Yoga Mier

Vroeger was ik lenig. Ja heus echt waar, ik kon mijn benen ooit in mijn nek leggen. Dat deed ik wel eens voor de grap en kreeg dan ogenblikkelijk op mijn donder van mijn moeder, want die was als de dood dat ik het been niet meer uit de nek kreeg en zij zag zich al met zo'n raar gevormde dochter naar de eerste hulp sjeezen. 

Wanneer is het mis gegaan met dat lenige lijf vroeg ik mij onlangs af? Toen ik dik werd en dik bleef? Niet echt want zelfs op mijn dikste kon ik nog met gemak een been in mijn nek leggen en ik herinner me nog goed dat de verloskundige bij de bevalling van dochter uitriep, goh zelfs met dikke buik ben jij nog lenig. Tussen de weeën door was ik daar nog trots op ook!

Het ging mis toen de knieën niet zo goed meer wilde en de fysiotherapeut die de boel weer oplapte heel voorzichtig riep dat er artrose in het spel was. Veel bewegen was het advies, maar ja daar had ik nu eenmaal een broertje dood aan en als je al pijn in het onderstel hebt dan is bewegen niet zo fijn. 

Een paar maanden geleden haalde ik voorzichtig mijn kop eens uit het zand. Ik was zo stram en stijf als...... ja als wat eigenlijk? Een houten plank? Mijn hoogbejaarde oma die zo liep toen ze 99 was? Nou ik kon er bij dit gedegen zelfonderzoek niet direct een goede vergelijking bij vinden, maar wist wel dat het veranderen moest wil ik nog een beetje plezier kunnen maken met dit lijf. En dan bedoel ik, eens even lekker dansen, met mijn neefje voetballen of zelfs maar even een laag kastje kunnen schoonmaken zonder dat ik de volgende dag mijn bed niet meer uit kan komen. 

Er moest dus actie worden ondernomen en nu kun je al hakend lekker nadenken, maar soepel in de benen wordt je er niet van. Wel bedacht ik mij, al hakend in mijn fijne hoekje van de bank, dat er meer bewogen moest worden. Dus hup met mijn luie kont van die bank af en hup naar de sportschool. Dat deed ik dan een paar keer braaf en al ras kwam er de klad weer in. Altijd wat. 

Of de duvel er mee speelde las ik juist in die periode een advertentietje in het plaatselijke sufferdje over yoga. Yoga kende ik nog want bij beide zwangerschappen heb ik aan zwangerschapsyoga gedaan en ik vond dat heel plezierig. Toen ik dus al fijn hakend in de modus zat om iets aan bewegen te gaan doen besloot ik een mail te sturen naar de yogajuf van de advertentie. 

Vanavond had ik mijn eerste proefles. Natuurlijk had ik nog geen matje dus gewapend met een groot badlaken en goede voornemens stapte ik op de fiets om naar de andere kant van het dorp te karren. In een klein zaaltje waar overdag volgens mij een soort van peuterspeeluurtje wordt gehouden was het yogaklasje. Daar mocht ik op mijn handdoek zakken en de vriendelijke juf vertelde me dat ik goed naar het lijf moest luisteren en als een oefening te snel ging of als het nog wat te moeilijk was dat ik dan gerust even kon stoppen. 

Het luie stemmetje in mij riep al, mooi zo dat wordt lekker luieren op je handdoek, maar het goede voornemen stemmetje riep direct niks er van. Aan de bak!

Nou en het viel reuze mee, het vege lijf kon het prima volgen. Natuurlijk protesteerden er hier en daar wel wat onderdelen door luid te gaan kraken - de aanstellers - maar dat bleek bij mijn klasgenoten ook het geval. Aan het einde van de les toen ik in een rare positie zat op handen en voeten zag ik naast mij een mier lopen. Best een uit de kluiten gewassen mier en die rende niet zenuwachtig heen en weer zoals mieren plegen te doen, nee deze mier maakte bedachtzame bewegingen. Direct was ik afgeleid van de les en hield de mier in de gaten. Dat beest doet natuurlijk gezellig met de yogales mee dacht ik nog, totdat de juf mij tot de orde riep en ik mijn aandacht weer bij mijn ademhaling en oefeningen hield. De mier vergat ik weer. 

Het laatste kwartier van de les is er een ontspanningsoefening, waarbij je helemaal in de relaxstand komt. Dat vind ik nog best lastig om nergens anders aan te denken dan aan alleen je ademhaling die door je lijf heen gaat. Ik deed dus erg mijn best en net toen ik dat een beetje voor mekaar had voelde ik iets kriebelen op mijn rechterarm. De kriebel liep naar boven, mijn nek in en wandelde onder het randje van mijn tshirt richting BH. brr

Jakkes dat is natuurlijk die mier dacht ik! Direct was de ontspannen toestand waarin ik zoeven nog verkeerde totaal omgeslagen in waar zit dat beest en erger nog waar gaat hij naar toe? Ik wreef met mijn hand mijn nek maar even door en goddank het gekriebel hield op. Even dan, want even later kriebelde mijn hele nek. Dat beest had toch niet de hele familie uitgenodigd?

Maar nee even later bleek er geen spoor te zijn van een mier en zijn familie en daarom klom ik ontspannen op de fiets. Eenmaal thuis kriebelde het nog steeds, dus maar gauw onder de douche. En ja wel hoor toen ik eenmaal onder de douche stond zag ik een mier lopen en nu is hij per ongeluk door het putje gespoeld en ik vrees verdronken. 

Het arme beest, zich net uit de naad gewerkt in de yogales en als verstekeling met mij meegereisd en dan nu zomaar zijn ondergang tegemoet gespoeld. Heb ik weer. Ga je om soepel te worden naar de yoga vermoord je zomaar een mier. 

Volgende week maar beter opletten in de les en eerst maar eens een yogamatje aanschaffen dit weekend met daarop de waarschuwing dat mieren niet welkom zijn op mijn mat. Jammer is wel dat ik door dit akkefietje nog steeds de kriebels heb. Maar soepel dat ik ben!

Rijkdom!

Het is weer gelukt! Een jaartje ouder worden. Niet ik hoor, maar onze dochter verjaarde vandaag. Negentien lentes is ze geworden. Tjonge wat gaat de tijd toch hard. Negentien jaar geleden lag ik in het kraambed met een prachtig klein meisje en vrijdag gaat dit meisje naar de universiteit. Ze gaat in Utrecht studeren en als ze daar eenmaal gewend is aan het college lopen en alles wat er bij de studie komt kijken gaat ze naarstig op zoek naar een kamer en zal ook zij het nest verlaten. 

Mijn oudste kuiken verlaat over een week of twee het nest en dan zal het allemaal best stil worden. Nu moeten verjaardagen altijd gevierd worden vind ik (althans van anderen - niet van mezelf) maar deze verjaardag kreeg nog even een speciaal randje omdat ze nu allebei nog thuis wonen. 

Dus nodigden we de familie uit om gezellig een vorkje mee te komen prikken en riepen we de weergoden aan of het alsjeblieft droog mocht blijven tussen 15.00 uur en 21.00 uur. Vanmorgen vroeg werden we hier nog getrakteerd op heftig onweer en bijbehorende regenval, maar ons verzoek werd gehonoreerd en vanaf 11.00 uur was het droog. Konden de tuin, de tafel en de tuinstoelen nog even opdrogen voor de visite kwam. 

Ondertussen doken manlief en ik de keuken in en sneden wij kipfilet in blokjes, lieten de blokjes een poosje badderen in een fijne marinade en regen ze toen aan spiesen. We hebben een vegetariër in ons midden en die moet natuurlijk ook wat lekkers te eten hebben. Gelukkig kun je vega hamburgers in de supermarkt kopen maar ik vulde ook nog wat mini paprika's met mini mozzarella bolletjes die we op het vuur roosterden. Daar had eigenlijk nog een klein schepje pesto in gemoeten voor wat extra smaak, maar zo waren ze ook lekker. 

Manlief schilde een kilo aardappelen en maakte daar een heerlijk bijgerecht van in de oven, met spekkies, lente-ui en mozzarella en hij maakte een heerlijke bonenschotel met zoete aardappel. 

Ik raspte anderhalve komkommer op de grove rasp, liet deze met wat zout uitlekken in een vergiet en roerde de boel door een grote beker Griekse yoghurt met een grote, fijn geknepen teen knoflook, wat dille en een lepel lekkere olijfolie. Voila toen was het ineens tzaziki. Daar kun je hier de hele familie wakker voor maken. 

Toen alle visite gearriveerd was proostten we met een glas prosecco (uit een gigantische fles die mijn broer uit Italië had meegenomen) op de twee jarigen, want ook mijn schoonzus is vandaag jarig en op alle veranderingen die in ons gezin en in onze familie op stapel staan. Soms gebeurt er van alles tegelijk en wat is er dan mooier dat je dat dan met je familie kunt delen. 

De barbecue werd aangemaakt en de hamburgers gebakken en daarna de sateetjes en het ging er in als koek. Bijna alles is op. Al mijn dierbaren verzameld aan twee lange tafels in ons postzegeltje. Het paste net, maar wat een rijkdom! Samen lachen, kletsen en lekker eten en drinken! Een moment om te koesteren en om nog lang van te genieten.

Henkie Dorade

Met dit heerlijke weer is het niet echt aantrekkelijk om uitgebreid achter het fornuis te kruipen maar een mens moet toch eten. Gelukkig is de BBQ uitgevonden om te koken bij warm weer. 

Gelukkig heb ik een echtgenoot die graag het vuur in de BBQ aanmaakt en niet alleen voor een goed houtskoolvuurtje zorgt maar ook bedreven is in het grillen. Nu is het verleidelijk om steeds hetzelfde op zo'n BBQ te mikken - een hamburger of een sateetje is altijd wel lekker - maar een mens wil wel eens wat anders.

Nu had ik nog heerlijke zalm in de vriezer. Vorige week gekocht bij de visboer op de markt en zo'n zalmfiletje is heerlijk van zo'n vuurtje. Daarnaast wilden we wel een wat anders. Manlief struinde zijn BBQ kookboeken door, loerde eens op zijn ipad, keek naar filmpjes van Jamie Olivier en gaf zijn veto. We zouden een hele vis gaan garen op de BBQ. 

Nu houdt manlief wel van grillen maar niet van vissen dus hij stond niet vanmorgen al om 4 uur naast zijn bed om de perfecte BBQ vis te vangen. Gelijk had hij en daarom gingen wij vanmiddag samen naar de visboer in het dorp. Daar lagen in de vitrine verschillende hele vissen, de een nog lelijker dan de ander, maar zo zei de visboer, allemaal erg smakelijk op de BBQ. 

En zo verlieten wij het pand met een vis in een zak. Een hele Dorade welteverstaan met de kop, kieuwen en het staartje er nog aan. De visboer had de ingewanden en de schubben gelukkig wel verwijderd. Eenmaal thuis spoelde ik het beest af onder de kraan. Stopte zijn buik vol met knoflook, peterselie en schijfjes citroen. Zijn dode ogen keken mij verwijtend aan en zijn bekkie stond een tikkeltje open waardoor zijn kleine, scherpe tandjes goed te zien waren. Ach gossie.

Nu vind ik koken erg leuk, maar moet hier eerlijk bekennen dat ik zo'n hele vis toch een griezelig geval vond. Terwijl ik stond te hannesen met knoflook en olijfolie kwam dochter het beest bekijken. Ach sprak ze, wat heeft hij schattige tandjes. Ik noem hem Henkie. 

Enfin nadat Henkie gevuld met kruiden en citroen in de visklem lag kwam echtgenoot hem halen en vleide hem op het hete rooster. Henkie begon te sissen en na een minuut of 20 riep hij dat hij gaar was. Of was dat nu mijn echtgenoot die dat riep? Uiteindelijk belandde een gare Henkie op een bord en heel voorzichtig fileerde mijn eega Henkie in smakelijke filetjes. Henkie smaakte opperbest al had hij hier en daar nog wel wat graatjes. 

Ik moet eerlijk bekennen dat, alhoewel Henkie goed smaakte, ik toch niet zo van hem kon genieten als van het zalmfiletje dat ik eerder at. Dat kwam waarschijnlijk door die trieste, dode ogen en die schattige kleine tandjes die dochter zo aandoenlijk vond.  Een watje, ik ben gewoon een watje! Een "kok" van niks, want een echte kookliefhebber draait zijn hand niet om voor zo'n visje, terwijl ik er alleen van kan genieten als het onherkenbaar en lekker gebakken op mijn bord ligt. Terwijl ik heus wel weet dat er in geen enkele zee, meer of rivier een gepaneerde vis rond zwemt. Wel eens een lekkerbekje zien zwemmen?

Je zou er haast vegetarisch van worden en ik schaam me best een beetje. Volgende keer maar gewoon weer een hamburger op de BBQ.

Tuindag!

Wat een heerlijke dag vandaag. Gewoonweg een cadeautje. Alleen al het feit dat je op zo'n vakantiedag wakker wordt van de zon die tussen het gordijn doorpiept dat nodigt uit tot opstaan. Heerlijk dan om beneden de tuindeur open te doen, koffie zetten en het eerste bakkie van de dag in de tuin opdrinken. 

De blaadjes nog fris van de dauw, de eerste hommels en bijen die al weer druk aan het werk zijn en de zon die over dit alles een stralend sausje giet. Dan moet je wel van slechte huize komen om dan nog een ochtendhumeur te hebben. Gelukkig heb ik die nooit.

Ook meneer spin in de tomatenbak was gelukkig al weer goed gehumeurd en was druk bezig zijn nieuwe web te verankeren aan een andere plek zodat bij een tweede tomatenoogst de boel niet opnieuw verloren zou gaan. Er hingen kleine druppeltjes dauw in het web en toen de zon dat zag leek het net of de spin alvast de kerstverlichting had opgehangen in zijn web. Alle reden om onder het genot van die kop koffie eens even van te genieten. 

Zijn collega's hadden ondertussen ook niet stilgezeten en hun best gedaan onder het afdakje bij de schuur, ook daar hingen al feestelijke zilveren draadjes en druppeltjes te glanzen in de zon. Prachtig om te zien, maar wel iets om rekening mee te houden voor als je iets van onder het afdakje nodig hebt. Zomaar iets pakken is er niet bij want dan zit je onder de spinrag. Dat was je er wel weer af, maar kriebelende spinnen in mijn nek is mij een gruwel. 

 De slakken hadden waarschijnlijk ook feest gevierd want er liep een wirwar van zilveren slakkensporen door de tuin. Aan de rare sporen te zien hadden die beesten hem flink om en hebben ze kacheltje lam door de tuin gezwalkt. En aan mij heeft het niet gelegen want ik heb geen slakkenvallen met bier neergezet. 

Na het eerste kopje koffie volgden er meer en zat ik zomaar ineens lekker te haken aan mijn omslagdoek. Het haakt heerlijk weg en ik ben al begonnen met bol nummer drie. Fijn hoor, zomaar even haken op een doodgewone dinsdag. 

Aan het eind van de middag, toen de zon de tuin al weer een beetje uit was heb ik alle moed bij elkaar geraapt en ben ik begonnen met het snoeien van mijn klimroos. Die had ik in het voorjaar moeten snoeien maar toen kwam het er niet van en even daarna zat hij zo vol met knoppen dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om daar de schaar in te zetten. Nu was hij op een enkel roosje na -die ik gauw even in een vaasje heb gezet - uitgebloeid en moest het gebeuren anders kunnen we straks vanuit het huis de tuin niet meer in, zo rukt dat brutaaltje op en neemt alle ruimte in. Hij liet het uiteindelijk gelaten over zich heenkomen en nu is hij weer netjes. Alleen nog van het najaar een stukje van zijn pony af. 

Echtgenoot maakte de BBQ aan en met een heerlijk stukje vlees sloten wij deze tuindag in stijl af. Zou vaker moeten eigenlijk. Nu we nauwelijks meer winters hebben en ijsvrij er niet meer in zal zitten zal ik bij de eerstvolgende CAO onderhandelingen pleiten voor tuinvrij! Heerlijk!

Tomatensaus uit eigen tuin!

Mijn tomatenplant doet nog steeds dapper zijn best, maar ziet er toch wel een beetje afgepeigerd uit. Logisch als je zo hard aan het werk bent om zoveel mogelijk nazaten te maken. Bloemetjes zitten er nu niet meer aan dus het is nu wat het is. Zaak om hem de laatste weken door te helpen om de kleine tomaatjes groot en rood te laten worden.  Extra water heeft hij door al het hemelwater niet nodig en daarom doe ik maar zoveel mogelijk peptalk.

Vanmiddag heb ik de eerste oogst geplukt. Ruim 800 gram aan mooie, rode tomaten leverde dat op en daar ga ik een fijne tomatensaus van maken.  Ze moeten eerst flink onder de douche om het spinrag er af te wassen, want een niet zo slimme spin had een web gemaakt van de tomaten naar de schutting. Een prachtig web, daar niet van maar het was geen handige plek. Je kon op je tien vingers natellen dat het web zou sneuvelen bij de tomaten oogst. Daarom had ik hem van het weekend al gewaarschuwd, maak dat web vast op een andere plek, want al doe ik nog zo voorzichtig, het gaat geheid stuk als ik de tomaten er af haal. En jawel hoor, ook al knipte ik heel voorzichtig tomaat voor tomaat los van de plant, het web hield het niet. Twee spinnenogen keken mij woest aan, maar ja ik had hem gewaarschuwd.

Verlost van al het spinrag dompel ik de tomaten even in kokend water, haal het vel eraf, snijdt ze in vieren, verwijder het groene hartje en laat dan een laagje olijfolie warm worden in mijn hapjespan. Daar fruit ik een gesnipperd uitje en en flinke teen knoflook in en roerbak de tomaten even om en om. Er gaat een snuf zout, wat draaien uit de pepermolen, flinke theelepel Italiaanse keukenkruiden in en ik maal er wat gedroogde chilipeper over heen. Dan gaat de deksel op de pan en mogen de tomaten op een laag vuurtje een flink half uurtje stoven.

Om de boel verder op smaak te maken gaat er een klein drupje balsamicoazijn in en een flinke hand versgehakte peterselie. Na een half uurtje gaat de deksel van de pan en kook ik de saus wat in. Als het erg dun is dan speel ik vals en doe er een beetje tomatenpuree door. Als je die even meebakt dan gaat het zuurtje eruit en maakt het je saus wat zoeter en wat dikker. Als de saus de gewenste dikte heeft dan maak ik hem op smaak met wat zout en soms met nog wat versgemalen peper.

Als je van een gladde saus houdt dan kun je de boel nu in de blender doen of de staafmixer er in zetten. (denk om je mooie schone keuken) en dan maak je hem net zo glad als je zelf wilt. Als je wel van een beetje "beet" houdt dan doe je hem in een bakje, of twee bakjes en hij mag logeren in de vriezer totdat je hem gaat eten. Als basis voor een pasta, of op een pizzabodem of je maakt er soep mee. Het is ook lekker om een laagje van je eigengemaakte tomatensaus in een ovenschaal te gieten en daar dan een stuk kabeljauw op te leggen. 10 tot 15 minuten in een hete oven en je hebt een heerlijk maaltje.

Soms is puur geluk gewoon tomatensaus uit eigen tuin!

Zondag = Haakdag

Vanmorgen werd ik wakker van de regen die tegen de ruiten sloeg. Altijd jammer want in augustus hoop je op zon, zodat je op je vrije dag lekker in de tuin kunt ontbijten. Nu kun je ook in de tuin ontbijten als het regent maar vanmorgen was het wel een vloeibaar ontbijt geworden. Je kunt natuurlijk ontzettend de pest er in krijgen van zo'n waterballet terwijl je op een zonnetje gehoopt had, maar daar heb je alleen je huisgenoten maar mee. Die worden dan weer chagrijnig van jouw sombere kop en voor je het weet heb je een hele zondag ruzie. Je kunt het ook maar nemen zoals het komt, je nog even omdraaien in je warme bed om nog even naar dromenland af te reizen en dan later nog in je nacht outfit af te zakken naar beneden voor je eerste kop koffie. 

Ik koos voor het laatste! Zal daar gek wezen zeg om mijn humeur te laten beinvloeden door het weer. Dan kun je in dit land wel aan de gang blijven en zeg nou zelf zo'n extra kwartiertje in je bed ligt zo lekker met dat ritmische getik van de regen tegen de ruit. Wat kan daar nu tegen op? :-)

Even later smaakte dat eerste bakkie koffie ook opperbest en op de bank lag mijn omslagdoek in wording. Gister had ik, toen ik eenmaal het patroon in mijn hoofd had, zo de smaak te pakken dat ik al 1 bol van 100 gram had weggehaakt. Ging ik vanmorgen toch fijn aan de tweede beginnen. En zo geschiedde. Regen, koffie en haken. 

Het geprinte patroon wat ik van mijn collega's had gekregen kwam van een een blog. BijMarie. Daar nam ik eens een kijkje op en helaas bleek dat daar al een poos niet meer geschreven wordt. Marie had het patroon al in 2013 gepost, maar toen ik even verder zocht bleek dat zij het weer van Drops Design had gehaald. Het is echt een leuk patroon en daarom deel ik het schema met jullie. 

http://www.garnstudio.com/pattern.php?id=3518&cid=7

In het Drops patroon is hij in twee kleuren gehaakt, maar dat heeft Marie niet gedaan. Zij maakte hem in 1 kleur en zette er franjes aan. Ik ga voor de Marie versie en maak hem dus in het lichtgrijs en ga er ook franjes aan maken. Dat laatste heb ik nog nooit gedaan, maar dat komt vast goed. Als ik het zelf niet voor elkaar krijg dan kan ik immers altijd nog bij mijn collega's terecht. 

Het werd dus een echte, luie haakzondag en ook vandaag schoot ik weer lekker op. Niet zo vlot als gisteren want mijn vader kwam eten en dus moest ik wel de keuken in. De toeren worden steeds langer en vanmiddag deed ik wel twaalf minuten over 1 toer. 

De buien kwamen af en aan en ik heb geeneens moeite meer gedaan om nog even buiten te gaan zitten. Genoot nog maar even van het haken want het gaat deze week warm worden - ze voorspellen zo'n 28 graden - en dan is het niet fijn met zo'n warme, wollen lap op je schoot. Nee. deze zondag-haakdag pakken ze me niet meer af!

Nieuw project

Nog maar tien lapjes en dan is mijn deken klaar. Althans dan moet hij natuurlijk nog in elkaar gezet worden en er moet een rand omheen. Dat schiet dus lekker op. Toch ben ik vanmiddag even met een ander project begonnen. Een tussendoortje. 

Mijn hakende collega's lieten de een na de andere omslagdoek van hun haaknaald rollen en de een was nog mooier als de ander. Voor dat ik met mijn haakcursus startte dacht ik dat gaat mij niet lukken zo'n omslagdoek, maar na flink meters te hebben gemaakt met de filetsjaal voor mijn vriendin en de 25 lapjes voor de deken begon de moed flink toe te nemen. Het zelfvertrouwen nam behoorlijk toe toen we op les alle ins en outs geleerd kregen van een haakschema. Wat er eerst nog uitzag als abacadabra is nog steeds geen appeltje-eitje, maar met wat inspanning goed te doen. 

Een omslagdoek dus! De collega's namen het patroon voor me mee en vanmiddag kocht ik 5 bollen wol. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit keer geen wol kocht bij een handwerkzaak, wat ik doorgaans wel doe maar even bij de Zeeman naar binnen wipte voor 5 bollen Royal in een lichtgrijze tint. 

Als het me namelijk lukt om er een mooie omslagdoek van te maken dan ga ik de doek niet zelf dragen, maar gaat hij in de verkoop voor een goed doel. Want ook dit jaar doet mijn werk een actie voor een goed doel. Er wordt opnieuw een sponsorloop georganiseerd bij drie van onze vestigingen alwaar je langs mooie routes kunt wandelen of kunt hardlopen en bij 1 vestiging is er zelfs een mountainbike traject uitgezet om de fervente fietsers onder ons hun best te laten doen. 

Ik durf het bijna niet te bekennen maar ik haat dus dergelijke sponsorlopen. Altijd al gedaan. Het idee dat ik met een lijst langs familie en vrienden moet om geld op te halen voor elk rondje dat ik wandel stuit me enorm tegen de borst. Terwijl ik het doel waarvoor we het doen een warm hart toedraag. Vorig jaar heb ik me daarom ingezet als vrijwilliger, want al die wandelaars moesten toch voorzien worden van een natje en een droogje en heb ik een bedrag gestort. Klaar, ik had mijn plicht gedaan. 

Dit jaar werden wij opnieuw verzocht om na te denken hoe we zoveel mogelijk geld op kunnen halen voor dit goede doel. Een collega die met de organisatie behept is opperde het idee dat ik best wat kon haken. Wat een lumineus idee. Gaan we doen.

Vanmiddag ben ik gestart en wat een leuk project is dit. Ik haak me een slag in de rondte. Het is maar goed dat we vakantie hebben, want dan is hij snel af. Wordt vervolgd.........