Zielig maar toch lekker!

Ik hou van koken! Maar nog meer van lekker eten! Ik vind het ook heel plezierig om kookboeken te lezen of een mooi kooktijdschrift. Ik laat me nogal eens verleiden tot de aankoop van zo'n pretentieus, duur en hip kooktijdschrift. Daar kan ik niks aan doen, want ze roepen me altijd vanuit hun vak bij de super net op het moment dat ik vlak voor sluitingstijd naar binnen glip om haast, haast nog even een belangrijk, niet te missen ingredient moet aanschaffen. Ook al maak ik elke week een keurig boodschappenbriefje, als de hele rataplan eindelijk het pand is ingesleept is er altijd wel wat vergeten. Inderdaad heel dom ja.

Meestal is het een waar genoegen om het kooktijdschrift door te bladeren en me te verlekkeren aan de mooie foto's en de heerlijke recepten. Soms is het ook gewoon zonde van het geld. Vorige maand waren er een paar bladzijdes gewijd aan het maken van hartige yoghurtjes. Heel Arabisch, culinair en heel hip, maar niet iets wat ik blijmoedig mijn gezin voorzet na een dag zwoegen op school of op het werk. 

Deze maand echter stonden er verschillende recepten in die wel de moeite waard leken. Ik bezweek dus al snel. Met een natte vinger te lijmen noemen ze dat hier in Amsterdam. Dus zat ik met het tijdschrift in de aanslag afgelopen vrijdag om eens een fijn weekmenuutje op te stellen. Al bladerend kwam ik een recept tegen met lamskoteletjes in de hoofdrol. Dat leek me wel lekker voor vandaag en het kwam juist goed uit dat dochter vanavond elders een vorkje zou meeprikken. Dochter houdt namelijk niet van lamsvlees. Want dat is ZIELIG! Ja ja en het eten van kip, of varken of een smakelijk koeienbilletje (biefstuk) is niet zielig? Ik ga de discussie niet eens meer aan, want al verzeker ik haar nog zo hard dat al die lammetjes een geweldig leven hebben gehad etc etc, ze blijft bij haar standpunt. En dat mag natuurlijk ook!

Dus lamskoteletjes vanavond, maar jammer wel was dat, toen ik het recept doorlas en eens goed de kleine lettertjes er bij zocht over voedingswaarden en dergelijke, er in dat ene gerecht wel 925 kilocalorieen per persoon zaten. Nou dat is best veel. Wat zeg ik, dat is heel veel. En dat gaan we dus niet doen. Want ik lust geen calorieen. Zeker als er zoveel in zit bederft dat ontzettend de smaak van een gerecht. Vind ik dus.

Ietwat teleurgesteld bladerde ik verder of terug dat weet ik niet meer en daar kwam ik een spaghettigerecht tegen met spinazie en kikkerweten en nog iets van een topping er boven op van gebakken broodkruim. Ook flink aan de maat hoor qua calorieen, dit gerecht was goed voor bijna 700 kilocalorieen per persoon. Ook heel jammer van de smaak. 

Maar wij laten ons niet snel uit het veld slaan en zeker niet als het om die ellendige calorieen gaat dus heb ik gewoon het beste van de twee recepten bij elkaar gezet en daar een lekker maaltje van gekookt. Mijn mannen hebben gesmuld! Hier komt het. 

Voor 3 personen:
3 dubbele lamskoteletjes (ik kocht ze bij de slager en die heeft ze voor mij in een marinade met knoflook gezet, de schat) Heb je zo'n slager niet, wrijf ze dan in met peper, zout en knoflook en wat olijfolie.
1 blik van ongeveer 350 gram kikkererwten
300 gram verse spinazie gewassen en goed uitgelekt
1 ui, gesnipperd
1 teen knoflook
ongeveer 12 snoep of cherry tomaatjes in tweeen
verder nodig een grillpan en een wok

Maak de grillpan gloeiend heet en grill daarop de lamskoteletjes  tot ze rose zijn van binnen
Fruit ondertussen in een klein beetje olijfolie de gesnipperde ui met de knoflook. Gooi de spinazie daarbij en schep om tot het een beetje geslonken is. Doe de kikkererwten erbij en roerbak nog heel even tot alles warm is.  Doe de tomaatjes erbij en schep om en maak alles op smaak met peper en wat zout. Verdeel over drie voorverwarmde borden en leg de koteletjes ernaast. 

Stokbrood erbij is lekker en wat knoflooksaus ook. Stel je hebt nog een fles wijn met een restje van het weekend dan is dat ook lekker om dat maar op te maken. Maar nodig is het niet die wijn hoor, het hoeft niet, het kan. Na afloop hoef je alleen nog maar je vingers af te likken en de botjes van de koteletjes in de kliko te gooien voor je dochter thuis komt. Dat is alles.

Rozen

Ik ben dol op rozen dus staan er in ons postzegeltuintje ook rozen. Ik heb aan de ene kant een prachtige, grootbloemige roos genaamd Compassion. Zij heeft zachtrose blaadjes die verkleuren naar een soort van geel en deze dame ruikt heerlijk. Zij staat dan ook dicht bij het terras zodat ze haar delicate geur over het terras kan laten uitwaaieren. Heel romantisch. 

Aan de andere kant in de border staat een witte roos, genaamd Metro en deze ruikt ook lekker, maar is veel bescheidener in bloei en in geur als haar zuster aan de overkant. Verder heb ik nog wat kleine struikjes die af en toe dapper een bloemetje tevoorschijn toveren, maar daar niet erg goed in zijn. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen. 

Als laatste staat een beetje achter in de postzegel een grote rozenstruik met prachtige, grote zachtgele bloemen. Haar naam is Amber! Deze struik bloeit niet alleen veel maar is ook nog eens ontzettend nieuwsgierig. Ze groeit zo hard mogelijk om maar over de schutting in de tuin van mijn buurvrouw te kunnen kijken. Die vindt zoveel voyeurisme helemaal niet erg. Helemaal niet omdat deze roos niet te beroerd is om ook aan de kant van buurvrouw haar prachtigste bloemen te tonen. Alle partijen blij zullen we maar zeggen. 

Ik was afgelopen herfst te lui geweest om mijn rozen terug te snoeien. Dat doe ik meestal in het voorjaar en ook nu was het er nog steeds niet van gekomen. De rozen waren al flink uitgelopen en vooral Amber stak haar nieuwsgierige neus al boven de schutting uit. De storm van een week geleden vond in haar dus een prachtig slachtoffer en blies net zolang tot de touwtjes waarmee Amber steun vond aan de schutting knapten en de wind dus vrij spel kreeg om Amber omver te blazen. Die bood dapper weerstand, maar kon toch niet fier overeind blijven staan. Zo kwam het dat ze half in de tuin hing. 

Dat is natuurlijk niet handig in ons kleine postzegeltuintje want de was kon zo niet worden opgehangen en even naar de schuur werd bijna een tocht door de jungle. Er moest iets gebeuren. Gisteren heb ik samen met manlief de snoeischaren ter hand genomen en zijn we flink aan de slag gegaan. Dat vond Amber helemaal niet leuk en stribbelde flink tegen. Als gevolg daarvan zit ik nu onder de krassen en kijkt zij mij nu, kort geknipt, verwijtend aan. Het is zielig ja, zo'n ingreep, maar uit ervaring weet ik dat ze nieuwsgierig genoeg is en dat ze er voor gaat zorgen dat ze snel weer over de schutting kan kijken. Ik zal haar verwennen met wat extra aandacht zoals een beetje mest en wat liefkozende woorden. Al staat ze daar nu nog niet voor open, maar uiteindelijk worden we weer vriendjes. 

De sering aan de overkant van de tuin aanschouwde de ingreep met enige belangstelling. Hij staat nu te bloeien en ruikt heerlijk. Een beetje uit de hoogte, zo van kijk mij eens mooi zijn, bekeek hij de operatie van Amber. Ik ben ook dol op mijn sering en hij weet het nog niet, maar als hij uitgebloeid is krijgt ook hij een flinke snoeibeurt. Ik moet streng zijn. 

En dan ga ik nu weer fijn de was ophangen. Die kan weer frank en vrij wapperen. 

Moederdag

De eerste moederdag zonder mijn mams. We deden allang niks meer aan moederdag, ze vond het alleen leuk toen wij op de kleuterschool nog de allermooiste dingen kleiden, tekenden of knutselden en die tijd waren we natuurlijk allang voorbij. Toen mijn broer, zus en ik nog thuis woonden hebben we een aantal jaren op moederdag samen met mijn vader een grote slagroomtaart gekocht bij een goede banketbakker. Daar smulden wij dan allemaal van en ze genoot. Want als diabeet een taartje eten was er niet zo vaak bij, als ze dus al taart at, genoot ze daar dan dubbel van.

De laatste jaren kwam ze wel eens gezellig eten op moederdag en dan kookte ik haar lievelingsgerechten. Dat vond ze leuk, maar net zo vaak kwam ze (natuurlijk altijd samen met mijn vader) zomaar voor de gezelligheid een vorkje mee prikken.

Op bloemen was ze dol, die nam ik dus vaak tussendoor gewoon voor haar mee. Een mooi boeketje of zomaar gewoon een bos tulpen. Of narcissen! Alles was goed. Nog leuker was om samen met haar op stap te gaan. Naar de huishoudbeurs en dan niet om gratis te snoepen, maar om mensen te kijken en gekke situaties te spotten. Zomaar even gezellig naar de markt en aansluitend even samen lunchen. Of maar gewoon bij haar zijn en allebei verdiept zijn in een boek. We konden ongelooflijke lol hebben om simpele dingen.

Ik geloof dat ik dit soort dingen nu het meeste mis, al konden we het laatste jaar minder op stap omdat haar gezondheid dat niet toeliet.

En nu dus moederdag. Mijn eigen bloedjes zijn er niet vandaag en dat geeft niet want ook ik heb niks met moederdag. Niks geen verplichtingen alsjeblieft. Zo'n verrassing als vorige week vind ik veel leuker. En toch is het moederdag vandaag. Al weken verschijnen er op de tv de meest zoetsappige plaatjes in de reclames over moeders. Nooit gedacht dat het me zoveel zou doen. Juist omdat we er niks meer aan deden op die ene zondag in mei. En toch raakte me het, omdat nu het besef is dat er nooit meer een samen zal zijn. Op wat voor dag dan ook. Er staat een mooie witte roos bij haar foto, maar niet speciaal voor moederdag. Er staat altijd een blommetje bij haar foto. Ik schreef maar een gedichtje voor haar en ga maar gewoon doen wat ik anders altijd doe op zondag.

Op de kleuterschool maakte ik een tekening

Of reeg een ketting met de mooiste kralen

Later toen we ouder waren gingen we met mijn vader

Bij de banketbakker een grote taart halen

Toen ik het huis uit ging zei ze:  elke dag is moederdag

Dus kom maar niet speciaal vandaag

Een onverwacht uitje of kadootje vind ik leuker

Als jij zin hebt om te komen dan heb ik dat graag

De laatste jaren vierden we moederdag dus niet meer

Bloemen nam ik vaak gewoon tussendoor voor haar mee

Of we gingen naar de stad voor een lunch of manicure

Altijd lol en plezier, zo gezellig met zijn twee

En dan nu de eerste moederdag zonder haar

Nooit meer even samen, het is een hard gelag

Vanaf haar foto op de vensterbank lacht ze me toe

toch wil ik even kwijt op deze moederdag

Mam je was de beste!

Dikke kus!

Verrassing

Gister werd ik door manlief meegetroond naar de stad. Onder het mom van we moeten een kadootje kopen voor mijn zus. Nou daar zocht ik niks achter want zijn zus viert deze week inderdaad dat ze weer een jaar ouder geworden is. Wat me wel verbaasde was dat manlief zaterdag niet genegen was om de stad in te gaan, want toen was het lekker weer en gisteren was er regen voorspeld. Maar ach het is een blijft een man en hoewel een onzettende leukerd, hij is niet altijd even voorspelbaar. Gelukkig maar.

Zo kwam het dat wij gister in de hozende regen uit de tram stapten en ons tussen de toeristen door richting de Bijenkorf begaven. Toen wij ons eenmaal naar binnen geworsteld hadden kwam de grote vraag, wat gaan we schoonzus schenken? Nu dat is het heerlijke van zo'n grote winkel en je kunt je hart ophalen met snuffelen en het zoeken naar een leuk verjaarspresentje. Een kolfje naar mijn hand. We sloegen daar een plezierig uurtje stuk en vonden een mooi kadootje.

We konden weer naar huis. Buiten was het inmiddels een kakafonie van sirenes en akelige blauwe lichten van brandweer, politie en ambulances wierpen hun schaduwen over de Beurs van Berlage. Een mensenmassa stroomde samen en het bleek dat er iemand onder een tram was gaan liggen. Lijn 24 op precies te zijn. Niet zo handig en ook heel akelig zo roezemoesten enkele passanten die het ongeval hadden zien gebeuren.

Alle andere trams konden zo hun weg niet vervolgen en zat er volgens mij maar een ding op. Door een miezerige, akelige regen naar het station lopen en onderweg het hoofd discreet afwenden om geen ramptoerist te zijn. Ik had niet zo'n zin in de aanblik van een in elkaar geprakte toerist.

Ach zei manlief, laten we bij het paleis maar een tram pakken en dan naar Waterlooplein rijden. Nemen we daar de metro. Strak plan, wij op naar het paleis en daar kwam de tram juist aan. Hotsend en botsend reden we door de stad, waar almaar nieuwe politieauto's en ambulances met veel kabaal kwamen aanrijden. Op het Rembrandtplein bedacht manlief plotsklaps dat hij dorst had en ons favoriete cafe met een bezoek wilde vereren. Gezellig maar het werd er niet vroeger op en ik moest ook nog koken voor mijn bloedjes. Laten we maar naar huis gaan riep ik dus. Maar niks hoor er moest dringend wat gedronken worden en dat eten koken kon best een uurtje later.

In het cafe was het niet heel erg druk. In het midden waren enkele lege tafeltjes in de buurt van het open haardje. Ik wilde al neerstrijken toen man riep, zullen we aan de zijkant gaan zitten. Oke oke dan aan de zijkant, maar wacht eens daar zaten al wat mensen. Ik keek eens goed en zag ineens mijn eigen bloedjes zitten. Met een big smile zaten ze daar en riepen Verrassing!!!!

Ik werd op een stoel gezet, kreeg een drankje en een bitterbal en werd daarna meegenomen de Utrechtsestraat in, Nu weet ik uit ervaring dat daar heule gezellige en lekkere restaurantjes zitten, Een daarvan is wel een van mijn lievelingsrestaurantje. En jawel hoor daar stond achterin de zaak een tafel voor ons gereserveerd. Wat gezellig, wat lief en wat lekker. Dat hadden die schatjes allemaal bedacht toen afgelopen week de post een papiertje bracht. Gewoon een simpel velletje papier, maar wel met het magische woord, Diploma erop. Steeds had ik geroepen tegen het gezin, als ik dat papiertje eindelijk heb, neem ik jullie mee uit eten. Maar dat had manlief mooi geregeld dus. Een echte verrassing. We hebben zalig gegeten, maar toen ik mijn glas hief en proostte op zoveel geluk moest ik toch even aan die arme toerist onder de tram denken.

 

Bezoek

Een paar maanden geleden schrok ik me op een avond helemaal het apenzuur. Ik zat op de bank, waarvan ik goed uitzicht heb op de tuin, en ineens werd ik aangestaard door twee gele lichtjes. Die lichtjes bewogen langs de vensterbank. Het was rondom Halloween en ik dacht eerst dat er geesten in de tuin waren geland toen bleek dat het gewoon een kat was die nieuwsgierig een kijkje kwam nemen in onze huiskamer. Toen ik van de schrik bekomen was bekeek ik de bezoeker eens goed en bleek het een vrolijk rood beestje te zijn. Geen idee of het een jongen of een meisje is, maar sindsdien vereert deze buurtkat ons regelmatig met een bezoek. Hij (ik noem hem voor het gemak maar even een hij) gaat dan in de tuin liggen, steeds een beetje dichter bij het raam als wij in de buurt zijn, maar een poging tot even gezellig kennismaken is tot nog toe op een mislukking uit gelopen. 

Tegenwoordig springt meneer niet direct op als ik de tuindeur open doe en kiest het hazenpad, maar een aaitje en koppies geven is er nog niet bij. Jammer maar niks aan te doen. Hij hoort mijn verhalen aan en kijkt me aan met een blik, van mens rot op, ga uit mijn tuin. Ik heb hem natuurlijk verteld dat het niet erg is als hij onze tuin beschouwd als een gezellig uitje, maar dat er natuurlijk absoluut geen sprake kan zijn van enige activiteiten van sanitaire aard. Dat zal even lekker worden. 

Ook heb ik hem verteld dat de vogels die de tuin bezoeken geen culinaire hapjes zijn en dat hij ze met rust moet laten. Beide mededelingen werden met een hautaine blik aangehoord en ik zag hem de rode schouders ophalen. Om het goed te maken vertelde ik nog wel dat hij zich eventueel aan een veldmuis in de schuur mag vergrijpen maar ik geloof niet dat dit aanbod nu zo aanlokkelijk was. Die veldmuizen vind ik ook zielig maar die maken er met zijn allen wel een zooitje van in de schuur en bovendien "doen" ze het de hele tijd maar met elkaar waardoor de populatie rap groeit! Dus vandaar mijn aanbod in de hoop dat die muizen subiet besluiten te verhuizen.

Van de week maakte poes het wel een beetje bont. Ineens zag ik hem achter in ons postzegeltuintje in de betonnen vlechtmatten (die daar staan te wachten tot ze onderdeel van de vloer van de schuur mogen worden en in de tussentijd dienen om planten aan te hangen) klimmen op weg naar het vogelhuisje dat aan de muur hangt. Paniek alom bij een mezenechtpaar dat blijkbaar dit huis heeft gehuurd om een gezin groot te brengen. Dat was niet de afspraak, hij zou van de vogels afblijven, dus wij moesten ingrijpen. Alleen al het bewegen van de deurklink was genoeg om hem van zijn snode plannetje af te brengen. Verongelijkt ging hij zich op de schutting, quasi nonchalant van ik was niks van plan hoor, een beetje zitten te wassen. Af en toe nog likkebaardend naar het vogelhuis loerend. 

Vandaag, begin van de avond, dacht hij waarschijnlijk komaan laat ik nog een poging wagen. Ze zullen vast wel zitten te eten in de keuken die mensen en dan heb ik vrij spel. Nou mooi niet. Ik zag hem de tuin inspringen en positie innemen om het vogelhuis te grazen te nemen. Hij had echter niet gerekend op de halsbandparkieten die tegenwoordig regelmatig bij ons komen dineren en nu vrolijk ondersteboven aan de pindakorven hingen. Die schrokken zich een ongeluk van die kat en vlogen krijsend weg. Die kat had de halsbandparkieten niet gezien en schrok op zijn beurt weer van het gekrijs. Je zag hem denken, verdorie weer mijn plan mislukt. Hij ging er maar eens op zijn gemakje bijliggen, de voetjes ingetrokken onder de buik en de staart gracieus gedrapeerd om het lijf. Het moet gezegd, een plaatje van een kat!

En daar was Dollie de Duif, op zoek naar wat lekkere hapjes. De halsbandparkieten zijn ontzettende knoeierds en Dollie ruimt de boel dan op. Goed geregeld. De kat keek de duif met hernieuwde belangstelling. Als voorgerecht was een carpaccio van Duif misschien ook wel lekker en dan als toetje de vogels uit het huisje. Maar Dollie had geen trek om kattenvoer te worden en keek de kat spinnijdig aan, niet van plan om uit te tuin bij de lekkere hapjes weg te vliegen. Ze zette een hoge borst op en pikte richting de kat. Die was stomverbaasd om door een Duif uit gejouwd te worden en droop maar af. Met de mooie staart tussen de benen! 

Het is maar een postzegeltuintje, maar het is helemaal niet saai hier hoor. Ik hoef geen jaarkaart van Artis. Het is nu avond en het regent, de kat laat zich niet zien. Die laat zich niet nat regenen, hij zal daar gek wezen, maar net zag ik wel twee veldmuizen door de regen sjouwen op weg naar de pinda's. Dus weer nieuw bezoek. Gezellig hoor.

Blij en opgelucht!

Sinds ik vorige week woensdag het bericht in mijn  mailbox kreeg dat ik geslaagd ben voor mijn scriptie ben ik een beetje op een rose wolk aan het zweven. Eerst waren er nog tranen met tuiten, want hoe blij en opgelucht ik ook was, er was ook direct het besef, dit kan ik niet meer aan mijn moeder vertellen. En dat hakte er even in. Ik was op kantoor toen het verlossende mailtje kwam en werd direct door mijn naaste collega's gekust en geknuffeld, dat hielp wel om de tranen te drogen en de blijdschap de overhand te laten krijgen. Toen ik s'avonds thuis kwam werd ik opgewacht door mijn lieve echtgenoot met twee prachtige boeketten bloemen. De eerste van hem en ons kroost en de tweede van mijn vader, die manlief had ingeschakeld, omdat hij er zelf niet was op dat moment en hij vond dat er bloemen moesten komen. Hoe lief is dat allemaal? Nou heel lief en alweer reden om de tranen te laten vloeien.

Maar genoeg gejankt want eigenlijk kon ik van pure vreugde wel een rondedansje maken. Het is klaar! Het is gedaan! In september 2012 startte ik met deze opleiding. Mijn manager had er al eerder op aangedrongen dat ik dit moest gaan doen, maar ik had steeds geroepen, ben je gek dat is veels te moeilijk dat kan ik allemaal niet. Toch ging ik van start en ik zie me nog de eerste les binnenstappen. Een beetje bleek om de snuit want ik vond het spannend. 

Mijn studiegenoten waren allemaal dames en allemaal dames met een pittige baan op niveau en allemaal al een HBO-diploma op zak. De meeste dames heel aardig, maar ook een paar van die hete-aardappel-achter-in-de-keel-types met allemaal blablabla........
Daar kwam ik aankakken. Ik voelde mij zo dom daar in het begin. Totdat de docent begon met de les en ik dacht, verrek ik snap het. Tuurlijk de slimme dames met hun managementfuncties hadden vaak veel sneller een analyse klaar op een vraagstuk of probleem dan ik, maar wat gaf het dat ik er in gedachten eerst een rondje om heen moest lopen en dan pas met een oplossing kwam. Ik had dan wel niet dat HBO papiertje, maar wel een bak aan werkervaring in de praktijk en dat bleek ook wat waard. 

Toen ik dat had bedacht voelde ik me daar steeds meer op mijn gemak en uiteindelijk werd het een hecht groepje en hadden we niet alleen plezier met elkaar, maar hielpen elkaar ook met de lesstof en het maken van de Businesscases. Zelfs de hete aardappels waren aardig koud geworden! Na zes modules met een voldoende te hebben afgesloten wachtte nog de eindscriptie. Een onderwerp was snel gevonden, maar toen moest ik nog aan de bak om het onderzoek te doen, er iets zinnigs van zeggen en vinden en dat allemaal in een begrijpelijk verhaal gieten. Het was een leuke, maar helse klus. Met een goed resultaat dus. Binnen een paar weken valt er nu een diploma in de bus en sluit ik ruim twee jaar studeren, naast het runnen van een gezin en het hebben van een baan, af. Het was pittig, ik heb het soms vervloekt, maar nu voelt het alsof er twintig kilo van mijn schouders af is. 

De moraal van dit verhaal? Een mens kan vaak veel meer dan je zelf denkt. Het is dus fijn als er mensen zijn die in je geloven en tegen je zeggen. Ga het maar doen. Je kunt het. Het maakt dus niet uit of je op zo'n opleiding binnenkomt als manager dit of dat, het gaat om wat je zelf meebrengt. De wil om er iets van te leren. Ik ga nu snel mijn schoenen weer aantrekken, voordat iemand roept; zeg je loopt ernaast, maar ik geniet nog even van mijn rose wolk en het feit dat ik nu weer echt vrije tijd heb.

Nooit gedacht
stil gezwegen
niet verwacht
maar toch gekregen

Servies

Toen ik ging puberen en boeketreeksboekjes verslond als tussendoortjes droomde ik van liefde en de prins op het witte paard. Bij zo'n prins hoorde natuurlijk ook een huis en dat moest gevuld worden met allerlei spullen. De Uitzet, zoals dat toen genoemd werd. Mijn moeder vertelde altijd hoe zij en mijn vader in hun verkeringstijd de uitzet bij elkaar gespaard hadden. Leuke verhalen kwamen daar uit voort en dat ze dit grondig hebben gedaan toentertijd blijkt nu nog aan de hoeveelheid linnengoed die in het ouderlijk huis aanwezig is. 

Ook hadden wij vroeger thuis het daagse servies en het servies dat alleen op zon- en feestdagen op tafel kwam. Dat vond ik toen belachelijk dat je een servies had wat je alleen op zondag gebruikte en de rest van de week alleen maar mooi stond te zijn in de kast. Dat ging ik later anders doen, zo nam ik mij voor.

Nu wil het feit dat ik dol ben op serviezen. Zowel glaswerk als porselein. Om alvast te bedenken welk servies het moest worden als mijn prins mij om mijn hand had gevraagd ploos ik hele postordergidsen uit op zoek naar het meest mooie servies. Dat mijn prins misschien ook wel mee wilde bepalen van wat voor bordje hij wilde eten kwam niet eens in mij op. Uren was ik zoet met mijn servies zoektocht, maar ach ik was een jaar of dertien en internet bestond nog niet. 

Pas jaren later leerde ik mijn prins kennen en deze prins had al een eigen paleisje toen hij vroeg of ik de voordeur met hem wilde delen en hij had ook al een servies. Dat was een simpel wit servies van de Hema, niks mis mee, je kon er prima van eten en ik was zo verliefd dat het me niks had kunnen schelen al had ik elke dag van een papieren bordje moeten eten. Toen mijn prins mij uiteindelijk om mijn hand vroeg en wij in het huwelijk traden kochten wij dus geen nieuw servies, maar een nieuw bed en een stereo installatie. En we leefden nog lang en gelukkig.

Toch bleef de hoop om ooit, ooit, als het witte servies geheel versleten was, een nieuw servies te kopen. Zo rond onze koperen huwelijksdag waren er genoeg borden gesneuveld om eens aan een nieuw servies te denken. Ik zag een zonnig, geel servies bij de Blokker en vroeg voor diverse verjaardagen onderdelen en spaarde zo tevreden het servies bij elkaar. Mijn prins echter, vond het gele servies maar niks en stond nog net niet te juichen toen het dienblad vol kopjes, thee- en suikerpot kantelde en alles kapot viel. Met tranen in de ogen veegde ik de scherven bij elkaar en ineens leek dat hele servies niet meer zo zonnig. Weken daarna waren we bij de Zweedse warenhuis gigant en daar op de keukenafdeling hadden ze witte borden in de aanbieding voor maar veertig cent het stuk. Het leek in de verste verte niet op mijn droomservies, maar ach ze waren wit en rond en ze zouden vast snel breken.

Dat deden ze dus niet. Ze staan hier al jaren in de kast en ook al gebruiken we ze nog zoveel ze zijn niet kapot te krijgen. Grrr. Nu zijn er ergere dingen om je druk over te maken, maar een mens heeft zo zijn dromen. Gelukkig deed de vaatwasser zijn intrede en die maakte die Zweedse borden toch wel erg vaal hoor. Het witte ging eraf en ze werden akelig grijs. 

Dus ben ik vorige week, toen er nog een boterhambordje van het gele servies het loodje had gelegd, maar eens naar de plaatselijke Blokker gestapt. Laten die nu een leuk basic servies verkopen voor een prikkie. Ik heb mijn slag geslagen en eindelijk 8 nieuwe boterhambordjes en 8 vorstelijke dinerborden gekocht. Oke oke het komt niet in de buurt van mijn vroegere gedroomde servies, maar vergeleken met de Zweedse bordjes komt het een aardig eindje in de buurt hoor. 

Trots dekte ik dus op eerste paasdag de ontbijttafel en later die dag de tafel voor het paasdiner met mijn nieuwe Villeroy en Blokker borden. Mijn wit gestreken damasten tafelkleed op tafel, wat gezellige paasservetjes en daar stond mijn nieuwe servies te blinken. En wat denken jullie? Niemand, echt helemaal niemand hier in huis, zelfs mijn vader die een paasvorkje mee kwam prikken, viel het op dat ze van nieuw servies aten. Zou je ze niet! Ik denk dat ik uit pure frustratie die ellendige grijze Zweedse troep kapot ga smijten. Maar dat is dan weer zonde.