Fiep en Fröbelen

In juni stond er een artikel in Het Parool over een tentoonstelling in het Rijksmuseum van het werk van Fiep Westendorp. Fiep is vooral bekend door de illustraties die ze heeft gemaakt voor de boeken van Annie MG Schmidt, maar voor dat ze dat deed werkte ze o.a. bij Het Parool als illustrator. Het was een interessant artikel en ik nam me voor om naar die tentoonstelling te gaan. 

Zoals dat vaak gaat met goede voornemens raken die in de vergetelheid, maar nu ik vakantie heb leek het me een goed plan om mijn voornemen alsnog uit te voeren. Ik reserveerde een tijdslot en dat was maar goed ook, want als ik dat niet had gedaan dan had ik Fiep waarschijnlijk aan me voorbij laten gaan want de regen kwam met bakken uit de lucht. 

Omdat de tentoonstelling maar tot en met zondag 13 september a.s. te zien is trotseerde ik de weergoden, stapte vanmorgen in de metro en meldde me in het geboekte tijdslot in het Rijksmuseum bij Fiep. Dat hadden meerdere mensen gedaan want het was er loei druk. In een lange rij schuifelden we - als was het een begrafenisstoet - langs de tekeningen. Gelukkig hadden de gesprekken rondom mij niets van een begrafenisstemming er werd volop gelachen en gekakeld. Achter mij stonden twee dames, in bij elkaar passende pastelkleuren gekleed, elk streepje op een tekening te bespreken alsof ze erbij waren geweest toen Fiep ze had getekend. Dat was grappig om te horen. 

Wat minder grappig was dat er dames in de rij voor mij het nodig vonden om van elke tekening een foto te maken, de rij schoot dus niet erg op. Ik vond het vooral leuk om eerder werk van haar te zien die ze voor omslagen van boeken heeft gemaakt, of tekeningen voor de krant of zoals bovenstaande affiche. Die tekeningen voor de krant werden gemaakt voor de vrouwenpagina van Het Parool en zo zette ze, op een humoristische wijze, het feminisme op de kaart. Erg leuk. 

Na de tentoonstelling ging ik nog even langs de Nachtwacht, deze wordt op dit moment gerestaureerd en dat kun je als bezoeker helemaal volgen. Sommige mensen stonden zowat met hun neus tegen het glas waarachter dit gebeurde en met Fiep nog in gedachten zag ik voor me hoe zij dat weer had gegeven, al die puntige neuzen tegen dat glas. 

Ik ging nog even een broodje eten in de stad en deed tussen de hoosbuien door nog wat boodschappen en ging op huis aan. Toen ik in de metro zat brak de zon door, maar thuis kwam Tim me enthousiast begroeten, trok ik droge kleding aan en ging weer aan de fröbel. Dat heb ik deze week met veel plezier gedaan. Voordeel van vakantie en slecht weer is dat je je daar heerlijk aan kunt overgeven. 

Op X vroeg een dame kaartjes voor haar verjaardag en dat gaf mij de gelegenheid om daar mee aan de slag te gaan. Ze houdt van eten, natuur, aarde- en pasteltinten en daar is uiteindelijk deze kaart uitgekomen. Ik hoop dat ze hem een beetje op tijd krijgt. 

Nog 10 dagen vakantie resten mij en als het nog een beetje lekker weer wordt ga ik nog wel wat buiten activiteiten ondernemen, maar als dat niet zo is dan ga ik nog heerlijk fröbelen. Ik wil nog twee kinderkaarten maken. Voor een nichtje die 8 jaar wordt en voor een neefje dat 2 wordt. 

En ik ga natuurlijk mijn nieuwe boek over Fiep lezen! Daar heb ik mezelf op getrakteerd in de museumshop. 

PS: Blogger doet gek want sinds twee dagen wordt mijn leeslijst niet aangevuld met jullie nieuwe blogs en moet ik jullie allemaal apart opzoeken. Bijzonder weer. 

Kreeften en Brieven

Kreeften en brieven is zo op het eerste gezicht een rare combinatie. Je kunt er je fantasie op loslaten en allerlei gekke combinaties bedenken (ik zou hier moeiteloos een verhaal over kunnen verzinnen voor de kleinzonen) maar het is eigenlijk heel simpel. 

Het gaat namelijk over twee boeken die ik onlangs las. Het eerste boek was De Kreeftenvrouwen van Beatrix Gerstberger. Op zoek naar een nieuw, mooi boek speurde ik de websites van diverse grote boekenwinkels af en stuitte op dit boek. De beschrijving sprak me aan en de volgende gang was dan ook naar bolpuntkom om te kijken of dit boek ook onder het abonnement van kobo plus viel. Dat viel het en dus zette ik het op mijn ereader en al snel zat ik helemaal in het verhaal. In één weekend had ik het uit en wat was het heerlijk om me weer zomaar aan het lezen over te kunnen geven. 

Gisteren begon mijn vakantie. Nu heb ik wel vakantie, maar ik ga niet met vakantie en toch wilde ik wel een beetje vakantiegevoel hebben. Daarom kocht ik een entreebewijs bij Spa Weesp, dat is hier maar een kwartiertje vandaan en ligt prachtig in de natuur. Ze hebben er een prachtig buiten zwembad en daaraan was het gisteren goed toeven op een ligbedje op het gras met een heerlijk zonnetje. 

Ook dan vind ik het heerlijk om te lezen en ging op zoek naar een nieuw boek. Van een collega had ik enthousiaste verhalen gehoord over "De brievenbezorgster van Puglia" van de schrijfster Francesca Giannone en ook dat boek viel onder mijn kobo plus abonnement. Ik startte gisterochtend rond 11.30 uur en aan het eind van de dag had ik het uit. De eerlijkheid gebied me om te vertellen dat ik wél gebruik heb gemaakt van het zwembad, maar geen sauna van binnen gezien heb. Het was een heerlijke dag. Echt vakantie. 

Vandaag was het heel ander weer en ook vandaag heb ik gelezen, maar in een heel ander genre. Vandaag bestond het repertoire uit Dikkie Dik, het voertuigenboek en het eerste kijk- en leesboek van Richard Scarry. Dat laatste boek is al 30 jaar oud en nu weer helemaal favoriet bij Laurens. Op dinsdag gaat hij niet naar de peuterspeelzaal en kwam hij vandaag gezellig een dagje bij mij. 

En morgen, morgen ga ik weer op zoek naar een ander fijn boek!

Gang, gang ze........

Het is zondagochtend en de regen komt met bakken uit de lucht. Een zegen voor de natuur en dus ook voor mijn tuin, waar de herfstanemonen, die al weken stonden te kwijnen, nu staan te genieten van deze langdurige douche. 

Een uitgelezen morgen dus om rustig op te starten en een beetje aan de hobby te gaan. Daar was ik de afgelopen week al mee begonnen, want vorige week namen we afscheid van een lieve collega die haar geluk elders gaat beproeven en wij wilden haar niet met legen handen laten vertrekken. Aan mij was de eer gegund om een afscheidsboek te maken. 

Iedereen die dat wilde kon een stukje aanleveren en al die stukjes heb ik in een boek geplakt samen met de foto's die er van haar waren. Het was een leuk karweitje en om de boel wat op te luisteren had ik mijn stansmachine en de snijmallen te voorschijn gehaald en dat smaakte naar meer. 

Natuurlijk is er altijd wel een reden om een kaartje te maken, maar nu had ik een hele goede reden want afgelopen vrijdag was onze dochter jarig. Nu vierde zij dat in Griekenland waar ze met twee vriendinnen op vakantie is, dus had haar kaart niet zo'n haast. Die krijgt ze als ze terug is. 

De kaart die wél op tijd klaar moest zijn was de kaart voor Laurens! Gisteren vierden wij namelijk zijn derde verjaardag en de jarige had heel goed door dat hij het feestvarken was. Te pas en te onpas hief hij dan ook Lang zal ze leven aan. Al zingt hij dat nog als gang gang ze leven en dat is ontzettend schattig om te horen. 

De kaart vond hij mooi en vooral de wiebeloogjes vielen in de smaak. Deze kwam ik toevallig tegen bij de @ction toen ik daar voor andere zaken was, maar natuurlijk had hij meer aandacht voor het echte cadeau. Een graafmachine van playmobil. Hij is helemaal gek van alles op wielen en speelt hier nu vooral met de playmobil. Het hele kleine spul hou ik nog een beetje weg van hem, maar hij speelt leuk met de auto's en de poppetjes. Thuis heeft hij dus ook beslag gelegd op de playmobil van zijn broer. De graafmachine viel gelukkig ook in de smaak en zijn moeder werd direct aan het werk gezet om hem in elkaar te zetten. Het was een gezellig feest en de jarige ging moe maar tevreden naar bed. 

Vanmorgen heb ik de kaart voor dochter afgemaakt. Toen ik dit voorjaar begon met kaarten maken had ze gezegd dat ze een zelfgemaakte kaart voor haar verjaardag wilde krijgen en er moest een poes op staan. Dus is het een kaart geworden met poezen. Natuurlijk zijn het grijze poezen geworden, de kleur van haar grote vriend Tim. 

Na een lekkere knutselochtend ga ik nu de boel opruimen en het huis schoonmaken want morgen is er weer een nieuwe werkweek. De laatste werkweek voor de vakantie en in die vakantie is vast ruimte om opnieuw aan de knutsel te gaan. 

Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee! 

Komkommertijd

Hoogzomer en dan is het altijd een beetje komkommertijd. In kranten lees je dan soms ook berichten waarvan je denkt, is dit nu nieuws?

En zo verging het hier op mijn blog ook de laatste weken. Weinig te melden en ook weinig inspiratie. Het eerste weekend van juli was ik druk met de kleinzonen, ik had ze op de laatste dag voor de vakantie van school gehaald en ze bleven het hele weekend. Dat was erg gezellig. Vanuit school reden we naar de ijssalon, of zoals Laurens het noemde, de ijsjeswinkel. We zaten daar koud aan ons bolletje ijs toen er een brandweerploeg binnenstapte die alle kinderen, die daar zaten, voorzagen van een sticker. 

Laurens was helemaal in zijn nopjes, zoveel brandweer constateerde hij met een stralend snoetje. Hij is helemaal in de brandweerfase en dat is natuurlijk niet zo gek met een overgrootvader die bij de brandweer was. Deze mannen waren toevallig oud-collega's van mijn vader en we raakten aan de praat. Het was leuk om te horen dat ze nog steeds aan hem denken, ze hebben het plekje waar hij altijd zat opgeluisterd met een naamplaatje en we werden dan ook uitgenodigd om een bezoek aan de kazerne te brengen om dat te bekijken. Dat gaan we zeker doen. 

Die zaterdag ging ik met de jongens naar Almere. We gingen picknicken bij landgoed De Kemphaan, op een of andere manier vinden ze dat geweldig, broodjes en drinken mee en een leuk plekje zoeken om het op te eten.  Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Almere Jungle. Dat is een leuke activiteit en nog heel betaalbaar. Mocht je er in de buurt zijn en nog op zoek zijn naar een leuk uitje kunnen de jongens en ik dit van harte aanbevelen. Er is ook een leuke speeltuin waar ze zich na het bezoek aan de dieren heel erg hebben vermaakt. 

De heren zitten nu in Frankrijk en ik zie ze pas weer half augustus, maar ze bellen regelmatig en ze genieten van het samenzijn met hun andere grootouders. Hoe heerlijk is dat. 

Afgelopen week was ook de dag dat Tim al drie jaar mijn huisgenoot is, alhoewel, inmiddels ben ik het personeel geworden en is hij de hoofdbewoner. We moesten naar de dierenarts voor de jaarlijkse check, daar heeft hij een hekel aan maar is kerngezond verklaard en dat is fijn om te horen.

Naast werken, het huishouden, vrijwilligerswerk en de tuin bijhouden gebeurt er dus niet zoveel, hoewel ik me absoluut niet verveel. De dagen vliegen voorbij maar het was te warm om te breien en dat ligt dus stil. Al zou het vandaag een goede dag zijn omdat weer op te pakken want het regent hier en dat is heerlijkvoor de tuin. En goed voor de komkommers. (als ik die zou hebben in de tuin). 

Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!

Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀

Knopen

Een poosje geleden kocht ik online, in de uitverkoop een mooie groene blazer. Een beetje saliegroen is het en ik was zo aangenaam verrast door de korting dat ik had vergeten om te kijken welke knopen erop zaten. Toen het jasje binnenkwam vond ik de kleur mooi en zat het als gegoten, maar er zaten grote bling-bling knopen op!

Niet helemaal mijn smaak. Of liever gezegd helemaal niet mijn smaak. Ik hoorde wel de stem van mijn oma, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan wier smaak wél bling-bling was (met hoofdletters), in mijn oor tetteren; kind wat prachtig! Nou niet dus. 

Er moesten dus andere knopen op, maar die heb je tegenwoordig niet meer zo een, twee, drie en zeker niet hier op het dorp. Een eenvoudig wit knoopje voor een overhemd zal nog wel lukken bij de Hema, maar een echt mooie knoop, passend bij het groen dat is er niet. 

Daarvoor moest ik de stad in en dat kwam er lang niet van. Ondertussen droeg ik het jasje wel en kreeg ik van niemand commentaar op die glinsterende knopen, alleen mijn zoon zei, nou die had pap niet mooi gevonden en was ik ook al een knoop verloren. Een teken dat ik er nu echt werk van moest maken. 

Gisteren ging ik met mijn schoonzus en zwager naar een voorstelling in het Delamar theater, de matinee van de musical Foxtrot. Voor ik hen zou ontmoeten bij het theater maakte ik eerst een tussenstop bij het Koningsplein en wandelde vandaar naar een knopenwinkel op de Herengracht. Nou wandelen, het was meer een overlevingstocht tussen de hordes toeristen die of met hun rolkoffertjes je de weg versperren of je opzij duwen om een foto te kunnen maken van de gracht. 

Nee het was op een drukke zaterdagmiddag geen gezellig wandeltochtje, maar toen ik eenmaal op de Herengracht was werd het rustig. Daar liepen geen toeristen, maar zat een man op zijn stoepje zijn voordeur te schilderen en belandde ik even later bij een prachtig pand met daarin de knopenwinkel. 

Binnen was het al even prachtig. Niet alleen de winkel zelf, maar ook de grote kasten vol met knopen en aan de wanden hingen overal prachtige schilderijen. Een knopenwinkel en galerie tegelijkertijd. 

Ik werd netjes geholpen en vond prachtige knopen in precies de goede kleur. Ze hadden veel meer in deze kleur en het was dus nog even moeilijk kiezen, maar het is gelukt. 

Tevreden worstelde ik me weer door de toeristenmassa naar het Koningsplein en vandaar uit door de Leidsestraat naar het Leidseplein. Daar stapten schoonzus en zwager uit de tram en begaven we ons naar het theater waar we genoten van een prachtige voorstelling. 

Vandaag wilde ik die knopen op mijn jasje naaien, maar nu ben ik zo dom geweest om geen bijpassend garen te kopen. Al weet ik niet of ze dat daar hadden. Enfin misschien heb ik borduurzijde in de goede kleur. 

                                                        

Op de foto lijken de nieuwe knopen groter dan de bling-bling knopen maar dat is optisch bedrog, ze zijn bol, maar in diameter dus net zo groot. 

Toch maar niet.

Al maanden had ik het plan opgevat om vandaag naar de handwerkbeurs in Houten te gaan. Dat leek me wel weer eens leuk en ik had mijn rooster bij de voedselbank er op aangepast. Maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik er helemaal geen zin in. Dus besloot ik vanuit mijn warme en nog zeer lekkere bed om niet te gaan, want ik had geen zin in een eind rijden (flauwekul want ik ben er met 40 minuten) en bedacht dat ik nog heel veel garen en handwerkspullen heb, dus daarvoor was het ook niet nodig. 

Mijn ochtend besteedde ik aan het huishouden en het is prettig dat de bovenverdieping weer spic en span is, zeker omdat de kleinzonen met hemelvaart komen logeren. Toen dat helemaal klaar was en de beddenboel in de tuin aan de lijn hing te wapperen ging ik met iets anders aan de slag. 

Want afgelopen week was er een pakje bezorgd. Een pakje met nieuwe snijmallen die ik een paar weken geleden had besteld bij de Chinees. Die dingen zijn daar spotgoedkoop, maar het duurt wel even voor het bezorgd is en dat is niet erg. Het is niet erg milieuvriendelijk dat besef ik maar al te goed, maar soms is een mens zwak van geest en ik praat het dan voor mezelf goed door te denken dat zo'n vliegtuig toch wel gaat en dat dat kleine pakje van mij er nog wel bij kan. 

Op de website zag het er allemaal zo leuk uit en daarom was ik erg nieuwsgierig of het in het echt ook zo leuk was. Ik werd niet teleurgesteld, er zaten schattige vogeltjes, bloemen, takjes en nog wat borduurmallen in. De hele hele middag ben ik met veel plezier bezig geweest. 

Deze kaart maakte ik met een kader met daarin een plaatje van een hortensia uit de Libelle en de nieuwe vogeltjes en een takje. 

Ze hebben ook snijmallen in het Nederlands en voor mijn nichtje die binnenkort jarig is, en veel van roze houdt, maakte ik deze kaart. Het bloementakje en de kleine bloemetjes zijn ook van nieuwe mallen. 

Die vogeltjes vind ik zo leuk!

De kaart voor mijn collega was al even af, maar ik miste er toch nog iets en voegde dus nog een takje toe.

Tompouce

Het was lekker weer toen ik vanmorgen wakker werd maar ik besloot om niet naar de bakker te lopen die voor deze koningsdag speciaal in de ochtenduren geopend was om tompoucen te verkopen. Nee ik liep naar beneden, naar de tuin, waar mijn zaterdag gekochte plantjes wachtten om in een pot te worden gezet. 

In die tuin bloeit nog wel een tompoucetulp en zo had ik toch een tompouce op koningsdag, weliswaar niet oranje/geel maar roze/geel en een met minder calorieën. Zaterdag had ik wat zomerbloeiers gekocht bij het tuincentrum en die moesten tot vandaag geduld hebben, omdat ik gistermorgen met mijn schoonzus en zwager naar een zondagochtendconcert gingen in het concertgebouw. Daar luisterden we naar prachtige muziek,  gemaakt door het orkest wat ook in Maestro zit en na een gezellige lunch met schoonzus en zwager ging ik weer naar huis. 

Vandaag was dus tuindag en het was heerlijk in de tuin, met de zon die scheen, de koolmezen die af en aan vlogen met ontbijt voor hun jonkies en het was heerlijk stil buiten. Tim vond het ook gezellig en deed mee aan het onderdeel zaklopen op de koningsspelen, nou eigenlijk meer aan het zakzitten en daar heeft hij de eerste prijs mee gewonnen. 

Alle plantjes die ik kocht staan in hun potten en er is weer een stukje opgeruimd en gewied. Wat mij betreft de perfecte koningsdag! 

PS: Is er nog iemand van plan om op vrijdag 8 mei naar de handwerkbeurs in Houten te gaan? 

Vrijdagvibes

Om even over half tien zat ik vanmorgen al in de sportschool. Op het buitenterrein was er een clubje mensen bezig met een bootcamp, aangemoedigd en opgezweept door de vrolijke eigenaar van de sportschool. Het zag er moeilijk en zwaar uit, niets voor mij maar ik ging dan ook mijn eigen rondje doen. Cardio vandaag. Fietsen, roeien, op de crosstrainer en daarna nog wat oefeningen. 

Deze sportschool is gelegen op een campus en daar heerst altijd een prettige bedrijvigheid. Sinds deze campus een aantal jaren geleden hier gevestigd is heeft het onze woonwijk veel gebracht. We kregen er niet alleen een supermarkt(je) bij, maar ook enkele restaurants en koffietentjes. In die laatste kom ik nooit, want vind het een beetje onzin om op een steenworp van mijn huis koffie te gaan drinken voor een bedrag waar ik thuis 10 kopjes voor heb, maar het draagt zeker bij aan de sfeer daar op de campus. 

Vanaf mijn sporttoestellen had ik zicht op een bepaald deel van die campus en vanmorgen zag ik enkele studentes met volle tassen wasgoed naar de wasserette lopen. Andere studenten hadden (nog in pyjama) ontbijt (met koffie gehaald) bij de supermarkt en er was een schoonmaakster druk bezig. Vanwaar ik zat kon ik haar een stoepje zien vegen en daarbij veegde ze een druif het stoepje af. De druif kwam vlak voor het raam waar ik zat terecht en een ekster die daar in de buurt rondscharrelde had hem al snel in de smiezen, maar omdat de vrouw druk aan het vegen was durfde hij nog niet dichterbij te komen. 

Een duif, die de druif ook had gezien, bleef ook op afstand maar wel in de buurt en zodra de vrouw met haar bezem en schoonmaakkar naar de gebouwen aan de overkant verdween sloegen beiden toe. De ekster won en ik zag de duif denken; shit!

Ook had ik zicht op het examenbureau waar deze ochtend diverse mensen naar binnen gingen. Niet alleen jonge studenten, maar veel vrouwen van mijn leeftijd. In gedachten wenste ik ze succes en bedacht dat ik zelf volgend jaar weer aan de beurt ben om weer examen te doen. Elke drie jaar moet dat om mijn registratie als casemanager te behouden en het is elke keer weer een pittige klus. Ik kreeg er op voorhand al een beetje stress van waardoor ik meteen harder ging fietsen. Nu dat was dan wel weer goed voor mijn beweging vandaag en gelukkig heb ik nog ruim een jaar de tijd om me voor te bereiden. Komt wel goed. 

Ik maakte mijn rondje af en liep in de zon terug naar huis. Langs het terrasje van het koffietentje waar Japanse studenten zaten te praten en te lachen en waar het heerlijk naar koffie rook. 

Thuis werd ik begroet door Tim, zette koffie en ging tevreden op de bank zitten met uitzicht op mijn sering die helemaal vol zit met paarse bloementrossen en bijna in bloei staat. Zo'n uurtje sporten brengt fijne vibes met zich mee zo op de vrijdag. 

 

Bleh, maar mèt bloem!

Toen ik donderdag aan het eind van de middag van kantoor naar huis reed was ik blij dat de werkweek er voor mij opzat en het weekend begon. Sinds begin maart is mijn collega waarmee ik samenwerk ziek en dat is natuurlijk heel erg naar voor haar, maar ook een klein beetje voor mij. Ik mis de gezelligheid van het samenwerken, het aan één woord genoeg hebben en het zorgt ervoor dat ik het extra druk heb omdat een groot deel van haar werk nu op mij neerkomt. Dat is niet erg, maar het zorgt er wel voor dat het wat veel is. Gelukkig heeft mijn manager vervanging geregeld en zo krijgt mijn collega alle tijd om te herstellen en ik weer wat minder op mijn bordje. 

Gisterochtend deed ik dus een beetje rustig aan, maar ik moest om 11.00 uur met Tim bij de trimster zijn en het neemt de nodige tijd in beslag voor ik meneer in zijn reismand heb en voor we daar zijn, want het is helemaal aan de andere kant van de stad. Met de auto goed te doen, maar toch altijd weer stressvol want hij vindt het echt niet leuk, maar het was weer nodig. 

Eenmaal weer thuis liep hij direct naar de kast waar zijn snackjes liggen en gaf luid te kennen dat hij vond dat hij wel recht had op wat lekkers na zoveel gedoe aan zijn lijf. Ik gaf hem zijn snackje en maakte voor mezelf een kop koffie en ineens was de energie op. Bleh voelde ik me! Nergens meer zin in. 

Sinds ik in de rouw ben om mijn lief ken ik deze bleh momenten maar al te goed. Rouwen kost energie en dan is je batterij voor die dag zomaar ineens leeg. Dat is een vervelend gevoel en ik heb er juist heel hard aan gewerkt om uit die dips te blijven dus ik was niet blij met deze dip. Op de site van Libelle las ik toevallig dat het op 17 april "zwarte maan" was, waardoor het energielek verklaard zou kunnen worden. 

Zwarte maan of niet ik wilde mijn vrije middag niet doorbrengen met zo'n bleh gevoel en pakte mijn knutselspullen. Ik wilde een nieuw labeltje maken voor de 25-jaar getrouwd kaart en moest deze dus stansen. Lang verhaal kort, even later zat ik met plezier te prutsen. Voor het labeltje moet ik nog even andere borduurnaalden halen, met een scherpe punt en dus keek ik naar de andere snijmallen die ik bij de Chinees had besteld. Ik heb er twee met een hele leuke rand. De ene stanst niet zo goed (het blijft natuurlijk goedkope meuk) maar de andere doet het heel goed. 

En daar ontstond weer een idee uit. Ik koos voor blauwe tinten en prikte met de mal gaatjes in een blauw vierkantje karton, dat weer in het midden van de rand paste. Op Pinterest zocht ik een borduurpatroontje van een bloem, koos de kleuren borduurzijde uit en ging aan de slag. Hij is nog niet helemaal af want er moet nog iets van gefeliciteerd of beterschap op en misschien nog iets anders ter opleuking. Daar denk ik nog even over na. 

Aan het eind van de dag had ik veel plezier gehad aan het maken van deze kaart en was het bleh gevoel omgezet naar een tevreden gevoel. 

Lekker bezig!

Gisterochtend was ik al bijtijds in de tuin te vinden. Dinsdag wordt de groenbak geleegd dus tijd om weer een deel van de tuin aan te pakken. Als ik het zo opschrijf dan klinkt het alsof ik een joekel van een tuin heb, maar dat is niet zo. Gelukkig maar, want dit stukje grond geeft al genoeg te doen, maar daar heb ik wel veel plezier in. 

De tulpen bloeien nu volop en dat is zo genieten. Vorig jaar had ik tompouce tulpen en tot mijn blijdschap kwam er daar nog een van op. Na twee uurtjes werken was de groenbak vol en weer een hoek van de tuin opgeruimd. Het bankje wat tegen de schuur staat was helemaal ingestort. Het was dan ook al zo'n 30 jaar oud en we hebben er veel plezier van gehad. De restanten heb ik uit elkaar gehaald en er een bundel van gemaakt, zo kan het deze week met het grofvuil mee. 

Tuinklus klaar dus aan de hobby maar, want daar heb ik ook zoveel plezier in. Ik had wat snijmallen besteld, eerst een paar bij zo'n goedkope Chinese onlineshop en een paar bij een echte shop. Want wat ik wilde hebben, zo'n mal om een label met een borduurdeel kon ik eerst online in NL niet vinden en bij de Chinees wel. Alleen had ik niet op de maat gelet en bleken die dus heel klein te zijn. Ach zo leert men. Blijkbaar was mijn algoritme toen zo ingesteld dat ik na nogmaals zoeken wel zo'n mal vond. Dus was het tijd om gewoon maar eens wat te proberen. 

Ik was net lekker bezig toen de brievenbus klepperde en er iemand heel hard omaaaa door schreeuwde. Laurens stond met zijn vader op de stoep. Ze kwamen langs om het water op de buitenkraan voor me open te zetten. Het is fijn dat zoon dat voor me doet, want ik kan er zelf heel moeilijk bij. Die kraan is in de kruipruimte ooit geïnstalleerd op de lange armen van mijn man! 

Zoon had ook de hogedrukspuit mee om de tuintafel van de groene aanslag te ontdoen . Wat fijn was dat want dat scheelt mij enorm met boenen. Laurens had ondertussen de cuttingmachine gezien en hij wou wel even aan de slinger draaien. Nou dat doen we maar niet en ik heb snel de spullen die gevaarlijk voor hem zijn, opgeruimd. 

Toen de tuin netjes was en de heren weer naar huis ben ik weer verder gegaan. Volgende maand is een collega 25 jaar getrouwd en ik wil voor haar een leuke kaart maken. En daar moest een borduurtje op. Uiteindelijk bleek dat het grootste malletje van de Chinese labels het beste paste bij het ontwerp wat ik had gemaakt en dus toog ik aan het borduren. De gouden ringen leken een leuk idee maar in de praktijk was het dat niet. Want het gouddraad trekt het papier helemaal stuk en dus wordt dit het niet en kan ik weer opnieuw beginnen. 

Dat geeft niet want ik heb nog voldoende tijd en ik denk dat ik hetzelfde ontwerp doe maar dan niet met goud maar met gewone borduurzijde. Het komt vast wel goed. 

Vrolijk Pasen!

Vanmorgen werd ik wakker van de wind die hard om het huis blies en ik bedacht dat dit de allereerste keer in mijn leven was dat ik op paasochtend alleen zou ontbijten. Vroeger at ik natuurlijk een paasontbijt met mijn ouders, broer en zus, later met mijn lief, weer later met onze eigen kinderen en de laatste jaren was dochter hier. 

Voor alles moet een eerste keer zijn en ik voelde me verre van zielig hoor. Daar had ik ook de tijd niet voor want Tim kwam me luid miauwend laten weten dat het tijd was om op te staan. Hoezo ben jij alleen dacht hij waarschijnlijk, je hebt mij toch. En dat is ook zo. Toch draaide ik me nog even om want met die wind was mijn warme bed te lekker om al op te staan. En met dat ontbijt kwam het ook goed want een uurtje later zat ik aan de koffie met een croissant en verse aardbeien. 

Daarna was het tijd om de keuken in te gaan want vanavond kwamen alle leden van ons gezin eten. Ik had voor ieder wat wils voorbereid en als klap op de vuurpijl de tafel mooi gedekt met een paastafelkleed en mooie servetten. Ook had ik het doosje met paasspullen opgezocht en versierde ik de tafel met kuikentjes en paas eierdoppen, er zaten warempel nog wat oude kaarsjes in in de vorm van een ei en andere paasprullaria. Een vaasje met gele tulpen op tafel en klaar was het. 

Gisteren was ik al op tijd bij de plaatselijke chocolaterie om voor de kleinzonen een paasei te kopen en voor de groten ieder een minidoosje met bonbons. Toen ik klein was kreeg ik van mijn oma een paasei van diezelfde chocolaterie en die traditie houden we in ere. Dus bij ieder bord werd een doosje gezet. 

En daar was het spul. Laurens stapte de drempel over met een bos bloemen in zijn handen. Kijk oma bloemen! Mooi? Ja heel mooi schat. Het was een coproductie hoorde ik want Arthur had ze uitgezocht en Laurens mocht ze geven. Ze trokken hun schoenen uit en liepen de kamer in. Oh wauw kijk hoe mooi de tafel eruit ziet hoorde ik Arthur zeggen en Laurens kwam de keuken ingerend en riep, oma kom kijken, tafel mooi! Hij gaat steeds beter kletsen en het is leuk dat de versiering uit de oude doos zo in de smaak viel bij de heren. 

Pasen, voor de een is het een dag om naar de kerk te gaan en stil te staan bij het Paasverhaal, een ander doet er misschien niets aan en voor ons is het altijd een dag om even samen te zijn met lekker eten en even stil te staan bij hoe goed we het samen hebben. 

Ik wens je in elk geval een hele tweede paasdag! 

Paasproefjes

Mijn weekje vakantie is bijna voorbij, morgen mag ik weer aan de slag en dat is ook weer goed. Ondanks de herinneringen of misschien wel dankzij de herinneringen was het een goede week. Een aantal dingen die ik me voorgenomen had, zoals in de tuin aan de slag en een start maken met de schuur opruimen heb ik gedaan, maar natuurlijk zijn er ook dingen waar ik niet aan toe ben gekomen. Ik had voor mijn verjaardag een boekenbon gehad en daarvan had ik het nieuwste boek gekocht van Elizabeth George en de bedoeling was dat ik daar deze week eens fijn in zou beginnen. Niet dus. 

Helemaal niet erg want ik heb me erg vermaakt met borduren. Ik ben aan de slag gegaan met de labels die ik van Elizabeth had gekregen en dat was zo leuk om te doen dat ik helemaal de smaak te pakken kreeg. Door de jaren heen heb ik flink veel strengetjes borduurzijde verzameld en dat heb ik opgezocht, wat patroontjes uitgezocht en aan de slag gegaan. 

Een paar patroontjes vond ik op een website waar ook heel duidelijk uitgelegd werd hoe je die labels zelf maakt. Er stond een foto bij van een embossing/cuttingmachine van de Action. Nu moest ik toevallig naar de Action om schoonmaakdoekjes te halen en om daar te komen moet je altijd door het gangpad lopen met de knutselspullen. Dat nodigt natuurlijk uit tot even neuzen en daar stond ineens, hoog opgestapeld, zo'n machine en hij was nog goedkoper dan de dame in het filmpje aangaf. 

Toen heb ik hem mezelf cadeau gedaan. Er zit één mal bij en thuis ben ik er mee aan de slag gegaan. Ik kreeg er zoveel lol in dat ik de snijmallen voor de labels ook online heb besteld. Nu de werklaptop niet open hoefde had ik alle ruimte om aan de knutsel te gaan. 

Als ik op andere blogs kijk wat een mooie kaarten er daar allemaal gemaakt worden dan steken die van mij er nog een beetje schraal bij af, maar het is een begin en ik vind het fijn om te doen. Zo'n klein borduurtje schiet ook lekker op. 

Voor deze kaarten heb ik de labels gebruikt om een patroontje te prikken van een paaseitje wat ik vervolgens heb geborduurd en met het nieuwe apparaat heb ik de paarse randen uitgesneden met de bijgeleverde mal. Verder heb ik het een beetje gecombineerd met de dingen die ik allemaal nog had. 

Inmiddels heb ik alles weer netjes opgeruimd want het knutselen moet morgen weer plaatsmaken voor werken en dat moet aan een opgeruimd bureau. Nu moet ik nog stofzuigen maar Tim ligt zo lekker te slapen dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om dat nu te gaan doen want hij is bang voor de stofzuiger. Misschien dan toch tijd maken om aan mijn nieuwe boek te beginnen. 

Een vestje en een verzoek

Onlangs is mijn oudste neef papa geworden van een zoon waardoor mijn zus nu ook oma is.Hoe leuk is dat!  Ik heb een vestje voor hem gebreid. Dat was erg leuk om te doen. Eigenlijk heb ik geen idee of ze wel van een eigengebreid vestje houden en daarom kocht ik er nog een lief truitje bij en een broekje vol met hommeltjes. 

Ik breide het vestje tussen de Dikkie Dik trui door en het verschil tussen zo'n klein babyvestje met die trui was best groot. Daarmee vergeleken was Dikkie Dik een behoorlijke lap trui. Afgelopen dinsdag had Laurens hem aan. Kijk Dikkie Dik, zei hij tegen me, hij wil hem graag dragen maar eigenlijk is hij nog een pietsie te groot, maar dan heeft hij er lang wat aan. 

Ik heb nu even geen breiwerk op de pennen, maar dat is niet erg want de zigzagdeken ligt er nog en daar haak ik s'avonds als ik wat tv kijk graag een toertje aan. Lang zal het niet duren voor ik weer een breiwerk opzet want hoewel ik op zoek was naar een goed patroon voor een kabeltrui voor Arthur heeft hij nu ineens iets anders bedacht. 

Daar verraste hij me mee en ik weet ook nog niet of het gaat lukken want ik zal er eerst een inbrei of borduurpatroon van moeten vinden of moeten maken. Maar goed het is sowieso leuk dat hij met een verzoek komt dus ik ga mijn best voor hem doen. 

Vier jaar verder

Ik heb een weekje vakantie, want vandaag is het de sterfdag van mijn lief en dan is het fijn om even niets te hoeven. Gewoon maar even de dag laten komen zoals het gaat. Even niet de wekker op half zeven maar op mijn gemakje wakker worden.

Het is niet zo dat ik de hele week heb lopen huilen, maar het is wel als een constante factor aanwezig en dat mag er zijn. Maandagmorgen was ik al bijtijds in de tuin te vinden want daar was genoeg te doen. De zon scheen, de vogels floten en ik heb de klimroos gesnoeid en de linkerborder gewied. Toen was de GFT kliko al bijna vol en moest ik wel stoppen. 

Dezelfde middag moest ik kattenbakvulling halen en toen ik toch in het tuincentrum was gaf ik gehoor aan de roep van wat viooltjes die om het hardst riepen; neem ons mee? Tja daar kon ik geen weerstand aan bieden en zo was ik gistermorgen weer bijtijds in de tuin te vinden om die viooltjes in een pot te zetten om daarna in de schuur aan het opruimen te gaan. 

Het was fijn in de tuin zo met Tim om me heen die heel graag mee de schuur in wilde want daar rook het naar muizen. Er lag er ook een, maar die had het loodje gelegd waarop Tim en ik hem een plechtige begrafenis hebben gegeven. Ik zat tenslotte toch in mijn rouwtuin dus dat ging in een moeite door. 

En hoewel verleden en heden een beetje door elkaar liepen, het is toch heel raar dat je op 23 en 24 maart nog precies weet wat je op die data vier jaar geleden deed, was er ook tijd voor fijne dingen, zoals even oppassen op Laurens zodat hij niet mee naar het zwembad hoefde waar zijn grote broer les heeft. Zo'n kleine man leidt je lekker af. Sterker nog je krijgt op je kop als je het duplo huis niet naar zijn zin bouwt. Niet goed, oma! 

Vandaag ben ik ook goed doorgekomen. Vanmorgen even naar de markt waar ik mijn schoondochter trof en we samen koffie dronken en vanmiddag heb ik heerlijk zitten prutsen aan borduurtjes op de labels die Elizabeth voor me maakte. Vanavond kwam de hele familie opdraven om samen te eten en was het fijn om er even samen bij stil te staan. 

Inmiddels doet de vaatwasser zijn best op een volle, vieze vaat en is het morgen weer gewoon donderdag. Het leven draait door al is het met heimwee naar hem. Heimwee met een glimlach!

Mijn kleine tuinman!