Op zijn kop........

Sinds een week staat de wereld, mijn wereld, op zijn kop. Want?...........

Onze zoon gaat trouwen. Nu ik het zo opschrijf ben ik nog steeds een beetje beduusd. Toen we vorige maand bij hem en onze aanstaande schoondochter op bezoek waren wisten we heel zeker: dit koppeltje is voor elkaar gemaakt. En dat is natuurlijk heerlijk. Fijn om je kind gelukkig te zien en weten dat er iemand is die zo gek op hem is, maar er waren geen tekenen dat er al trouwplannen waren.

Blij verrast waren we toen hij belde en ze knus saampjes naast elkaar via facetime ons het grote nieuws vertelden. Ben ik blij? Ja natuurlijk ben ik blij. Het is een ontzettend lieve, leuke, doortastende, gastvrije dame met een groot organisatietalent, een gastvrij hart en een goed gevoel voor humor. Ik had me geen leukere schoondochter kunnen wensen.

Wat wel gek is dat je van de ene op de andere dag een nieuwe fase in je leven in kukelt. Dat is even omschakelen en nu we zelf bijna 25 jaar getrouwd zijn komen er allerlei herinneringen bovendrijven. Onze eigen trouwdag, de geboorte van dat kleine mannetje wat nu gaat trouwen, de komst van zijn zusje en ons leven met een opgroeiend gezin wat zomaar op een dag in 2016 ineens heel anders werd doordat zoon in Frankrijk ging wonen.

De hele week moet ik ook weer ontzettend aan mijn moeder denken. Dat doe ik natuurlijk elke dag maar nu komt het gemis en het verdriet in alle hevigheid weer even bovendrijven omdat ik er niet meer met haar over kan praten en omdat ze er niet bij kan zijn. Juist met zulke dingen wordt je daar weer even mee geconfronteerd. Eigenlijk maar goed ook, anders zou ze al vergeten zijn en natuurlijk weet ik best wat haar reactie zou zijn geweest: Wat geweldig maar ook wat ontzettend ver, helemaal in Zuid Frankrijk. En dat is het natuurlijk ook wel.

Het is dus even een rollercoaster, maar wel een hele leuke. We hebben een boel feesten in het verschiet deze zomer. Wat mooi dat we vaak de slingers op kunnen hangen en dit allemaal mee mogen maken.

Rommeltuin

Ik zal het maar eerlijk bekennen, het is een rommel in de tuin. Niet dat het niet goed gaat met de radijsjes, nee die groeien naar behoren, maar het is even niet aangenaam toeven in ons postzegeltje. Dat komt niet door de koude, gure wind van de afgelopen dagen en ook niet van de hagelbuien die onuitgenodigd aan kwamen waaien, nee dat heeft een andere reden.

We zijn momenteel bezig met een kleine reorganisatie. De kamer van zoonlief hebben we ontmanteld en die gaan we opknappen. Sinds hij het huis uit ging vorig jaar september hebben we de kamer een beetje braak laten liggen. Zo kon mijn moederhart langzaam wennen aan het feit dat het oudste kuiken het nest verlaten had. Dat is een natuurlijke gang van zaken en het is niet zo dat ik nu zo vreselijk gebukt ging onder dit halflege nest, maar wennen was het wel.

Daarom hebben we het afgelopen half jaar zijn kamer gebruikt als logeerkamer, want het bed was gewoon blijven staan even als alle andere meubels, als studeerkamer (dochterlief) en als werkkamer. Op een thuiswerkdag bleek het een prima werkplek te zijn en verder als rommelkamer, want mijn bak met wolletjes en aanverwante handwerkartikelen hadden er een plek gevonden. Tot deze week.

In mei komen zoon en zijn vriendin  een weekje naar Nederland vanwege ons 25-jarig huwelijksfeest en dan moet er natuurlijk een fatsoenlijke slaapplek zijn. Daarom zijn alle meubels uit de kamer gehaald en wat nog gebruikt kan worden is in opslag gegaan of naar de kringloop en wat oud, kapot of krakkemikkig was ligt nu gemonteerd in de tuin te wachten totdat volgende week de grote vrachtauto van de grofvuildienst het komt ophalen.

Vandaag waren zowel manlief als ik ook nog vrij en hebben we behang gekocht en een lapje nieuwe vloerbedekking en was mijn vader vanmorgen al paraat om te komen helpen met het oude behang af te stomen. Vandaar die rommel dus in huis en in de tuin.

Ik zal hier heel eerlijk bekennen dat ik een gruwelijke hekel heb aan dit soort dingen. Werkelijk zowat het hele huis op de kop, overal een rommel en de stof dwarrelt natuurlijk ongestoord door het hele pand. Klussen en verbouwen: Het is zo NIET mijn hobby! Maar ja wat moet dat moet. Over een kleine twee weken is het leed weer geleden en is alles weer spic en span. Maar even doorbijten dus.

Met de moestuintjes gaat het ondertussen best goed. Die groeien lekker en ik hoor ze nog niet mopperen dat ik wat minder aandacht voor ze heb. Eigenlijk zouden ze dit weekend in een groter potje gezet moeten worden, maar dat gaat hoogst waarschijnlijk niet lukken. Jammer maar niks aan te doen, ze moeten zich de komende weken maar even schikken in dit huishouden van Jan Steen.

Raar pakketje

Ik had beloofd om het recept te delen van de Chinese kool kippakketjes. De bedoeling was om van kipfilet gehakt te maken met het grote sikkelmes van mijn keukenmachine, dit lekker te kruiden en met de bladeren van de Chinese kool lekkere pakketjes te maken. Ik zou daarbij een oosterse tomatensaus maken en een rettich/komkommersalade. Dat waren de plannen.

Toen ik thuis kwam vanavond om half zes verwisselde ik dan ook mijn kantoorkloffie voor spijkerbroek, shirt en keukenschort en ging aan de slag. Ik besloot als eerste de bladeren van de Chinese kool te blancheren, dan de salade te maken en daarna het kipmengsel. Ooit kreeg ik van iemand de tip om de keukenmachine zo te gebruiken dat je de meest kleverige spullen aan het eind verwerkt want dan hoef je niet steeds je mengkom schoon te soppen. Dan is even afspoelen vaak voldoende. Hoe efficiënt!

Helaas bleek de Chinese kool niet mee te willen werken aan deze plannen. De buitenste bladeren hadden het loodje gelegd en waren vies en slijmerig. Bleh. Ik pelde hem af tot ik bij het gezonde deel kwam en toen waren de bladeren niet meer groot genoeg om er nog pakketjes van te maken. Ook zat er hier een daar een gaatje in en dan loopt je vulling eruit. Wat te doen. Over op plan B.

Gewoon een roerbakschotel dan maar. Ook lekker, maar eerst de salade. Daarvoor sneed ik een flink stuk af van de rettich (zie blog zaterdag) schilde en waste hem en joeg hem over de rasp door de keukenmachine. Hetzelfde deed ik met een halve komkommer. In een schaal husselde ik die twee goed door elkaar en maakte een dressing van 1 eetlepel appelazijn en 2 eetlepels sesamolie. Dat klopte ik op met wat peper en zout en husselde dit door de salade. Ziezo die kon intrekken.

De kip sneed ik in blokjes en marineerde deze met 2 eetlepels ketjap manis, een duimpje vers gesneden gember, 2 tenen knoflook en een theelepeltje sambal. Ook hier flink wat peper en een tikkie zout. Dat liet ik lekker intrekken. Daarna sneed ik de overgebleven goede Chinese kool in reepjes en waste deze en snipperde een grote ui.

In de wok maakte ik 2 eetlepels zonnebloemolie gloeiend heet en roerbakte daarin de kip, de ui en de kool. Hoewel ik de kool goed had laten uitlekken werd het toch een beetje natte boel in de wok, maar ach daar maakte ik de saus van dus wat gaf het. Ik kruidde de boel met een theelepel kerrie en kurkuma, een eetlepel chilisaus, oestersaus en sojasaus. Op het laatst strooide ik een volle eetlepel sesamzaadjes over de prut en klaar was Kees. Over de salade strooide ik op het laatst nog een eetlepel seroendeng.

We aten dit met (bloemkool)rijst en het was erg lekker. Ik geloof niet eens dat ik een volgende keer nog aan die pakketjes begin. Ik heb er alleen geen foto van gemaakt.

Op grote voet... ;-)

Wat doe je als je iemand niet kent, maar wel meeleeft met haar situatie en je hoort dat ze in verwachting is. Dan hoop je en duim je dat het deze keer wel goed gaat. En dat lijkt het nu te zijn want er is een jongetje geboren.

Ik had nog een paar slofjes liggen, een poos geleden omdat er toen heel wat babies in mijn omgeving werden geboren had ik die al gemaakt, maar dat bleken allemaal meisjes te zijn en dus bleven deze stoere stappers in mijn handwerkbak liggen.

Het is een superzacht wolletje. Baby Merino Silk van Rowan en een stoere, jeansblauwe kleur. Daar krijgt zo'n baby vast lekkere warme voetjes in. 

Vanavond heb ik ze in elkaar gezet en twee koordjes gehaakt. Ik vind ze zo lief en stoer.  Morgen gaan ze op de post!

Moestuintje XXL

 

Kijk eens hoe goed mijn moestuintjes gegroeid zijn wou ik trots schrijven. Een tikkie kinderachtig misschien maar kijk eens wat een joekels was ook kinderachtig geweest, die moestuintjes kunnen natuurlijk onmogelijk al zo snel gegroeid zijn. Bovendien zat rettich helemaal niet in het assortiment van de moestuintjes en de winterpeen ook niet. Nee deze ferme jongens heb ik vanmorgen gekocht op de markt. 

Nou ja markt, als je het nog een keer zegt is er al niks meer van over. Er stond een broodkraam van het Stoepje maar die heb ik allang niet meer gezien, een kaasboer en sinds heugenis een groentekraam. Een paar maanden geleden kwam de bloemenman er bij. Wim heet hij en hij heeft topbloemen en allerhande spul voor de tuin. Een lust voor het oog al die kleuren. 

De groentekraam is ook een lust voor het oog. Niet alleen door de uitstalling van al de verse groente en fruit maar ook door de clientèle.  De kraam heeft de vorm van een L en het kortste gedeelte van de L is ingericht als eurokraam. Daar liggen de aanbiedingen van die week verpakt in porties van 500 of 1000 gram en alles kost dan een euro. Als je wilt kun je dus voor 7 euro per week elke dag verse groente eten. Je moet dan wel genoegen nemen met wat er ligt en je moet van koken houden, want niets is voorgesneden natuurlijk, maar alles krakend vers. 

Het is er altijd druk bij de kraam en zeker aan de korte kant. Laatst stond ik in de rij omdat ze aan de lange kant geadviseerd hadden om even een broccoli daar te pakken omdat hij in de aanbieding was. Terwijl ik wachtte totdat ik bij de broccoli kon brak er een flinke ruzie uit. Over een zak worteltjes notabene. Dame A, vlak voor mij had allerlei zakjes van de kraam verzameld en stond te wachten tot ze de handel kon afrekenen. Daar kwam dame B, al speurend over de kraam of er nog iets van haar gading bij lag, ze zag het zakje worteltjes van dame A en gritste die in de gauwigheid even mee. Dat liet dame A niet over haar kant gaan. Bent u nu gek geworden vroeg ze, dit zijn mijn boodschappen die u zo maar voor mijn neus weggraait. Dame B deed net of ze het niet hoorde en ging aan de andere kant staan wachten om te betalen. Dame A werd almaar bozer en het geschreeuw werd harder. Andere klanten begonnen zich er mee te bemoeien. Die hadden ook gezien dat dame A de worteltjes al onder haar hoede had en eisten dat ze de worteltjes terug gaf. Dame B verblikte of verblooste niet en hield de worteltjes tegen zich aan. 

Ik was benieuwd hoe dit af zou lopen en deed een stapje terug want als het op vechten aan zou komen (je weet het nooit met vrouwen, hoe keurig ze er ook uit zien) wou ik niet in de frontlinie staan. Uiteindelijk kwam de groenteman er aan te pas. Die strekte zijn hand vanachter de kraam naar dame B uit en zei allervriendelijkst, kom mevrouw geeft u mij die worteltjes want wat u doet is niet netjes. Hij kreeg de worteltjes en bracht ze naar dame A die angstvallig stond te waken over de rest van haar  boodschapjes. Voor de schrik deelde de groenteman mooie, rode aardbeien uit aan beide dames en aan de overige klanten en de ruzie was beslecht. Iedereen tevreden. Wat een aardige mensen zijn groentemannen toch. Althans ik heb nog nooit van mijn leven een onaardige groenteman ontmoet. 

Vanmorgen was er gelukkig helemaal geen sprake van muiterij bij de kraam. Integendeel iedereen was vriendelijk, aardig en behulpzaam. Het hielp natuurlijk dat de zon scheen, maar een gemene koude wind woei dwars door je jas en dat maakte wel dat je zo snel mogelijk weer naar huis wilde. Die arme meisjes achter de kraam stonden te vernikkelen. De wind was vandaag dus de enige met een slecht humeur. 

Deze week ga ik een gerecht maken van gevulde chinese kool pakketjes. Als het lukt zal ik het recept plaatsen. Ik had het op een website gelezen maar kan het nergens meer vinden. Maakt niet uit, dan knutsel ik zelf wel wat. Ik had wel onthouden dat er kip in moet en rettich. Vandaar dat ik de rettich kocht, maar hij is veel te groot voor dit ene gerecht. Dat geeft niks want ook zo uit het vuistje is rettich erg lekker. Geraspt door een salade maar ook bij de borrel. Dunne plakjes snijden en dan dippen in een dipsausje naar keuze of in heksenkaas. Dat geldt ook voor de winterpeen. Ook lekker als knabbeltje tussendoor (met een likje scherpe mosterd).

 

We hebben weer een boel verse groente en fruit gekocht en een flinke bos peterselie. Een deel daarvan gaat vanavond in de soep en de rest blijft nog wel een paar dagen goed. Ik snij er een heel klein stukje af en zet de stelen in een vaasje met een klein laagje water. Zo'n goedgevulde fruitschaal vind ik toch altijd weer een rijkdom. Daar kan ik erg gelukkig van worden.

Ondertussen groeien de eerste moestuintjes gestaag door. Vooral de peultjes worden al wat. Ik hoop niet dat die peultjes zulke xxl formaten krijgen als de rettich en de winterpeen, want dan zijn ze niet meer lekker, maar wel hoop ik op een xxl oogst. 

Radijzen in opkomst

 

Vandaag waren we eens een beetje vroeger klaar met eten dan anders en dat komt omdat ik vandaag uit het werk langs de toko ben gereden. Nou ja niet alleen er langs, maar binnen heerlijk Indisch eten heb gekocht. Lekker hoor! Daardoor had ik na het eten nog fijn even de tijd om een rondje tuin te doen. Dat was hard nodig ook want de viooltjes in de hangzakken hingen slap van de dorst. Maar gauw even de gieter gevuld en de viooltjes getrakteerd op een plens water. 

Toen die dorst gelest was ben ik even bij de radijsjes wezen kijken. (Dat klinkt alsof ik een enorme tuin door moet lopen, maar hoefde me alleen maar om te draaien). Die zijn behoorlijk aan het opkomen. Dat is leuk, nu maar hopen dat ze het niet te koud hebben. Ze staan in een heel beschut hoekje dus we gaan het zien.

 

Binnen was het de beurt aan de moestuintjes. De eerste lichting groeit aardig goed. De komkommers hebben dikke blaadjes, de cavolo nero doet het goed en de tuinkers ook. Die was ik helemaal vergeten met de Pasen maar nu mogen ze binnenkort in de sla. Snel heb ik toch maar even de moestuintjes van afgelopen zaterdag gezaaid. In de grote ronde potjes staan basilicum en bieslook. Die hebben er nog steeds niet zo'n zin in. De gewone tomaten en de tijgertomaten komen ook op maar van de Afrikaantjes is nog geen spoor te bekennen. Die hebben nog wat tijd nodig.  Het kasje staat weer op de vensterbank zodat ze lekker in het licht staan.

In de border bloeien nog steeds vele soorte tulpen in allerlei kleuren. Die zak met 75 tulpenbollen geeft nu wel enorm veel plezier. Hier en daar zijn er al weer wat uitgebloeid maar telkens laten zich ook nieuwe zien. Vooral de witte met het hardrose randje vind ik erg mooi.

 

Ook deze paarse ladies zijn beeldschoon en hoewel ik al die bollen door elkaar heb gezet staan zij toevallig in een groepje met wat lichtrose schoonheden. Het is genieten hoor zoveel kleur. Ondertussen komen de vaste planten ook al aardig op en tegen de tijd dat die aan het bloeien slaan zijn de tulpen al weer klaar dus dat vult elkaar mooi aan. 

Jammer is dat de rozen al weer onder de groene luizen zit. Dat blijft toch elk jaar weer een plaag. Maar eens even langs het tuincentrum om  iets milieuvriendelijk te halen wat die beesten op de loop doet gaan. Alleen voor dit weekend liggen er andere plannen dus zal er niet zoveel van komen om wat in de tuin te doen, maar ach volgende week is er alweer een lang weekend.

Niet vooruit te branden..........

Voor Tweede Paasdag had ik allemaal leuke plannetjes gemaakt waar ik me al dagen van te voren op verheugde. Zo'n extra vrije dag moet een mens goed benutten. Ik zou dan ook de nieuw verkregen moestuintjes zaaien. Ik zou het babytruitje afmaken, alle pandjes waren af en de hals had ik er ook al aan, maar de boel moest verder nog in elkaar gezet worden en ik zou even de metro pakken richting stad om een cadeaubon bij de Bijenkorf in te wisselen voor een nieuw oogpotlood omdat de oude op zijn laatste benen loopt. 

Op Eerste Paasdag hadden we eters dus waren we druk om het huis wat aan kant te maken en om een 5 gangen diner te koken. Niks spannends allemaal, maar toch zit er wat werk aan. De tafel mooi dekken en dan gezellig met de visite tot s'avonds laat lekker tafelen en kletsen. Allemaal heel gezellig en leuk om te doen maar toen de gasten weg waren en de afwasmachine dapper aan de eerste ronde begon zeeg ik op de bank en verheugde me op de volgende dag waar ik al mijn plannetjes tot uitvoer zou brengen. 

Dus niet! Er kwam helemaal niks uit mijn handen. Bijzonder toch? Nou ja het is ook weer niet zo dat ik de hele dag onder mijn dekbedje lag of zat te navelstaren, dat nu ook weer niet. De afwasmachine moest nog leeg en gevuld voor de tweede ronde en de wasmand liep ook weer over dus die taken heb ik braaf gedaan. Dat wel. Maar de moestuintjes liggen nog in hun doosje te wachten tot ze van start mogen, het babytruitje bleef waar het was en pers ik het laatste beetje oogpotlood uit het stompje wat nog rest. Ik was gewoon niet vooruit te branden. Zo verschrikkelijk lui! Aan het einde van de dag voelde ik me toch een tikkie schuldig door zoveel luiheid.

Ik zat/lag op de bank en luisterde naar de radio en las een boek. Eilandgasten van Vonne van der Meer om precies te zijn. Eigenlijk ook wel weer eens lekker om ongestoord een boek in een ruk uit te lezen, maar ja van mijn plannetjes kwam niets terecht en dinsdag moest er natuurlijk weer gewoon gewerkt worden. Ik moest naar Den Haag en kon moeilijk zeggen, sorry jongens ik ben even te lui en ach eenmaal aan het werk ging het eigenlijk prima. 

Vanmorgen was de spirit weer een beetje terug. Ik reed door de polder naar Emmeloord en aanschouwde de gele wolken koolzaad in de berm, genoot van de kleurrijke tulpenvelden met daarboven een prachtige Hollandse blauwe lucht met dikke witte wolken. In Emmeloord stapte ik uit de auto, snoof de koude lucht op, hoorde de vogels fluiten en de energie kwam weer terug. Gelukkig maar. 

Vanavond heb ik het babytruitje in elkaar gezet. Alleen de achterkant moet nog dicht, maar ik twijfel nog of ik er toch niet een rose hartje op zal mazen en dat gaat makkelijker als het achterpand nog open is en ik moet nog drukkertjes kopen. Morgen aan het einde van de dag maar even snel voor sluitingstijd bij de Action binnenwippen of zij dat hebben. 

Het is in elk geval ruim op tijd af en ik heb nog 1,5 bol over en daarom ging ik maar eens op zoek naar een patroontje voor slofjes. Die vond ik op breimeisje.nl Klik hier en heb ik al een paar toeren aan het eerste sokje gebreid. Ook weer zo leuk om te doen. 

Gelukkig is de lamlendigheid weer met de noorderzon vertrokken, al mag een mens natuurlijk best eens een dagje lui zijn, en komt er weer wat uit mijn handen. 

Morgen misschien moestuintjestijd en dan zijn alle plannetjes toch nog afgekomen. We gaan het zien.