Sluiten en sloffen

Vanmorgen om 07.15 liep ik naar mijn ouderlijk huis. Terwijl ik het kruispunt overstak hoorde ik twee heren luidkeels ruzie maken. Twee stratenmakers die mot hadden over een touwtje wat blijkbaar niet recht lag. Aan mij heb je in zo'n geval niks want ik zie zulks niet en ik had ook geen zin om me er mee te bemoeien. Ik hou niet van ruzie. 

In het ouderlijk huis ging ik nog even op mijn "eigen plekje" op de bank zitten en nam in gedachten afscheid van wat altijd een fijn en liefdevol thuis was en waar het nu een rommel is en de ziel zonder zijn bewoners is verdwenen. Alle mooie herinneringen heb ik opgeborgen in mijn hoofd en hart. 

Om klokslag half acht reed er een vrachtwagentje voor waaruit drie potige heren klommen. De heren van "De Ontruimer" die vandaag het huis helemaal leeg gaan halen. Alle spullen die voor ons van waarde zijn hebben we de afgelopen weken weggehaald. Heel veel spullen hebben een nieuw leven gekregen. 

De neef van de buurman die binnenkort gaat trouwen werd heel blij met de wasmachine, de droger, de vaatwasser en de magnetron. De buurman zelf wilde het zonnescherm graag hebben en alle handdoeken zijn naar de dierenambulance Amsterdam gegaan, zij kunnen die heel goed gebruiken. 

De tegeltjes uit het toilet met de favoriete spreuken van mijn moeder hangen nu in het huis van mijn nichtje. Mijn neef kon in zijn nieuwe huis de koelkast en de vriezer goed gebruiken. Als ik binnenkort een taartje ga eten bij mijn dochter dan doe ik dat van een gebaksbordje van mijn moeder. De grote, eiken tafel waaraan we zo vaak samen met de hele familie hebben gezeten staat binnenkort in een andere vorm in het nieuwe huis van mijn zoon en zullen we aan die zelfde tafel weer nieuwe mooie herinneringen maken. Het leuke is dat mijn zoon dit nog met mijn vader besproken heeft en dat hij dat zelf ook een heel mooi idee vond. 

Aan het eind van de dag is het hele huis leeg en volgende week leveren we de sleutel in bij de woningbouwvereniging. Het is goed zo, we sluiten een hoofdstuk! 

En toch is het een beetje weemoedige dag. Dat is logisch, maar het komt ook omdat we deze week op mijn werk bericht kregen dat een nog jonge collega gestorven is. Dat hakt er best in, zeker bij zijn team en zo stond ik gistermorgen een herdenkingsplekje in te richten op het kantoor waar hij werkzaam was, dronk ik een kop koffie met zijn collega's en haalden we mooie herinneringen aan hem op. 

Is er nog wel eens wat leuks? Jazeker zijn er leuke dingen. Bijvoorbeeld dat mijn leidinggevende met zwangerschapsverlof is gegaan en dat wij als team hadden besloten om haar uit te zwaaien met een mand vol leuke dingen. Voor mijn bijdrage aan de mand  breide ik een paar slofjes. Ik had nog een mooi bolletje witte babywol en het is altijd een leuk werkje om dat te breien. Samen met een handcrème maakte ik er een gezellig pakketje van. 

PS, toen ik terug naar huis liep waren de stratenmakers klaar met ruzie maken en lag het stukje straat er strak in! 

Snelle Minestronesoep! (Recept van de maand).

Het is alweer de laatste editie van het recept van de maand. Bedacht door Elizabeth en ik wilde daar toch ook nog even een recept aan toevoegen. Maar wat? Nu ik vaak alleen voor mezelf moet koken heb ik daar niet zoveel plezier meer in als dat ik voor mijn gezin of voor familie en vrienden kook. Gelukkig heb ik regelmatig eters over de vloer en sta ik dan wel met plezier in de keuken, maar voor mezelf vind ik het vaak de moeite niet waard. 

En dat is natuurlijk stom, want mijn lijf verdient ook lekker én gezond eten. Daarom heb ik een paar gerechten verzameld die ik dan in het weekend maak en dan in porties invries. Als ik dan na een lange werkdag thuiskom hoef ik geen uren meer in de keuken te staan. Het is dan wel handig als je zo'n bakje dan van te voren uit de vriezer hebt gehaald, maar ook daar heb ik wat op gevonden en eindelijk de handleiding van de magnetron eens goed bekeken hoe de ontdooistand nu eigenlijk werkt. 

Soms is het wel puzzelen om niet teveel in te slaan, want je wil niet elke dag hetzelfde eten en je wil ook geen groentes weggooien. Een stronk broccoli of een pakket snijboontjes is al snel te veel als ik het laat bezorgen door de Picnic. Op de markt is dat beter af te meten, maar ik word er ook steeds beter in om met dezelfde groente twee keer een ander gerecht te maken. Bijvoorbeeld de ene dag gekookte snijboontjes met een aardappeltje en een balletje gehakt (die ballen maak ik ook van te voren en vries ze apart met de jus in) en de andere dag een roerbakje van snijboontjes en andere restjes, wat kip en rijst. 

Soep is ook zo'n fijn gerecht om al je restjes in te verwerken en dat maak ik dus ook regelmatig. Een favoriet is op dit moment minestronesoep. Daarvoor gebruik ik:

• Een pakje gezeefde tomaten of een blik tomatenblokjes
• 750 ml water
• Twee groente bouillonblokjes
• Een zak boerensoepgroenten (of alle restjes groente van de afgelopen week en een gesnipperd uitje)
• Een klein pakje of blikje witte bonen, uitgelekt
• Wat takjes peterselie en/of basilicum
• Een handje volkoren pasta naar keuze

Doe de tomaten, het water en de bouillonblokjes in een pan en breng aan de kook. Roer goed door tot de bouillonblokjes zijn opgelost. Doe de groente, de boontjes en de pasta erbij en laat alles ongeveer 15 minuten doorkoken. Breng op smaak met peper, misschien nog wat zout en de verse peterselie en/of basilicum. 

Als ik het wat luxer wil hebben dan doe ik er wel eens gevulde pasta in, zoals tortellini. En als ik nog een potje pesto open heb staan dan is een schepje door de soep ook erg lekker. 

Een afbakbroodje of een boterham, met pesto, tapenade of wat (kruidenboter) is ook heerlijk. Wat over is is makkelijk in te vriezen, maar ook is zo'n kop soep heerlijk bij de lunch de volgende dag. 

Dit was dus mijn laatste bijdrage aan het Recept van de Maand. Dank je wel Elizabeth voor het leuke idee. Ik heb veel recepten voorbij zien komen, een aantal er van gemaakt en ook wat combinaties gemaakt en een heleboel inspiratie opgedaan! 

Dobberen en mijmeren

In januari dacht ik na over hoe ik mijn vakantie(s) in ging vullen dit jaar, want ik heb bij mijn huidige werkgever heel veel vakantiedagen. Zou het me dit jaar lukken om alleen op vakantie te kunnen gaan? En wat zou ik dan willen? 

Het antwoord op die vraag was eigenlijk heel simpel. Zon, Zee, Zonnebedje, Zwembad, Parasol én mijn Ereader vol met boeken. Nu heb je dat in Nederland natuurlijk ook allemaal, maar vaak niet tegelijk en daarom was een buitenlandse vakantie de meest logische optie. 

Doodeng vond ik dat want ik was nog nooit alleen met vakantie geweest, hoe zou ik dat vinden. Zou het niet te eenzaam zijn vroeg mijn bange ik zich af? Mijn dappere ik zei, wat heb je te verliezen? Thuis mis je je lief ook en heb je je verdrietmomenten en dat zal op Malta niet anders zijn. Als je altijd maar met je dikke kont op de bank blijft hangen, dan kom je dus nooit ergens meer. Wil je dat? In een vlaag van dapperheid boekte ik een kleine vakantie van 6 dagen op Malta voor begin juni. Dochter beloofde op Tim te komen passen. 

En dus stapte ik vorige week zondag in het vliegtuig en ging ik met mijn koffertje en een goed gevulde Ereader in mijn tas naar Malta. Het lijf en het hoofd waren moe van alle emoties en indrukken van de afgelopen weken en van het zorgen voor en om in de afgelopen maanden. Het was maar goed dat ik in januari niet wist hoe goed het eigenlijk was gepland. Even een beetje uitrusten. 

Ik had mezelf getrakteerd op een goed hotel met een all inclusive arrangement zodat ik s'avonds niet in mijn uppie een restaurant op hoefde te zoeken om een tafeltje voor 1 persoon te vragen, maar gewoon het hotelrestaurant in kon lopen om met mijn bordje langs het buffet te gaan om wat lekkers uit te zoeken. 

Het was er allemaal. De zon scheen uitbundig, de zee liet afwisselend haar golven zachtjes tegen de rotsen klotsen en soms als ze er zin in had dan maakte ze samen met de wind hoge fonteinen van golven die in fijne druppeltjes over me uitspatten als ik over de reling van de beachclub hing om die golven te aanschouwen. Het zwembad in de beachclub was er en de zonnebedjes met een gigantische parasol die de badmeester van dienst elke morgen voor me uitklapte. 

Grote, zachte badlakens die ik van het hotel kreeg, zoveel ik wilde, om op het zonnebedje te leggen en de ijskoude mineraalwatertjes met een schijfje citroen die ik, zoveel als ik maar wilde, kon halen bij de leuke barmevrouw.  En natuurlijk de Ereader vol met boeken. Wat een vakantiegevoel kreeg ik daarvan. 

Ik heb geluierd en naar de golven gekeken en geluisterd. Naar de mensen gekeken in de beachclub. Een grote groep Engelse mannen met roodverbrande ruggen die om 11 uur s'ochtends al zo dronken waren dat ze van hun stoelen vielen. Ik had uitzicht op een dronken Engelse jongeman met een zwarte string en blote, roodverbrande billen die op elke bil een getatoeëerde tekst had staan wat ik niet kon (en ook niet wilde) lezen. 

Ik zag oudere echtparen die elkaar liefdevol met zonnebrandcreme insmeerden en genoten van de zon en elkaars gezelschap. En ik werd er niet eens verdrietig van omdat ik niet meer samen oud kan worden met mijn lief, maar dankbaar was omdat ik zeker wist dat als we dat wel hadden mogen doen, ook wij elkaars rug liefdevol hadden ingesmeerd met zonnebrandcreme. 

Ik zwom elke dag in het blauwe zwembad, dobberde en mijmerde daar in dat water over de afgelopen weken, het waken, het sterven en het mooie afscheid wat we mijn vader gaven. Ik dacht aan de goede vriend die drie dagen na het overlijden van mijn vader zo plotseling stierf en pas veertig jaar oud was. Aan het verdriet wat in de aula rondging tijdens de condoleance. Dezelfde aula waar ik twee dagen daarvoor voorgoed afscheid nam van mijn vader en nu afscheid nam van hem en wat zo niet te bevatten is. 

Er kwam rust in mijn hoofd en in mijn lijf en toen kon de Ereader niet alleen open, maar kon ik me ook weer concentreren op een nieuw boek. Iets wat de afgelopen jaren best lastig was en ik eigenlijk vooral oude boeken herlas, want die kende ik al en was het niet zo erg als mijn gedachten afdwaalden. 

Onder die parasol, of in de lounge van het hotel of in mijn bed las en las ik. Wel drie boeken heb ik uitgelezen. 

1. Soedah, laat maar geschreven door Maddy Stolk. Een intrigerend verhaal over een Indische familiegeschiedenis. 
2. Heeft iemand Charlotte Salter gezien? Geschreven door Nicci French. Een psychologische thriller over de verdwijning van een moeder en het effect dat dat jaren later nog op haar gezin heeft. 
3. Naar zachtheid en een warm omhelzen, van Adriaan van Dis. Over zijn tijd dat hij als jongen bij zijn grootvader en ommie logeerde. 

Alle drie stuk voor stuk prachtige boeken. Nummer 1 en 3 stonden al heel lang klaar op mijn reader maar het lukte niet om mijn aandacht er bij te houden en nummer 2 downloadde ik vlak voor vertrek op mijn Ereader via mijn kobo-plus abonnement. 

Nu ben ik weer thuis bij Tim die het fijn heeft gehad bij dochter. Het was fijn om hem en mijn gezin weer te zien. Het hoofd is weer wat leger en kan ik me nu opmaken om samen met mijn broer en zus het ouderlijk huis definitief te ontmantelen. 

Al dobberend en mijmerend in dat blauwe water met die ruisende zee op de achtergrond leerde ik dat ik ook alleen mag genieten (het verdrieten loopt er gewoon naast). Dat een mens altijd meer kan dan zij denkt. Dat het leven ineens echt zomaar klaar kan zijn en dat morgen niet vanzelfsprekend is.  Én dat je alle lichtpuntjes díe er zijn, samen moet binden en dat je dan een mooie toef licht krijgt die je verder helpt om uit de duisternis weg te blijven. 

En toen.....

En toen kwam op eerste Pinksterdag toch dat gevreesde telefoontje. Het gaat slecht met uw vader het is verstandig om te komen. En daar stonden we allemaal om zijn bed waar hij rechtop, erg benauwd zat te zijn, maar toch heel helder was en ons allemaal stuk voor stuk bij naam noemde en afscheid van ons nam. 

Al kon hij het toch niet meteen loslaten en vertrok hij uiteindelijk dinsdag aan het eind van de middag. Drie dagen hebben we afwisselend aan zijn bed gezeten en stonden we allemaal om hem heen toen hij definitief het leven verliet. Hartverscheurend, verdrietig en tegelijkertijd heel mooi. 

Inmiddels zijn we drie dagen verder en is de uitvaart geregeld en heb ik hem samen met mijn dochter en twee fantastische oud-collega's verzorgd en hebben we - weer met elkaar - de kist gesloten. 

Het is goed zo. Bijna 87 en lichamelijk was hij helemaal op en hij wilde al heel veel langer niet meer leven, maar verdrietig is het wel. Met het verlies van onze vader is er een hele generatie weg. 

Een week of wat geleden zat ik naast hem te haken aan het dekentje voor hem. Is hij af als ik naar mijn definitieve plek ga, vroeg hij me? Ik zal mijn best doen beloofde ik, maar hij wilde hem nog wat langer hebben. Lekker warm voor over mijn benen. Gisterochtend haakte ik de laatste toeren en is het uiteindelijk een deken geworden van 7 blokken in plaats van 9 blokken. Hij ligt nu onder zijn beloofde dekentje. Lekker "warm" over zijn benen. 

Het begin, van het eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

RvdM: Asperges

Toen ik eind jaren 80 ging samenwonen met mijn lief stortte ik me op het koken. Hij kon het al erg goed, maar ik bleek het ook leuk te vinden. Niet dat ik thuis niet heb leren koken, dat zeker wel, maar dat was de gewone Hollandse pot. Aardappelen, groenten en een klein stukje vlees. 

Die Hollandse pot was best lekker, maar ik wilde anders eten, meer buitenlandse pot en probeerde dus wel eens wat uit. Asperges had ik ooit eens in een restaurant gegeten en dat was me toch lekker. Ik had iets gehoord over ham, ei en een saus erbij, maar dat was het wel zo'n beetje. Internet was er nog niet, maar gelukkig was er de Allerhande én ik had de groenteman op de Nieuwmarkt in hartje Amsterdam, waar wij toen vlak bij woonden. 

Die groenteman bestond uit twee groentemannen. Broers! Allebei al dik in de zestig, op klompen en met een blauwe kiel en grijze pet op. Ras Amsterdammers met een dito accent. De winkel bestond uit stellingen tegen de muur met kratten met groenten en aardappelen, in het midden hing een grote weegschaal aan het plafond en op de uitgesleten vloer stond tegen de muur een gammel kastje met een ouderwetse kassa. Als je met groot geld betaalde, dan kreeg je de briefjes wisselgeld niet uit de kassalade maar uit de zak van de blauwe kiel! 

Die groentemannen verkochten in het seizoen ook asperges en toen ik vroeg hoe ik die dingen nu klaar moest maken kreeg ik een hele verhandeling in plat Amsterdams. Kijk, je pakt hem bij zijn koppie en je schilt hem met een kaasschaaf helemaal rond en dan twee keer anders vreet je vellen. Ja, met een kaasschaaf want dat is veel beter dan die ondingen van dunschillers! Je brengt ze an de kook, met een klontje roomboter en een snufje zout en na 10 minuten draai je het gas uit en dan laat je ze nog effe staan in het hete water en dan afgieten en opdienen. 

Ik volgde het advies maar op en de aspergers waren heerlijk. Van sauzen maken had ik helemaal nog geen verstand dus ik knutselde daar een soort van eisalade bij. Hard gekookte eieren met snippers ham en wat mayonaise en een klein beetje kerrie en wat zout en peper. We hebben gesmuld samen en zo hebben we jarenlang op deze manier asperges gegeten. Mijn lief vond dat nog altijd lekker. 

Jaren later, we waren inmiddels verhuisd en de groentemannen waren gestopt met hun winkel, kwam ik erachter dat mijn versie bij lange na het oorspronkelijke recept niet haalde. En toen begon ik diverse varianten uit te proberen. 

Asperges zijn duur, maar ik haal ze tegenwoordig bij de groentekraam op het ieniemienie marktje op zaterdag hier in het dorp. Die hebben ze in verschillende prijsklasses. 

Een van de fijnste recepten is die met gerookte zalm, een gepocheerd ei en een basilicumsaus! Dit is een heerlijk recept en super simpel. 

Je kookt de asperges als boven omschreven. Ondertussen pocheer je per persoon 1 ei. Als je dat lastig vindt kun je er ook gewoon een zachtgekookt eitje bij doen. De saus maak je van 250 gram (voor 4 personen ongeveer) Griekse yoghurt, 5% vet. Die roer je los met wat kookvocht van de asperges tot je een saus krijgt naar gewenste dikte. Tot slot snipper je er wat verse basilicumblaadjes doorheen en brengt hem op smaak met peper en wat zout. De saus warm je verder niet op.

Giet de asperges af en verdeel deze over de borden, schik de plakken gerookte zalm er naast. Leg het gepocheerde/gekookte eitje op de voeten van de asperges en schenk wat saus over de asperges. Je kunt er nog wat gebakken krieltjes bij geven, maar stokbrood is ook heerlijk. Als je van een wijntje houdt dan is een glas witte Verdejo heerlijk. 

Wil je een etentje geven dan kun je nog een doperwtensoepje vooraf doen. Neem een zak diepvriesdoperwtjes en kook die in een liter groentebouillon gaar. Voeg er een gesneden prei of ui aan toe en als het gaar is pureer je het in de blender of met een staafmixer met wat verse peterselie en breng op smaak met peper en misschien nog wat zout. Een scheutje kook- of slagroom erdoor en je hebt een feestelijk voorgerecht. 

Als toetje haal ik bij zo'n aspergemaaltijd bij diezelfde groentekraam altijd verse aardbeien. Met slagroom of een bolletje ijs of gewoon alleen maar aardbeien. 

Eet smakelijk! 

Ik ben benieuwd welk recept Elizabeth en de anderen hebben! 

Foto: Arnaud Vos Groente en Fruit

Senang met Sering!

Het ene jaar is het andere jaar niet, maar dit jaar zit mijn Sering zo vol met bloemen dat sommige takken een beetje doorhangen, zo zwaar zijn ze. Het is altijd weer genieten van die bloemenpracht en de zoete, zalige geur die de boom zachtjes laat dansen door de tuin. 

Het liefste zou ik nu een stoel onder die boom zetten en de hele dag zitten snuiven als een parfumeur die een geur tot zich neemt. Helaas gaat dat niet want ik zit te wachten op mijn nieuwe wasmachine en moet de bel dus in de gaten houden. 

Vorige week overleed de oude machine geheel plotseling. De avond ervoor had ik de was van mijn vader erin gedaan en hem aangezet met uitgestelde tijd zodat ik de volgende morgen voor ik de deur uit moest de was aan de lijn kon hangen. Toen ik de volgende morgen beneden kwam was zijn schermpje donker en zat de deur muurvast. 

Natuurlijk eerst van alles gecheckt en geprobeerd en uiteindelijk toch maar in de gezinsapp het trieste nieuws medegedeeld. Ik kom wel even langs, zei zoon en haalde de boel uit elkaar en kon het defect vaststellen. Hij heeft het me nog laten zien en ruiken, want er was iets doorgebrand in een printplaat. Er was niets meer aan te doen. Met flink wat spierkracht heeft hij het deurtje opengekregen zodat de nog vieze was er weer uit kon. 

Na wat vergelijkend warenonderzoek heb ik bij de witgoedhandel in het dorp een nieuwe gekocht en die komen ze vanmiddag brengen en installeren. Eerst moet de droger er af en dan de oude machine afgevoerd, de nieuwe op zijn plek en de droger er weer op. Gelukkig doen ze dat allemaal, hebben de heren van de winkel beloofd, want zelf krijg ik dat niet voorelkaar. Zulke spierballen heb ik niet en zoon wilde helpen maar zit dit weekend voor zijn werk in het buitenland. 

Ondertussen durf ik het tijdens het wachten dus niet aan om in de tuin aan de sering te gaan zitten ruiken en andere klusjes te doen. Zul je net zien dat ik de bel niet hoor en dan keren ze weer om met mijn wasmachine. Dat moeten we niet hebben. Ik wil nu eindelijk weer eens een schone onderbroek aan. 😂 (grapje). Die heb ik gewoon, want ik kon wassen bij mijn dochter en mijn broer en zus hebben zich liefdevol over de was van mijn ontfermd. 

Gelukkig kan ik binnen ook genieten van de sering en zeker als de achterdeur openstaat, zodat Tim naar believe naar buiten en naar binnen kan, want dan zweeft de seringengeur zo de kamer in. Heerlijk. 

Het is nu zo mooi buiten met die boom en alle andere voorjaarsbloeiers. Gek genoeg heb ik dit jaar geen enkele tulp in de tuin en dat terwijl ik er van het najaar toch ruim 50 de grond had ingestopt. Heel jammer want mijn border is prachtig groen met wat rose van het gebroken hartje en wat blauw van de akelei, maar niet zo fleurig als andere jaren. Iemand heeft ondergronds een feestmaal gehad aan die tulpenbollen of ze waren ziek en zijn daardoor niet opgekomen. Helaas pindakaas. 

Ondertussen groeien de zelfgekweekte stamboomtomaten als kool en die ben ik steeds een beetje aan het afharden door ze overdag buiten te zetten en ik hoop ze volgend weekend dan in de moestuinbak te zetten. Daarvoor moet ik dus eerst nog aarde halen want dat is op. 

Genoeg te doen dus in de tuin behalve genieten van de geur van seringen. Als ze nu even opschieten met die wasmachine brengen, dan kunnen de lakens er meteen in en kunnen die drogen bij de seringenboom zodat ik vannacht of morgennacht kan slapen onder mijn eigen seringengeur. 

Foto van vroeger

Afgelopen week was de koninklijke top 500 op NPO Radio 2 en daarin kwam het liedje "Foto van Vroeger" van Rob de Nijs voorbij. Ik had het al een hele tijd niet gehoord, maar de tekst boorde zich in mijn ziel en blijft maar rondzingen in mijn hoofd. 

En dat is ook niet zo gek, want het markeert precies de situatie waarin ik me nu bevind. Mijn vader is aan het laatste eindje van zijn leven bezig met veel downs en af en toe een up. Het kaarsje brandt langzaam op, maar het kan ook maar zo zijn dat het vlammetje plotseling uitwaait. Het is zeker dat hij niet meer naar huis kan en er komt een definitieve plek voor hem in een verzorgingshuis bij ons in het dorp. Hij staat daar boven aan de lijst en het is een gek idee dat er eerst iemand dood moet gaan voor hij daar terecht kan. 

Aan de ene kant hoop je dat er snel plek is voor hem, want hij wil daar nog graag naar toe omdat hij het gevoel heeft dat hij dan dichter bij ons, zijn kinderen is, en aan de andere kant weet je dat op het moment dat het bericht komt dat een andere familie dan veel verdriet heeft. Dat is een dubbel gevoel. 

Ondertussen hebben we (mijn broer, zus en ik) de eerste stap gezet om het ouderlijk huis leeg te maken en zijn we afgelopen week begonnen met de zolderverdieping. Daar stond ik in mijn oude zolderkamer met niet alleen letterlijk foto's van vroeger in mijn handen, maar ook in mijn hoofd. Want daar op die zolderkamer droomde ik over het ontmoeten van mijn prins op het witte paard en toen dat gebeurde, al was het een prins in een groene volkswagen polo, droomde ik over een lang leven samen vol liefde en geluk. 

Die dromen kwamen allemaal uit en terwijl ik daar over aan het mijmeren was in mijn hoofd trok mijn broer een aantal dozen achter de deurtjes op zolder vandaan en uit een van die dozen kwam mijn trouwjurk! Ik wist dat hij daar ergens lag, maar had er geen rekening mee gehouden dat ik hem zou tegenkomen. Mijn hoofd vulde zich met nog meer foto's van vroeger, van die stralende dag in mei, nu bijna 32 jaar geleden waar ik het jawoord gaf aan mijn prins. Die dag waar we zo stralend gelukkig waren en zoveel van elkaar hielden en dat altijd bleven doen (en ik nog doe) totdat ik voorgoed afscheid moest nemen van mijn prins. En daar op die zolder liepen heden en verleden dwars door elkaar heen. 

We zijn er nog lang niet in dat huis, er moet nog veel gebeuren. De grote boekenkast moet nog worden doorgelopen. Bij een vluchtige beschouwing zag ik al dat er vele boekenvrienden van vroeger tussenstaan. Heel veel oude boeken zijn er, nog van mijn opa en omdat ik de lezer ben van de familie, mag ik daar doorheen en gek genoeg kijk ik er naar uit om die pareltjes van vroeger weer te lezen. 

Dozen vol dia's zijn er nog en dozen vol foto's waarvan ik veel mensen die daar opstaan niet eens ken. Kortom voorlopig lopen al die foto's van vroeger nog wel even door mijn hoofd. Ik denk dat iedereen die een ouderlijk huis moet opruimen daar mee geconfronteerd wordt en dat mooie herinneringen met zich mee kan brengen. En dat is wat dit liedje van Rob de Nijs zo goed beschrijft. Er zijn zoveel fijne herinneringen aan een liefdevolle en fijne jeugd. "Mijn moeder was thuis, dus wat kon me gebeuren", zingt Rob en zo was het precies. 

Het was altijd een fijn thuis om naar terug te keren, ook later toen ik al uit huis was en ook voor mijn man en kinderen. Dat huis verdient dan ook een liefdevolle ontmanteling en dat gaan we dus ook doen. Ik hoop dan ook dat het ons gegeven is om nog samen met mijn vader die foto's van vroeger te bekijken en mooie herinneringen op te halen. In de hoop het laatste stukje op zijn pad mee te mogen wandelen en het hem zo comfortabel mogelijk te maken. 

 

42 jaar geleden in mijn nieuwe zolderkamer!