfolie heet worden. Braad het vlees aan tot het bruin is, doe de uien erbij en bak even mee. Warm de wijn een beetje op (anders wordt je vlees taai) en giet dat over het vlees. Laurierblaadjes erbij en de tomatenblokjes en evt restje tomatensaus. Italiaanse keukenkruiden er bij doen en even omscheppen. Als er niet genoeg stoofvocht is dan wat heet water toevoegen en op een laag vuurtje een uur of twee laten stoven of tot het vlees helemaal zacht is. Doe dan de prei, paprika en champignons erbij en stoof nog een klein halfuurtje. Als de saus een beetje te dun is dan kun je hem met wat maizena of aardappelmeel wat dikker maken. Op smaak maken met peper en zout en de peterselie. Opdienen met rijst, pasta of gekookte aardappels.
PS: Ook de prei en de paprika waren in de aanbieding dus is dit een voordelig maaltje!
Abonneren op:
Posts (Atom)