Stoffige start

Woensdagochtend om 7.15 stonden dan de aannemer met twee bouwvakkers op de stoep om aan het project badkamer te beginnen. Ik was extra vroeg opgestaan om te zorgen dat de allerlaatste zaken uit de badkamer gehaald waren en was al om 7.00 uur gestart met werken. 

Ik heette de heren welkom en schudde ze de hand. De aannemer ken ik natuurlijk, hij heeft 15 jaar geleden ook de grote verbouwing van de beneden verdieping gedaan, maar de bouwvakkers die deze ochtend dienst hadden natuurlijk niet. Bouwvakker 1 (B1) was een grote vent met een bolle buik, handen als kolenschoppen, priemende ogen en een luide stem. Bouwvakker 2 (B2) was een jonge, aardige vent met flinke spierballen. Ik wees ze de keuken waar ze konden koffie drinken - een blad met kopjes, suiker, melk en koek had ik al klaargezet en het toilet, waar op B1 zei dat hij meteen even een "bout ging leggen" terwijl hij mij met priemende ogen aankeek en mijn reactie afwachtte. Ik keek hem aan en zei, ga je gang zolang je je remsporen maar wegborstelt! 

De heren gingen aan het werk en ik ook. Alles werd afgeplakt en even later was het een behoorlijke herrie van zaken die werden losgeschroefd en naar beneden, naar buiten werden gebracht. Ze hadden de radio aangezet en André Hazes schalde door het huis. Ik hoorde de aannemer ze verzoeken het wat zachter te zetten omdat ik beneden aan het werk was. Daaraan werd keurig voldaan. 

Toen de jekker op de tegels werd gezet kon ik geen telefoongesprekken meer voeren, maar tot mijn verbazing ging een teamsmeeting prima. De koptelefoon die ik daarvoor gebruik sluit de boel goed af want niemand hoorde aan de andere kant de herrie en ik kon hen ook prima horen, dus dat viel mee en kon ik gewoon mijn werk doen. 

Tegen 10 uur hoorde ik B1 en B2 de keuken ingaan en omdat ik zelf ook wel zin had in een kop koffie ging ik er naar toe. Er stond een vreemd filterkoffiezetapparaat op het aanrecht te pruttelen en ze zaten aan de tafel. Mijn koffie bliefde B1 niet. (ik heb van die koffiecups) Die vindt hij niet te zuipen (zijn woorden), en koek hoefde hij ook niet, er lag een heel brood voor hem. Oké, ja als je het zo wil dan is dat prima natuurlijk, maar B2 lustte wel graag koek dus ga je gang, eet maar lekker op.

B1 was duidelijk het type ruwe bolster, blanke pit. Stoere bouwvakker die het waarschijnlijk lastig vindt om met vrouwen te communiceren. Met dit soort types heb ik in mijn werk regelmatig te maken dus ik verblik of verbloos er niet van en uiteindelijk komt het vaak goed. Dat was nu ook het geval, want ja ik zat natuurlijk achter een beeldscherm en dat is natuurlijk geen werk in zijn ogen. 

Hij vroeg een beetje achterdochtig wat ik eigenlijk voor werk deed. En na mijn uitleg concludeerde hij; en als iemand dan ziek is en zijn werk niet helemaal meer kan doen dan pleuren jullie hem er dus uit. Nou nee, we zetten alles op alles om iemand juist te behouden. Weer die priemende blik en toen ontdooide hij wat en even later hoorde ik hem zingen voor hij weer met die jekker begon.

Halverwege de middag waren zij klaar met hun taak van die dag en kwamen netjes gedag zeggen. Ze hadden nog wel netjes alle tegels en spullen die door de badkamerzaak waren gebracht binnen gezet, want nee dat hoefde ik niet zelf te sjouwen. De aannemer kwam om het puin af te voeren en nu is het wachten tot de loodgieter maandag komt. 

Helaas bleek ook dat de wandtegels er niet af waren en dat ze daar overheen wilden tegelen. Gelukkig kwamen zowel mijn zoon als mijn broer die dag uit hun werk langs en zagen dat dat niet goed was en hebben ingegrepen. Dat gaat er nu alsnog af. Heel fijn dat ze me daar zonder dat ik daar om vroeg mee helpen want ik overzie niet goed de gevolgen van dat soort zaken omdat ik er geen verstand van heb. 

Ondertussen kampeer ik een beetje in mijn eigen huis en dat gaat best. Douchen doe ik bij mijn dochter en dan kan ik meteen even met Tim knuffelen, die daar helemaal niet van gediend was. Ik kreeg nog wel een paar kopjes maar hij miauwde vies beledigd toen ik hem optilde voor een knuffel en ging bij dochter liggen. Gelukkig heeft hij het daar naar zijn zin. 

De kop is eraf, het huis is wat stoffig, maar de wc was wel keurig schoon achtergelaten. Dat dan weer wel!

Tim voelt zich helemaal thuis!

Uit logeren!

Aankomende week gaat de aannemer starten met de verbouwing van de badkamer. Het plan wat manlief en ik samen begin 2022 januari maakten gaat uitgevoerd worden. Het bad gaat eruit, er komt een douche én een toilet voor terug. Het is maar een kleine ruimte en naast nog een kleine wastafel past er niet meer in. Ik zie er erg tegenop, want rotzooi, allemaal mannen over de vloer en de boel in de gaten houden. Bij onze vorige verbouwing, in 2011, regelde manlief allemaal, maar het zal vast goedkomen. Gelukkig kan ik thuiswerken. Tegelijkertijd kijk ik er ook naar uit want straks doet alles het weer en hoef ik s'nachts met mijn humeurige artrosevoeten de trap niet meer af als ik naar het toilet moet.

Dit weekend stond dan ook in het teken van de voorbereidingen. Niet alleen moest ik alles leegmaken, uitzoeken en opruimen wat er aan spullen staat, maar moest ook Tim naar zijn logeeradres. 

Hij gaat gedurende de verbouwing logeren bij mijn dochter, daar is hij twee jaar geleden ook geweest toen de nieuwe kozijnen geplaatst werden en is dus al een beetje vertrouwde plek. Hij is stapelgek op mijn dochter en als hij hier zou blijven geeft hem dat zoveel stress van al het lawaai en die in- en uitlopende mannen dat dat niet opweegt tegen de stress van even ergens anders wonen. Hoop ik!

Tot nog toe gaat het allemaal erg goed. Toen we gisteren arriveerden en het deurtje van de reismand openzetten bleef hij eerst even zitten terwijl wij de kattenbak in orde maakten en zijn bakjes met brokjes en water vulden. Toen hij er uiteindelijk uitkwam ging hij onder het bed zitten. We hebben hem maar lekker even gelaten. Het is niet zo'n groot appartement en hij kon ons horen praten. 

Dochter was aan de studie en ik zat lekker te breien en na een uurtje kwam hij onder het bed vandaan, kuierde op zijn gemak door het huis en leek het helemaal prima te vinden. Toen ik s'avonds naar huis ging lag hij zich te wassen op de bank. 

Ook vandaag kreeg ik allemaal foto's en berichtjes van een tevreden kater. Hier in huis is het heel erg stil zo zonder hem, maar het belangrijkste is dat hij het naar zijn zin heeft en geen stress heeft. Zodra de badkamer klaar is en de werkmannen vertrokken zijn met de herrie komt hij gewoon weer thuis. 

Ik kijk er nu al naar uit en hoop en duim dat het allemaal van een leien dakje gaat en dat het binnen een paar weken gepiept is. Natuurlijk zal ik hem in de tussentijd veel zien, want nu ik thuis niet kan douchen ga ik dat bij dochter doen. Ook bij zoon en schoondochter ben ik trouwens van harte welkom dus van vies worden is geen sprake. 

Al helemaal gewend op zijn logeeradres.

Suggestie van Marie!

Eigenlijk wilde ik boven dit blog Tip van Flip zetten, maar ik heet geen Flip dus dat zou een beetje gek zijn. Dan maar suggestie van Marie, want ik wilde wel graag een tip met jullie delen. 

Ik was dit weekend even bij de Wibr@ om een cadeautje te kopen voor de vriendin van mijn dochter. Ze hebben daar hele lieve babykleertjes en ik ben daar al eens eerder goed geslaagd en nu ook weer. 

Er stonden nog meer zaken op mijn lijstje en omdat ik liever zoveel mogelijk dingen in 1 winkel koop in plaats van het hele winkelcentrum af te werken liep ik een beetje zoekend door de winkel. Het is best een grote winkel, het is er netjes opgeruimd en er werkt vriendelijk personeel. 

Ze hebben een uitgebreid assortiment met breigaren en met de Saskia heb ik vorig jaar een truitje gebreid voor Laurens en het viel me laatst op dat dit garen na het vele wassen er nog goed uitziet. De trui wordt hem een beetje te klein maar hij wil hem nog graag aan. 

Tijdens mijn zoektocht kwam ik langs het schap met knutselspullen en daar bleek dat ze ook veel spullen hebben om kaarten te maken. Ik kwam er mooie kaarten tegen en ik kocht een pakje goudkleurige kaarten voor ik meen maar 1,29 voor 10 kaarten en 10 enveloppen. 

Dus de suggestie van Marie: Kaartenmaaksters, knutselaressen en handwerkliefhebbers, als er een Wibr@ bij je in de buurt zit, doe er je voordeel mee! 

Dan tot slot nog een vraag: Welke lijm gebruiken jullie voor jullie kaarten? 

Hier liggen ze tussen de probeerseltjes voor de kerstkaarten.

Geen stippen, dan maar effen!

Toen ik donderdag thuiskwam uit het werk lag er een weekend zonder afspraken voor me. Dat is prima en soms ook goed om even bij te tanken en wat extra klusjes in huis te doen. Nu heeft het geen zin om dit weekend extra huishoudelijke klussen te doen want over twee weken komt de aannemer en wordt de badkamer verbouwd. Dat geeft natuurlijk een heleboel rommel en stof en is het verstandig om die extra klussen pas te doen nà de verbouwing. 

Hoewel ik me binnenshuis en in de tuin uitstekend vermaak is het ook wel fijn om toch iets leuks te gaan doen en even andere mensen te zien. Nu ik weer een museumjaarkaart heb leek het me een goed idee om de tentoonstelling van Yayoi Kusama te gaan bekijken in het stedelijk museum. Ik kende haar werk helemaal niet, maar toen ik een item over haar werk zag op de televisie naar aanleiding van haar overlijden raakte ik geboeid en wilde ik het werk van die "stippen" mevrouw wel eens gaan bekijken. Het is natuurlijk oneerbiedig om haar als "stippen" mevrouw te omschrijven, maar zo bleef het in mijn hoofd hangen. In elk geval zijn er veel meer mensen die haar werk willen zien, want ik kon voor dit weekend niets meer reserveren. Dus geen stippen bekijken dit weekend, maar dit goed plannen voor een andere keer want de tentoonstelling loopt nog tot 17 januari 2027. 

Ik moest dus iets anders bedenken om mensen te zien en een praatje te kunnen maken. Zoals Elizabeth al schreef is het deze week "de week van het praatje". Nu praat ik op mijn werk al genoeg voor een hele week maar soms kunnen de weekenden wel eens wat stil zijn. Ik weet van een andere weduwe dat ze soms op zondag aan het eind van de dag denkt: Goh ik heb nog helemaal niks gezegd vandaag. Ik heb Tim natuurlijk om tegenaan te praten en die praat (miauwt) ook terug dus het is niet zo dat ik mijn stem niet gebruik. 

Toen kwam het verdrietige nieuws dat mijn oom en tante hun poes hadden moeten laten inslapen en daarom ging ik even op condoleance bezoek. Daar hoort een bloemetje bij dus op naar de bloemenman en daar kom je sowieso niet weg zonder een woord te zeggen want hij is een enorme kletskous. Bij mijn oom en tante was ik vooral een luisterend oor, want ze zijn erg verdrietig om het verlies van hun poezenbeest en wilden graag hun verhaal en verdriet delen, fijn dat ik dat voor ze mocht zijn. 

De rest van het weekend kom ik prettig door met het breien aan de Starwarstrui voor Arthur. Doordat het zo warm was heb ik daar deze zomer niets aan gedaan en nu is het wel weer fijn om te doen. Maar het is wel een effen zwart en dus een beetje saai breiwerk. Wel prima te doen bij een detective op tv, zeker als het er eentje is die ik al heb gezien. 

Zo met de bloemen is het minder saai!

Ik wissel het breien een beetje af met kaarten maken. Een vriendin van dochter heeft een dochter gekregen en daar maakte ik een kaartje voor en ook ben ik wat aan het stoeien met kerstborduurtjes. 

De mama van Isabel is dol op uilen, vandaar deze keuze.

Een prima weekend dus, helaas zonder de stippen van Yayoi maar wel met een effen zwart breiwerk. 

Ik reken het goed! 

Herfstdag met korting

Toen ik vanmorgen naar de sportschool wandelde scheen er een vrolijk herfstzonnetje. Dat nodigde de eigenaar van het koffietentje vlakbij de sportschool uit om zijn terrasstoeltjes buiten te zetten. De supermarkt opende haar deuren waar de geur van vers (afgebakken) brood de deur uit woei en lokte daarmee de eerste klanten naar binnen. De zondag was begonnen en het was fijn dat de zon zo enthousiast was. 

Dat was op de terugweg wel anders, de zon was verdwenen, en bij het koffietentje zaten twee mensen kleumerig aan een bakkie op het terrasje.  Een donkere wolk aarzelde nog wanneer hij zou starten om al zijn nattigheid op ons  uit te storten en besloot daarmee te beginnen toen ik de straat in liep en ging helemaal los toen ik net binnen was. Dat was dan wel weer vriendelijk al was ik toch nog nat. 

Na een warme douche en een kop koffie dacht ik eens na over mijn plannen voor vandaag. De bedoeling was een bezoek aan Intr@tuin om kattenbrokjes te kopen. Ik heb de app van hen en sinds 16 september is de "100 dagen naar kerst aftelkalender" er weer.  Elke dag scheur je een virtueel blaadje van de kalender en je kunt er prijsjes mee winnen. Vorig jaar had ik niks, maar nu had ik geluk, ik kreeg een voucher voor 20% korting op een artikel naar keuze. De voucher was tot en met vandaag geldig en 20% op zo'n zak brokjes scheelt best veel al stelde ik het bezoek toch maar even uit vanwege de harde regen.

Het ultieme weer om aan de knutsel te gaan. Gisteren had ik een kaart afgemaakt voor goede kennissen die 25 jaar getrouwd waren. Het borduurwerkje had ik al in mijn vakantie gemaakt dus ik hoefde er alleen een kaart van te maken. Op ruitjespapier had ik uitgeteld hoeveel kruisjes ik in het hartje kon borduren en daar zocht ik op Pinterest een patroon bij van trouwringen. Maar niets paste erin. ChatGPT schoot me te hulp en maakte op mijn verzoek een patroontje die er wel in paste. De ringen vallen een beetje weg. De ene ring had ik met goudbruin geborduurd en de ander met goudglitterdraad van DMC, maar dat borduurt niet lekker en je krijgt er ook geen mooie regelmatige kruisjes van.

Mijn spullen lagen nog op tafel en vanmiddag maakte ik een kaart met poezen voor iemand die veel van poezen houdt en onlangs zeer slecht nieuws over haar gezondheid heeft gekregen. Voor deze kaart gebruikte ik een oude mal van Trapunto, want ik wilde wel eens proberen hoe het embossen ging met de machine. Nou dat werd niks. Ik heb het maar weer ouderwets met de lamp en embossingpen gedaan. Dat ging goed en ik vind hem wel leuk geworden. 

De laatste kaart maakte ik voor een vriendin die komende week jarig is met een mal die ik nog niet eerder had gebruikt. Ik had hem per ongeluk besteld, had waarschijnlijk niet opgelet en sterker nog ik heb er twee dus als ik iemand blij met de andere kan maken, geef een gil dan stuur ik hem naar je op. Toen hij af was vond ik hem leuk, maar wel een tikkie saai en daarom heb ik de vlinder er nog opgeplakt om hem een beetje speelser te maken. 

Al met al was het een fijne zondagmiddag en ben ik op de valreep toch nog naar het tuincentrum gereden om de kattenbrokjes te kopen met korting. En ook nu was ik net voor de bui weer binnen. 

 

Spektakel!

Spektakel betekent volgens Mijn Woordenboek; leven, reuring, herrie, drukte, groots schouwspel en nog veel meer. En al deze woorden zijn van toepassing op mijn weekend. 

Vrijdagochtend maakte ik de logeerbedden op want de kleinzonen kwamen logeren. Ik haalde ze op van school en in de auto vertelde Arthur trots dat hij bij een voetbalclub had mogen proefspelen en dat hij toegelaten is tot de club. Een hele grote wens van hem gaat hiermee in vervulling. Dat moest natuurlijk gevierd worden en dat deden we op een bankje in de zon met een heerlijk ijsje van de plaatselijke bakker . Een goed begin. 

Eenmaal thuis liet ik de heren de nieuwe slaapplekken zien. Laurens had de vorige keer nog in het ledikantje geslapen, hij wilde toen echt niet in het grote logeerbed en ik liet het toen maar zo, maar hij lag helemaal klem en dus had ik een nieuw dekbedovertrek voor hem gekocht en maakte het grote logeerbed (de bedbank) voor hem op. Voor Arthur richtte ik de andere slaapkamer (deze is van zijn tante) in en zette daar zijn boeken neer, de bak met K'Nex van zijn vader van vroeger en een leeslampje. Natuurlijk werd zijn bed opgemaakt met zijn eigen dekbedovertrek. 

Arthur vond de nieuwe indeling prima en vond het fijn dat hij nu een eigen bureau had in zijn "eigen" kamer.

Laurens was bij het zien van deze nieuwe indeling in eerste instantie enthousiast en ging zijn knuffels uit de tas halen om die alvast in bed te leggen. Later nadat hij in bad was geweest en ik hem had voorgelezen vond hij dat nieuwe bed ineens een minder goed idee. Bij oma slapen in kleine bed, probeerde hij, maar daar pas je echt niet meer in schat, dan stoot je steeds je hoofd en dat doet toch pijn? Ja dat was wel zo, maar hij vond het toch even moeilijk. Gelukkig viel hij snel in slaap en heeft hij lekker geslapen, al riep hij twee keer in de nacht heel luid Omaaaaaa en was er een nare droom, dorst en/of zijn luier zat niet lekker. Veel nachtelijke reuring dus voor oma.

We hadden een gezellige dag met zijn drieën, waren heerlijk in de speeltuin bij de schommels in de zon en tevreden bracht ik ze aan het eind van de middag weer thuis. Daar volgde een snelle, nieuwe wissel van het beddengoed, want mijn schoonzus kwam logeren. We aten gauw een kop soep die ik tussen de bedrijven door had gemaakt, pakten de bus naar station Bijlmer Arena en wandelden naar de Ziggo Dome. 

Daar bleek dat het de bedoeling was dat het publiek mee zou zingen en dat waren ze al aan het oefenen. Na de pauze werd de 9e symfonie van Beethoven in zijn geheel gespeeld en in het laatste stuk wordt er gezongen. De tekst kwam op het grote scherm te staan en door het inzingen wist het publiek dan zo'n beetje wat te doen. Het gaf niet als je niet precies de woorden kende, je mocht ook mee neuriën maar de bedoeling was om een gebroederlijke sfeer te creëren. Precies wat de bedoeling van Ludwig von Beethoven was toen hij het componeerde. Een beetje saamhorigheid kan deze harde tijd ook goed gebruiken was het idee erachter.

Het was prachtig! Alle stukken voor de pauze, maar vooral de 9e symfonie en toen tijdens de finale de tenor begon te zingen en daarna de mensen in de zaal meezongen met "Alle mensen werden Brüder" met de krachtige muziek en het koor, was dat een absoluut kippenvel moment. Ik heb genoten! Het was met recht een groots schouw- en hoorspel! Ik kan helemaal niet goed zingen, maar het was zo leuk om het te doen en ik ben niet de zaal uitgestuurd dus ik ga er vanuit dat het niet heel erg vals was. 

Vanmorgen moest ik met Tim naar de trimmer, die afspraak stond al een tijd en schoonzus ging voor de gezelligheid even mee. Dat was fijn omdat ze ook hielp met tillen van de reismand met Tim, want het artroselijf vond al dat spektakel wel een beetje veel van het goede. Het concert kwam natuurlijk tussen de eerder gemaakte afspraken door, maar ik had het absoluut niet willen missen. 

Vanmiddag was ik lekker even in de tuin om te genieten van het mooie weer en de rust. Ook al ben ik nu best moe, dat is het helemaal waard want het was een heerlijk weekend!

Met mijn neus in de boter!

Deze week ben ik weer lekker opgestart op het werk. Al snel zat ik er weer middenin en was de vakantie snel vergeten. Ook weer goed al is het jammer dat ik dan niet zoveel tijd heb om met mijn hobby's bezig te zijn. 

Het is enorm leuk om kaarten te maken, maar nu is mijn bureau natuurlijk weer op werk gericht en kan ik dan mijn hobby spullen niet zo laten liggen om de volgende dag weer verder te gaan wat in de vakantie dus wel kon. 

Vrijdagmiddag had ik weer dienst bij de voedselbank, het huis moet ook schoon, de sportschool verwachtte me weer en Tim wil ook zijn aandacht dus van meer dan een paar toertjes breien kwam het niet. Niet erg, alles op zijn tijd. 

Vanmorgen was ik weer eens naar een zondagochtendconcert in het Amsterdamse concertgebouw. Ik was samen met een vriendin en we luisteren naar stukken uit de Peer Gyntsuite van Grieg. Een jonge violiste speelde daarbij solo op een hardangerviool (ik had er nog nooit van gehoord maar het had een prachtige klank) en het tweede deel bestond uit stukken van Tsjaikovsky. Nu ben ik niet zo goed op de hoogte van klassieke muziek en kende deze laatste stukken niet, maar het was prachtig. Het is elke keer een feestje om zo'n concert bij te wonen. Zo met de tram op een zonnige zondagmorgen door het mooie Amsterdam, waarbij die stad dan zo'n beetje wakker wordt is al een groot deel van de pret. 

Na het concert gingen we samen even lunchen en hebben we lekker bijgekletst. Heel gezellig was dat en het was een fijne zondag. 

Eenmaal thuis zette ik een wasje op toen de telefoon ging. Mijn schoonzus! Blijkt dat mijn zwager kaarten heeft gewonnen voor een klassiek concert aanstaande zaterdag in de Ziggo Dome. Erg leuk voor hem, maar hij kan dan helemaal niet en dus vroeg mijn schoonzus of ik met haar mee wil. Nou dat was even met mijn neus in de boter vallen. 

Hoera

Hoera de leeslijst doet het weer en daar ben ik blij mee. Nu denk ik dat ik jullie allemaal wel gevonden heb de afgelopen dagen, maar het kost veel tijd om alles na te zoeken. Die tijd heb ik nu nog wel vanwege mijn vakantie, maar volgende week mag ik weer aan het werk. En dat is ook goed. Na zo'n 1,5 week thuis merk ik dat ik mijn werk en met name de contacten die ik daar heb best wel mis. 

Wat wel heerlijk is, is dat ik mijn wekker niet hoef te zetten en dat ik beter slaap. Daar is zo'n vakantie ook voor bedoeld, om eens goed uit te rusten. Tussen de buien door vermaak ik me prima, het is ook erg fijn om knutselspullen op je bureau te kunnen laten liggen om er de volgende dag mee verder te gaan. Ik heb zelfs de grote lade in het dressoir leeg gemaakt en daar al mijn spullen netjes in opgeborgen. De DVD's en CD's die er lagen en die grotendeels van mijn man waren ga ik uitzoeken en er een goede bestemming voor vinden. Ik heb geen DVD en CD speler meer dus die dingen lagen daar een beetje nutteloos. Bij de Action en de Wibra heb ik van die bakjes gehaald en nu ligt alles netjes opgeborgen en zo voor het pakken. 

Het is heerlijk ontspannend om s'morgens met een kop koffie bij de hand een borduurtje te maken. Daar beleef ik veel plezier aan. Voor een achternichtje die volgende week jarig is heb ik een kaart geborduurd. Het alleen al zoeken naar een leuk patroontje op Pinterest, de kleuren van de kaart bij elkaar zoeken en die van de borduurzijde is al zo leuk om te doen. Het is een kaart met een Unicorn geworden met veel roze omgeven want daar houdt ze van. 

Haar jongste broertje is een paar dagen later jarig en toen ik op kinderkaarten maken zocht op Pinterest kwam ik een leuke rups tegen. Die heb ik voor hem gemaakt. De wiebeloogjes kwam ik tegen bij de Action en het papier is daar ook van. De grasrand maakte ik met een snijmal. 

Gisteren was ik met mijn nichtje even bij de Action en daar zag ik dat er al volop papierblokken zijn met kerstachtergronden. Gisteren stond er zo'n lange rij bij de kassa dat ik die nog niet gekocht heb, maar daar ga ik op een rustig moment zeker even naar kijken. Ik heb al vast wat stansen gemaakt om kerstmotiefjes te borduren. 

Zo en nu koffie en dan lekker even bij lezen nu de leeslijst het weer doet. Hoera!

Fiep en Fröbelen

In juni stond er een artikel in Het Parool over een tentoonstelling in het Rijksmuseum van het werk van Fiep Westendorp. Fiep is vooral bekend door de illustraties die ze heeft gemaakt voor de boeken van Annie MG Schmidt, maar voor dat ze dat deed werkte ze o.a. bij Het Parool als illustrator. Het was een interessant artikel en ik nam me voor om naar die tentoonstelling te gaan. 

Zoals dat vaak gaat met goede voornemens raken die in de vergetelheid, maar nu ik vakantie heb leek het me een goed plan om mijn voornemen alsnog uit te voeren. Ik reserveerde een tijdslot en dat was maar goed ook, want als ik dat niet had gedaan dan had ik Fiep waarschijnlijk aan me voorbij laten gaan want de regen kwam met bakken uit de lucht. 

Omdat de tentoonstelling maar tot en met zondag 13 september a.s. te zien is trotseerde ik de weergoden, stapte vanmorgen in de metro en meldde me in het geboekte tijdslot in het Rijksmuseum bij Fiep. Dat hadden meerdere mensen gedaan want het was er loei druk. In een lange rij schuifelden we - als was het een begrafenisstoet - langs de tekeningen. Gelukkig hadden de gesprekken rondom mij niets van een begrafenisstemming er werd volop gelachen en gekakeld. Achter mij stonden twee dames, in bij elkaar passende pastelkleuren gekleed, elk streepje op een tekening te bespreken alsof ze erbij waren geweest toen Fiep ze had getekend. Dat was grappig om te horen. 

Wat minder grappig was dat er dames in de rij voor mij het nodig vonden om van elke tekening een foto te maken, de rij schoot dus niet erg op. Ik vond het vooral leuk om eerder werk van haar te zien die ze voor omslagen van boeken heeft gemaakt, of tekeningen voor de krant of zoals bovenstaande affiche. Die tekeningen voor de krant werden gemaakt voor de vrouwenpagina van Het Parool en zo zette ze, op een humoristische wijze, het feminisme op de kaart. Erg leuk. 

Na de tentoonstelling ging ik nog even langs de Nachtwacht, deze wordt op dit moment gerestaureerd en dat kun je als bezoeker helemaal volgen. Sommige mensen stonden zowat met hun neus tegen het glas waarachter dit gebeurde en met Fiep nog in gedachten zag ik voor me hoe zij dat weer had gegeven, al die puntige neuzen tegen dat glas. 

Ik ging nog even een broodje eten in de stad en deed tussen de hoosbuien door nog wat boodschappen en ging op huis aan. Toen ik in de metro zat brak de zon door, maar thuis kwam Tim me enthousiast begroeten, trok ik droge kleding aan en ging weer aan de fröbel. Dat heb ik deze week met veel plezier gedaan. Voordeel van vakantie en slecht weer is dat je je daar heerlijk aan kunt overgeven. 

Op X vroeg een dame kaartjes voor haar verjaardag en dat gaf mij de gelegenheid om daar mee aan de slag te gaan. Ze houdt van eten, natuur, aarde- en pasteltinten en daar is uiteindelijk deze kaart uitgekomen. Ik hoop dat ze hem een beetje op tijd krijgt. 

Nog 10 dagen vakantie resten mij en als het nog een beetje lekker weer wordt ga ik nog wel wat buiten activiteiten ondernemen, maar als dat niet zo is dan ga ik nog heerlijk fröbelen. Ik wil nog twee kinderkaarten maken. Voor een nichtje die 8 jaar wordt en voor een neefje dat 2 wordt. 

En ik ga natuurlijk mijn nieuwe boek over Fiep lezen! Daar heb ik mezelf op getrakteerd in de museumshop. 

PS: Blogger doet gek want sinds twee dagen wordt mijn leeslijst niet aangevuld met jullie nieuwe blogs en moet ik jullie allemaal apart opzoeken. Bijzonder weer. 

Kreeften en Brieven

Kreeften en brieven is zo op het eerste gezicht een rare combinatie. Je kunt er je fantasie op loslaten en allerlei gekke combinaties bedenken (ik zou hier moeiteloos een verhaal over kunnen verzinnen voor de kleinzonen) maar het is eigenlijk heel simpel. 

Het gaat namelijk over twee boeken die ik onlangs las. Het eerste boek was De Kreeftenvrouwen van Beatrix Gerstberger. Op zoek naar een nieuw, mooi boek speurde ik de websites van diverse grote boekenwinkels af en stuitte op dit boek. De beschrijving sprak me aan en de volgende gang was dan ook naar bolpuntkom om te kijken of dit boek ook onder het abonnement van kobo plus viel. Dat viel het en dus zette ik het op mijn ereader en al snel zat ik helemaal in het verhaal. In één weekend had ik het uit en wat was het heerlijk om me weer zomaar aan het lezen over te kunnen geven. 

Gisteren begon mijn vakantie. Nu heb ik wel vakantie, maar ik ga niet met vakantie en toch wilde ik wel een beetje vakantiegevoel hebben. Daarom kocht ik een entreebewijs bij Spa Weesp, dat is hier maar een kwartiertje vandaan en ligt prachtig in de natuur. Ze hebben er een prachtig buiten zwembad en daaraan was het gisteren goed toeven op een ligbedje op het gras met een heerlijk zonnetje. 

Ook dan vind ik het heerlijk om te lezen en ging op zoek naar een nieuw boek. Van een collega had ik enthousiaste verhalen gehoord over "De brievenbezorgster van Puglia" van de schrijfster Francesca Giannone en ook dat boek viel onder mijn kobo plus abonnement. Ik startte gisterochtend rond 11.30 uur en aan het eind van de dag had ik het uit. De eerlijkheid gebied me om te vertellen dat ik wél gebruik heb gemaakt van het zwembad, maar geen sauna van binnen gezien heb. Het was een heerlijke dag. Echt vakantie. 

Vandaag was het heel ander weer en ook vandaag heb ik gelezen, maar in een heel ander genre. Vandaag bestond het repertoire uit Dikkie Dik, het voertuigenboek en het eerste kijk- en leesboek van Richard Scarry. Dat laatste boek is al 30 jaar oud en nu weer helemaal favoriet bij Laurens. Op dinsdag gaat hij niet naar de peuterspeelzaal en kwam hij vandaag gezellig een dagje bij mij. 

En morgen, morgen ga ik weer op zoek naar een ander fijn boek!

Gang, gang ze........

Het is zondagochtend en de regen komt met bakken uit de lucht. Een zegen voor de natuur en dus ook voor mijn tuin, waar de herfstanemonen, die al weken stonden te kwijnen, nu staan te genieten van deze langdurige douche. 

Een uitgelezen morgen dus om rustig op te starten en een beetje aan de hobby te gaan. Daar was ik de afgelopen week al mee begonnen, want vorige week namen we afscheid van een lieve collega die haar geluk elders gaat beproeven en wij wilden haar niet met legen handen laten vertrekken. Aan mij was de eer gegund om een afscheidsboek te maken. 

Iedereen die dat wilde kon een stukje aanleveren en al die stukjes heb ik in een boek geplakt samen met de foto's die er van haar waren. Het was een leuk karweitje en om de boel wat op te luisteren had ik mijn stansmachine en de snijmallen te voorschijn gehaald en dat smaakte naar meer. 

Natuurlijk is er altijd wel een reden om een kaartje te maken, maar nu had ik een hele goede reden want afgelopen vrijdag was onze dochter jarig. Nu vierde zij dat in Griekenland waar ze met twee vriendinnen op vakantie is, dus had haar kaart niet zo'n haast. Die krijgt ze als ze terug is. 

De kaart die wél op tijd klaar moest zijn was de kaart voor Laurens! Gisteren vierden wij namelijk zijn derde verjaardag en de jarige had heel goed door dat hij het feestvarken was. Te pas en te onpas hief hij dan ook Lang zal ze leven aan. Al zingt hij dat nog als gang gang ze leven en dat is ontzettend schattig om te horen. 

De kaart vond hij mooi en vooral de wiebeloogjes vielen in de smaak. Deze kwam ik toevallig tegen bij de @ction toen ik daar voor andere zaken was, maar natuurlijk had hij meer aandacht voor het echte cadeau. Een graafmachine van playmobil. Hij is helemaal gek van alles op wielen en speelt hier nu vooral met de playmobil. Het hele kleine spul hou ik nog een beetje weg van hem, maar hij speelt leuk met de auto's en de poppetjes. Thuis heeft hij dus ook beslag gelegd op de playmobil van zijn broer. De graafmachine viel gelukkig ook in de smaak en zijn moeder werd direct aan het werk gezet om hem in elkaar te zetten. Het was een gezellig feest en de jarige ging moe maar tevreden naar bed. 

Vanmorgen heb ik de kaart voor dochter afgemaakt. Toen ik dit voorjaar begon met kaarten maken had ze gezegd dat ze een zelfgemaakte kaart voor haar verjaardag wilde krijgen en er moest een poes op staan. Dus is het een kaart geworden met poezen. Natuurlijk zijn het grijze poezen geworden, de kleur van haar grote vriend Tim. 

Na een lekkere knutselochtend ga ik nu de boel opruimen en het huis schoonmaken want morgen is er weer een nieuwe werkweek. De laatste werkweek voor de vakantie en in die vakantie is vast ruimte om opnieuw aan de knutsel te gaan. 

Aan zee

Dit is de vijfde zomer zonder mijn lief en van voorgaande zomers wist ik dat ik de zomer lastiger door vond komen dan de andere jaargetijden. Dat komt omdat in de zomer je veel meer geconfronteerd wordt met je verlies omdat je veel meer buiten bent en buiten zie je andere stellen. Je ziet ze samen fietsen of samen zitten lunchen of je hoort het in de tuinen in de buurt als je in je eigen tuintje zit. 

Daarom zag ik een beetje op tegen weer een zomer want het is gewoon harder werken sinds Magere Hein is langs geweest en mijn wereld met zijn seis onderste boven heeft gehaald. Maar goed van harder werken wordt een mens niet slechter en omdat ik wist hoe het de vorige zomers voelde was ik beter voorbereid. Én heb ik deze zomer weer iets geleerd. 

In juli stond ik op een zaterdagmorgen goed op, maar na een uurtje sloeg de rouw in als een bom. Dat gebeurt soms nog en dat is prima. Ik geef die rouw dan een stoel, vraag of hij koffie wil en ga er dan zelf maar even bij zitten in mijn rouwtuin en dat helpt doorgaans goed om hem ook weer op te laten krassen. Hij is welkom en hoort bij mijn leven, maar hij mag niet zo lang meer blijven want er zijn nog meer dingen te doen. 

Maar op die morgen wilde het niet zo vlotten met wat wílde ik dan doen? Het was mooi weer en ik moest nog boodschappen doen, waar ik geen zin in had. Wat dan wel? Waar had ik nu zin in? En ineens viel het kwartje, het was aan mij omdat te beslissen en het ook te gaan doen. 

Dat klinkt een beetje gek, maar als je je grote liefde verliest dan moet je op een gegeven moment ook uitvinden wie je zelf eigenlijk bent. Wie ben je in deze nieuwe fase van je leven? Ik had nooit eerder alleen gewoond, want vanuit mijn ouderlijk huis ben ik gaan samenwonen, zijn we getrouwd, kwamen onze kinderen, waren we er net aan gewend dat het nest weer leeg was en hadden we het samen goed. 

Dat was een heerlijk leven, maar wel een leven waarin ik altijd rekening moest houden met andere mensen, wat logisch is en waar wat ik nu eigenlijk wilde niet de hoofdvraag was. Dat was in al die jaren ook helemaal prima geweest. Maar op die zaterdagmorgen kwam het besef dat ik nu, in deze fase van mijn leven, precies mag doen en laten wat ik helemaal zelf wil. Ik hoef met niemand rekening meer te houden. Al wil ik een hele dag in bed blijven of een hele dag lezen of zomaar de trein pakken naar Zwolle om daar een boek te gaan kopen, het kan allemaal. Als ik het zou willen. 

En die zaterdag wilde ik naar zee! Naar zee om naar de golven te kijken en te luisteren. Dat heb ik die dag uiteindelijk niet gedaan, want ik zag weer beren (files en parkeerplaatsen) op de weg, maar heb die middag wel de hele middag in de tuin zitten lezen zonder verder iets nuttigs te doen. 

Ook ben ik die week erna op zomaar een doordeweekse avond na het werk gaan zwemmen toen het zo warm was.  En ik boekte een nachtje weg aan zee in een leuk hotel met een kamer met zeezicht. En zo kwam het dat ik gister in mijn fordje stapte en naar de kust reed. Na het inchecken in het hotel liep ik de straat uit naar de zee en kreeg een bui op mijn kop. Dat was een goed begin, maar na een lekkere kop koffie en een broodje in een strandtent werd het droog en liep ik in de zon langs de vloedlijn met de wind door mijn haren en het ruisen van de branding in mijn oren. 

Vanmorgen werd ik wakker met uitzicht op zee  en na een vorstelijk ontbijt maakte ik opnieuw een strandwandeling. Toen het tijd was om weer naar huis te gaan kreeg ik opnieuw een bui op mijn kop, maar dat mocht de pret niet drukken. 

De zomer loopt al aardig op zijn eind, maar ik ben haar goed doorgekomen met een mooi leerproces. 

Het was heerlijk aan zee! 

Komkommertijd

Hoogzomer en dan is het altijd een beetje komkommertijd. In kranten lees je dan soms ook berichten waarvan je denkt, is dit nu nieuws?

En zo verging het hier op mijn blog ook de laatste weken. Weinig te melden en ook weinig inspiratie. Het eerste weekend van juli was ik druk met de kleinzonen, ik had ze op de laatste dag voor de vakantie van school gehaald en ze bleven het hele weekend. Dat was erg gezellig. Vanuit school reden we naar de ijssalon, of zoals Laurens het noemde, de ijsjeswinkel. We zaten daar koud aan ons bolletje ijs toen er een brandweerploeg binnenstapte die alle kinderen, die daar zaten, voorzagen van een sticker. 

Laurens was helemaal in zijn nopjes, zoveel brandweer constateerde hij met een stralend snoetje. Hij is helemaal in de brandweerfase en dat is natuurlijk niet zo gek met een overgrootvader die bij de brandweer was. Deze mannen waren toevallig oud-collega's van mijn vader en we raakten aan de praat. Het was leuk om te horen dat ze nog steeds aan hem denken, ze hebben het plekje waar hij altijd zat opgeluisterd met een naamplaatje en we werden dan ook uitgenodigd om een bezoek aan de kazerne te brengen om dat te bekijken. Dat gaan we zeker doen. 

Die zaterdag ging ik met de jongens naar Almere. We gingen picknicken bij landgoed De Kemphaan, op een of andere manier vinden ze dat geweldig, broodjes en drinken mee en een leuk plekje zoeken om het op te eten.  Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Almere Jungle. Dat is een leuke activiteit en nog heel betaalbaar. Mocht je er in de buurt zijn en nog op zoek zijn naar een leuk uitje kunnen de jongens en ik dit van harte aanbevelen. Er is ook een leuke speeltuin waar ze zich na het bezoek aan de dieren heel erg hebben vermaakt. 

De heren zitten nu in Frankrijk en ik zie ze pas weer half augustus, maar ze bellen regelmatig en ze genieten van het samenzijn met hun andere grootouders. Hoe heerlijk is dat. 

Afgelopen week was ook de dag dat Tim al drie jaar mijn huisgenoot is, alhoewel, inmiddels ben ik het personeel geworden en is hij de hoofdbewoner. We moesten naar de dierenarts voor de jaarlijkse check, daar heeft hij een hekel aan maar is kerngezond verklaard en dat is fijn om te horen.

Naast werken, het huishouden, vrijwilligerswerk en de tuin bijhouden gebeurt er dus niet zoveel, hoewel ik me absoluut niet verveel. De dagen vliegen voorbij maar het was te warm om te breien en dat ligt dus stil. Al zou het vandaag een goede dag zijn omdat weer op te pakken want het regent hier en dat is heerlijkvoor de tuin. En goed voor de komkommers. (als ik die zou hebben in de tuin). 

Gesmolten

Boven in zijn ledikantje, waar hij nog maar net inpast, ligt Laurens te slapen. Ik zit beneden op de bank en voel me zoals juffrouw Scholten; een beetje gesmolten. Kennen jullie Juffrouw Scholten, dat leuke gedichtje van Annie MG Schmidt? Je kunt het hier lezen. 

Natuurlijk was het de afgelopen week al vrij warm, maar daar sloeg ik me best wel goed doorheen. Een beetje langzamer leven, thuis de boel goed dicht houden en drie dagen op kantoor werken waar de airco zachtjes aanstond maakten dat het best wel ging. 

Maar gistermiddag had ik dienst bij de voedselbank en dat was een zeer warm klusje. Het is een oud gebouw en in de winter is het er ijskoud en nu in de zomer smelt je er weg. Nu had ik nog makkelijk praten want in het hokje waar wij zitten staat ook een ventilator, maar voor onze klanten die boodschappen kwamen doen was het helemaal een bloedheet klusje. Dus ik klaagde niet maar was toch erg blij toen ik weer thuis was. 

Vanmorgen ben ik nog een beetje verder gesmolten, want vanmorgen was het een heugelijke dag. Arthur mocht afzwemmen voor zijn A diploma en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Helemaal nu zijn vader voor zijn werk in het buitenland zit en er dus niet bij kon zijn. Om negen uur haalde ik mijn schoondochter en de kleinzonen op en togen we naar het zwembad. Mensenkinderen wat was het snoeiheet in dat zwembad, ik voelde me net als die juffrouw Scholten smelten tot een plasje. Al was het dan niet voor het paleis op de Dam, maar in een zwembad in Amsterdam Zuidoost. Ik had zelf wel in dat water willen springen, maar dat zou natuurlijk gek geweest zijn. 

Gelukkig was het goed georganiseerd en binnen een uur was het achter de rug en kon Arthur trots zijn diploma in ontvangst nemen. Die heeft hij mooi in de pocket zo voor de grote vakantie. 

Na afloop gingen we met elkaar een broodje eten en ging Laurens met mij mee naar huis. Heel gezellig om hem alleen bij mij te hebben en eens te kijken hoe het gaat als hij zonder zijn grote broer hier logeert. Hij vond het allemaal prima en heeft lekker gespeeld, gegeten en na een uitgebreide baddersessie (want ook hij had het warm) is hij na een verhaaltje heel lief gaan slapen. 

En nu zit ik dus half gesmolten op de bank en hoop ik dat het vannacht gaat regenen en gaat afkoelen. Want helemaal smelten is natuurlijk niet de bedoeling want mijn logee verwacht morgenochtend natuurlijk wel een ontbijt. 

Afbeelding is gemaakt met AI

Even terug komen op.........

Ik kom nog even terug op mijn blogpost Gegroeid van 19 mei jl., althans niet op het blogje zelf maar op alle lieve berichtjes die ik daarop kreeg. Niet alleen onder het blog maar ook per mail. Heel veel mensen leven met hun eigen rouw en hoewel ik dat niemand toewens hoort rouwen bij het leven en hielpen de openhartige reacties mij ook weer. Dank jullie wel! Fijn ook om te mogen horen dat anderen weer een beetje steun aan mijn schrijfsels hebben. Zo helpen we elkaar. 

In het kader van weer een stapje verder in het proces was ik zondag begonnen aan een opruimklus. Ik heb een thuisvakantie en helaas is het niet zulk mooi weer als ik had gehoopt. Dat maakt dan ook weer ruimte voor andere plannen en zo heb ik zondag de bijkeuken - het hok - geheten voor een groot deel uitgezocht en opgeruimd. Mijn man was een kampioen bewaren, want je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt dus weggooien was zonde. Dat is natuurlijk ook zo, maar als zaken al heel lang niet gebruikt worden dan is het tijd om afscheid te nemen.

Er stond een krat met allerlei kitspuiten, nu ga ik niets kitten en die dingen zijn dus al ruim 4 jaar oud en helemaal opgedroogd. Die konden naar het recycleplein. Ik vond nog allerlei zaken die we ooit in kerstpakketten hadden gekregen en dus nog nieuw waren. Van al deze spullen maakte ik een foto, zette deze in de familie app en mijn nichtje die op zichzelf gaat wonen wilde graag een aantal zaken hebben. Ze kwam ze meteen halen. 

Aan het eind van de dag was alles opgeruimd en uitgezocht en stond de gang vol met spullen die naar het recycleplein konden of naar de kringloop. Ook een krat met allemaal verfspullen uit de schuur mocht mee. Gisterochtend laadde ik alles in de auto en reed naar het recycleplein. Daar werd ik voor de verf- en kitspullen verwezen naar het chemisch afvalloket. Een grote, brede man met woeste wenkbrauwen en een strenge blik, pakte de spullen aan en maakte een opmerking over de hoeveelheid en dat ik dat wel eens eerder had mogen brengen. 

Dus ik vertelde hem dat dit van mijn man was geweest, hij keek me aan vanonder die woeste wenkbrauwen en zei op z'n Amsterdams: dan had je je man dat zelf moeten laten brengen. Tja, beetje lastig als je niet meer leeft. Ja dat vond hij dan ook wel weer en zijn toon en blik werd zachter. Ik hoefde al die potten en flessen niet meer uit het krat te halen, nee dat deed hij voor me. En ook de oude frituurpan die al lang geleden het loodje had gelegd en waarvan die man van mij het vet dus niet had verwijderd (hij was altijd de baas van de frituurpan) hoefde ik ook niet mee naar huis te nemen, daar zou de recycleman voor zorgen. Hoe aardig was dat, al voelde het ook alsof ik een beetje misbruik maakte van de situatie want ik had het natuurlijk prima zelf kunnen doen, maar het was aardig van hem.

De kringloopspullen bracht ik in de daarvoor bestemde container, ook alle andere spullen gooide ik weg op de plek waar het hoorde, zwaaide nog even naar de behulpzame wenkbrauwman en reed met een lege auto weer tevreden naar huis. 

En nu maar hopen dat ik binnenkort niet iets nodig heb wat ik dus heb weggedaan. Oh en als iemand een schroefje nodig heeft, kom gerust even langs want die zijn hier nog in allerlei soorten en maten. 

Star Warstrui!

Een luie opstart van de zaterdagochtend, maar dat geeft niks want in het weekend mag je best een beetje lui zijn en het mag zeker, zo aan het begin van een weekje vakantie. Een weekje vakantie waar ik erg naar uitgekeken heb. 

Het waren hele drukke maanden op het werk door zieken en door veel werk. Het is niet erg om een paar stappen harder te lopen, maar sinds vorig jaar maart had ik ook al extra taken omdat ik waarnam voor een collega die een akelig ongeluk had gehad. En dan sluipt het er toch in dat er wat teveel op je bord ligt. Waar ik tegen iedereen zeg, pas goed op jezelf, ga niet over je grenzen heen (onderdeel van mijn werk als casemanager verzuim) bleek ik dat zelf toch niet zo goed te kunnen. 

Toen ik begon te merken dat ik foutjes ging maken, dingen vergat en een kort lontje kreeg viel zomaar ineens het kwartje en hoewel het voelde als falen kaartte ik het wel aan bij mijn leidinggevende en gaat ze zorgen dat mijn bordje wat leger wordt. Dat geeft lucht, maar het zette me wel aan het denken dat ik hierbij de ruggesteun van mijn man ook zo mis. In andere drukke periodes was hij degene die dan zei, moet het niet een tandje minder? Ook hierin moet ik dus goed en in het vervolg beter voor mezelf zorgen. 

Gelukkig is er helemaal nog geen sprake van een burn-out of oververmoeid zijn en gaat mijn weekje vakantie dan ook zeker helpen om goed uit te rusten. Daarvoor heb ik geen plannen gemaakt, gewoon s'morgens wakker worden en kijken wat voor weer het is en dan bedenken wat ik die dag ga doen. 

Er is van alles mogelijk, lekker in de tuin werken, weer een opruimklusje doen en dingen naar de milieustraat brengen, een boek lezen op mijn gemak, naar zee rijden en over het strand lopen, kaartjes maken én breien! 

Er staat een nieuw project op de pennen, want na de Dikkie Dik trui vroeg Arthur mij of ik een Star Wars trui voor hem wilde breien. Ik was vereerd dat hij het vroeg en ben op zoek gegaan naar een patroon. Toen ik dat gevonden had liet ik het hem zien en ja dat was precies wat hij wilde. De trui moest zwart zijn en het logo geel. 

Zwart is een lastige kleur om te breien maar nu de avonden nog licht zijn moet het wel lukken. Ik bestelde garen en zette al een boordje op, maar kwam niet veel verder dan een paar pennen. Maar nu ga ik daar lekker verder mee. Het is nog lang geen truienweer dus ik heb veel tijd om een mooie trui af te leveren. 

Maar nu eerst naar de markt. Kaas en aardbeien halen!

Op twee mooie Pinksterdagen..........

Liep ik in elk geval niet te kuieren in een parrekie in de zon, zoals bezongen wordt in het liedje van Annie MG Schmidt, maar deed ik wel leuke dingen. Op 1e Pinksterdag kwamen mijn oom en tante lunchen. Zij zijn nog de enige familieleden van de generatie boven mij. Ze worden een dagje ouder en wat minder mobiel en gaan s'avonds niet graag de deur meer uit dus komen ze met enige regelmaat op een zondagmiddag lunchen. 

Dat vind ik erg gezellig en doe dan ook altijd mijn best om wat lekkers te maken en omdat het gisteren Pinksteren was had ik wat meer gedaan dan anders. Het menu bestond uit:

• Tomatensalade met burrata
• Courgette soepje
• Plaattaart met asperges en gerookte zalm naar een Recept Uitpaulineskeuken.nl
• Aardbeien
• Koffie

Zo'n ochtend bestaat dan uit lekker in de keuken bezig zijn en de tafel mooi dekken en als ze weer naar huis zijn de boel weer aan kant maken. We hebben weer lekker bijgekletst en het was lekker en gezellig. 

Gisteravond ging ik nog even de kleinzonen knuffelen, at een klein hapje mee en heb ze naar bed gebracht en ze natuurlijk allebei voorgelezen. 

Vanochtend was ik al om half 10 in de sportschool en het was al erg warm toen ik daar naar toe liep, eh kuierde, en eenmaal thuis toen ik weer fris en fruitig was ben ik twee kaartjes gaan maken. Eén voor een collega wier schoonmoeder afgelopen week is overleden en éen voor de weduwe van een collega die vorig jaar overleed. 

Het zijn simpele maar wel mooie kaartjes geworden en toen ik ze net klaar had stond dochter ineens in de tuin waardoor ik toch nog met mijn dochter op Pinksteren gezellig in de tuin een spa'tje dronk. We kuierden niet en we zaten niet in de zon, maar we kletsten wel en ook dat was gezellig. 

En zo zijn de Pinksterdagen weer bijna ten einde en zijn alle extra vrije dagen al weer op. Voor mij dan, want 1e kerstdag valt op een vrijdag en dan ben ik altijd al vrij. Maar het waren heerlijke vrije dagen, ook zonder parrekie! 

Gegroeid

Al jaren volg ik het blog De Waarde van de Dag een gezellig blog over wat de waarde van de dag van Ada bepaalt en dat vind ik altijd leuk om te lezen. Ik ben zelfs al eens gastblogger geweest. Afgelopen zondag was ik dan ook verrast dat ik in haar blog genoemd werd. Het ging over om je verdriet heengroeien en het woord Gemeenzaamheid, omdat je bij dat om je verdriet heengroeien de mensen in je omgeving zo nodig hebt. Het raakte me!

Vandaag was ik voor het werk in Arnhem waar ik een training bijwoonde over gezond leren werken en leven. Een van de pijlers was dat je je grenzen moet bewaken en dicht bij jezelf moet blijven. Op weg naar huis, een lange rit met flink wat file, dacht ik daar over na en direct moest ik ook weer denken aan het blog van Ada zondag en stelde ik mezelf de vraag; hoe stel ik nu mijn grenzen en hoe gaat het nu echt? 

Als je net iemand verloren hebt dan krijg je veel aandacht en er zijn veel boeken van lotgenoten die beschrijven hoe het hun het eerste jaar en soms nog het tweede jaar is vergaan na het overlijden van hun dierbare. Nu heb ik nog steeds niets te klagen w.b.t aandacht als het gaat om de mensen die heel dicht bij me staan, maar nu na vier jaar en bijna twee maanden is de verdere buitenwereld weer verder gegaan en is het voor hen al heel gewoon dat mijn lief er niet meer is. Wat ook weer begrijpelijk is want het leven gaat verder. 

Voor mij, onze kinderen en nabije familie is dat natuurlijk een heel ander verhaal en ik was na zijn vierde sterfdag dan ook benieuwd of er boeken waren van lotgenoten die beschreven hoe het met hen ging na vier jaar. Hoe hadden zij het leven weer opgepakt en vormgegeven? Wat zou ik daar nog van kunnen leren. Die boeken vond ik niet. 

En dat is jammer want ik had zo graag willen lezen wat die lotgenoten hebben gedaan met de verdrietmomenten die er nog steeds zijn. Wat doen ze op momenten dat het zo schrijnt? Dat het zo ontzettend leeg voelt? Hoe hebben ze ervoor gezorgd dat hun dagen weer het waard werden om hun bed uit te komen? Hoe schilderden ze die inktzwarte toekomst beetje bij beetje in een wat vrolijkere kleur? 

Vanavond in de auto, in de file terwijl de ruitenwissers de regen wegwapten bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt hoe een ander dat doet, het gaat erom dat je stapje voor stapje je nieuwe leven zelf weer vorm en wat kleur geeft. 

Ik heb dat gedaan door er niet voor weg te lopen en regelmatig in mijn "rouwtuin" te gaan zitten om het te voelen en dan kwam er vanzelf weer blauwe lucht in de rouwtuin en kregen de bloemen weer een beetje kleur.

Mijn (toen nieuwe) baan heeft me geholpen, de opleiding tot coach en rouw- en verliesbegeleider, het vrijwilligerswerk bij de voedselbank en de liefde van mijn gezin en familie hielpen me om stukje bij beetje te aanvaarden dat er geen wij meer was. 

Natuurlijk zijn er nog steeds moeilijke momenten en is het gemis er elke dag, maar kan ik ook oprecht zeggen dat het goed met me gaat. Op een andere manier, maar toch tevreden met alles wat er wel is en ben ik echt wel om mijn verdriet heen gegroeid.

Het allermoeilijkste is dat ik met hem mijn plezier (en soms zorgen) over onze (klein)kinderen niet kan delen. Dat hij me niet meer terug kan fluiten als ik wel over mijn grenzen heen ga en ik niet meer even tegen hem aan kan zeuren over alledaagse dingen.

Nou ja, dat zeuren doe ik dan maar even tegen jullie!

PS: De lelie op de foto zat ik het moederdagboeken dat ik kreeg, maar aangezien lelies giftig zijn voor katten heb ik hem uit het boeket gehaald en in een vaasje op het toilet gezet waar hij nu prachtig staat te bloeien en te geuren. Al zei Arthur donderdag wel; oma, wat stinken die bloemen op jouw wc. 😀

Knopen

Een poosje geleden kocht ik online, in de uitverkoop een mooie groene blazer. Een beetje saliegroen is het en ik was zo aangenaam verrast door de korting dat ik had vergeten om te kijken welke knopen erop zaten. Toen het jasje binnenkwam vond ik de kleur mooi en zat het als gegoten, maar er zaten grote bling-bling knopen op!

Niet helemaal mijn smaak. Of liever gezegd helemaal niet mijn smaak. Ik hoorde wel de stem van mijn oma, geboren en getogen in de Amsterdamse Jordaan wier smaak wél bling-bling was (met hoofdletters), in mijn oor tetteren; kind wat prachtig! Nou niet dus. 

Er moesten dus andere knopen op, maar die heb je tegenwoordig niet meer zo een, twee, drie en zeker niet hier op het dorp. Een eenvoudig wit knoopje voor een overhemd zal nog wel lukken bij de Hema, maar een echt mooie knoop, passend bij het groen dat is er niet. 

Daarvoor moest ik de stad in en dat kwam er lang niet van. Ondertussen droeg ik het jasje wel en kreeg ik van niemand commentaar op die glinsterende knopen, alleen mijn zoon zei, nou die had pap niet mooi gevonden en was ik ook al een knoop verloren. Een teken dat ik er nu echt werk van moest maken. 

Gisteren ging ik met mijn schoonzus en zwager naar een voorstelling in het Delamar theater, de matinee van de musical Foxtrot. Voor ik hen zou ontmoeten bij het theater maakte ik eerst een tussenstop bij het Koningsplein en wandelde vandaar naar een knopenwinkel op de Herengracht. Nou wandelen, het was meer een overlevingstocht tussen de hordes toeristen die of met hun rolkoffertjes je de weg versperren of je opzij duwen om een foto te kunnen maken van de gracht. 

Nee het was op een drukke zaterdagmiddag geen gezellig wandeltochtje, maar toen ik eenmaal op de Herengracht was werd het rustig. Daar liepen geen toeristen, maar zat een man op zijn stoepje zijn voordeur te schilderen en belandde ik even later bij een prachtig pand met daarin de knopenwinkel. 

Binnen was het al even prachtig. Niet alleen de winkel zelf, maar ook de grote kasten vol met knopen en aan de wanden hingen overal prachtige schilderijen. Een knopenwinkel en galerie tegelijkertijd. 

Ik werd netjes geholpen en vond prachtige knopen in precies de goede kleur. Ze hadden veel meer in deze kleur en het was dus nog even moeilijk kiezen, maar het is gelukt. 

Tevreden worstelde ik me weer door de toeristenmassa naar het Koningsplein en vandaar uit door de Leidsestraat naar het Leidseplein. Daar stapten schoonzus en zwager uit de tram en begaven we ons naar het theater waar we genoten van een prachtige voorstelling. 

Vandaag wilde ik die knopen op mijn jasje naaien, maar nu ben ik zo dom geweest om geen bijpassend garen te kopen. Al weet ik niet of ze dat daar hadden. Enfin misschien heb ik borduurzijde in de goede kleur. 

                                                        

Op de foto lijken de nieuwe knopen groter dan de bling-bling knopen maar dat is optisch bedrog, ze zijn bol, maar in diameter dus net zo groot. 

Toch maar niet.

Al maanden had ik het plan opgevat om vandaag naar de handwerkbeurs in Houten te gaan. Dat leek me wel weer eens leuk en ik had mijn rooster bij de voedselbank er op aangepast. Maar toen ik vanmorgen wakker werd had ik er helemaal geen zin in. Dus besloot ik vanuit mijn warme en nog zeer lekkere bed om niet te gaan, want ik had geen zin in een eind rijden (flauwekul want ik ben er met 40 minuten) en bedacht dat ik nog heel veel garen en handwerkspullen heb, dus daarvoor was het ook niet nodig. 

Mijn ochtend besteedde ik aan het huishouden en het is prettig dat de bovenverdieping weer spic en span is, zeker omdat de kleinzonen met hemelvaart komen logeren. Toen dat helemaal klaar was en de beddenboel in de tuin aan de lijn hing te wapperen ging ik met iets anders aan de slag. 

Want afgelopen week was er een pakje bezorgd. Een pakje met nieuwe snijmallen die ik een paar weken geleden had besteld bij de Chinees. Die dingen zijn daar spotgoedkoop, maar het duurt wel even voor het bezorgd is en dat is niet erg. Het is niet erg milieuvriendelijk dat besef ik maar al te goed, maar soms is een mens zwak van geest en ik praat het dan voor mezelf goed door te denken dat zo'n vliegtuig toch wel gaat en dat dat kleine pakje van mij er nog wel bij kan. 

Op de website zag het er allemaal zo leuk uit en daarom was ik erg nieuwsgierig of het in het echt ook zo leuk was. Ik werd niet teleurgesteld, er zaten schattige vogeltjes, bloemen, takjes en nog wat borduurmallen in. De hele hele middag ben ik met veel plezier bezig geweest. 

Deze kaart maakte ik met een kader met daarin een plaatje van een hortensia uit de Libelle en de nieuwe vogeltjes en een takje. 

Ze hebben ook snijmallen in het Nederlands en voor mijn nichtje die binnenkort jarig is, en veel van roze houdt, maakte ik deze kaart. Het bloementakje en de kleine bloemetjes zijn ook van nieuwe mallen. 

Die vogeltjes vind ik zo leuk!

De kaart voor mijn collega was al even af, maar ik miste er toch nog iets en voegde dus nog een takje toe.