Top Down!

Begin juli rolde er een mail van de Afstap in mijn digitale brievenbus. De leukste wolwinkel in Amsterdam! In de mail werden nieuwe workshops en cursussen aangeboden en zo kwam het dat ik me gisteren met goede zin naar de stad begaf om de workshop Top Down breien te gaan doen. 

Toen ik destijds het aanbod zag leek me het erg leuk om Top Down te leren breien. Dat wilde ik altijd al eens, bovendien leek het me een mooie invulling van een vakantiedag. We waren met 7 cursisten, waaronder 1 man. Dat was zo leuk, want hij had niet alleen een hele ruime ervaring op breigebied, maar er ook een andere kijk op. Hij breit altijd met een breiriem, ik had daar nog nooit van gehoord en mijn medecursisten ook niet en dus kregen we een demonstratie van hem. Erg leuk om te zien en te horen want hij had er ook een mooi verhaal bij over vrouwen uit Shetland die tussen hun dagelijkse werk door op deze manier konden breien. 

Er lagen prachtige voorbeelden op tafel, van Top Down gebreide truien en ook wat minitruitjes. En zo'n minitruitje gingen wij ook breien. We konden kiezen uit een Yoke model of een Raglan Model. Vijf cursisten, waaronder ik kozen voor de Yoke en de overige twee kozen de Raglan. De breiman koos voor de Raglan en wilde dat dus met de breiriem proberen wat nog best lastig zou worden omdat dit normaal gesproken met een rondbreinaald gaat. Hoe dat breien met die breiriem ging kan ik niet vertellen omdat ik nogal geconcentreerd was op mijn eigen probeersel. 

We startten met de magic loop, ook weer een techniek waarvan ik had gehoord en wat me vreselijk moeilijk leek, maar in de praktijk dus super simpel bleek. Na een boordje breien kwamen de verkorte toeren aan bod om zo meer ruimte te creëren in de hals aan de achterkant. Het was even pielen omdat het natuurlijk een klein truitje werd, maar op een gegeven moment had ik het door. 

Het was een hele fijne dag om zo met een aantal leuke mensen die allemaal van breien houden daar op de vide van de handwerkwinkel te zitten. Buiten ging het gewone leven zijn gang met de glazenwasser die de ramen kwam doen, de ratelende wieltjes van de toeristenkoffertjes, de stank van de vieze jointjes die van buiten soms naar binnen woei, de vechtende honden aan de overkant en het geroezemoes uit de stad. 

Ik heb mijn miniatuurtruitje niet helemaal afgekregen, want tjonge wat gaat de tijd op zo'n dag toch snel en mijn handen protesteerden ook na zo lang breien achter elkaar, maar ik begrijp het principe nu en kan het thuis afmaken, we kregen de uitleg en het patroontje en nog vele tips mee, maar eerst wil ik nu echt het vlinderdekentje voor Laurens afmaken. Dat heeft voorrang. 

Als het dekentje af is ga ik me wel eens beraden welke trui ik dan op deze manier ga maken. Voor Arthur wil ik nog graag eens een stoere kabeltrui maken, maar in de boeken die als voorbeeld op tafel lagen gisteren zag ik ook heel veel mooie truien. Mijn buurvrouw had een patroon van een beeldschone trui bij zich. Zij wilde deze voor haarzelf gaan maken. Ik twijfel nog of dat voor mezelf een goed passende trui zou kunnen zijn. Het scheelt nog wel in zo'n trui of het wel gaat passen als de voorgevel wat ruimer is zeg maar. Ach ik kom zoveel mooie patronen tegen en die kun je ook niet allemaal maken. We gaan het zien, voorpret is ook leuk. 

Van deze workshop had ik het allemaal, voor-tijdens- én napret!

Nieuwe avonturen van Tim

Al bijna zeven weken woont Tim nu bij mij en van die schuwe kat uit het asiel is bijna niets meer over. Meneer paradeert door het huis alsof hij de baas is, waarbij hij mij, als zijnde zijn personeel, niet alleen duldt maar ook zijn liefde komt betuigen. 

Het is zo gezellig en hij doet steeds andere, nieuwe, dingen ik zou er wel een boek over kunnen schrijven. Dat doe ik maar niet, maar een blog wel. 

Zo'n twee weken geleden, mijn laatste werkweek voor de vakantie, stond hij opeens op maandagochtend bij de achterdeur te miauwen. Hij wilde naar buiten! Nou prima. Mijn bureau staat voor het raam in de kamer naast de achterdeur dus al werkend kon ik hem in de gaten houden. 

Eerst bleef hij nog in de buurt van het huis, maar allengs liep hij verder de tuin in en zag ik soms zijn staart tussen de plantenpotten bewegen. Tussen zijn wandelingetjes door kwam hij steeds even kijken of ik er nog wel ben. 

Die controlerondjes doet hij nog steeds. Ik heb nu vakantie en vond het dus niet zo prettig dat hij me s'morgens al om zes uur wakker maakte en gelukkig doet hij dat nu wat later sinds ik op internet las dat je dit gedrag moet negeren. Nu komt hij tussen half acht en acht uur. Hij springt dan al luid miauwend op mijn bed en komt dan aan mijn hoofd snuffelen en tikt met zijn poot op mijn hand of hoofd. Dat laatste doet hij ook overdag als hij iets van me gedaan wil hebben. 

Als we dan beneden komen en ik zijn bak schoonmaak en zijn eten en drinken verzorg dan gaat hij direct daarna bij de achterdeur staan. Graag openmaken vrouw, want de buitenavonturen lonken! Hij heeft al een ontmoeting gehad met poes Toontje. Eerst zaten ze naar elkaar te kijken door de kieren van de schuttingdeur en toen Toontje het vorige week waagde om in de tuin te komen hebben ze elkaar live ontmoet. Dat was geen succes! Toon keek naar Tim en ze begon heel hard te blazen. Tim keek naar Toon, vanaf de mat binnen, en liet een hele diepe, langgerekte miauw horen waar Toon verschrikt van opkeek en een stap achteruit zette. Je zag haar denken, wat doet die kat hier? Dat was toch nooit?

Tim nam een enorme sprong de tuin in waarop Toon haastig op de schutting klauterde en naar Tim keek terwijl Tim midden in de tuin zich uitgebreid ging liggen wassen. Gelukkig blijft hij in de tuin en doet hij geen enkele poging om op de schutting te klimmen om de wereld buiten de tuin te verkennen. 

Hij speelt graag met takjes en blaadjes en brengt die ook allemaal naar binnen. Of hij ligt in de zon en houdt de eksters in de gaten die in de boom naast het huis wonen en nogal van de leg zijn van die kat ineens in de tuin. 

S'avonds komt hij dicht naast me liggen en dan moet er geaaid worden. Hij heeft hele wandelroutes bedacht vanaf de vensterbank over mijn bureau en dan een flinke sprong op de bank en dan wandelt hij achter mijn hoofd langs over de rugleuning van de bank naar de stoel waar hij graag een tukkie doet. Nogal omslachtig als je het mij vraagt, maar goed als hij het leuk vindt, dan vind ik het prima. 

Ik had zo'n laserspeeltje gekocht, maar toen ik las dat dit zielig is voor een kat omdat hij zijn prooi niet kan pakken had ik hem achter een kussen gelegd bij mijn plek op de bank en we speelden er dus niet meer mee. Dat was niet de bedoeling. Tim wist dondersgoed dat het ding daar lag en zat te vissen met zijn poot en maar op mijn hand tikken. Dus ik hem toch maar weer gepakt en met hem gespeeld. Hij vindt dat geweldig en komt er elke avond zelf om vragen. Nu zorg ik dat ik uiteindelijk die laser richt op een speeltje zodat hij toch een prooi kan vangen, maar ik geloof dat hij het leuker vindt om achter dat lichtje aan te rennen. Hij gaat dan soms zo hard dat hij slipt en uit de bocht vliegt. Een gek maar leuk gezicht. 

Arthur en Tim hebben ook kennis gemaakt, hij kwam dinsdag spelen en deed heel zachtjes en lief tegen Tim. Die bekeek dat eens en ging toen toch maar boven in zijn mandje liggen, maar aan het eind van de middag kwam hij beneden en ging aan Arthurs uitgestoken hand snuffelen en wilde best met Arthur met de bal spelen. Het snoepje wat hij daarna van Arthur kreeg ging er ook wel in. 

Ik heb Arthur uitgelegd dat Tim erg geplaagd is door kinderen in zijn vorige huisjes en dat hij daarom bang is en dat we voorzichtig moeten zijn en het is heel schattig om te zien hoe voorzichtig hij doet. Als we een poosje verder zijn dan zijn het vast dikke vriendjes. 

Het is heerlijk om te zien dat die schuwe kat veranderd is in een vrolijke, tevreden kat die geniet van zijn tuinrondjes, zijn speeluurtjes, die me komt opzoeken en hele verhalen tegen me miauwt en met me wil knuffelen. Ik geniet ongelooflijk van hem! 

 

Piep, klaag en Sara

Er zijn stellig mensen die het heerlijk vinden om alleen te wonen en al het gedoe wat je tegenkomt, zoals bijvoorbeeld een lekkende kraan of het aflezen van de watermeter die zich diep verscholen in de kruipruimte bevindt en waarbij je op je buik moet liggen en je hoofd in een donker gat moet steken om de stand af te lezen, maar ik ben dat niet! 

Nu lijkt het misschien of ik mijn lief dan alleen maar mis met dit soort dingen, maar dat is natuurlijk niet zo. Behalve op mijn werk waar hij geen onderdeel vanuit maakte mis ik hem in alles wat ik doe. 

Gisteravond lag ik in bed en was net een beetje weggedoezeld toen ik een harde piep hoorde. In eerste instantie gaf ik de schuld aan de motorfiets van de buurjongen die vlak naast ons huis geparkeerd staat. Ik hoorde vage stemmen en dacht dat het wel iets met een verkeerd afgesteld alarm zou zijn. Maar de stemmen verstomden en de piep bleef en werd steeds harder. Het was in huis! 

Na een verkenning bleek het de rookmelder te zijn die aangaf wel een nieuwe batterij te lusten. Die rookmelder ligt op een 1,80 meter hoge kast op de overloop en aangezien ik de 1,70 meter niet eens haal moest ik een opstapje vinden om dat kreng eraf te krijgen. Midden in de nacht naar de schuur om de huishoudtrap te pakken zag ik niet zitten. 

Dus klom ik op een rood met witte stippen krukje (wat dienst doet als mijn nachtkastje omdat mijn eigen nachtkastje bij de reanimatie ook de geest had gegeven) en probeerde met een kledinghanger de piepende rookmelder te pakken te krijgen. Dat viel nog niet mee! 

Kater Tim, gestoord in zijn slaap, keek verbaasd toe. Het moet ook een gek gezicht zijn om een dikke vrouw in een rafelig nachthemd op zo'n kruk te zien staan, maaiend en graaiend. Maar uiteindelijk had ik de rookmelder te pakken en toen ik de batterij eruit gepeuterd had konden we weer gaan slapen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de slaap liet zich niet zomaar hervatten. Voor mij dan, want Tim was in zijn mandje gaan liggen en hoorde ik al spoedig ronken. 

Het was natuurlijk ook een drukke en emotievolle week. Dochter vierde voor de tweede keer zonder haar vader haar verjaardag, mijn schoonzusje zag op de zelfde dag Sara en natuurlijk de geboorte van Laurens. 

Dat waren allemaal momenten waar het gemis me stevig de keel dichtkneep. Zelfs bij zoiets simpels als een 50e verjaardag, want nu moest ik zelf iets leuks verzinnen voor de jarige job terwijl mijn lief zo goed was in het verzinnen in leuke dingen en vooral in de uitvoering er van. Maar ook dat is gelukt. 

Uiteindelijk kwam ik op het idee om een memoryspel voor mijn schoonzusje te maken. Ik kocht 25 paar sokken met allemaal verschillende motiefjes. Bij de action kocht ik twee spelletjes Match it! Die had ik nodig voor de neutrale achterkantjes. Online bestelde ik leuke stickers met de naam van de jarige en het getal 50. Stickertje op het kaartje, kaartje met daarachter 1 sok en dan inpakken in doorzichtig folie. Zo had ik 50 pakketjes met sokken en moest ze de sokken dus bij elkaar zoeken. Samen met mijn gezin hadden we nog wat cadeaukaarten gekocht en deze her en der in de sokken verstopt. 

Met wat dozen knutselde ik nog een passende doos om het spel in op te bergen, legde het spel er in uit en op de rand bevestigde ik een slinger zodat het er vrolijk en feestelijk uit zag. De kofferbak van mijn auto moest leeg om het gevaarte mee te kunnen nemen, maar het is gelukt. Mijn schoonzus dacht toen we binnenkwamen, oh jee daar is toch de Sara pop (die ze niet wilde), maar was blij verrast toen ze het spel zag. Ook dat was weer gelukt. 

Tussen de bedrijven door heb ik nog lekker geknuffeld met Arthur en Laurens en dat is balsem voor een verdrietige ziel. 

Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en werd ik wakker doordat Tim op mijn bed sprong en met zijn poot tikjes tegen mijn hand gaf. Opstaan lui mens, je hebt dan wel vakantie, maar ik wil aandacht en mijn brokken. Dus dat ben ik maar gaan doen. 

En natuurlijk moet ik een nieuwe batterij kopen voor de rookmelder. Dat ook! 

50 sokken!

Assistentie van Tim!

Laurens!

Dinsdagmorgen om 08.59 uur is onze tweede kleinzoon ter wereld gekomen. Hij heet Laurens en het is een prachtig, mooi en lief mannetje! Hij is met een geplande keizersnede gehaald en ik wist dus dat zoon en schoondochter al vroeg in het ziekenhuis moesten zijn. 

Om 07.00 uur kreeg ik een foto van zoon in zijn operatietenue met de opmerking dat hij er helemaal klaar voor was. Vanaf toen kreeg ik wel de kriebels. Ik heb vakantie en hoefde dus niet vroeg op en ben eerst nog even in bed blijven liggen, met Tim gezellig naast me, maar lang hield ik het niet uit. Dus toch maar naar beneden. 

Om even over negenen kwam de eerste foto. Och wat een mooi kindje en alles was goed met moeder en zoon. Even later volgde de tweede foto van Laurens op de borst van zijn papa, helemaal tevreden. Zo lief. Zoveel geluk en blijdschap, maar ook zoveel verdriet omdat mijn lief deze kleinzoon niet gaat kennen en Laurens zijn opa alleen uit verhalen van ons gaat leren kennen. 

Om half elf belde zoon dat ik mocht komen, samen met Arthur en zijn Franse opa. Ik heb de mannen opgehaald en samen zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Arthur ging eerst kennismaken met zijn broertje en daarna konden papy en ik naar binnen om onze kleinzoon te bewonderen. Een magisch moment! Wat is het toch bijzonder zo'n nieuw, klein mensje! 

Na een half uurtje ben ik weer naar huis gegaan, maar s'avonds mocht ik nog weer samen met dochterlief een kijkje komen nemen. Ook vandaag mochten we weer even op visite en heeft zijn tante hem een flesje mogen geven en mocht oma poepbroek examen doen. Glansrijk geslaagd!

Het is een rollercoaster aan emoties de afgelopen dagen, geluk, trots, liefde, verdriet, gemis, het wisselt zich in een hoog tempo af en het mag er allemaal zijn. Verdriet en vreugde, het kan naast elkaar bestaan! 

Dekentje, maar niet voor de poes!

Drie weken is Tim hier nu en het is zo ontzettend fijn dat hij er is! Hij is helemaal gewend heb ik het idee en al een stuk minder schrikkerig. Als ik hem roep dan komt hij luid miauwend aanlopen en dan moet er altijd even geknuffeld worden. 

Ik mag hem zelfs borstelen en daar gaat hij uitgebreid voor liggen, zeker sinds ik hem heb verteld dat dit bij het poezen-VIP-arrangement hoort in dit huis. Soms is hij een dagje alleen thuis als ik op kantoor moet werken en dan komt hij me bij thuiskomst uitgebreid begroeten. Ik was al verliefd op hem toen ik zijn foto op internet zag, maar ik heb het idee dat de liefde nu wel wederzijds is. 

Als ik dan s'avonds op de bank aan mijn dekentje zit te breien dan komt hij naast me liggen en in het begin probeerde hij dan de draad met zijn poot naar hem toe te halen, draadjes zijn natuurlijk leuk speelgoed, maar daar is het nieuwtje nu wel vanaf en ligt hij gewoon gezellig bij me in de buurt. 

Dichter bij een tevreden gevoel dan dit komt het denk ik niet. Buiten kwam met regelmaat de regen met bakken uit de lucht en binnen zat ik met een spinnende kat naast me aan het dekentje te breien voor mijn tweede kleinzoon! 

En oma moet opschieten want begin volgende maand is het al zo ver, dan verwachten zoon en schoondochter hun tweede zoon en wordt Arthur grote broer. En ik dus weer oma! En ook dat is zo'n mooi vooruitzicht, zo'n lichtpuntje! Ik kijk er echt naar uit. 

Maar eerst nog twee weken werken en dan heb ik drie weken vakantie en ik hoop ook dat kleinzoon in mijn vakantie zal arriveren. Dan heb ik genoeg tijd om kennis met hem te maken en wat hand- en spandiensten te verrichten voor het jonge gezin. Natuurlijk ga ik niet hele dagen op hun lip zitten, want daar zit je niet op te wachten als je net een baby hebt gekregen, maar het is wel fijn dat ik wat vaker om het hoekje kan kijken dan 5 jaar geleden toen Arthur kwam. 

Ondertussen brei ik verder aan mijn dekentje met de vlindersteek. Het breit makkelijk weg en het is leuk om te doen. En huisgenoot Tim kijkt toe, rekt zich eens lekker uit en gaat een brokje eten in de keuken. Het is een heel zwaar leven zo'n kattenleven. Beetje spelen, beetje vachtverzorging, beetje eten en heel veel slapen. En de voor hem nieuwe wereld ontdekken. 

Vanmorgen nam hij voor de tweede keer heel voorzichtig een kijkje in de tuin. Hij blijft in de buurt van de gevel en zodra er ook maar een geluid is wat hij eng vindt, dan gaat hij ogenblikkelijk naar binnen. Gelukkig maar, want ik moet er niet aan denken dat hij over de schutting klimt. Het is dus best eng om hem in de tuin te laten (alleen als ik er bij ben) maar ik gun hem ook een beetje buiten, maar alles op zijn tijd en op zijn tempo!

Een week verder........

We zijn een week verder en de schuwe kat die in het asiel in een hoekje zat weggekropen verandert langzaam in een vrolijke huisgenoot. 

De eerste dagen bracht hij overdag boven door in het hokje bij de verwarmingsketel. Daar staan op de grond twee plastic boxen met boeken en daar lag/ligt hij graag boven op. Tussen die boxen en de muur is een kleine ruimte waar hij precies past. Ook daar lag hij veel. Omdat ik het zielig vond dat hij op het kale beton lag heb ik er een lekkere zachte handdoek neergelegd en een kussentje op de boxen. 

In de dagen dat ik thuis werkte ging ik af en toe even bij hem in de buurt zitten om zachtjes tegen hem te praten. Als hij dan begon te spinnen dan aaide ik hem over zijn koppie en hief hij zijn kin om ook daar gekriebeld te worden. Als ik zag dat hij het zat werd stopte ik onmiddellijk en liet hem weer met rust. 

Elke avond, steeds iets vroeger, kwam hij naar beneden en ging dan spelen. Ik heb een soort van veer voor hem gekocht die je met een zuignap op de vloer plaatst en waar een vogel aanhangt. Die vindt hij helemaal geweldig en mept er fanatiek tegen. Ook de balletjes vindt hij leuk, die mept hij door de hele gang. 

In de huiskamer, achter de stoel van mijn lief, heb ik een oud tuinkussen neergelegd en ook daar ligt hij graag. De stoel van mijn lief zelf, is ook een fijn plekje om een tukje te doen of om vanaf de leuning naar buiten te kijken.

Als ik op de bank zit dan komt hij ook miauwend naar me toe lopen en dan mag ik hem aaien. Dan heeft hij zijn staart hoog in de lucht met een krul eraan en spint luid. Vrijdagavond kwam hij op de bank liggen, tussen dochter en mij in. Je moet dan wel heel stil zitten want bij elke beweging schrikt hij en neemt hij de kuierlatten.

 

Eten doet hij vooral s'nachts en hij doet ook alles keurig op de bak. De brokjes die hij krijgt vindt hij lekker, maar natvoer, vooral uit die zakjes met gelei vindt hij erg lekker. Ik had een blikje natvoer gekocht van een schijnbaar goed merk, maar die bliefde meneer niet. Net als het kuipje paté van het huismerk van de appie. Die laat hij ook staan. Het is geen grote eter. Snoepjes blieft hij ook niet. 

Al met al gaat het bovenverwachting goed en heb ik het idee dat hij het naar zijn zin heeft. De asielmevrouw had gezegd dat ik er rekening mee moest houden dat hij er wel 6 maanden over kon doen eer hij contact zou maken. Hij had voor het asiel al twee huisjes gehad en bij allebei had hij heel veel stress door drukte en kleine kinderen en daar heeft hij echt een knauw van gehad. Zo zielig als je nog geen 16 maanden oud bent. 

Het is dus geen wonder dat hij nogal schichtig is en de kuierlatten neemt als ik voorbij loop. Al gaat hij dan niet meer helemaal naar zijn plekje bij de ketel maar wacht hij halverwege de trap tot voor hem de kust veilig is. Als ik zit, dan komt hij wel zelf naar me toe voor een knuffel en ook gaat hij steeds dichter bij mij of dochter in de buurt liggen als ze hier is. 

Hij ligt zich in ons bijzijn uitgebreid te wassen, rolt op zijn rug en slaapt beneden op zijn kussen ook op zijn rug met zijn poten in de lucht. Zo schattig om te zien. Ik heb het gevoel dat het helemaal goed gaat komen met Tim en hij hoeft niks en mag alles. Nou ja niet aan de meubels krabben, natuurlijk. Daar heeft hij zijn krabplanken voor. 

Vanmorgen heeft hij uitgebreid gespeeld hier in de kamer en nu ligt hij boven vredig te maffen en niet meer bij de ketel, maar in zijn mandje op de overloop. Het is zo fijn dat hij er is!

Een nieuwe man in huis!

Al weken speelde het idee door mijn hoofd om een kat in huis te nemen. Vanaf begin mei al, toen dochter vanaf haar Griekse vakantieadres foto's stuurde van de kat die hààr geadopteerd had. Ze noemde haar Sophia en deze kat was niet weg te slaan bij mijn dochter. Voor de grap appte ik toen, neem haar maar mee naar huis, dan kan ze hier wonen. Maar nee dat kon niet. 

Ik schreef al eerder dat het tweede rouwjaar me zwaar valt en als ik dan s'avonds zo verdrietig om het verlies van mijn lief op de bank zat, betrapte ik me er op dat ik steeds vaker kattenfilmpjes keek en me dan voorstelde hoe het was als er hier zo'n viervoeter rond zou lopen of naast me op de bank zou liggen. 

Ja maar je bent allergisch voor katten, zeurde het ene stemmetje in mijn hoofd. Niet voor grijze katte zei de kordate stem! Met grijze katten gaat het altijd goed. En zo emmerde het een tijdje door en rijpte het idee. 

Zoals dat gaat op internet met algoritmes en dergelijke, hoe meer van die kattenfilmpjes je kijkt, hoe meer je krijgt aangeboden. En toen zat ik ineens op een site met tips hoe je dat dan doet met een kat uit het asiel. Ik won advies in over katten en allergie en toen op een avond zat ik zomaar op de site van de dierenasiels in Nederland. En daar zag ik een grijze kat. 

En werd verliefd!

Het idee begon langzaam te rijpen in mijn hoofd, ineens diende zich er dan ook een oplossing aan voor waar laat ik dan de kattenbak en toen ik op een nacht ook droomde over mijn lief die een grijze kat op zijn arm had en tegen me zei, deze moeten we maar houden, was dat het signaal dat ik toch maar eens een telefoontje waagde naar het asiel. 

Helaas had er zich net iemand anders gemeld voor deze kat. Nou ja jammer, dan moest het zo zijn. De week er na zag ik dat hij nog steeds op gereserveerd stond en weer een paar dagen later hadden ze een nieuwe foto toegevoegd aan zijn promotieverhaal. Ik stuurde een mail dat ik nog steeds interesse had in deze meneer. 

De dag erna kreeg ik een mail dat ik welkom was om te kijken of we een match waren. En zo toog ik gisteren met dochter naar Overijssel en maakte kennis met deze kater. Toegegeven, hij kwam niet direct rennend van vreugde op me af. De rode poes, Maxima genaamd, die in de flat onder hem zat deed dat wel. Die wilde zo wel met ons mee. Helaas voor haar was ik verliefd op haar bovenbuurman. Die was duidelijk niet meteen verliefd op mij, maar na zachtjes tegen hem praten mocht ik hem aaien over zijn koppie. Ik kreeg een soort van kopje en hij begon hard te spinnen en gaf knipoogjes. 

We hadden een speelgoedmuis voor hem meegenomen en die vond hij wel leuk. De dame van het asiel vertelde dat het een erg schuwe kat is, maar dat hij met mensen die hij aardig vindt wel knuffelt. Hij heeft een rustig huisje nodig zonder andere huisdieren en veel rust. Met wat ze gezien had durfde ze hem wel mee te geven. Sowieso is de plaatsing altijd twee weken op proef, vertelde ze. Zij blijven dan eigenaar en heb je de kat in bruikleen. Aan de ene kant is dat zielig als hij weer terug zou moeten, maar aan de andere kant als niemand hem een huisje biedt dan blijft hij altijd alleen in dat kleine flatje zitten en dat is óók zielig. 

Toen we hem in zijn nieuwe reismand naar de auto droegen miauwde hij een paar keer, maar in de auto was hij stil en deed een dutje. Dochter hield hem in het oog. Onderweg bedachten we een naam voor hem. Wat moest het worden? Willem, George, Bram, Gijs? Nee uiteindelijk werd het Tim! Timmie of Timmetje. 

Om 18.00 uur waren we thuis en deden we het deurtje van de mand open, dicht bij de kattenbak en een bakje water en een bakje met wat brokjes. Hij stapte de mand uit, liep een rondje door het huis en kroop toen in de keuken onder de trolley. 

We lieten hem met rust, maar na een uurtje hoorden we hem rommelen in de kattenbak. En om half negen s'avonds kwam hij de huiskamer ingelopen om daar eens rond te kijken. Sindsdien ligt hij boven op de overloop en komt af en toe een rondje beneden doen. Steeds wat dichter bij ons in de buurt. 

Overigens kreeg hij nog een naam, want nadat we een foto hadden gestuurd naar zoon werden we gebeld. Arthur aan de telefoon, wat een mooie poes. Als ik weer bij je ben dan wil ik hem zien. Dat duurt nog even want hij zit nu in Frankrijk. Hoe heet hij oma? Tim! Dat vind ik wel een mooie naam, maar hij moet nog een naam krijgen. En welke naam moet dat dan worden Arthur? Na lang nadenken kwam hij met Hartje. En zo heeft mijn nieuwe huisgenoot nu twee namen. Tim Hartje! 

En zo kwam er dus een nieuwe man in huis. Een mooie kleine, grijze man. Een jongetje nog eigenlijk, want hij is nog geen zestien maanden oud. Hij neemt het verdriet en het gemis niet weg, maar het is fijn om een levend wezen om me heen te hebben. En nu maar hopen dat hij het zo naar zijn zin krijgt dat hij over twee weken niet terug wil naar het asiel. 

Aan mij zal het niet liggen!

Foto is van dierenasiel De Kluif!