Van bikini naar borstrok

Kon je afgelopen zondag nog in bikini in de tuin zitten, zulk lekker weer was het, vandaag is het meer weer voor een extra borstrok. Die ik trouwens niet heb en ook nooit gehad heb, want het is natuurlijk wel een erg ouderwets kledingstuk. Zou iemand dat nog dragen? Geen idee, maar weer voor een vestje is het in elk geval wel. De bikini is wel weer heel ver weg. Overigens heb ik zondag ook niet in bikini in de tuin gezeten. Ben je gek, de buren zouden zich een hoedje schrikken en ook dit kledingstuk is niet in mijn bezit. Waarom leuter ik dan zo over bikini en borstrok?

Eigenlijk omdat ik de zon en dat heerlijke temperatuurtje van zondag wel een beetje mis! Tel je zegeningen en deze dag kan mij niet meer worden afgepakt, maar oh wat heb ik genoten. Geef een mens een vinger en men neemt de hele hand, met andere woorden ik had zo gehoopt dat het een beetje door zou zetten en dat ik dan door de weeks na het werk nog even de tuin in kon. Nu is het gewoon weer koud. De kachel is vanzelf weer aangegaan en hoewel een blik naar buiten een vrolijk tuintje laat zien met nog meer tulpen die vrolijk aan het bloeien zijn, heb ik niet de minste neiging nu om even bij ze te gaan zitten. Ik geniet wel voor het raam. Lekker warm achter het glas. 

 

Zondag heb ik me bekommerd om de moestuintjes. Ik had er inmiddels een stuk of tien en die heb ik maar eens gezaaid en in mijn ieniemienie kasje gezet. Ook heb ik opnieuw de tomaten gezaaid en de basilicum en voor de gezelligheid ook nog een paar Afrikaantjes. Dat is wel een ouderwets bloemetje, maar als je ze in de buurt van rozen zet dan houden ze daar de aaltjes weg. Aaltjes houden niet van Afrikaantjes. Nou ik vind ze dan wel een tikkie ouderwets, maar ook best lief en in mijn wit/gele border onder de gele rozenstruik kleurt dat ook nog best leuk. 

Ook heb ik radijsjes gezaaid in een bloembak. Op de foto die ik zondag maakte staat dat allemaal nog lekker te stoven in de zon. Het kasje heb ik diezelfde avond nog naar binnen gehaald en inmiddels komen een aantal moestuintjes tot leven. Hier en daar piekt er en groen blaadje boven de grond. Altijd mooi om te zien. 
                         

Over een paar dagen verwacht ik de eerste tuinkers te kunnen oogsten en dat komt net goed uit zo voor het paasontbijt. Een lekker eitje uit de oven, un oeuf en cocotte, om nog even terug te keren naar Franse sferen, bestrooid met eigen gekweekte tuinkers staat goed op de paas ontbijttafel en smaakt heerlijk. Dat gaat vast goed komen. 

Dus geen bikini en ook geen borstrok, maar gewoon mijn keukenschort lijkt me nu de meest logische keuze. Voor nu, om ons avondmaaltje te gaan koken (chili con carne) en voor straks met de paas met tuinkers uit eigen kweek. En dat weer nemen we maar op de koop toe!

Uit de toon

Heerlijk hoor die Lente! Vooral s'morgens vroeg als de vogels hun lied aanheffen is het weer prettig wakker worden. Nog voor de wekker gaat om 06.45 al een beetje wakker worden en dan nog even knus in je warme bedje luisteren naar het vogelconcert. Een goed begin van de dag. 

Schuin voor ons slaapkamerraam staat een boom en daarin zitten vaak wat mezen die hun liedje zingen en aan de overkant bij de parkeerplaats huist een merel echtpaar die inhaken op de lieflijke liedjes van de mezen en zo is alles in harmonie. Even verder op, op het dak van de buurman huizen wat duiven die ook gezellig invallen met hun roekoe, roekoe. Althans dat was altijd zo, maar nu is er een nieuwe vogel in de buurt die een heel andere toon aanslaat. Het is niet lieflijk of sereen en er is eigenlijk geen melodie in te herkennen.

Het is een akelig, monotoon scherp geluid alsof deze vogel een scheepstoeter heeft ingeslikt of voor een microfoon staat te gillen. Toen dit een paar weken geleden begon dacht ik nog dat het beest last van zijn keel had. Er heerst natuurlijk vogelgriep en zo vlak na de winter kon dat natuurlijk best. Het ging maar niet over, ook al had ik al eens een appeltje op de schuur gegooid voor wat vitamientjes. Dus is er vast iets anders aan de hand, misschien een wat neurotisch type of toch een gek fluitje ingeslikt of hij is misschien doof zodat hij zijn eigen schelle geluid niet waarneemt. Wie weet is hij aan het oefenen voor The Voice of Vogels maar dan hoop ik dat hij snel auditie mag doen en er geen enkele stoel omdraait zodat hij zijn pogingen staakt. Ook kon ik maar niet ontdekken waar het beest zich bevond en aan het harde geluid te horen moet hij toch dichtbij zitten. Ik ben ook benieuwd wat voor vogel het is!

Ondertussen wordt ik anders wakker want als ik nog half in slaap dat getetter in de verte hoor kan ik niet meer zo van het lieflijke gezang van de andere vogels genieten en ook begint deze fluiter veel vroeger dan de anderen en ben ik dus eerder wakker. Jammer maar niks aan te doen. Ik ga er al haast op slapen, maar vanmorgen viel me iets op. Hij was er niet! Alleen maar mooi en zonnig vogelgezang vanmorgen en dat was fijn wakker worden, al lag ik toch nog onbewust te wachten tot het gesnerp zou beginnen. 

Ik hoop maar dat het een tijdelijke aandoening was en dat hij nu genezen is (zou wel gek zijn want gister was hij er nog wel) maar ik ben bang dat dat niet het geval is. Het is zondag vandaag dus is hij misschien gewoon naar de kerk. 

 

Explosie!

Terwijl in het in Marseille het afgelopen weekend met bakken uit de lucht kwam scheen hier de zon. Tja verschil moet er wezen nietwaar.

We waren maar vier dagen weg, maar wat een verschil in de tuin. Toen we vrijdag vertrokken bloeide er nog geen tulp. Ze zaten allemaal verscholen in hun groene jas en de seringenboom had al wel een groen waasje, maar er was nog geen enkel zicht op een bloemetje. En nu? Ik wist niet wat ik zag toen ik gister de luxaflex open trok en de tuin in keek.

Alsof ze met zijn allen stiekem hebben afgesproken, zeg hoever ben jij? Zullen we anders dit weekend in de bloei gaan, dan weet ze lekker niet wat ze ziet. (Ik fantaseer nog even verder) Nou zei de sering die dat gekakel onder hem natuurlijk aanhoorde, dan doe ik ook mee. De tulpen trokken hun mooiste jurkje aan en gingen staan stralen en de sering boven hun hoofd maakte het af met kleine lichtgroene blaadjes waar kleine, paarse trosjes sering, als vrolijke lampionnetjes tussen al dat feestelijke groen, wiegen in de wind.

De viooltjes daarentegen waren een beetje verongelijkt en lieten hun kopjes hangen alsof zij niet mee mochten doen in de feestvreugde, maar ja die hadden qua kleur en lente uitstraling natuurlijk al een tijd op de eerste plaats gestaan en die moesten ze nu delen.

Wat een verrassing, zo'n explosie aan kleur! Geweldig genieten is dat. In de herfst vind ik het uitzoeken van de tulpenbollen altijd een gezellig werkje, maar ze daadwerkelijk in de grond planten is een ander verhaal. In november heb ik ze allemaal op een gure, sombere middag in de grond gezet en mezelf ingeprent dat het nu even vervelend was, maar straks in de lente kwam de beloning.

Waarschijnlijk hebben ze me dat horen zeggen toen ik ze liefdevol toedekte en ze toefluisterde dat ze maar lekker moesten gaan slapen. Nou ze hebben me beloond hoor.

Eigenlijk best jammer dat ik vandaag weer moest werken want ik had best de hele dag voor het raam van al die kleuren kunnen zitten genieten, of misschien wel met een dik vest aan even een kop koffie kunnen drinken tussen al die kleurenpracht. Helaas ik moest op pad, door de polder op naar Meppel.

En wat bleek? De lentefee was niet alleen in mijn tuin bezig geweest maar ook in de polder want ineens overal waren er prachtig bloeiende bomen en hier en daar al wat veldjes met tulpen. Wow,  het was overal zo mooi!

Moraal van dit verhaal? Soms hoef je die slingers zelf helemaal niet op te hangen. Dan worden ze voor je opgehangen en dan is het de kunst om er alleen maar van te genieten.

En nu gauw mijn viooltjes water geven voor zij met hun gehang de feestvreugde bederven!

Op bezoek...

Nou daar gingen we dan, mijn man en ik, afgelopen vrijdag. Ieder met een rolkoffertje met van die wieltjes die een akelige herrie maken, maar op reis toch zo handig zijn, met de trein naar Schiphol.
Er stond een lange rij voor de douane en natuurlijk kan men niet voorzichtig genoeg zijn, maar dat je ook je schoenen nog moet uittrekken en op je sokken door het poortje moet terwijl je bagage door de scanner gaat is wel veel van het goede. Ik vroeg me af of de man achter het tv schermpje het niet verdacht zou vinden dat ik zoveel tampons bij me had en ik maakte me een tikkie zorgen of mijn haaknaald werd afgepakt, want dit is een prettig modelletje en een andere nummer 3,5 had ik niet in huis, maar die haaknaald bleek geenszins het probleem te zijn. En die tampons ook niet.

Wel verdacht vonden ze de twee zakken met pistachenootjes en daarom moest mijn koffertje twee keer door de scanner en werd er steeds zorgelijker getuurd naar het schermpje. Pas toen ik aan de beambte met mijn allervriendelijkste stem vroeg of de pistachenootjes het probleem waren schudde hij van nee en kreeg ik de boel terug. Gelukkig dat hele douane gedoe was weer achter de rug en de pistachenootjes mochten mee, want daar had zoon speciaal naar gevraagd. Evenals en zak Hamka's want die hebben ze daar blijkbaar niet.

Precies op tijd mochten we aan boord en na een minuut of twintig mochten we de lucht in. De vliegtuigen stonden in een lange rij opgesteld alsof we in de file stonden, maar daar gingen we. Nederland verdween onder ons en het vliegtuig zette koers naar Marseille. Op naar ons kind.

Het is best gek als je kind geëmigreerd is. Natuurlijk is er veel contact via facetime, whatsapp en mail maar toch maak je veel minder mee van elkaars leven als dat je een beetje in de buurt woont. Je kunt niet zomaar even een bakkie koffie drinken met elkaar en je merkt dat kleine dingetjes die je anders meekrijgt nu niet aan de orde komen.

Heerlijk om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten. Het was een fijn weerzien en dan is het ook weer als de dag van gisteren. Afstand verandert niks aan liefde, je pakt het op waar je bent gebleven en dat is mooi. Ik heb genoten van onze uren samen de afgelopen dagen met hem en met schoondochter. Fijn dat je mekaar toch beter leert kennen.

Toen zoon puberde en nogal eens zijn rotzooi liet slingeren vertelde ik hem altijd dat als hij later op zichzelf zou wonen ik er bij hem thuis een puinbak van zou maken. Dat ik mijn schoenen aan zou laten, dat ik het lege wc rolletje niet zou vervangen en mijn rommel overal zou laten slingeren. Hij trok zich nooit wat van deze "dreigementen" iets aan en riep dan monter; dat zien we dan wel weer.

Nu waren we in hun huis en zaterdag moesten zij gewoon werken. Of wij wilden koken voor hen en inwonende huisgenoten. Prima jongen. Wat wil je eten? Iets typisch Nederlands? Iets waar je echt naar uitgekeken hebt? Nou dat wist hij zo net nog niet dus we bedachten maar wat en gingen op de boodschap in de hozende regen. Het kwam echt met bakken uit de lucht. Eenmaal thuis wees schoondochter ons de weg in de keuken en liet ons lekker aanrommelen. We maakten een heel diner, dekten de tafel en ontkurkten de wijn. Franse chansons en Nederlandse klassiekers wisselden elkaar af en er klonken drie talen door elkaar. Het was gezellig. 

Zeg mam, weet je nog dat je altijd zei dat als ik er een puinhoop van maakte dat je wraak zou nemen later en dat je al je zooi zou laten slingeren, herinnerde zoon ons met een ondeugende glimlach? Wanneer ga je dat dan doen want je hebt nu alles opgeruimd na het koken. Eh ja, dat was waar ook, maar ja dat dreigement was meer bedoeld voor als hij op zich zelf zou wonen. Nu woont hij samen met een lieve vriendin en zijn er nog twee huisgenoten en dan wil je als moeder wel je beste beentje voorzetten. Van rommel maken kan dan geen sprake zijn. Bovendien wil je je schoondochter niet tegen je in het harnas jagen. Dus die belofte van toen lieten we maar varen en we sneden de taart aan die een van de huisgenoten als dessert had gekocht bij een patisserie. Alsof er een engeltje over je tong........ Hemels. Helaas bleef het het hele weekend regenen, pas maandag scheen de zon weer volop.

Gisteravond waren we weer thuis en ach dat was ook weer fijn, maar toen het vliegtuig in Marseille opsteeg moest ik toch even iets wegslikken. Het is heerlijk dat hij het geluk gevonden heeft maar iedere keer dat afscheid nemen blijft  nog wel een dingetje. Daar moet ik mij nog wel wat in bekwamen.

Nostalgie

Er is een knoop van mijn jas. Een grote, zwarte ronde knoop en natuurlijk net op de plek dat je hem het meeste nodig hebt. Achteraf weet ik precies waar ik hem kwijt ben geraakt, namelijk in de Amstelstraat in Amsterdam. Ik liep daar en hoorde iets vallen. Eerst dacht ik aan de karrenmunt in mijn zak maar die zat er nog en dus haalde ik mijn schouders op en stiefelde door. Pas thuis merkte ik dat ik die knoop kwijt was, maar ik had geen zin om terug te gaan en de Amstelstraat af te zoeken naar een knoop. 

De jas belandde op de kapstok en ik hulde mij de hele winter in mijn lange, zwarte winterjas en nam me steeds voor om nieuwe knopen te kopen. Maar ja, waar haal je die zo gauw. Niet in ons dorp, daar moet ik echt de stad voor in en dat was er nog steeds niet van gekomen. 

Nu gaan we morgen naar zoonlief in Frankrijk en bedacht ik me dat een korte jas in het vliegtuig veel handiger is dan zo'n lange en het is lekker weer daar dus een dikke jas is niet nodig. Ineens ging er een lampje branden. De knopendoos van mijn moeder! Dus hop op naar mijn vader.

In mijn oude slaapkamer, die later tot strijk en naaikamer werd omgebouwd toen ik het huis uit was, staat nog steeds de grote tafel en daarboven op de plank de knopendoos van mijn mams. Eigenlijk is hij van mijn oma, een grote soort tinnen bak met daarin een giga aantal knopen. Als er vroeger kleding uiteindelijk aan de voddenman werd meegegeven dan werden eerst de knopen er afgeknipt want dat was zonde. Ook werden er wel eens teveel knopen voor een project aangeschaft en de restanten daarvan kwamen ook in de bak. 

Mijn hart ging open toen ik dat zag. Ik zat ineens weer vroeger thuis aan de grote tafel, waar aan de ene kant de naaimachine stond van oma en aan de andere kant de naaimachine van mijn moeder. De strijkplank en de bout stand by om een pas gestikt naadje open te strijken. Daar zat ik dan vaak bij te prutsen met wat lapjes, een ander handwerkje of te spelen met de knopendoos. Nu denk ik elke dag aan mijn mams, maar zo met die knopendoos voor m'n neus met daarin knopen waar ik nog precies van weet aan welke jurk ze zaten, was ze wel heel dichtbij. 

Al gauw had ik een goede knoop gevonden voor mijn jas, weliswaar niet dezelfde, maar ach een kniesoor die daar op let. Beneden vroeg mijn vader of het gelukt was en ik toonde hem de knoop en vertelde hem hoe ik daar zo even weer terug was in vroeger. 

Hij knikte even en opende een kast en gaf me de breinaaldenkoker van mijn moeder. Een poosje terug had hij me al gevraagd wat hij daar mee moest. Weggooien? Nee ben je gek, dat is zonde. Ik wilde ze wel hebben en vroeg mijn zus via een appje of ze er ook wat van wilde. Nee zeg, ik brei nooit meer, neem jij ze maar. Omdat ik de enige handwerker ben in  de familie vroeg ik het niet aan mijn broer en schoonzus en reserveerde de koker. 

Nu drukte mijn vader hem in mijn handen en ik nam hem mee naar huis. Thuis keek ik wat er in zat en ook nu was er weer een déjà vu. Want wat hebben we samen veel zitten handwerken! Wat kon ze mooi breien en wat mis ik haar toch verschrikkelijk! Maar wat heerlijk dat er zulke mooie herinneringen zijn. 

De breinaalden wonen nu hier en zo af en toe open ik het dekseltje en ga weer even terug naar vroeger. Pure nostalgie!

Tuinperikelen

Toen de weerman verkondigde dat het mooi lenteweer zou worden dit weekend nam ik me voor om wat uurtjes in de tuin door te brengen. Al is het maar een postzegeltje er is altijd wat te doen. Bijvoorbeeld de rozen snoeien, dat stond nog op het dingen doen lijstje. Dat is altijd een hartverscheurend klusje want het voelt zo verkeerd om zo'n mooie struik te kortwieken, maar als ik het niet doe dan bloeit hij minder en groeit hij zo uit dat hij de halve tuin in beslag neemt. Het is een brutaaltje die gele roos van mij. Dus hanteerde ik ferm de snoeischaar en ondanks zijn boze blikken en stekelige confrontaties klaarde ik dat klusje. 

Ook aan de overzijde, tegen de andere schutting staat een roos die prachtig bloeit en mij verleidt met haar heerlijke parfum die nodig naar de kapper moest. Direct ook maar gedaan. Als je eenmaal aan de gang gaat met je goede voornemens en je zit in die flow moet je daar gebruik van maken nietwaar. 

Toen de knipbeurt klaar was en de boel weer opgeruimd was het tijd voor een rondje langs de borders en genieten van wat daar allemaal al bloeit en opkomt. Ook al is het maar een klein rondje, omdat het maar een klein tuintje is, er viel al behoorlijk wat te genieten. 

Neem nou mijn ieniemienie narcisjes. Zij het geen schatjes en ze ruiken ook zo heerlijk. 

Even verderop in de border bloeien paarse en rose hyacinten en ook zij verspreiden een heerlijk parfum. De rose variant vind ik helemaal een beauty met haar gestreeptje jurkje

Bij de bloemenman op het plein waar we vaak op zaterdag een bloemetje kopen was het druk. Niet alleen omdat hij goede bloemen heeft voor een schappelijk prijsje, maar ook omdat hij allerhande tuinspul had staan. Grote bakken met losse viooltjes, viooltjes in een hangpot, maar ook viooltjes in een hangzak en vooral die laatste gingen grif van de hand. Terwijl ik nog stond te twijfelen of ik deze week voor roosjes of voor tulpen zou kiezen, zei echtgenoot: zullen we twee van die zakken meenemen. Is wel vrolijk voor aan de schuur. Zo gezegd zo gedaan. Thuis moesten er natuurlijk eerst twee haken in de schuur worden gemaakt alvorens de zakken konden worden opgehangen en daarom hing ik ze zolang maar even aan een paal van de schutting. Dat ging heel gemakkelijk omdat het handvat van de zak precies over de balk geschoven kon worden. Dat stond zo gezellig dat we ze maar hebben laten hangen. Is eigenlijk ook een veel beter plekje omdat ze aan de schuur, onder de goot, geen regenwater zullen opvangen.  

De laatste inspectie betrof de moesbak. Daar zag ik een flinke groene plant groeien. Eerst dacht ik dat het onkruid was en dat een poepende duif daar een zaadje had geplant, maar bij nadere inspectie bleek dat dit niet het geval was. Het is de broccoli van het moestuintje van de Appie van vorig jaar. Die had vorig jaar wel gekiemd en was uitgegroeid tot een klein plantje maar luttele dagen na het uitplanten in de moesbak had het ukkie toch de geest gegeven. Nu staat er ineens een flinke plant en ben ik heel benieuwd of er inderdaad een broccoli struikje uit gaat groeien. Ook de veldsla van vorig jaar is opgekomen en zo staan die twee heel knus naast elkaar te genieten van het lentezonnetje.




Er valt dus best wat te beleven in zo'n klein tuintje en met een kop thee in de zon ging ik nog maar even genieten van al dat moois tot de koude wind opstak en ons naar binnen joeg. Ook niet erg want vanachter het glas kun je ook genieten en het is ook leuk om plannen te maken voor nieuwe aanwas. Ik wil er nog graag een klimroos bij, daar heb ik nog een mooi plekje voor en ook wil ik behalve de tomaten die al aardig opkomen in het kasje op de vensterbank nog wel wat andere groenten of kruiden proberen. 

Dat gaat zeker goed komen want zojuist kreeg ik een mail van meneer Albert Heijn (doet de schat elke zondag en dan geeft hij mij persoonlijk de aanbiedingen door) dat komende week de moestuin actie weer gaat starten. Nou dat beloofd nog veel tuinplezier.

In het warretje

Donderdagmiddag lag de envelop met drie bolletjes soft fun van Scheepjes op de mat en natuurlijk kon ik het niet laten om mijn breinaalden te voorschijn te halen en dezelfde avond een beginnetje te maken. Handig vond ik het van Scheepjes dat er vanuit het midden van het bolletje een draadje steekt met daarop: Easy start en ik nam dan ook dat draadje om de 29 steken op te zetten van het linker deel van het achterpandje. Tot zover niks aan de hand en donderdagavond breidde ik het boordje en een paar toeren tricot steek. 

Gister had ik een drukke, maar leuke dag in Meppel. Grappig was dat op de weg er naar toe - mooi ritje is dat hoor, zo door de polder - in een weiland Ooievaars liepen. Prachtige vogels zijn dat. Sierlijk stapten ze door een weiland en eentje koos het weide luchtruim en vloog vlak voor de auto langs zodat mijn collega en ik een goed zicht hadden. Ze had geen doek in haar snavel met een baby er in. Dat dan weer niet helaas. Ook op de terugweg zagen we er nog een paar en spotte ik een Ree. Altijd fijn als ik zelf niet hoef te rijden en ik van een mooi uitzicht kan genieten. 

Thuis ging ik weer verder met het babytruitje, helemaal geïnspireerd door die prachtige Ooievaars, en breide ik een aantal toertjes, totdat ineens de hele boel spaak liep. Er was een ernstig conflict ontstaan in het midden van het bolletje want er kwam een ander boos begin draadje uit gekropen en die had zich van pure nijd om mijn aanvoerdraad gewonden. Zie dat maar eens op te lossen. 

Nu heb ik een klein bolletje van het boze, ontsnapte draadje als aanhangsel van de grote bol en probeer ik om de naald de boel weer uit elkaar te halen en prijs ik me gelukkig dat zo'n babytruitje maar klein is, zeker als het de helft van een achterpandje betreft en dat ik als dit deel klaar is vast de kans krijg om er weer een goede bol van te maken. Ik zou natuurlijk ook de draad kunnen afknippen en nu de bol ontwarren en dan weer aanhechten maar dat doe ik liever niet. Dan maar even puzzelen. 

Al vraag ik me af hoe dat nu toch mogelijk is? De firma Scheepjes zal toch zijn bolletjes niet met de hand opwinden zodat een medewerker die even geen zin had, of afgeleid was of hevige hoofdpijn er een potje van heeft gemaakt. Ze zullen al die mooie bolletjes toch wel machinaal opwinden mag ik hopen, maar ja waar is het dan mis gegaan en hoe komt de boel nu zo in het warretje? Geen idee, maar hoe sereen ik gister was na het aanschouwen van al die Ooievaars zo warrig ben ik nu met al de knopen die ik moet ontwarren.  Nou gaat vast goed komen.