Weer naar school!

Vanmorgen was het dan zover. Om kwart over acht verliet ik het huis en wandelde door de mist naar het metrostation. Klaar voor mijn eerste schooldag! 

Eerste schooldag? Jazeker, de eerste schooldag voor de opleiding tot coach waar ik me de komende 5 maanden in ga bekwamen. 

Afgelopen jaar was het met de zorg voor en het overlijden van mijn vader een pittige eerste helft van 2024 en tegelijkertijd zat ik ook in het derde jaar van mijn weduweschap. Een jaar waar ik steeds meer bezig was met wie ben ik nu eigenlijk zelf, zonder mijn lief en hoe ga ik mijn toekomst nu op een beetje prettige manier zin geven? 

Daar ben ik zelf verantwoordelijk voor, want hoe lief en betrokken onze kinderen en familieleden ook zijn, zij hebben hun eigen leven en daar wil ik niet te veel op leunen. 

Dat waren best grote vragen en toen ik op mijn werk de vraag kreeg of ik wilde nadeken over een functie waar ik ook leiding moest geven, werd ik nog meer uitgedaagd om na te denken over wat ik nu wil. 

Eigelijk wist ik direct al wel dat een leidinggevende functie niet aan mij besteed is, daar word ik niet gelukkig van, maar waarvan dan wel? Even daarna overleed er een vrij jonge collega. Hij was al een poos ziek, maar de week voor zijn overlijden had ik hem nog aan de telefoon en hadden we nog een mooi gesprek. Zijn overlijden kwam niet alleen voor mij onverwacht maar ook voor zijn team. 

Het hakte er nogal in en ik werd gebeld door de leidinggevende om langs te komen om steun te bieden aan het team. Ik maakte mijn agenda voor de volgende ochtend leeg, reed die dag na het werk naar het dorp en kocht een mooi notitieboek, een vaasje, een witte roos, een waxinelichtjehouder met een led-lampje, een doos tissues en een fotolijstje. 

De volgende ochtend vroeg richtte ik een herdenkingsplekje in op de werkplek. De leidinggevende had een mooie foto en deed deze in het lijstje. We dronken koffie met elkaar en er was tijd en aandacht om stil te staan bij het verlies en herinneringen op te halen. Na afloop werd ik aangehaakt door een aantal collega's die nog even 1 op 1 wilde napraten. Toen ik terugreed naar kantoor dacht ik na over de vraag  waar ik nu blij van word en toen bedacht ik, dat ik blij word om er voor andere mensen te zijn. Gewoon een luisterend oor bieden. 

Met dat idee ben ik verder gaan zoeken, heb ik gesproken met andere mensen, heb ik nog een fijn gesprek gehad met de coach die mij zo fijn geholpen heeft in mijn rouwproces en langzaam ontstond het idee om zelf een coach te gaan worden. 

Nu is coach een vrij beroep en de ene coach is de andere niet, maar ik wil wel een goede coach worden en zijn en dus heb ik alles op een rijtje gezet en ben ik 4 uur minder gaan werken zodat ik nu elke vrijdag vrij ben en heb ik me ingeschreven voor deze opleiding. Ook om dat ik dit heel goed in mijn huidige werk kan gebruiken.

Het was best spannend om zo'n beslissing te nemen, maar het voelde goed en dus zat ik vanmorgen voor het eerst sinds jaren, op mijn 58e, weer in de klas! En leuk dat het was! 

De opleiding kent 5 modules en we zijn met 10 cursisten. De komende 5 maanden gaan we met elkaar op reis en deze eerste les kregen we een ontzettend aardige en bevlogen docent. Ze had de les zo goed ingedeeld, zo afwisselend en interactief dat het best bijzonder was dat we als totale vreemden voor elkaar binnen kwamen en aan het eind van de dag we allemaal het gevoel hadden dat we elkaar al aardig hadden leren kennen. 

Toen ik vanavond rond zes uur weer thuis kwam was ik erg moe, maar zeer voldaan! Natuurlijk zal het soms best pittig zijn, want ik leer iets minder makkelijk dan toen ik een stuk jonger was en moet ik ook echt tijd en energie vrij maken om te leren en de opdrachten te maken, maar gelukkig hebben we niet iedere week les en kan ik op de vrije vrijdag een hoop doen. 

Het zal me veel over mezelf leren en ik hoop het goed te kunnen toepassen in mijn huidige werk en heel misschien is het straks voor als ik over 10 jaar met pensioen ben ook nog iets wat ik dan kan doen in plaats van achter de geraniums te kruipen. In elk geval maakt dit besluit de toekomst die zo donker was al een heel stuk lichter! 

Theater & Tompouce

Begin September dwarrelde de nieuwe speellijst van het theater hier in het dorp in mijn mailbox. Bij het doorbladeren zag ik een leuke cabaretvoorstelling en appte dochter of ze zin had om mee te gaan. Dat had ze en dus bestelde ik kaartjes. 

Vlak voor kerst hadden we het over leuke dingen die er in 2025 aan zouden komen en ik noemde ons theaterbezoek. Oeps zei ze, ik kan die avond niet, met de vriendengroep hebben we ons verlate sinterkerstdiner en het was al zo'n gepuzzel om die datum bij elkaar te krijgen. Vind je het heel erg? 

Nee dat vond ik niet, ik zag op de website dat de voorstelling was uitverkocht en er was vast een wachtlijst dus als ik niemand in mijn omgeving zou vinden, was er vast nog iemand anders die ik er blij mee kon maken. 

Maar die iemand diende zich aan in de vorm van mijn broer. Hij had wel zin om mee te gaan. Vooraf zouden we een hapje gaan eten bij een eetcafé tegenover het theater dus helemaal goed. 

Dochter haalde opgelucht adem en later bleek dat er in de vriendengroep de vraag ontstond waar het diner te houden. Dochter was eigenlijk aan de beurt, maar met 8 mensen om tafel ging niet lukken in haar eigen appartementje. Doe het dan maar hier, zei ik. Aan de tafel die ik als mijn bureau gebruik passen net 8 mensen. Het is een beetje krap maar het gaat!

En zo geschiedde!  De vrienden hebben elkaar ooit leren kennen bij een zaterdagbaantje bij de Hema en nu ruim 10 jaar later hebben ze nog steeds goed contact. Toen ik het pand verliet om mijn broer op te halen kwamen er al heerlijke geuren uit de keuken. Dochter maakte het hoofdgerecht en de anderen namen allemaal iets mee voor de overige gangen en de drankjes. Het beloofde een heerlijk diner te worden. 

Zelf had ik ook een hele fijne avond. De voorstelling was een try-out van cabaretier Erik van Sauers en liep eigenlijk al als een trein, het was erg leuk. Hij kan goed verhalen vertellen en kleine, doodgewone zaken groots uitlichten op een erg grappige manier, waardoor ik zo'n situatie voor me zie en daar erg om moet lachen. Naast me hoorde ik mijn broer ook lachen en af en toe stootten we elkaar aan als herkenning. 

We dronken nog een drankje na en ik bracht hem weer naar huis. Toen ik weer bij mijn eigen huis arriveerde gingen daar juist de eerste gasten weer weg, die moesten de trein halen en in de gang klonken de stemmen van mensen die plezier hebben en rook het nog steeds naar lekker eten. 

De vaatwasser draaide overuren, maar toen ik vanmorgen beneden kwam was alles netjes opgeruimd. Dochter was hier blijven slapen en na de brunch kreeg ik een overheerlijke, zelfgemaakte tompouce en vertelde ze dat er allemaal lekkere restjes voor me in de koelkast staan. Vanavond hoef ik dus niet te koken. 

Ik noem dat een win-win situatie!

Bloghop van de maand Favorieten: Muziek

In december deed Elizabeth een oproep om op elke eerste vrijdag van de maand een blog te schrijven over FAVORIETEN. Vandaag is deel 1 en deze gaat over MUZIEK! 

Ik vind het leuk om mee te doen aan dit initiatief en ben daarom eens gaan nadenken wat nu mijn favoriete muziek is? 

Van huis uit ben ik niet opgevoed met muziek, het was een warm maar geen muzikaal nest. Althans niet in de zin dat er zelf muziek gemaakt werd. Ik heb dus ook nooit een muziekinstrument leren bespelen en ook geen noten leren lezen. Toch was er altijd muziek thuis, want de radio stond altijd aan en mijn moeder zong graag als ze aan het werk in huis was. Op zondagmiddag was een borreluurtje - voor ons kinderen met een glaasje limonade - vaste prik en deze werd muzikaal omlijst door de bandrecorder van mijn vader met pianomuziek van Tonnie Eijk. 

Vijftien jaar was ik toen we gingen verhuizen en ik mijn eigen kamer kreeg en daar luisterde ik graag naar de radio en nam de liedjes op die ik van de Top 40 leuk vond, op een cassettebandje. Weer iets later kreeg ik een pick-up en omdat ik op mijn zestiende begon met mijn eerste fulltime baan als administratief medewerker kon ik zo af en toe ook een elpee kopen, daar moest ik wel voor sparen want wat waren die duur toen. Platen als de jazzsinger van Neil Diamond en platen van Ray Charles en Percy Sledge, ik draaide ze helemaal grijs! En nog steeds vind ik dat heerlijke muziek! 

Elke dag staat hier de radio aan, ik luister graag naar NPO Radio2, vaak ook s'avonds want ik kijk weinig televisie. De afgelopen week heb ik dan ook weer erg genoten van de Top2000. En als er niks van mijn gading op de radio is dan is er nog spotify. Daar staat nog een playlist op van mijn man die ik ook mooi vind en ondertussen heb ikzelf diverse playlists aangemaakt. 

Verstand van muziek heb ik niet, mijn muzieksmaak is vrij eclectisch, van klassiek naar pop, jazz en soul. Waar ik absoluut niet van hou is muziek met krijsende gitaren en gestamp en geschreeuw en ik ben ook geen fan van meisjesmuziek zoals ik dat noem. Ik bedoel liedjes van (meestal jonge vrouwen) met ijle, saaie stemmen die zichzelf begeleiden op een gitaar. De teksten zijn vaak wel mooi, maar dat soort stemmen en de muziek kan mij niet bekoren. Ik hou meer van krachtige stemmen met een rafelrandje, zoals bijvoorbeeld Aretha Franklin! 

Muziek is mooi, maar ook wel eens lastig want soms brengt een liedje zoveel herinneringen naar boven dat het me in mijn rouw raakt en me in tranen brengt en dat komt dan niet altijd gelegen. Gelukkig biedt muziek ook zoveel troost en zorgt muziek ook voor vrolijkheid en plezier. 

Maar wat is dan mijn favoriete muziek? Want dat was de vraag van Elizabeth, maar die kan ik niet goed beantwoorden omdat er zoveel mooie muziek is. Spotify kwam me te hulp, want zij gaven een overzicht van de nummers die ik in 2024 het meeste luisterde en toen bleek dat ik het meeste naar soulmuziek heb geluisterd. 

Maar mijn favoriet op dit moment is toch wel het nummer van Bruno Mars en Lady Gaga: DIE WITH A SMILE. Ik hoorde dat nummer voor het eerst op een ochtend toen ik naar mijn werk reed en dat kwam zo binnen! Inmiddels kan ik er naar luisteren zonder dat mijn mascara er onder te lijden heeft!

Ik ben benieuwd naar de favorieten van de andere deelnemers van de Favorieten serie en hoop verrast te worden met muziek die ik nog niet ken. 

Gelukkig Nieuwjaar!

En dan zijn we in 2025 aangeland. Een heel nieuw jaar met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden! 

Ik wens jullie een jaar 

• vol zon 
• met veel gezondheid
• met leuke nieuwe dingen
• met veel gezelligheid
• met mooie handwerk en/of creative dingen
• vol vrolijkheid
• met lieve mensen om je heen 
• vol blijheid en tevredenheid
• met veel gezellige boogberichten

Gemakje

Op eerste kerstdag ging ik met mijn dochter naar het theater. Voor mijn verjaardag kreeg ik van haar kaartjes voor de matinee van Sister Act. Dat was heel gezellig. In het theater hing een feestelijke sfeer en het bezoek zag er ook wat feestelijker uit dan anders. Veel glitter en mooie jurken. Leuk om te zien. 

Het was een leuke en vrolijke voorstelling en na afloop wandelden we via het Leidseplein door de Leidsestraat naar het Rembrandtplein. Ook dat was een leuke wandeling door die feestelijk versierde stad.

Op het Rembrandtplein is er weer een kerstmarkt(je) en een schaatsbaan(tje) en ook dat was gezellig om naar te kijken, maar niet te lang, want het weer was niet gezellig, het motregende en het was waterkoud. In onze stamkroeg, nou ja meer een eetcafé, was het zoals ieder jaar weer prachtig versierd en daar namen wij een drankje en aten een hapje, samen met het gezin van mijn broer dat ook binnen kwam waaien! 

Op weg naar huis gebeurde er iets grappigs. Op het perron van het metrostation stond een dame met, naar het zich liet aanzien, een klein hondje aan de riem, maar eenmaal dichterbij bleek het geen hondje te zijn, maar een lichtgrijze poes die daar of het de gewoonste zaak van de wereld was aan de voeten van haar vrouwtje zat te wachten tot de metro eraan kwam.  

In de metro bepaalde het lot dat de dame met de poes tussen mij en mijn schoonzus in kwam zitten, met de poes op haar schoot. Die keek eens om zich heen, stond op en ging bij mijn schoonzus op schoot liggen. De eigenares en ik raakten in gesprek. De poes was een Britse korthaar en had en beeldschoon snoetje. De vrouw vertelde dat het een heel rustig katje was die graag mee op stap ging. Nou dat hoef ik met mijn Tim niet te proberen. 

De poes lag ondertussen op haar gemakje bij mijn schoonzus op schoot en liet zich door haar aaien. Halverwege de reis stond ze op en ging op de schoot van haar vrouwtje staan, zette nog even een poot op mijn bovenbeen, maar besloot toen toch op de schoot van haar vrouwtje te gaan liggen. Het was zo schattig om te zien, hoe dat beestje zich volkomen op haar gemak voelde in zo'n volle metro.

En net als die poes ga ik op mijn gemakje door de kerstvakantie naar het nieuwe jaar toe. Gisteren nog even op de kleinzonen gepast, zodat hun ouders ook even wat rust hadden. Laurens was erg verkouden en hing lekker tegen mij of dochter aan en met Arthur hebben we geknutseld. Hij is dol op siervuurwerk, dat kennen ze in Frankrijk met oudjaar niet, en dus hebben we van een lege keukenrol en mooie glimmende stukjes papier een vuurpijl geknutseld. Die maakt tenminste niet zo'n herrie! 

Het was maar goed dat Arthur nog even langskwam want ik had het achterpand van zijn trui af en ik was er achter gekomen dat ik een fout had gemaakt. Daar baalde ik van als een stekker en was eigenlijk niet van plan om het over te doen, want als je het niet weet zie je het niet, maar toen ik gister het achterpand even tegen zijn rug aan hield, bleek het al aan de krappe kant te zijn. 

Ik had hem al langer gemaakt, maar tjonge wat groeit dat kind hard. Nou niks aan te doen, dan begin ik toch maar opnieuw. 

Op mijn gemakje, met de Top 2000 op de achtergrond en een spinnende Tim die er ook op zijn gemak bij ligt! 

Fijne jaarwisseling alvast! 

Kerstwens

En zo zijn we dan aangeland op 24 december, de dag voor kerst, kerstavond! Buiten is het grijs en grauw en binnen branden de lichtjes van de kerstboom. Tim ligt te slapen in zijn mandje en ik brei nog even een paar toertjes aan Arthur zijn Ajaxtrui voor ik me bij de kapper mag melden. 

Ik heb kerstvakantie dus alle tijd en rust om zomaar overdag een stukje te breien. Wat een luxe is dat toch. 

Dochter is in de keuken een chocoladetaart aan het bakken, een van de toetjes (of desserts zoals Arthur het altijd zo mooi op zijn Frans zegt) voor het kerstdiner vanavond. Gisteren heb ik al een champagnetaart gemaakt.

Vanavond vieren we kerstavond met elkaar, ons gezin, het gezin van mijn broer en de moeder en broer van mijn schoondochter die uit Frankrijk zijn overgekomen. Dan zitten we met elkaar aan de tafels die gemaakt zijn uit het dikke eikenhoutenblad van de grote tafel van mijn ouders. Die tafel waaraan we zoveel kerstavonden hebben gezeten en zoveel plezier hebben gehad. 

Met liefde denken we aan hen die niet meer onder ons zijn en we zullen op ze proosten, zodat ze er toch een beetje bij zijn. Een avond waar ik best tegenop zie, maar waar het ook fijn zal zijn om samen te zijn. Zeker nu Laurens voor het eerst ook een beetje mee zal eten van het kerstdiner. Hij houdt enorm van eten en vindt het gezellig om er in zijn kinderstoel bij te zitten. Die twee mannetjes brengen zoveel licht in mijn leven!

Het is een rijkdom om zoveel lieve mensen om je heen te hebben, zeker nu het in de wereld zo onrustig is en er zoveel oorlog. Ik kan die oorlogen niet veranderen, maar kan er wel mede voor zorgen dat het in mijn kleine kring fijn is en ik hoop dat iedereen in een kleine kring warmte en liefde voelt. Al die kleine kringen bij elkaar zorgen misschien voor een grote kring van warmte en liefde die zich over de wereld verspreidt. 

Ik wens alle lezers van dit blog dan ook liefdevolle kerstdagen, lekker eten en lieve mensen om je heen. En als je om wat voor reden dan ook, alleen bent dan wens ik je fijne dagen met jezelf toe. 

Tips and Tricks December: Rust

Een favoriete uitspraak van mijn vader was: Rust alleen, kan je redden! Hij bedoelde dat met name in het verkeer. Niet even snel voor iemand langs schieten en dus afsnijden, als je een vrachtwagen inhaalt moet je even wat meer afstand nemen voor je weer teruggaat naar de rijstrook en hou altijd voldoende afstand en met slecht weer nog wat extra. Hij had als brandweerman genoeg gezien hoe het soms vreselijk kon misgaan en dus kreeg ik dit zinnetje regelmatig te horen. 

En omdat het me met de paplepel is ingegoten gedraag ik me daar nog altijd naar en zeker in het verkeer. Pas veel later leerde ik dat dit zinnetje een heel handig hulpmiddel is voor meer zaken. 

Zo helpt het me op mijn werk. Als ik het loeidruk heb en er moeten meerdere ballen in de lucht gehouden worden dan hoor ik zijn stem in mijn hoofd en in plaats van nog harder te gaan werken neem ik even pauze en afstand. Dat lijkt tegenstrijdig maar juist door de afstand komt er ruimte in mijn hoofd, krijg ik overzicht en weet ik beter welke bal het eerst moet en welke ballen nog even mogen wachten en zo kan dan vervolgens in een rustig tempo alles afhandelen. 

En dat geldt ook voor meer dingen, het hoeft niet allemaal perfect. Voldoende is goed genoeg en ook dat geeft rust. 

De maand december is met uitstek een maand waarin we allemaal, of althans de meesten (aantal) van ons, gaan rennen. Want er moet vaak zoveel. Een kerstboom kopen, opzetten, de boel versieren, bedenken wie je gaat uitnodigen, wat je dan gaat eten en dan al die boodschappen in huis halen. 

Zelf wil je er ook vaak nog een beetje kersterig bij zitten, ook al weet je best dat die prachtig aangeklede mensen in de kerstreclames niet echt zijn, dat zijn perfect aangeklede mensen die elkaar misschien niet eens kennen en met een beroepsglimlach moeten acteren in zo'n filmpje. 

Zij hebben geen last van ladders in panty's of sauzen die klonteren of een hond die modder van zijn dagelijkse wandeling mee naar binnenbrengt terwijl je net alles aan kant hebt en vers gestreken de visite wil ontvangen.

Je rent je rot omdat je het vaak toch goed wil doen en anderen het naar de zin wil maken. En dat is ook leuk en vaak gezellig als je zelf er maar niet bijhangt als een uitgewrongen dweiltje tijdens of na die feestdagen. 

En daarom gooi ik de tip van mijn vader, die er dit jaar voor het eerst niet meer bij is met kerst, maar als decembertip in dit blog. 

Rust alleen, kan je redden! 

En of en op welke manier je dat toepast, het is allemaal prima zolang jij er maar blij mee bent! 

Dit blog is tot stand gekomen naar aanleiding van een oproep van Elizabeth om elke tweede vrijdag van de maand tips & tricks te delen.