Advies Aanvraag bij Ervaren Breisters???

De afmetingen voor mijn Dikkie Dik dekentje heb ik helemaal uitgerekend naar aanleiding van het proeflapje. Tot zo ver niks aan de hand!

Maarrrrrr nu moet ik over krap 20 naalden volgens mijn berekeningen met het inbreien beginnen van de kat en nu ben ik vergeten hoe ik dat altijd deed met de teruggaande naalden.

Volgens het telschema is het patroon 79 naalden hoog. Dat zijn enkele toeren. Als ik de averechtse toeren hetzelfde brei als de heengaande toeren dan wordt het patroon 158 naalden hoog en dan kom ik niet uit met mijn berekening. Als ik het telpatroon aanhou dan moet ik dus ook in de averechtse toeren het schema aanhouden.

Het is al zo lang geleden dat ik zo'n figuur heb ingebreid dat ik niet goed meer weet hoe ik die patronen moet lezen.

Ik neig er naar om het patroon aan te houden en dus ook in de averechtse toeren te meerderen of te minderen volgens het patroon. Op die manier wordt Dikkie gewoon 79 naalden hoog.

Wie o wie heeft er vaker met dit bijltje gehakt en denkt even met me mee?

Alvast heel erg bedankt!

Pittige Pompoen!

Binnenkort is het dus weer Halloween en dan wordt een mens doodgegooid met allerlei griezeligheid. Ik spotte onlangs in die goeie ouwe allerhande speciale Halloween gerechten. Van knakworsten hadden ze vingers gemaakt - griezelig echt - en die staken dan uit bloederige broodjes. Brr, hoewel ik een knakworst op zijn tijd lekker vind, denk ik niet dat ik gretig zal happen in zo'n bloederige vinger. Nee, dank u wel.

In dezelfde editie hadden ze ook zwarte torren van olijven gemaakt en uitpuilende ogen van gehaktballetjes en een olijf met piment. Je moet er maar zin in hebben. Wat ik wel altijd gezellig vind rondom deze tijd zijn de pompoenen met hun groteske glimlachjes en de uitgestoken ogen waardoor het schijnsel van een waxientje zo'n gezellig sfeertje brengt. Maar ook wel weer zonde want pompoen is heerlijk en dus zonde om als lantaarntje te dienen, de eetbare exemplaren dan en het is bovendien een hels karwei om zo'n pompoen te versnijden.

Toen ik gisteravond het weekmenu aan het opstellen was zag ik dat de grootgrutter alle pompoenen in de aanbieding had gedaan en daarom googelde ik maar eens even naar een recept voor pompoensoep. Dat leek me nu eens een goed alternatief voor de hier zo geliefde tomaten/groentensoep die ook erg lekker is maar ook wel een beetje saai begint te worden zo elke week. Daar moet ik me eigenlijk om schamen want hoezo saai? Er zijn mensen die niet fatsoenlijk iets te eten hebben en een moord zouden doen voor een kom soep. Ik weet het, een beetje verwend is het wel.

Maar goed nu die pompoenen in de aanbieding waren was het een uitgemaakte zaak. De winterpenen waren ook in de aanbieding, een kilo voor nog geen tachtig cent en die had ik ook nodig. Voor in de soep en voor in de worteltjestaart die ik van de week ga bakken.

In de winkel bleken er diverse pompoenen aanwezig te zijn. De klassieke oranje met hun ronde buikjes, een groene en ook een wittige. De flespompoen. In het recept wat ik had gevonden stond dat de flespompoen het beste uitkwam in de soep dus die nam ik mee.

Thuis vroeg ik mijn echtgenoot de pompoen te doorklieven met het grote koksmes en daarna sneed ik hem in repen, schilde hem en maakte er blokjes van. Ik snipperde een ui en hakte een teen knoflook en fruitte dat met een eetlepel rode Thaise currypasta aan in een beetje olijfolie. Daar deed ik de pompoenstukjes bij en een winterwortel. Geschrapt en in plakjes gesneden samen met een hele rode peper met zaadjes. Dat husselde ik in de pan een beetje door elkaar, deed er 250 ml kokend water bij en twee groentenbouillonblokjes en liet dat zo'n drie kwartier sudderen met de deksel op de pan.

Daarna liet ik de boel wat afkoelen, deed er een flinke toef peterselie bij en zette de staafmixer erin en pureerde alles tot een gladde dikke saus. Toen het echt helemaal fijn was deed ik er een blik van 400 ml kokosmelk bij en bracht de soep tot bijna aan de kook. Ondertussen sneed ik een prei fijn in halve ringetjes en roerde dit door de soep.

Hij was heerlijk maar wel erg pittig. Achteraf had ik beter een halve rode peper erin moeten doen, maar ach dit beetje pit past goed bij de stormachtige wind die buiten aan het blazen is. Maar goed dat ik geen pompoen met lichtje in de tuin heb staan want met deze wind had dat niks geworden.

Tijd

Het is al eind oktober en bijna tijd om de klok weer terug te zetten naar wintertijd. Nu is het s'morgens nog aardedonker als ik om half acht in de auto stap, maar door dat ene uurtje is het volgende week weer een stuk lichter. Best gek eigenlijk. Lekker is dan weer wel dat we dit weekend een uurtje langer hebben. En zo'n uurtje kan ik best gebruiken, want wat is een beetje tijd tegenwoordig. Niets, een uur, een dag, een week het is zo om!

Als kind vond ik een jaar enorm lang duren en nu lijkt het hoe ouder ik word hoe sneller de tijd gaat. Nog even en we gaan aan de laatste twee maanden van het jaar beginnen. Ook weer leuk hoor, daar niet van. Herfst en wintertijd vind ik heel gezellig en knus.

Tijd is sowieso een raar ding. Afgelopen maandag keek ik naar het nieuwe tv programma "Het geheime dagboek van Hendrik Groen". Ik had al veel goede berichten gehoord over het boek en het staat dan ook nog op mijn lijstje van boeken die ik graag wil lezen. Maar ja geen tijd. Nou ja wel tijd, maar tijd die ik aan andere dingen besteed.

Maandag zat ik er dus klaar voor, voor Hendrik en zijn belevenissen en terwijl ik zat te kijken viel ik ineens terug in de tijd, want deze serie is opgenomen in het bejaardentehuis waar mijn oma heeft gewoond. Van januari 1993 tot aan haar dood in 2011 woonde ze daar en dat is best een lange periode. Ik zag Hendrik en zijn kornuiten door het beeld schuiven en ineens waren het niet meer acteurs, maar zag ik voor me hoe we daar altijd zaten met de hele familie op nieuwjaarsdag aan de oliebollen. Hoe we in augustus altijd haar verjaardag vierden en zelfs het aquarium in de serie stond in het echt op dezelfde plek. Net als het kapperswinkeltje.

Ineens was ik weer 22 jaar jonger en zag mezelf achter onze zoon aanrennen die de kuierlatten nam op zijn kleine beentjes om de vissen te gaan aaien. Dan moest ik er wel achteraan om geen drijfnat kind mee terug te nemen. En oma maar lachen! Regelmatig wandelden we op zondag even naar haar toe en dronken daar dan een kopje thee met haar. Dat vond ze gezellig en wij ook.

Best leuk om weer even terug te gaan naar het verleden en dat allemaal door Hendrik Groen. Een leuke serie al kreeg ik wel even de pest in toen ze aan het begin van de serie lieten zien dat er een overledene werd opgehaald. Twee mensen van het uitvaartbedrijf reden met de brancard nogal ruw tegen een kast aan en de overledene in kwestie werd een soort van als Jonas in de Wallevis op die brancard gezwaaid. Jammer, heel jammer want zo gaat dat helemaal niet. Stel je voor dat zou zo niet respectvol wezen.

Al vredig breiend aan mijn babydeken voor Pietertje zat ik dat zo eens te overdenken, want straks als hij geboren is dan schuiven we allemaal een generatie op en als ik later in zo'n bejaardenhuis woon, komt hij dan op bezoek bij zijn ouwe oma of heeft hij daar geen tijd voor en zit ik de hele dag te kletsen tegen een robot. Die niet echt is, maar wel voldoende tijd heeft voor mij?

Wat een gruwelijk vooruitzicht eigenlijk. Geen mens weet gelukkig hoeveel tijd hij nog heeft maar ik hoop vurig dat ik tegen die tijd - als ik oud en versleten ben - toch nog lekker op mezelf kan wonen en niet met een stelletje ouwe mopperpotten in zo'n huis. Die mopperige sfeer hadden ze trouwens perfect weergegeven in de serie, want dat was in het echt ook zo. Het huis is inmiddels gesloten voor bewoners en daarom konden ze er natuurlijk goed filmen, maar de sfeer is vast blijven hangen in het gebouw.

Nou ja mocht het er tegen die tijd toch van komen dat je in zo'n huis moet wonen dan neem ik toch lekker mijn wolletjes en mijn haak- en breinaalden mee. Heb je tenminste wat te doen. Tijd zat.

En nu? Nu is het tijd voor een kop koffie, een gezellig muziekje op en tijd voor de breipennen. Want dat dekentje moet wel op tijd af natuurlijk!

Tramtheater

De hele week liep ik me al te verheugen op het bezoek aan de wolwinkel en dus stapten we vanmiddag met goede moed in de metro. Die bracht ons naar Amsterdam Centraal en vandaar pakten we een trammetje tot aan het paleis op de dam. Tussen de mensenmenigte door worstelden we ons door wat steegjes, liepen langs Multatuli en gingen de wolwinkel in.

Ik had gerekend op een winkel vol klanten maar dat viel mee. Boven op de vide - waar ik de haakcursus deed - zat het nu vol met andere dames die met een cursus of workshop bezig waren, maar beneden waren wij de enige klanten.

Ik legde de gekregen Franse wolletjes op de toonbank en legde uit wat mijn bedoeling was. De dame achter de toonbank streelde het cashmere, oh wat zacht en bestudeerde het etiket. Wat bijzonder van die winkel om maar vijf bolletjes van 16 meter elk te verkopen voor een dekentje vond ze. Ja dat vond ik ook en ik toverde het patroon van Dikkie Dik uit de tas en het oranje bolletje.

Samen gingen we op zoek naar een bijpassend wolletje. Er waren er vele maar het moest qua pendikte natuurlijk wel een beetje passen. Uiteindelijk gaf ze me een bol van Rowan Alpaca Soft DK. Dat was inderdaad een heel zacht garen, maar ook een tikkie prijzig. Ach zei mijn man, onze kleinzoon moet natuurlijk wel onder een mooi dekentje liggen dus doe dit maar. Met acht bollen in de kleur simply white, niet helemaal wit maar een beetje roomwit, verlieten we het pand.

Naast de wolwinkel zit een badeendjes winkel. Amsterdam Duckstore verkoopt badeendjes in allerlei soorten en maten. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een badeend passend bij elke gelegenheid en daar moeten we altijd even kijken omdat het aanschouwen van al die eendjes zo leuk is. Nu stond de etalage vol met Halloween ducks. Te zijner tijd krijgt Pietertje natuurlijk ook een badeend, maar we zijn er nog niet uit welke. Dit lijkt me nu een perfect uitzoekklusje voor de aanstaande opa!

We sloegen de hoek om en stonden op de Herengracht. De zon scheen en het rook zo lekker herfstig in de stad dus we kuierden op ons gemakje nog maar even een eindje langs de gracht. Altijd mooi totdat mijn kuit er wel genoeg van had en begon te muiten. Volgens mijn peut is dat het moment om op te letten want forceren kan een scheur opleveren en dat is niet wat we willen. Scheuren in kuiten. Op naar de tram dus maar en we sloegen wat steegjes in.

Op het Spui pakten we lijn 5 naar het CS, maar dat schoot niet erg op want doordat er eerder een betoging in de stad was, was de weg naar het CS voor de tram een beetje geblokkeerd. Wij zaten voorin de tram en hoorden over de boordradio de meldkamer op zijn plat Amsterdams de trambestuurders van deze lijn advies geven. Geweldig het was net theater.

We stonden een poosje stil voor de deur van een koffie en cake tentje. Op de hippe borden naast de voordeur stond gekrijt dat er verse cake, taart en brioche was gebakken die ochtend. Aan het tafeltje voor het raam zaten twee mensen met een grote latte machiato voor hun neus en een bordje met die pas gebakken lekkernijen. Ik kon niet zien wat er op lag maar ik vermoed een soort van proeverij want ze voerden mekaar om beurten een hap en gaven dan met volle mond commentaar. Ik zag de stukken cake tegen het raam spetteren. Blijkbaar was het wel erg lekker want er werd steeds sneller gegeten. Ook dit was een soort van pantomime.

We schoten maar langzaam op, maar ach we zaten prima en er was veel te zien dus wat gaf het. Als je zo langzaam de Nieuwezijdsvoorburgwal door gaat dan heb je ook goed zicht op alle geveltjes en ontdek je zomaar wat pareltjes van gebouwen waar je anders aan voorbij gaat. Mooi hoor.

Eenmaal thuis wilde ik weer verder met de Muness sjaal waar ik gisteren een behoorlijk stukje aan had gebreid en toen, toen moest ik niezen en gleden er vier steken van mijn naald en rrrrrtt binnen de kortste keren liepen er vier laddertjes in mijn eens zo mooie patroon. POEP. (Ik zei iets anders heel lelijks en dat zal ik hier maar niet herhalen) :-(
Ik had er nog wel een controle draad in zitten maar kreeg het toch niet meer goed op mijn pen. Toen heb ik de hele boel maar uitgehaald en opgeborgen tot een volgende keer. Wat balen zeg.

Dan moet het maar zo zijn, aan de slag met het babydekentje. Ik breide eerst een proeflapje en aan de hand van dit proeflapje bereken ik dan hoeveel steken ik moet opzetten en hoeveel naalden hoog het moet worden. Daar midden in komt dan Dikkie Dik.

Wachten

Vanmorgen zat ik weer eens in het AMC naast mijn echtgenoot. Al zestien jaar slaat zijn hart zo af en toe op hol en moet die weer in het juiste ritme worden gezet. Dat is niet leuk.
Omdat het mijn vrije dag was vandaag ging ik met hem mee en omdat we na zoveel keer weten dat het vooral lang wachten is in zo'n ziekenhuis neem ik altijd wat te lezen mee en meestal ook wat te handwerken. Vanmorgen stopte ik om half acht dan ook nog even gauw mijn haakwerk in mijn tas.

Het was handig geweest als ik even had gecheckt hoeveel er nog op het bolletje wol zat want na een uurtje haken was mijn bol op. Grr en het wachten was voorlopig nog niet klaar. Enfin net op dat moment mocht man naar de verkoeverkamer en ik mocht gezellig mee om hem tot aan de deur te brengen. Toen ik hem had uitgezwaaid en hem door de klapdeur had zien verdwijnen ging ik eerst maar even naar de AH to go voor een kop koffie.

Zo'n groot ziekenhuis is net een wereld op zich en gezeten op het grote plein aan een picknicktafel heb je een goed zicht op alle reuring. Vlakbij mij zaten twee dames te vergaderen. Waarover het precies ging kon ik niet horen, maar aan de lichaamstaal was duidelijk te zien dat de ene grootse plannen had waar de ander het totaal niet mee eens was.

Het midden van het plein was afgezet met een houten bekisting en daarbinnen waren een aantal mannen bezig om de vloer opnieuw te betegelen. Driftig werden er tegels aan gedragen, gelijmd en aangestampt. Een perfecte samenwerking. Mooi om te zien.

Diverse witte jassen snelden langs mij heen met koffie en broodjes in de hand en een zo'n witte jas hoorde ik boos in een telefoon snauwen: "Ja weet ik veel hoe laat ik thuis kom, je ziet me wel verschijnen". Oeps een echtelijke ruzie of zo iets.

In het open trappenhuis, recht tegenover mij, verscheen ineens een operatieploeg, in van die blauwe pakken, bemutst en wel, met over hun pakken hele dunne, witte papieren jassen. Waarschijnlijk hadden ze even pauze want ook zij gingen op de koffie af. Mijn verbeelding gaat dan altijd met me op de loop want dan zie ik zo'n ploegje voor me; staande aan de operatietafel, patiënt in diepe slaap met een enorme jaap ergens op het lijf en dat er dan iemand zegt: "Jongens het is half elf, tijd voor pauze". En dan tegen de patiënt; we zijn zo bij u terug. En dat ze dan die papieren jasjes even aandoen om het overige publiek niet te laten schrikken van de bloedvlekken. Flauwekul natuurlijk maar toch.

De tijd gaat best langzaam als je zo zit te wachten, ondanks al die mensen om je heen en toen mijn koffie op was besloot ik om maar even naar de boekhandel te gaan en daar eens even te neuzen. Alles om de tijd te doden. Ik bekeek de nieuwste boeken en ging daarna naar de tijdschriften. Daar lag een brei tijdschrift voor baby's en ik was direct verkocht. Op naar de kassa met dat blad en terwijl ik betaalde had ik met de kassadame nog even een leuk gesprekje. Ook al zo'n haak fan.

Terug naar de afdeling dan maar, wachten tot mijn echtgenoot weer binnen werd gereden. Ik ging strategisch op de gang zitten zodat ik hem zag aankomen en verdiepte me in de babybreisels.

Oh wat een schatjes. Dat wordt nog lastig kiezen. 

Dit is een lieverdje maar wellicht wat meer voor een meisje.

Dit is wel een hele stoere!

 

Op deze werd ik direct  verliefd. Wat een schatje!

En daar was manlief, weer helemaal in het ritme en we mochten gelukkig snel naar huis. 

Thuis ben ik gauw aan de brei gegaan aan mijn sjaal want met zoveel leuke projecten in het vooruitzicht heb ik geen tijd te verliezen.

Light en Dikkie Dik

Het lijkt nu toch echt goed te gaan met mijn Muness Tower Experience. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik besloten heb om de "light" versie te breien. Na chart 1 heb ik chart 2 (het moeilijke deel) overgeslagen en ben aan chart 3 begonnen. Daarmee krijg je een mooie ruit ajour die voor mij goed te doen is. Het moet wel leuk blijven natuurlijk, want het is een hobby en geen aangenomen werk.

Als ik van al dat getel de kriebels krijg dan pak ik mijn haakwerk gewoon even op. Ik ben in een mooie kleur blauw voor mijn schoonzus een omslagdoek aan het haken. Daar hoef ik niet bij na te denken en dat werkt lekker weg. Er zit ook geen deadline aan, wanneer hij klaar is krijgt ze hem. Heel rustgevend is dat!

Twee projecten dus onder handen en daar moet je eigenlijk geen derde bij hebben, maar het kriebelt. Want boven bij al mijn handwerkspullen ligt nog steeds het tasje met vijf bolletjes grijze cashmere en 1 bolletje donker oranje. Gekregen van mijn schoondochter met de vraag of ik er een dekentje van wil maken voor Pietertje.

Ik kreeg de vrije hand omtrent de uitvoering, het maakte schoondochter niet uit of ik het zou breien of haken en welk patroon het wordt. Dat is natuurlijk mooi maar het was wel prakkezeren hoe dit project aan te pakken.

De cashmere is maar 25 gram per bolletje en wordt gebreid of gehaakt op naald 15. Het oranje garen is 50 gram en wordt gehaakt of gebreid op pen 6. Dat is nogal een verschil en in totaal 175 gram wol is voor een dekentje wel erg weinig.

Gisteravond was ik eruit. Ik ga er roomwitte wol bijkopen wat passend is voor pen 6 en daar ga ik het dekentje mee breien. Ergens in het midden brei ik dan de lieve Hollandse kater Dikkie Dik in. Met het grijze cashmere haak ik er dan later een rand omheen.

De kleur van het oranje past precies bij een Dikkie Dik en onze zoon was als kleuter helemaal gek van deze kat. Ik heb hem wat voorgelezen over Dikkie Dik en Poes Muis. Sommige zinnetjes kan ik me nog goed herinneren. Schoondochter zelf is dol op katten dus ik ga er vanuit dat zij onze Dikkie Dik ook wel zal omarmen.

Nu mijn zweepslag niet zoveel praatjes meer heeft durf ik het wel aan om zaterdag de stad in te gaan en bij de allergezelligste wolwinkel in de Amsterdamse Jordaan een bijpassend wolletje te kopen voor Pietertjes deken. Daar kan ik me echt op verheugen en nu maar hopen dat er niks tussen komt.

Ondertussen wordt er in  Frankrijk druk gewerkt want ze gaan dit weekend verhuizen naar hun nieuwe appartement en het zou zo maar kunnen dat daar te zijner tijd ook een gezellige kat lid van het gezin gaat worden. Mocht het dekentje voor Pietertje onverhoopt toch te dik uitvallen dan kan het altijd nog een plaatsje vinden in een warm poezenmandje!

Kleur bekennen

Het was gezellig gisteravond tijdens ons etentje en ook waren alle gerechten goed gelukt. Dat is altijd prettig ten eerste omdat je je gasten iets lekkers voor wil zetten, maar ook omdat er veel tijd en moeite in is gaan zitten. En dat laatste is helemaal niet erg, maar erg leuk.

De tafel stond al netjes gedekt toen de visite arriveerde en er lagen lichtblauwe servetten op de borden. Natuurlijk kwam de vraag of er nog nieuws uit Frankrijk was. Jazeker hebben we goed nieuws, want het pasgetrouwde stel gaat komende week over naar hun nieuwe appartement. Het grootste nieuws was natuurlijk De Echo die niet alleen een compleet Pietertje liet zien maar ook dat het een jongetje is.

Nu maakt het mij helemaal niet uit of het een jongetje of een meisje wordt, het is een cliché maar het is voor mij toch het allerbelangrijkste; als het kind maar gezond is. Maar toch is het leuk om te weten dat we een kleinzoon krijgen. Ik denk dat het net zo'n ondeugend jongetje wordt als zijn vader en ik verbeeld me zelfs op de echo te zien dat de vorm van het hoofd van Pietertje op die van zijn vader lijkt.

Kletskoek natuurlijk. Ik barst gewoon uit mijn voegen van trots en plezier om het feit dat ik oma ga worden van een klein jochie wat nu nog veilig en warm in de buik van zijn moeder groeit en die dus elke dag zo'n 1300 kilometer van mij weg is, maar waar ik nu al zo veel van hou!

Mijn eigen zwangerschappen van onze kinderen vond ik heel bijzonder om mee te mogen maken, maar het krijgen van een kleinkind is minstens zo bijzonder. Als ik onze zoon trots hoor vertellen hoe Pietertje tijdens de echo aan het gapen was en zijn beentjes strekte - hij heeft lange benen mam - dan knijpt mijn keel samen van trots en ontroering. Mijn eigen - eens ook zo'n klein - mannetje wordt vader en wat mooi om hem in die rol te zien groeien.

We moeten nog ruim vier maanden wachten tot Pietertje arriveert en dat geeft mij mooi de gelegenheid om me goed voor te bereiden op mijn nieuwe rol als oma. Ik neem me dan ook heldhaftig voor dat ik me nergens mee ga bemoeien inzake de opvoeding, natuurlijk wel veel steun en tips te geven als daar om gevraagd wordt, maar ik wil niet zo'n bemoeizuchtige oma zijn. Ook beloof ik dat ik niet te pas en te onpas mensen lastig ga vallen met verhalen en foto's van mijn prachtige kleinzoon. Daar zal ik echt op letten. Al ben ik bang dat ik daar nog wel eens de mist in zal gaan.

Help me dan weer op het rechte pad?  ☺