Ziezo, het jaar is bijna voorbij
Nog een paar uurtjes te gaan
Nog even mijmeren over wat er was
En dan komt 2022 er aan
Op naar een nieuw begin
Een mooie nieuwe start
Zonder zorgen en verdriet
Maar met vrolijkheid in het hart
Een klein beetje regen, heel veel zon
Veel gezondheid en geluk
Veel liefde en gezelligheid
Dan kan 2022 niet meer stuk!
Fijne jaarwisseling en alle goeds voor 2022!
De dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw vind ik altijd een beetje van die tussendagen. Geen feestdagen, maar ook geen gewone dagen. Afsluiten van het jaar voor we aan een nieuw beginnen.
Hier in huis sluiten we vooral het ziek zijn af. Tante Corona hebben we haar koffers laten pakken en vriendelijk doch dringend verzocht op te sodemieteren. Dat heeft ze gedaan gelukkig, hier en daar nog wel wat vergeten in te pakken, sokken (een kuchje) en een onderbroek (vermoeidheid), maar ze is toch echt weg en de vergeten spullen gooien we wel weg.
De kerst was simpel, nog nooit heb ik zo karig gekookt met kerst, maar uiteindelijk toch wel gezellig. Wel bracht de dag voor kerst nog het trieste bericht van het overlijden van een lieve tante en zo zat ik gistermiddag op afstand van wat achterneven en nichten in een aula te luisteren naar mooie muziek en lieve afscheidswoorden. Mijn collega's keken gek op toen ze me zagen verschijnen, maar nu niet voor werk maar om afscheid te nemen. Het was mooi en ondanks het verdriet ook fijn om de familie weer eens te zien.
In overleg met mijn baas besloot ik om deze week wat verlof op te nemen en alleen de ochtenden te werken. Zo kan ik het toch een beetje bijhouden en heb ik ook wat tijd voor mezelf en voor mijn man. Het is fijn om s'middags even niks te hoeven maar van alles te mogen.
Zo zat ik maandagmiddag op de bank lekker naar de top 2000 te luisteren en onderwijl een toertje te haken, oh wat is het fijn dat dit weer kan met mijn hand, toen ik bedacht dat mijn nichtje eind volgende maand gaat bevallen van haar tweede kindje en hoe moet dat nu met een kraamcadeautje kopen als de winkels dicht zijn.
Online bestellen kan altijd maar is minder leuk. Een zelfgemaakt cadeautje is nog leuker en ik heb vast nog wel tijd om zelf iets te maken. Op Freubelweb vond ik een patroontje van een schattig babytruitje en in mijn voorraadje wol vond ik nog twee bollen wit garen Bebe Alize. Alles was er dus, patroon en garen en nu nog maar zien of breien al gaat.
En dat ging! Niet te lang achter elkaar, maar boven verwachting lukt ook dit. Bij het patroontje stonden diverse voorbeelden van verschillende motieven en vooral het truitje met het ajourmotiefje vond ik schattig, maar ze weten niet of het een meisje of een jongetje wordt en daarom pakte ik mijn breibijbel er maar eens bij voor een motiefje.
Het moest dus iets "genderneutraal" worden en niet al te groot want dat is niet leuk op zo'n klein truitje. Het werd steek 016 een patroontje van een schuine ruit. Leuk om te doen en ik wissel het lekker af met het haken aan de Adriana sprei voor mijn dochter.
Zo kom ik die tussendagen wel door!
Voor ik gister naar de uitvaart ging waaide ik even aan op kantoor. Dat lag op de route en ik moest mijn kerstpakket nog ophalen. Het was ook fijn om nog even wat collega's in het echt te zien. Op mijn bureau lag een pakje voor mij met daarin een boek. Het boek van de Jongen, de Mol, de Vos en het Paard. Een cadeautje van een bedrijfje waar ik zaken mee doe. Wat een leuk cadeau was dat.
Ik sloeg hem op een willekeurige plek open en las:
"Lief voor jezelf zijn is een van de allerliefste dingen die je kunt doen", zei de Mol!
Hoe toepasselijk en zo breng ik mijn tussendagen lekker door met fijne zaken. Op weg naar het nieuwe jaar!
Zomaar
Zomaar een aardig woord
Zomaar een lach
Zomaar iets dat maakt
Het verschil tussen nacht en dag
Zomaar een straaltje zon
Recht in je toet
Zomaar een knipoog
Maakt je dag zomaar goed
Zomaar een bonte specht
In jouw tuin op bezoek
Zomaar iets leuks
Een telefoontje uit onverwachte hoek
Zomaar is een woord
Zo gewoontjes, zonder veel lof
Maar zomaar geeft zo vaak aan
Hoezeer ik toch bof
Zomaar moeten we koesteren
Zomaar eventjes iets kleins
Kan zomaar ineens
Zorgen voor iets fijns!
En ondertussen………..
Zomaar ineens
Zijn we aan het eind van het jaar
En zomaar ineens
Is dit gedicht al weer klaar!
Een mens maakt niet heel veel mee als je in quarantaine zit en dat is natuurlijk niet erg, maar wel een beetje saai. Officieel ben ik al uit quarantaine en mag ik weer de hort op, maar waar moet je naar toe?
Vanmorgen had ik een uitje, ik mocht het pand verlaten om naar de handtherapie te gaan voor de controle. Voor het eerst sinds weken deed ik wat mascara op en kleedde me netjes aan. De handtherapeut was tevreden en het litteken ziet er netjes uit, zeker als je bedenkt dat het nog maar 5 weken geleden is en dat het dus logisch is dat ik nog niet alles kan met die hand. Ik moet geduld hebben, maar hoe je dat moet doen, dat kon ze me niet vertellen.
Het gaat dus goed en dat is fijn. Dochter is ook weer helemaal beter en ook met mijn man gaat het beter, al gaat dat wat langzamer. Hij hoest nog als een oude vrachtwagen die niet wil starten en dat is de reden dat we hebben besloten om de kerst dit jaar niet met familie te vieren. Dat had allemaal precies binnen de regels gekund, maar we nemen geen enkel risico.
Het is een zure beslissing, want dat betekent dat mijn vader op 1e kerstdag niet bij ons kan komen eten, maar hem besmetten is wel het laatste wat we willen en mijn man is gewoon nog niet genoeg hersteld. Mijn vader vindt het jammer, maar staat volledig achter de beslissing. Ik vertelde hem dat ik een extra mooi cadeautje zou kopen en dat hij dat dan later krijgt als tante corona helemaal vertrokken is uit dit huis, waarop hij antwoordde dat een cadeautje helemaal niet hoeft, als iedereen maar weer goed hersteld!
Nou dat is lief, maar natuurlijk krijgt hij wel een cadeautje. Maar wat?
Ik ging maar eens het internet op om te zoeken naar een mooi cadeau en toen ik google vroeg om assistentie kwam ik na enig doorklikken op een advertentie op marktplaats. In deze advertentie werd een zebra te koop aangeboden. Ja echt waar een Zebra!
Dat is best een bijzonder cadeau toch? Een zebra? Op de foto ziet hij er erg lief uit en hij kan goed gezelschap zijn voor mijn vader. Achter in de tuin kan hij een stalletje maken en elke middag als paps uit wandelen gaat dan kan de zebra gezellig mee!
Er zitten een paar nadelen aan, allereerst de prijs, die is ver boven het budget en het beest woont in Duitsland, hoe krijg ik hem naar Amsterdam en dan hebben we het nog niet eens gehad over hoeveel kerstpapier je nodig hebt om hem in te pakken. Nee geen goed cadeau. Ik moet iets anders verzinnen.
Toch blijft die zebra maar in mijn hoofd zitten, want waarom bieden mensen een zebra te koop aan? Wie houdt er nu een zebra? Dat is best bijzonder toch?
Maar goed, mocht er een bloglezer zijn die nog op zoek is naar een zebra als cadeau, doe er je voordeel mee. Ik heb voor mijn paps inmiddels een mooi boek ontdekt over de geschiedenis van de Amsterdamse brandweer. Dat vindt hij vast leuker dan een zebra!
Het is zondagmorgen, buiten is het grijs en het waait een beetje. Op de schutting zit een zwartoranje poes van de buren het fort te bewaken. Een paar brutale pimpelmezen negeren haar en snoepen van de pinda's en de vetbollen.
Binnen is het warm, er is koffie en de radio staat aan. Het is vandaag mijn laatste quarantaine dag en ik mag morgen weer naar buiten mits ik geen klachten meer heb. Ik hoest nog een beetje dus ga ik morgen de deur nog niet uit. Dat hoeft ook niet want ik werk gewoon vanuit huis. En nu we weer in lockdown zitten is er ook helemaal geen noodzaak om er op uit te gaan. Hoewel de kerstkaarten nog naar de brievenbus moeten en er drie pakketjes naar de post moeten worden gebracht.
We zien het wel, een dagje meer of minder maakt ook niet uit. Het is jammer dat de kerstcadeautjes niet op tijd in Frankrijk aankomen, maar het is niet dat Arthur niets zal krijgen onder de boom dus dat heb ik maar even uit mijn hoofd gezet.
Het is een grillig virus, dat corona of Covid19! Ik heb het geluk gehad dat ik milde verkoudheidsklachten had en dat ik gewoon mijn werk kon doen en toch voelde mijn lijf anders dan anders. Afgelopen vrijdag had ik een terugvalletje en voelde het alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden en het is als of iemand de besturing van mijn lijf heeft overgenomen en de schakelaar op vertraging heeft gezet. Poeh wat kan een mens moe zijn!
Nu vind ik oprecht dat iedereen zelf moet weten of hij/zij zich wel/niet laat vaccineren en geloof ik ook niet dat mensen mijn adviezen ter harte zullen nemen, maar laat ik dit zeggen: Ik ben echt blij dat ik die vaccinaties heb gehad want hoe anders was het wellicht gelopen met ziek zijn. En dat geldt zeker voor mijn man. Die was er veel beroerder aan toe dan ik en afgelopen dinsdag leek het nog even flink slechter te gaan waardoor de huisarts nog moest komen, maar ook hij knapt inmiddels (na 14 dagen) weer wat op. Godzijdank!
Nu ben ik van oorsprong een echte huismus en dus is thuis zijn voor mij geen punt, maar het gekke is wel dat als je dus nergens naar toe kunt je voor gekke dingen komt te staan. De boodschappen worden hier al sinds jaar en dag door de Picnic bezorgd dus daar hadden we geen problemen mee, maar wel ging ik naar de bakker en de slager voor brood en vlees en kaas haal ik bij de kaasman. Nu kun je dat ook prima bestellen, maar dat betekent wel dat je goed moet plannen wat je nodig hebt de komende week. En dat zorgt soms voor gekke dingen, maar dat is dan ook wel weer grappig. Zo kunnen we vandaag geen zondags eitje bij het ontbijt nemen, want de eieren die ik nog heb zijn bestemd voor de hartige taart van vanavond. Een mens wordt wel weer even met zijn neus op de feiten gedrukt hoe goed we het hebben en dat is ook weer mooi. Ook al ben ik me daar altijd wel van bewust hoor.
En dan was er de kwestie kerstboom! Want ja die konden we ook niet zomaar even gaan kopen. Gelukkig wonen we in een dorp en heb ik de plaatselijke bloemenwinkel gebeld waar ik regelmatig kom en de situatie uitgelegd. Zij hadden kerstbomen in een pot en nadat ik aangegeven had hoe groot hij ongeveer mocht zijn waren ze bereid om een boom te bezorgen. De bloemenman zette hem voor de deur, belde aan, ging weer in zijn busje zitten, stak zijn duim op en reed weg. Ik zeulde het boompje naar binnen en betaalde direct het tikkie wat hij stuurde. Prima geregeld. Dat is het fijne van een dorp, je kent mekaar!
Alleen had ik een boom van max een meter gezegd in de gauwigheid en nu bleek hoe slecht ik ben met cijfers en afmetingen want dit bleek wel een heel klein boompje te zijn! Toen mijn man het ukje in de gang zag staan en in de lach schoot moest ik wel opbiechten dat ik dat niet handig had aangepakt. Maar ach we hebben een boompje! Al passen alleen de kleinste ballen erin en maar 1 snoer lichtjes!
Een ander ding is dat we alledrie door Corona (dochter is hier nog en ook zij werd niet gespaard) geen smaak en geen geur hebben! En dat is gek! Dat je dus helemaal niets proeft en ook niets ruikt! En een mens moet wel eten maar als je niks proeft dan moet je het van je mondgevoel hebben. Afgelopen week hadden we gevulde Portobello's met zoete aardappelfriet uit de oven. Het zag er superlekker uit, maar het was alsof je op rubber kauwde. Het enige wat ik nog kan thuisbrengen is peper en zout en een heel klein beetje zoet, maar alles heel vaag.
Mijn dochter betrapte me toen ik aan een fles bleekwater stond te snuiven. Ze vroeg zich al af of ik een bleekwaterjunkie ben, maar nee ik wilde even testen of ik echt niets rook. Normaal gesproken sla je stijl achterover van bleekwater, maar nu helemaal niks. Gek hoor. Enfin als dat een paar maanden aanhoudt dan kan ik van de zomer weer in bikini want zonder smaak en reuk eet je alleen als je je maag voelt knorren. Kijk en dat is nou weer fideel van tante corona, dat verlies aan kilo's.
Al met al hebben we niks te klagen en komen we de dagen wel door. Zeker op deze grauwe zondagmorgen met een ukje van een kerstboom die toch gezellig staat te wezen, koffie met een heel klein beetje smaak én met de Adrianadeken, want vanmorgen heb ik voor het eerst sinds de operatie aan mijn hand weer een toertje gehaakt. En dát is toch goed nieuws!
Terwijl half Nederland gister voor de buis naar Max en zijn raceauto zat te kijken togen dochter en ik naar de GGD. Hier in het dorp staat een bus van de GGD waar je je zonder afspraak kunt laten testen. Wij dachten dat er op dat moment vast geen rij zou staan en daar kregen wij gelijk in. Amper vijf minuten later gingen wij getest en wel weer netjes naar huis en in quarantaine.
Het laatste stukje van de race kregen wij nog net mee en alhoewel ik me er al helemaal bij neer had gelegd dat Max tweede zou worden kreeg hij het toch voor elkaar om meneer Hamilton te passeren en zo de titel binnen te halen. Ik ben niet echt een formule 1 fan, maar dit kampioenschap vind ik toch erg leuk en zeker toen ik vader Jos Verstappen met zijn zoon zag en later ons volkslied hoorde en de Nederlandse driekleur zag moest ik toch een traantje wegpinken.
Al met al was het een vredige zondagmiddag, buiten druilde het van de regen maar was de tuin vol met vogelbezoek wat leuk was. Verder helaas nog geen handwerk activiteiten, maar wel een goed boek met een plakje zelfgebakken bananenbrood (een mens moet wat in quarantaine met overrijpe bananen) dus prima te doen.
En toen werd het 10 uur s'avonds en was de uitslag binnen. Dochter negatief en ikke positief!! Het is toch wat? Het is best raar want ik voel me helemaal niet ziek, mijn hoofd heeft nog een restje verkoudheid en er is nog een restje hoest! Verder voel ik me helemaal prima. Alleen, ik moet wel eerlijk zijn, sinds gistermorgen heb ik geen smaak en geen reuk meer! Ik wist natuurlijk wel dat dit een coronadingetje is maar ik heb dat wel meer als ik verkouden ben.
Nou is dat helemaal geen ramp, want als je niks proeft dan hoef je ook niet te snoepen. Je eet alleen als je trek hebt en de smaak verzin ik er dan maar bij. Geeft niks!
Vanmorgen werd ik al gebeld door een aardige GGD jongen (hij klonk nog erg jong) en hij vertelde me dat ik zeker tot en met 19 december in quarantaine moet. En het goede nieuws is dat nu ik ook besmet ben dat ik gewoon weer in de buurt van mijn lief mag komen omdat we elkaar niet kunnen her besmetten. En zoenen en seks mag ook gewoon weer! Nou wij komen die quarantaine wel door hoor 😉
Maar goed ik ben natuurlijk altijd al een positief mens, maar nu dus een beetje extra!
PS: Zoon en Arthur zijn beiden na thuiskomst twee keer getest en zij waren allebei negatief.
