Pssst....

In de vakantie liep ik voor een boodschapje even naar de plaatselijke supermarkt. Daar trof ik in het gangpad een medemoeder. Een leuk mens waarmee ik, tijdens de jaren dat onze dochters op de peuterspeelzaal en de basisschool bij elkaar in de klas zaten, een goed contact had. Samen hebben we regelmatig slap van het lachen gelegen tijdens het soppen van ettelijke puzzelstukken en allerhande zaken die in zo'n kleuterklas aan het eind van het schooljaar schoongemaakt moeten worden.

Allebei onze dochters gingen naar de Havo (weliswaar verschillende scholen) waardoor ons contact verwaterde. Jammer maar niks aan te doen. Nu kwamen we elkaar tegen in het gangpad van de schoonmaakartikelen, toiletpapier en aanverwante benodigdheden. Zoals dat gaat met vrouwen die elkaar een tijdje niet gezien hebben stonden wij een poos heerlijk te beppen. We hadden de tijd, het was immers vakantie en het was niet druk in de winkel zodat wij niemand hinderden met onze karren en gekakel in dat nauwe gangpad.

In de verte had ik haar al zien komen aanschuifelen. Een oud vrouwtje van pak em beet 1.50 meter achter een rollator. Van top tot teen in het zwart gekleed met een zwarte hoofddoek en dikke zwarte kousen. De voeten gemakkelijk in een paar oude pantoffels gestoken, kromme benen, felle ogen en en gerimpeld gelaat. De kleding klopte niet, maar het had zo mijn oma zaliger kunnen zijn. Ware het niet dat mijn oma, geboren in de Amsterdamse Jordaan, nooit van haar leven zwart droeg. Bij mijn oma kon het niet kleurig genoeg zijn. Maar dit terzijde.

Wij trokken onze karren een beetje naar ons toe om deze dame er door te laten, maar dat bleek niet de bedoeling te zijn. Terwijl wij er lustig op los kakelden bleef ze staan voor het schap met de toiletverfrissers die op de hoogste plank stonden. Ze wees met haar wijsvinger omhoog en riep psst psst. Wij, ook niet de beroerdsten, snelden toe om het begeerde artikel voor haar te pakken. Mijn gesprekspartner is wat langer dan ik en zij kon er dus het beste bij. Het had nog even wat voeten in de aarde voor de juiste bus aangegeven was, want ze wilde die van het huismerk en het moest ook nog het gewenste geurtje hebben. Logisch. Uiteindelijk was ze tevreden en ze mompelde iets waar wij klakkeloos van aannamen dat dat dank je wel was. Wij knikten en lachten nog maar eens en hervatten ons gesprek.

Dat was van korte duur want ineens klonk daar weer het psst psst. Wij keken op en wat bleek; de aangereikte bus deed het niet. Dat was niet zo raar want er zat een plastic beveilingskapje op waarvan eerst een randje losgetrokken moest worden om de bus te laten spuiten. Dat is natuurlijk niet zo handig midden in een gangpad maar hoe leg je uit in het Turks of Marokkaans of Afghaans dat het logisch is dat hij het niet doet. Dat probeerden wij door het haar te met gebarentaal uit te leggen. Dat lukte niet erg. Mevrouw keek ons aan alsof we gek geworden waren. Zo stonden wij daar tussen de toiletrollen en de luchtverfrissers te hannesen. Opeens was mijn vriendin het zat greep de huismerkbus uit de handen van de dame, zette die op de plank terug en pakte een andere bus. Dat was geen huismerk, maar spoot direct na de eerste druk op de knop. De ogen van de bejaarde dame begonnen te glimmen, de tandeloze mond vertoonde een stralende dankbare lach en na enig gemompel en vriendelijk geknik onder het flink spuiten van de luchtverfrisser, schuifelde ze naar de kassa. Ons in de wolk van luchtverfrisser achterlatend. Wij voelden ons hele pieten na onze goede daad, want wie heeft er niet van zijn moeder geleerd dat je oude vrouwtjes altijd moet helpen en gingen weer over tot het uitwisselen van de belangrijke nieuwtjes over ons kroost.

Op weg naar huis haalde ik de oude dame in en weer lachte ze vrolijk en stak haar duim naar me op. Thuis gekomen vroeg mijn echtgenoot verbaasd waarom ik zo lang weggeweest was voor dat ene boodschapje en hoe het kwam dat ik een uur in de wind stonk naar luchtverfrisser. Leg dat maar eens uit! 

Vreugde en Verdriet

Dat is akelig thuiskomen hoor, na vier prachtige, warme dagen in Parijs, als je merkt dat je laptop je zo gemist heeft dat hij het hoofd voor altijd laat hangen. Nu was hij in laptopjaren al best bejaard, maar ondanks dat hadden wij het leuk en viel het afscheid me zwaar. "Groot" verdriet dus.

Gelukkig heb ik nog een zoon wiens hobby bestaat uit alles wat met computers te maken heeft. Hij is inmiddels volwassen, woont wel nog thuis en ik mopper regelmatig over de rotzooi in zijn kamer, maar nu bleek die zooi nog nuttig te zijn.

Want denk aan de winkel van Malle Pietje uit de Swiebertje serie en denk dan in plaats van ouwe meuk aan computerspullen. Wat vond mijn kind ergens in de spelonken van zijn kamer? Juist nog een laptopje. Ook deze was redelijk bejaard, maar deed het nog en met wat botox en een extra vitamientje bleek hij het nog goed te doen. Ziehier het resultaat. Lastig is het hoor om zonder laptop te zitten want even op facebook of op twitter neuzen is er niet bij, laat staan een blogje schrijven of het weerbericht checken. Dan kom je er ook pas achter hoe vaak je dat weerbericht wel niet checkt. Het is eigenlijk belachelijk dat er zoveel tijd mee gemoeid gaat. In mijn laptop loze periode heb ik een trui afgebreid en wel drie boeken uitgelezen.

Toch ben ik blij dat ik weer online ben, want deze week bleek het nodig om wat vaker thuis te werken en dan is een werkend laptopje zeker handig. Dit verdrietje werd dus al snel omgezet in vreugde.

Gisteren was er nog meer vreugde, want onze dochter werd 18. Tijd om even te mijmeren over de afgelopen 18 jaar waarin dat lieve kleine babietje opgroeide tot een prachtige jonge vrouw die stevig in haar schoenen staat en weet wat ze wil en daar ook voor gaat. Ook tijd om toch even verdrietig te zijn omdat mijn moeder deze mijlpaal van 18 jaar niet meer mee maakt. Zo'n trotse oma was ze toen ze haar kleindochter geboren zag worden. Ik zie haar nog staan aan het voeteneind van mijn bed, om me aan te moedigen en te steunen bij de bevalling. Prachtige herinneringen dus met een lach en een traan.

Gelukkig was er ook tijd voor het hier en nu, want het zit erop. Nu onze jongste voor de wet ook volwassen is geworden zitten mijn opvoedtaken erop. Het is gedaan, het is klaar!

Dat betekent natuurlijk niet dat ik haar en haar broer aan hun lot zal overlaten. Natuurlijk niet, ik zal met raad en daad voor ze klaar staan, maar niet meer altijd. Ze moeten die raad en daad zelf willen, want ik wil niet zo'n bemoeizuchtige moeder zijn die op ieder wissewasje reageert en zich overal mee bemoeit en het altijd het beste weet. Nee hoor en mocht ik dat per ongeluk toch eens een keertje doen, dan zijn ze gerechtigd om me dat haarfijntjes te vertellen. We moeten natuurlijk wel veel van elkaar blijven houden.

Er is dus een nieuwe fase aangebroken en hoe dat allemaal zal gaan lopen dat zien we wel. Die nieuwe rol van moederen aan de zijlijn zal best even wennen zijn, maar dat komt best goed. En om me op deze nieuwe rol voor te bereiden ga ik eerst maar eens naar de kapper. Want middelbaar is prima, maar grijs haar komt er bij vooralsnog niet in!

Vincent en Braderie

Op zo'n regenachtige dag als vandaag heeft mijn vader het vaak erg moeilijk want dan mist hij mijn moeder extra en dat is logisch natuurlijk. Gelukkig hebben wij vakantie en hadden we deze dag al afgesproken om naar hem toe te gaan. Hij zit in hun caravan (pardon pap, chalet) op de Veluwe. Nu de weergoden ons niet gunstig gezind waren moesten we een ander plannetje bedenken, want van de hele middag naar druipende bomen staren gaan mijn tranen ook erg los zitten. 

Zowel mijn man, als ik, als mijn vader hebben een museumjaarkaart, dus op naar het Kroller Muller museum in Nationaal Park de Hoge Veluwe. Onderweg hoopten we nog dat het droog zou worden zodat we de auto op het terrein buiten het park konden zetten en op een witte fiets naar het museum konden, maar dat feest ging niet door. In het museum is op dit moment een tentoonstelling van Vincent van Gogh en ik wilde die wel heel graag zien. Het was mooi, een beetje klein, die tentoonstelling, maar wel mooi. We sloegen een prettig uurtje stuk daar. 

Op de terugweg begon het op te klaren en toen we bijna bij de caravan waren scheen zelfs de zon. We moesten nog wat voor het avondeten halen dus maar even naar het dorp. En daar was de boel helemaal afgesloten want er was braderie vanavond en die waren ze net aan het opbouwen. Uiteindelijk een parkeerplaats gevonden en eerst maar even een drankje op een terras. 

Daar zaten wij eerste rang. We hadden prima zicht op de opbouw van de ijstent voor ons en even later sjokte de halve Veluwe door de straat langs de braderie. We zaten daar zo gezellig dat we maar besloten een hapje te blijven eten. Wat heb ik genoten zeg en niet alleen van het eten, maar ook van het mensen kijken. 

Want lieve lezers er zijn mij een behoorlijk aantal dingen opgevallen:
1. Kamperen op de Veluwe noopt tot een bepaalde klederdracht. Korte broek, afgewassen shirt (liefst te kort) en birkenstock slippers;
2. Ik heb godzijdank lang niet het dikste achterwerk, er zijn er zat die het van mij winnen. Nou en dat stemt toch tot vrolijke gedachten;
3. Als je met vakantie bent dan hoef je per definitie je haar niet te kammen. Mensenkinderen wat heb ik een onverzorgde mensen voorbij zien marcheren.
4. De meeste vrouwen dragen geen goedzittende bh. De dames, meestal van kloek formaat, zwabberen heen en weer dat het een lieve lust is, in het meestal te kleine shirt.
5. Dat mensen op birkenstock slippers willen lopen moeten ze natuurlijk zelf weten, wie ben ik om daar wat van te vinden, maar waarom die grijze, grauwe en gebarsten dikke eeltlagen niet even met een puimsteentje glad maken. 
6. Lieve mannen, als jullie nu perse sokken in jullie sandalen willen dragen trek ze dan niet op tot jullie knieen. Echt, geloof me daar worden jullie niet aantrekkelijker van. 

Dat was dus een leerzaam etentje daar op het terras en het stemt me tot nadenken. Ik begrijp best dat je niet gaat kamperen in je goeie pak en dat een korte broek en shirt veel lekkerder zit op de camping, maar waarom moet het zo verwassen en te kort zijn? Zijn die spiegels in het toiletgebouw zo beroerd dat je niet kunt zien dat je haar gekamd is met een rotje? Of moet je het hele jaar al je haar kammen en is het die paar weken op de camping dan lekker om de boel de boel te laten. Ook al zaten wij vroeger zes weken in onze stacaravan op de Veluwe, met ongekamde haren kwam ik de deur niet uit. Daar heeft mijn moeder wel voor gezorgd. Uiterlijke verzorging heeft ze er met de paplepel ingegoten.

Waarom dames van Nederland lopen jullie met van die beroerde bh's zodat de borsten een eigen leven leiden en allebei een kant van de straat in de gaten houden? Het is echt geen gezicht, die zwabberende dames. Een goede bh doet wonderen voor je figuur en voor je uitstraling. En waarom dames laten jullie toe dat die mannen die sokken zo hoog optrekken? Daar zeg je toch wat van? Maar ja diezelfde echtgenoot zou jullie natuurlijk ook een goede lingeriezaak moeten binnenslepen om een passende bh te kopen. 

Antwoord op deze vragen ga ik natuurlijk niet krijgen en eigenlijk maakt me dat ook helemaal niet uit, want het was heerlijk om dit straattheater te aanschouwen. Net zoals ik van Vincent genoot, genoot ik dus ook van de braderie. Met mijn moeder kon ik dat ook zo goed; mensen kijken. Ik weet zeker dat ze vanmiddag met me meegenoot daar op dat terras.

Ruzie!

Ik heb vakantie. Vanaf nu twee heerlijke weken vrij. Hoeveel ik ook van mijn werk hou, het is soms ook goed om de boel los te laten en even in een lagere versnelling te leven. We boffen natuurlijk ontzettend met het weer. Waar we vorige week de tuin nog uit woeien met windkracht 9 is het nu een en al lieflijke gezelligheid in mijn postzegeltje. 

Nou ja niet helemaal want er groeit een boel onkruid en de potten zijn niet gevuld met eenjarigen omdat we over een paar weken de tuin hopen te laten doen, maar daarover later meer. Toch is het nu lekker in de tuin.

Zo kwam het dat wij eind van de ochtend zowaar met alle gezinsleden vredig buiten zaten te brunchen. De was wapperde zachtjes in de tuin en wij zaten gevieren te genieten van onze bammetjes, de verse jus en de zachtgekooktje eitjes. Om ons heen zoemden de bijen en de hommels, een mus kwam even de temperatuur van het badwater meten en alleen het geluid van een voorbij rijdende trein verstoorde af en toe de idylle. 

Totdat er ineens achter in de straat een kakafonie van geluid losbarstte. Een hoop gescheld en geschreeuw, gevolgd door geluid van brekend glas en en versplinterd hout. Daar tussen door nog een angstige stem die probeerde al die woede te sussen door de eigenaar van die woede te manen tot kalmte. Dat lukte niet erg. Sterker nog, de woede werd almaar erger.

Weg vredige zondagsfeer. Wij wonen op een hoek en onze tuin kijkt dus uit op een straat en in die straat was het tumult gaande. De hele buurt liep in een mum van tijd uit en ook wij, niet vies van enige sensatie, stonden op de tenen en trachten over de schutting heen te loeren. Dat gelukte alleen man en zoon dus dochter en ik waren afhankelijk van hun informatie. Zelfs de wespen die steeds in de aanval waren om enig lekkers te bemachtigen staakten hun inspectierondjes en vlogen nieuwsgierig over de schutting om te gaan kijken.

Ondertussen ging het woedende geschreeuw door en klonk het alsof er een inboedel kort en klein werd geslagen. Niet echt gezellig dus. Een buurman riep opgewonden, ik heb al gebeld hoor. En jawel even later scheurden er drie, ja drie, politieauto's de straat in waar een paar kloeke agenten uitsprongen. Klaar om de boel te sussen. En dat lukte. Binnen een mum van tijd was de man gekalmeerd en ging gedwee met de agenten mee. Wij konden hem nog net horen roepen: ik laat me niet belazeren. Nu daar heb ik alle begrip voor maar om dan meteen maar even de boel kort en klein te slaan is wel erg rigoreus. 

De rust keerde weer en de toeschouwers dropen af. Een klein beetje teleurgesteld over zo'n matte afloop verdwenen ze weer in hun huizen. De politieauto's rukten weer in en ook wij gingen weer aan onze (beetje koud geworden) koffie. 

De rest van de middag heb ik in alle rust heerlijk zitten lezen en zitten breien in mijn tuintje, maar het voorval liet me niet los. De mensen die in het bewuste huis wonen ken ik niet zo heel goed. Ze hebben een puberzoon die vaak met het raam open nogal luide muziek draait. Dat is soms een beetje vervelend maar geen reden om de boel te verbouwen. Het strookt ook niet met de opmerking van de vernieler van; ik laat me niet belazeren. Wat zal er dan gebeurd zijn? Wat maakt je zo verschrikkelijk boos dat je met een bijl op zak (eigen fantasie want heb geen bijl gezien) de metro instapt en denkt komaan ik ga de boel eens gezellig kort en klein slaan. Ik heb geen idee, maar wil het wel graag weten. Zo'n nieuwsgierige aag ben ik dan ook wel weer. Toch is de kans klein dat ik de echte reden te weten kom, ik bedoel, ik kan toch moeilijk morgen even bij die mensen aanbellen en zeggen: Nou vertel me eens, waarom...................
Soms is het leven echt niet simpel.

Koffie

Ik zal het maar eerlijk bekennen: Ik ben een enorme koffieleut. Voor mij is een dag zonder koffie geen dag maar een nacht. Zodra ik s'morgens op kantoor ben gearriveerd hang ik mijn jas op, zet de computer aan en ga aan mijn eerste bakkie. Daar heeft een lieve collega van mij dan al vaak voor gezorgd. Zij is meestal eerder binnen. Nu is ze met vakantie en moet ik die koffie zelf halen. Ik mis haar  vreselijk, maar echt niet alleen voor die koffie hoor.

Toen de huisarts laatst dacht dat haar bloeddrukmeter kapot was omdat het metertje wel erg hoog uitsloeg, bleek dat niet aan het metertje te liggen maar aan mijn bovendruk.  Ze vroeg bezorgd of ik veel koffie dronk. Ik begon eens te tellen en met het schaamrood op de kaken moest ik wel bekennen dat het een pietsie veel was. Om mijn grapje, dat je al werkende bij een uitvaartorganisatie nu eenmaal de hele dag koffie met cake krijgt, kon ze helaas niet lachen. Geen humor zo'n mens. Jammer. En dat van die cake is trouwens helemaal niet waar, ik eet nooit cake op mijn werk. Nou ja bijna nooit.

Maar goed er moest dus geminderd worden met de koffie. Dat viel niet mee in het begin, maar voor een goede druk moet je nu eenmaal je best doen. En het vooruitzicht van naar dokters in ziekenhuizen die zich dan met jouw druk gaan bemoeien had ik al helemaal geen zin. Dus er zat niks anders op! Minderen!

Nu drink ik keurig maar een paar kopjes per dag en verder drink ik thee of water. Ook lekker, maar het nadeel is wel weer dat je zoveel naar het toilet moet. Heel gezond allemaal, maar ook lastig al dat gepies. Zeker als ik onderweg ben naar een vestiging. Dan moet ik er echt rekening mee houden, want bij de tankstations langs s'heerenwegen  zijn de toiletten zo vies daar wil je niet doodgevonden worden en ik zie mezelf nu ook niet met de broek op de hielen achter een vrachtwagen op zo'n gribus parkeerplaats mijn behoefte doen. Nee zo makkelijk is het allemaal niet. 

Enfin ik ben redelijk afgekickt van de koffie. Maar s'avonds na het eten, als ik me na gedane zaken heerlijk op het loungegedeelte op de bank heb geinstalleerd voor het achtuurjournaal met mijn breiwerk dan krijgt deze koffiejunk ontzettende zin in cafeine. Een heerlijk, vers, zwart bakkie. 

Zo ook vanavond. Maar ik zat net lekker lui op de bank dus keek ik mijn echtgenoot eens lief aan. Die zat een film te kijken en had geen oog voor mijn lonkende, verlangende blikken. Ik probeerde nog te onderhandelen, zo van als jij nu even een bakkie voor me zet, dan maak ik morgen voor jou wat lekkers. In die supermarktreclame werkt dat, daar gaat die man direct blijmoedig op de boodschap, maar mijn man trapte er mooi niet in. George Clooney was helaas ook niet aanwezig om me van mijn felbegeerde bakkie te voorzien. Er zat niks anders op dan van de bank te klimmen en het zelf te doen. Eens een koffiejunk, altijd een koffiejunk.

Maar wat ik me nou afvraag is het volgende. Wat is nou slechter voor mijn bloeddruk, een extra kopje koffie of de ergenis dat je eigen vent (ik hou veel van hem hoor) niet even van zijn film los te rukken is om een bakkie voor je te zetten. Zou je dat nou met zo'n huisarts kunnen bespreken? Ik ben bang van niet.

Ballonnen

Door weer en wind begaven manlief en ik ons eind van de morgen naar het winkelcentrum voor de wekelijkse boodschappen. Voor we bij de auto waren, waren we al kletsnat, maar gelukkig hebben we een ondergrondse parkeergarage bij het winkelcentrum dus konden we droog, maar wel verwaaid naar de winkels. Uit de lift, op weg naar de bakker brak ik bijna mijn nek over een hondenlijn. Aan het uiteinde van de riem bleek een heel klein hondje met een rood jasje te zitten en aan de andere kant zat zijn bazin. Een hele lange dame, prachtig slank met palen van hakken en opgestoken haar. Zij zag er niet uit alsof ze zojuist de storm had getrotseerd. Elk haartje zat perfect.
 
Terwijl ik mij staande probeerde te houden en het hondje niet te vertrappen had ik een goed uitzicht op haar gezicht en decollete. Daar was behoorlijk wat te zien. Een strak getrokken bekkie met opgespoten Katrien Ducklippen, knalrood gestift, en een rimpelig nekje. Daar onder keken een paar pronte borsten, modelletje ballon (lees cup F of G), mij fier aan!

Nu kan het mij niet schelen dat mensen er lol in hebben zich te verbouwen en te verfraaien, maar ik vind dat wel altijd leuk om te bekijken. Ik ben namelijk heel erg benieuwd hoe dat nu voelt om met je opgespoten lippen en strakgetrokken wangen door het leven te gaan, maar dat je aan zo'n verschrompeld rimpelnekkie toch blijft zien dat je geen 20 meer bent. Dat moet toch best frustrerend zijn, ik bedoel pijnloos zal het niet geweest zijn al die prikken en toestanden in en aan je kop. Brrr, nee mij niet gezien, dan maar behalve een rimpelig nekkie ook wat rimpels in mijn kop. Om over zo'n borstvergroting nog maar niet te spreken.

En bovendien hoe doe je dat met van die opgevulde flinke ballonborsten die bijna uit je truitje knappen. Dat lijkt me niet erg lekker liggen op je buik. Ook daar zal gelden dat als je in je blootje staat je borsten glad en strak de wereld in kijken, maar dat je gerimpelde buik er een beetje sneu bij hangt of staat.

Ik had natuurlijk helemaal geen tijd om dat allemaal aan deze mevrouw te vragen, want mijn echtgenoot stond al bij de bakker, maar jammer was het wel. De vrouw haalde haar hondje aan de lange lijn binnenboord mompelde iets van sorry en wilde doorlopen. Dat wilde het hondje niet, dat begon heftig te keffen. Door al dat lawaai bleef de dame nog even staan en kon ik haar echtgenoot eens bekijken, althans ik nam aan dat hij bij haar hoorde en dat leidde ik af uit de manier waarop hij haar stevig vasthield.  Alsof hij bang was dat ze met haar ballonnen de lucht in vloog met die harde wind. 

Toen ik meneer eens goed bekeek zag ik pas dat hij onder de piercings zat. In zijn oren, wenkbrauwen, neus en ook zijn bovenlip zat vol. Ik moest een schaterlach bedwingen en terwijl ik bij de bakker stond kon ik het niet laten om even te fantaseren over een vrijpartijtje van dit echtpaar. Dat hij met al zijn piercings in het heetst van de strijd haar ballonnen doorprikt bijvoorbeeld. Mijn echtgenoot weet mijn zenuwachtige geproest aan het slechte weer en  ik had later in de auto heel wat uit te leggen. Gelukkig houdt hij niet van piercings en ook niet van ballonnen.

Reislustige slak

Vorige week dinsdag moest ik naar de tandarts omdat er een vulling vervangen moest worden. Niet zo prettig maar wat moet dat moet. Voor dat ik de auto instapte om naar de tandarts te gaan zag ik een slak zitten op het raampje achter het bestuurdersportier. Daar bij de achterbank zeg maar. Met de kriebels in mijn buik vergat ik dat beest ergens in de struiken te zetten. Terug van de tandarts met een dikke verdoofde lip maar met een opgelucht gevoel zat de slak nog steeds op zijn gemakje op mijn ruitje.

Enigszins lispelend sprak ik hem toe, dat het niet zo handig was om op een auto te gaan zitten, tenzij hij op familiebezoek moest, en dat de kans groot was dat hij er af zou waaien op de snelweg. Hij haalde zijn tengere schouders op en vroeg, waar ga je naar toe. Almere? Daar ben ik nog nooit geweest, dus ik ga met je mee en maak je niet bezorgd, ik ben een doorgewinterde lifter en zal me goed vasthouden.

Ik dacht er het mijne van, maar had geen zin in een discussie want mijn tandartspraktijk ligt bij een winkelcentrum waar de eerste boodschappers al op pad waren en het was niet de bedoeling dat die passanten zouden denken dat ik stoned als een garnaal tegen een slak stond te kletsen. Die dikke lip en dat lispelende gepraat werkten niet echt in mijn voordeel. Dus op naar Almere met een slak als passagier. 

En warempel toen ik de auto op het parkeerterrein op kantoor parkeerde zat hij nog steeds vrolijk op mijn ruitje. Ja hoor alles was goed, het was een lekker ritje en ik houd wel van een beetje wind door mijn haren. Wat jij wil dacht ik nog en ging aan het werk. De slak zette ik uit mijn gedachten. 

Toen ik s'avonds naar huis ging zat hij er nog. Of weer en jawel hij ging mee terug naar Amsterdam, want de blaadjes waren daar veel groener dan in Almere. Vond hij. De volgende morgen zat hij nog steeds op het ruitje en toen ik aankwam was zijn eerste vraag, waar gaat de reis naar toe? Oosterhout. Prima ik ga mee. Weet je het zeker want het is een aardig stukkie rijden en op de A27 mag ik 120 en dat is hard hoor!

Zijn ogen begonnen te twinkelen en vastberaden riep hij, gaan met die banaan. In Oosterhout aangekomen zat hij nog steeds fris en monter op mijn ruitje en vroeg of ik de auto kon parkeren bij een muurtje waarop prachtige boeketten bloemen lagen. Ben je nu gek geworden zei ik, dat zijn bloemen voor overleden mensen daar ga jij niet aan zitten knagen. Een beetje respect graag meneer Slak!

Hij keek om zich heen en vroeg toch of ik niet ietsjes verder kon parkeren want dan zat hij dichterbij een mooi groen veldje waar allerlei bloemen bloeiden. Dan kon hij beter bij al dat lekkers dat hij zag staan. Nu vooruit, ik ben de beroerdste niet dus heb ik de auto maar verzet. 

Om een lang verhaal kort te maken, deze reislustige slak reist nu al een week met me mee. Hij ging niet alleen mee naar Almere en Oosterhout maar ook naar Utrecht en naar Hoogeveen, maar in het weekend toen ik samen met manlief de boodschappen deed was hij nergens te bekennen. Familiebezoek was de verklaring maandagmorgen toen ik hem weer op het ruitje aantrof. 

Het is best gezellig hoor zo'n slak als passagier. Jammer is wel dat hij zulke vieze strepen op mijn ruitje maakt. Ik durf voorlopig niet de auto door de wasstraat te halen want anders wordt dat beest verpletterd. Het is toch wat?