In mijn meituin (4)

Alweer de laatste dag van mei, dus nog net even de tijd om een update te geven over de meituin. Tjonge wat groeit alles hard in deze maand. Zeker met het mooie weer van afgelopen week.

Een jaar of twee geleden vroeg mijn tante of ik soms haar pioenroos wilde hebben, want hij hun in de tuin paste hij niet meer. Ik zei volmondig ja, want mijn eigen pioenroos had de geest gegeven. Ze zouden hem voor me uitgraven, in een pot zetten en meenemen bij de eerstvolgende gelegenheid. Naief als ik was dacht ik een potje te krijgen met een pioenplantje er in. Dat bleek iets anders toen oom en tante kwamen aansjouwen met een flinke groene bak met daarin een eigenwijze dame. Ze was dus veel groter dan gedacht en ik kreeg haar onmogelijk in het plantgaatje wat ik voor haar bestemd had. Wat te doen? Ik liet haar maar in haar pot en wachtte op de tuinman die de postzegel kwam ophogen, bestraten en opnieuw zou indelen. Dat was in september 2015. Hij bekeek de pioen, die dat jaar als beloning 1 prachtige bloem had laten zien (dat was bijzonder want bij oom en tante was ze al jaren niet in bloei geweest) en adviseerde mij haar gewoon in de bak te laten staan en haar zo af en toe te verwennen met wat mest. Dat deed ik dus maar. In 2016 hadden we al twee bloemen!

Aan het begin van de week keek ik nog eens goed en ik telde drie knoppen. Twee stonden al bijna op uitkomen en afgelopen weekend gingen ze open. Schoondochter en ik keken en genoten. So beautiful zuchtte ze en ze zei dat ze ook pioenen in haar bruidsboeket wilde. Dat wordt een tikkie lastig in september vrees ik, maar ach wie weet bloeien Franse pioenen ook wel in september. In elk geval heb ik nu twee prachtige bloemen. Wit met binnenin een hardrose randje. Beeldschoon. Knop nummer drie groeit ook maar die is nog niet zover. Geeft niks want dan hebben we nog wat tegoed.

In de moesbak gedijen de peultjes goed. Sterker nog de eerste peultjes zijn reeds gearriveerd. Zo leuk om te zien. Volgende week eten wij dus peultjes. Ongeveer twee stuks per persoon maar dat mag de pret niet drukken. Nee dat is niet aardig van mij om te klagen over zo weinig peultjes terwijl die plant zo haar best staat te doen. Die peultjes kunnen ook in een salade.

Tot slot nog even een plaatje van mijn witte roos. Het is een schriel struikje en oogt een beetje zielig omdat de luizen hem letterlijk hebben leeggezogen en een aantal kleine groene rupsjes hem geteisterd hebben, maar wat een prachtige bloemen geeft hij toch. Hij geurt heel lichtjes.  

De viooltjes in de potten zijn dit weekend helemaal doorgeschoten tot bossen stro, ondanks het feit dat we steeds met gieters en de tuinslang in de weer waren. Ze zijn helemaal op. Jammer maar niks aan te doen. Tijd dus om binnenkort weer eens een bezoek te brengen aan het tuincentrum om met wat perkplantjes mooie combinaties te maken in de potten. Voor ons zilveren huwelijk kregen we een vvv bon en laat je die nu kunnen besteden in een tuincentrum. 

De kans is dan ook groot dat ik jullie volgende maand weer ga lastig vallen over het wel en wee in mijn postzegeltje, want ook in juni hoop ik gewoon verder te gaan met genieten van al dat tuinspul.

Une piéce de Paris

Wat was het heerlijk om afgelopen donderdag op het Amsterdam Centraal station te staan en daar de Thalys binnen te zien rijden. De Thalys met onze zoon en zijn vriendin aan boord. Na flinke knuffels, fijn om hem weer even in mijn armen te hebben, vertrokken we per tram naar het Rembrandtplein om een drankje te doen en voor zoon bitterballen te bestellen. Bitterballen kennen ze niet in Frankrijk en die heeft hij de afgelopen maanden toch best gemist.

De nieuwe logeerkamer en bed werden in orde bevonden en zo kon de logeerpartij beginnen. Zelfs het weer was een cadeautje want we konden elke morgen heerlijk in de tuin ontbijten. Schoondochter was weg van de tuin en bewonderde alle les Fleurs. Jammer dat de sering al weer helemaal was uitgebloeid maar de rozen deden hun uiterste best om op hun mooist te zijn en ook de pioenrozen deden mee. Zij transformeerden deze dagen van dikke knop naar prachtige bloem.

Vrijdagavond arriveerden de familie van schoondochter en aten we tot s'avonds laat gezellig in de tuin. Een gekwek van jewelste in het Nederlands, Frans en Engels. Alles door elkaar. We hadden het lievelingsgerecht van onze zoon gemaakt, natuurlijk eerst bij schoondochter geinformeerd of zij dat ook wel zou lusten en of haar familie daar in voor was. Dat waren ze en dus aten wij Mexicaans!

Zaterdag was ons feest en kwamen al onze dierbaren bij elkaar. Familie, vrienden, collega's stonden gezamenlijk op de dansvloer. We hebben genoten en wat zijn we verwend. Zulke mooie cadeautjes hebben we gekregen. Zo bijzonder dat mensen speciaal voor ons op pad zijn geweest en iets voor ons hebben uitgezocht.

Het meest originele cadeautje kregen we van de broer van onze schoondochter. Hij is een echte Parijzenaar, qua uiterlijk ook wel de stereotiepe Fransman met zijn pet en hij kwam aan met een brok steen. Een beetje verlegen vertelde hij half in het Frans en half in het Engels dat hij gek is van stenen en dat hij probeert bij een bijzondere gelegenheid een bijzondere steen te vinden. Voor ons had hij een stuk steen meegenomen afkomstig van een renovatie van het Place de la Republique in Parijs. Hoe bijzonder. Het is een grijze steen en als je hem goed bekijkt dan zitten er allemaal glimmertjes in. Hoewel hij daar als plaveisel heeft gelegen is het zeker geen ordinaire stoeptegel. Hij ligt op ons rek in de tuin en als de zon er op schijnt dan weerkaatsen die glimmertjes. Heel bijzonder.

Het waren heerlijke dagen, maar zoals altijd komt aan alles een eind. Vanmorgen heel vroeg hebben we zoon en schoondochter naar Schiphol gebracht en zij zijn nu weer thuis. De rest van de familie gaat vanmorgen per trein terug naar Parijs. Hoewel het echt niet altijd even leuk is als je kind ruim 1200 kilometer van je weg woont - afscheid nemen went nog steeds niet - is het wel leuk dat je er een leuke familie bij krijgt. Onze schoondochter is een schat en haar familie zijn ook schatten. Hoe mooi is dat.

Wij hebben nog vakantie en genieten nog even na van alle bloemen, kaarten met lieve woorden en alle mooie cadeautjes. En in de tuin ligt een stukje Parijs. Een mooi symbool van verbinding tussen twee families.

In mijn meituin (3)

Wat een heerlijk weer en dat al de hele week. Ik geniet volop van de tuin. Elke dag drinken we koffie in de tuin en brunchen op ons gemakje. Na 18.00 uur wordt het te fris. Dat heb je als je op een hoek woont en er staat een fris windje, maar dat geeft niks.

De slakken vieren ook feest en hebben mijn paksoi opgegeten en van de tijm  hebben ze nog net een sprietje laten staan. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden. 

In de hoge moesbak gaat het beter, slakken vinden het denk ik niet prettig om met hun buikjes over het ruwe hout te schuiven. 

De peultjes groeien goed en ook de worteltjes staan er fris bij. De cavolo nero groeit ook goed maar die staat waarschijnlijk te dicht bij elkaar. Maar eens even puzzelen hoe ik dat ga oplossen.

 

De paprikaplant lijkt het naar zijn zin te hebben en ook de rode sla groeit lekker, alleen ook hier hebben de slakken een kunstzinnig kantpatroon ingevreten. Ach we zullen maar denken; het is de natuur. 

Vanmorgen heb ik de borders gewied want daar schiet het onkruid de grond uit en heb ik de uitgebloeide tulpen eruit gehaald. Nu ziet het er direct een stuk verzorgder uit. Volgende week willen we een ritje maken naar de rozenkwekerij en heb ik zo'n vermoeden dat ik ook nog wel een uurtje stuk ga slaan in een tuincentrum voor wat perkgoed. De viooltjes zijn helaas al weer wat op zijn retour. 

Maar nu eerst naar het station en daar zoon en schoondochter van de trein halen. Morgen komt de rest van de Franse familie en daar gaan we eens flink van genieten van dit bezoek.  Het blijft mooi weer dus: In de tuin!

 

Vakantievoordeel.......

Het voordeel van vakantie in eigen huis en tuin is dat je eens op je gemak kunt genieten van simpele dingen. Zoals het lezen van een boek! Gewoon op een ordinaire dinsdagmiddag in je eigen tuin in het zonnetje met je benen op een tweede stoel ongestoord lezen terwijl de beddenwas wappert aan de droogmolen!

Dat is dan weer gelijk het nadeel van vakantie in eigen huis en tuin want het huishouden gaat gewoon door. Maar ach het was voor een goed doel, want nu de logeerkamer zo goed als klaar is moesten alleen nog de nieuwe dekbedovertrekken gewassen worden en daarom wapperde dat vanmiddag gezellig in de tuin. Wapperend wasgoed maakt mij altijd erg gelukkig en het is natuurlijk fijn dat de logees straks in een schoon bedje liggen onder fris geurende lakens! De seringenbloemen waaien al weer helemaal uit helaas, maar ze geven net nog genoeg geur af om de lakens lekker te laten ruiken.

Zo zat ik dus vanmiddag helemaal in mijn nopjes met mijn neus in een boek toen ik vader koolmees aan zag komen vliegen met de snavel vol wurmenlekkers. Doodstil zat ik in mijn stoel toen hij in het vogelhuis verdween en daar ineens een hoop vogelgeluidjes hoorde, afkomstig van zijn nageslacht. Even later vloog hij weer uit met een lege snavel, blauwe kringen om de oogjes van vermoeidheid en de veren grauw en gelaten. Heel erg vermoeiend natuurlijk om zo'n schare vogelkinderen van voedsel te voorzien. In het huisje daalde de rust weer en in gedachte zag ik de kleine vogeltjes dicht tegen elkaar aanzitten in het warme nestje, de oogjes weer geloken, wachtend op de volgende ronde met lekkers.

In het andere huis was het stil, geen enkele activiteit te horen daar vanmiddag en ook geen vogel gezien die in- of uit vloog. Ik ben bang dat dit stel koolmezen toch een ander plekje heeft gevonden. Ik heb nog even gekeken of ik in de border nog wat naaktslakken vond, maar daar was het een gezoem van jewelste. Dikke hommels vlogen af en aan en gingen bloem in en bloem uit om de nectar op te zuigen. Die wilde ik maar liever niet storen en ging maar weer verder in mijn boek, begeleidt door de zoete achtergrondmuziek van de zoemende hommels. Een heel prettig, echt zomers geluid.

Toen de was droog gewapperd was streek ik hem direct weg en ging aan een ander uitgesteld tuinklujsje, de geraniums in de potten zetten. Ook al zo'n fijn klusje op zo'n vakantiemiddag.  Het was eigenlijk zo gebeurd en het staat meteen een stuk vrolijker die gevulde potten.

Mij hoor je niet klagen. Het boek is inmiddels uit en dus ga ik morgen lekker naar de bieb om nieuw leesvoer te halen. Het blijft mooi weer dus ik verheug me nog op fijne leesuurtjes in mijn tuintje.

25!

Vandaag 25 jaar geleden gaf ik mijn jawoord aan de allerleukste en allerliefste en eerlijk: Ik zou het zo weer doen! Ik hoop dan ook dan we nog minstens 25 jaar samen mogen zijn!

Wat doet een mens op de zilveren huwelijksdag? Nou allereerst uitslapen want het was ook onze eerste vakantiedag. Toen stond dochter voor ons bed met koffie en daarna klingelde de bel. De bloemist met een mooi boeket van mijn vader in een vaas van mijn moeder. Hoe lief! Zo was ze er toch een beetje bij vandaag, want op zo'n dag als vandaag schrijnt het gemis en verdriet enorm.

Na de brunch gingen we op pad, mijn bruidegom en ik. Wij zijn in Ouderkerk aan de Amstel getrouwd en hebben daar in een prachtige beeldentuin aan de Amstel de foto's laten maken. Net als vandaag was het ook 25 jaar geleden een prachtige dag en zelfs nog een tikkie warmer dan nu. Het leek ons leuk om die beeldentuin weer eens te bezoeken, maar na een prachtig ritje langs de Amstel bleek dat die niet meer bestond. Er is op die plek flink gebouwd en prachtige huizen zijn daar verrezen maar helaas geen beeldentuin meer.

Dan maar even langs het gemeentehuis en de feestlocatie van destijds. Die bestaan allebei nog wel. Toen het romantische deel van onze middag was afgehandeld ;-) gingen we over tot praktische zaken. Eerst maar eens naar Ikea want in de boekenkast die vrijdag was afgeleverd zat een beschadigde plank die omgeruild moest worden. Bij het Zweedse warenhuis ruilden we de plank en aten daarna heel romantisch met zijn tweetjes een softijsje en we vervolgden onze weg. Op naar Amsterdam Noord.

Gisteren was namelijk onze stofzuiger overleden. Het afscheid kwam niet geheel onverwacht want de aan- en uitknop  had het al begeven en daardoor deed hij het alleen nog door de stekker in het stopcontact te steken. Een paar weken later wilde hij het snoer niet meer oprollen en gisteren heeft hij nog geassisteerd bij het boren van een paar gaatjes, maar daarna liet hij, na wat prutteltjes, toch het leven. En zonder stofzuiger kan een mens gewoon niet. Daarom gingen wij heel romantisch een nieuwe stofzuiger kopen vanmiddag. Best toepasselijk na 25 jaar huwelijk.

Na wat boodschapjes voor het diner van vanavond waren er nog meer bloemen, een prachtig boeket van mijn bruidegom, bloemen van dochter en mijn broer en zijn kinders kwamen langs met een schitterend boeket en om 19.00 uur stopte er weer een bloemist met een mooi boeket. Wij zitten nu dus heerlijk tussen de bloemetjes.t e Wat een verwennerij.

Donderdag komen zoon en schoondochter en zaterdag geven we een feestje met al onze familie, vrienden en bekenden. Het leven is een feestje en je moet zelf de slingers ophangen. Nou de slingers hangen en wapperen in de wind en oh wat geniet ik van al het geluk en rijkdom dat ons is toegekend.

Welkome en ongenode gasten in de tuin!

Aan de muur van de schuur hangen twee vogelhuisjes en die stonden al een poos op vogelfunda. Er waren wel wat kijkers maar we hadden niet het idee dat het storm liep. Tja er is voldoende aanbod op de vogelhuizen markt, overal zie je riante vogelvilla's te koop dus hadden wij een leegstand.

Tot deze week! Want toen wij afgelopen woensdag op die lekkere warme dag voor het eerst weer buiten aten was er reuring in de tent. En niet in een huis, maar in alletwee. Beide zijn bewoond door een koolmezenstel. Ik denk dat het familie is en dat ze net zo lang gezocht hebben tot ze twee huizen naast elkaar vonden. Ik vind het gezellig!

Zeker omdat beide vaders zo af en toe gezellig naast elkaar op de schutting neerstrijken en dan gezamenlijk een lied aanheffen. Ik hou wel van zulke concerten en heb de beide families Koolmees dan ook van harte welkom geheten en ze veel woonplezier toegewenst. Ze bedankten vriendelijk voor de goede wensen en vroegen om een schoteltje water want met dat warme weer hadden ze dorst en was een lekker bad zeer welkom. Nou aan zulke simpele wensen kunnen we snel voldoen.

Gistermiddag moesten we naar een verjaardag maar had ik nog net even tijd voor een rondje met de gieter, want de viooltjes hadden ook al weer dorst toen ik een vreemd geluid hoorde. Een soort van gesmak! En hoe dichter ik in de buurt kwam van de bak met radijsjes des te luider het klonk. Maar eens even de bak inspecteren en verdorie wat trof ik daar aan? Mijn mooie, rode radijsjes die zo prachtig aan het groeien waren waren belaagd door twee naaktslakken. Overal hadden die krengen een hapje uit genomen. In plaats van dat ze gewoon een hele radijs opkanen hebben ze aan zowat elke radijs lopen knagen, de labbekakken.

Met een bamboestokje ging ik door het loof en ja hoor daar had ik een van de daders te pakken. Woest was ik, want ik had zo graag onze schoondochter een radijs uit eigen tuin gepresenteerd en dat gaat nu niet. Even later vond ik de andere boosdoener en ik gooide beide vandalen op de straat. Niet zo netjes misschien, maar ik was boos. En daar waren de vaders koolmees en voor ik het wist hadden die allebei een dikke naakslak in de snavel en hup daar vlogen ze ieder hun eigen huis in.

Eventjes voelde ik me schuldig want ja die slakken kunnen het natuurlijk ook niet helpen dat ze zo vraatzuchtig zijn, maar snel troostte ik me met de gedachte dat er nu twee aanstaande koolmezenmoeders zijn die een heerlijk avondmaal voorgeschoteld kregen. C'est la vie!

En nu maar hopen dat het nieuws van de verorberde slakken zich snel verspreid zodat de rest van dit schorriemorrie het hazenpad kiest en ergens anders bijvoorbeeld fijn aan het onkruid gaat zitten knagen.

Klaprozen en Seringen

Wat een prachtige dag was het vandaag! Zo'n dag is gewoon een cadeautje waar je extra lang over doet om hem uit te pakken en waar je nog lang van (na)geniet.

Toen ik vanmorgen de deur uit ging zette ik eerst, zoals elke woensdag, de kliko aan de rand van de straat. In dit huishouden doet de heer des huizes dat niet omdat de vrouw des huizes (ikke dus) altijd het pand als eerste verlaat. Toen de bak met de goede zijde naar de straat toegekeerd aan de stoeprand stond liep ik naar de auto en zag dat aan de rand van het huis de klaprozen bloeiden.

Wij wonen op een hoek en sinds een jaar of vier hebben we in deze tijd van het jaar altijd klaprozen langs het huis staan. Ze groeien gewoon in het richeltje wat de straatstenen open laten en leunen genoeglijk tegen de muur. Ineens staan er dan een paar pollen met dikke knoppen en als ze uitgebloeid zijn na een paar weken zijn ze ook zo maar weer vertrokken, alsof ze op doorreis zijn.

Ik ben dol op klaprozen en voel me dan ook altijd vereerd als blijkt dat ze onze muur als logeeradres hebben uitgekozen. Nu vanmorgen met de bloemen net open, met nog randjes douw eraan alsof ze behangen waren met allemaal diamantjes die schitterden in het ochtendzonnetje was het een mooi begin van de dag. Tevreden reed ik naar Almere waar ik bijna van de weg af werd gereden door een idiote taxichauffeur. Gelukkig waren al mijn beschermengelen al wakker want er gebeurde niks al scheelde het niet veel.

Aan het einde van de ochtend moest ik naar Zwolle. Geen vervelend ritje door de polder op deze zomerse dag en toen ik Zwolle naderde zagen de bermen daar ook rood van de klaprozen. Dat was me vorige week helemaal niet opgevallen. Misschien bloeiden ze toen ook nog niet en zijn alle klaprozen in Nederland na een onderlinge afspraak per whatsapp vanmorgen vroeg allemaal tegelijk gaan bloeien. Geen idee of dat zo werkt onder klaprozen, maar prachtig was het wel en op de terugweg mocht ik er nog eens van genieten.

Thuis ging gauw het kantoorkloffie uit en installeerde ik me in de tuin. Met een boek onder de seringenboom die echt doorbuigt van de zware bloemen die er aan hangen. Jammer is dat de bloemen al weer een klein beetje op z'n retour gaan en dat je er eigenlijk maar zo kort van kunt genieten. Van lezen kwam niet veel want terwijl ik de heerlijke geur van seringen opsnoof werd er boven mijn hoofd druk gewerkt. Dikke hommels vlogen af en aan om de nectar uit mijn seringenbloemetjes te halen. Het was een geoliede machine en dat heb ik eens lekker zitten te bekijken. Helemaal zen werd ik er van. Klaprozen en seringen dat is gewoon puur geluk! Niks meer aan doen!