Klapperkaak en pluche panda

Rouw is eigenlijk net als het weer. Soms is de lucht blauw met hier en daar een wolk. In een mum van tijd trekt het zwerk dicht en kan zo'n wolk uitgroeien tot een regenbui. Soms blijft het bij een buitje en soms steekt de wind op en  blaast je omver terwijl de hagel in je gezicht slaat. Dat doet letterlijk pijn. 

Buienradar is in deze omstandigheden erg onbetrouwbaar. Heb je niks aan. Net als je denkt, zo die bui hebben we weer gehad, de lucht klaart op, dan komt er nog een vals buitje achteraan. Er is niks aan te doen, je moet, of je wil of niet, meeveren met de omstandigheden. Als je meebuigt met de wind en je trotseert de buien dan lukt het ook om te genieten van de momenten dat de zon wél schijnt! Al is genieten misschien niet het woord wat de lading dekt maar komt tevreden meer in de buurt. 

Gelukkig zijn er ook momenten dat de zon schijnt en dat maakt het allemaal net wat dragelijker, want omdat het zo grillig is overvalt het je op de gekste momenten en dat doet iets met je lijf. Althans met mijn lijf. Het lijf werd stijf. Het is natuurlijk ook niet bevorderlijk voor zo'n lijf om steeds maar in de regen te lopen, nat te worden, weer op te drogen, weer die wind trotseren en dus ging dat lijf in de protest stand. 

Om het lijf een beetje te lief te hebben nam ik wat privé yogalesjes. Dat leek me handig omdat de yogajuf - die ik al kende van een paar jaar terug - dan een yogales op maat voor mij zou maken en ik niet als een aangespoelde walvis op mijn matje zou liggen in een zaaltje vol met fitte en soepele vrouwen. Dat was een goed idee en ze had niet alleen oefeningen om het lijf weer wat uit de knoop te halen, maar ze vond ook dat mijn ademhaling beter kon en ze had yogaposes om het lijf goed te laten ontspannen. 

En daar lag ik op mijn matje in haar yogastudio mijn best te doen om te ontspannen. Laat maar los, zei de juf en mijn lijf vleide zich, als een plumpudding die uit de vorm wordt gestort, over het yogamatje. Hè hè, poeh, poeh zeiden de spieren en lieten zich gaan. Oh dan doe ik ook mee, dacht mijn kaak en begon te klapperen. 

Dat was lang geleden, zo'n klapperkaak. Als kind had ik dat wel eens, dan was het kinderverdriet zo hoog dat je kaak begon te klapperen. Het enige wat hielp was dan de troost van mijn moeder. Maar ja, nu heb ik geen moeder meer, en gaat het niet om een kapotte knie of een kras op mijn nieuwe fiets, dit verdriet moet ik zelf doen. Met klapperkaak en al! 

Sinds de klapperkaak is het rustig herfstweer, met af een toe een klein buitje, maar vaak schijnt er een sereen herfstzonnetje. Ik weet ook wel dat er vast wel weer herfststormen komen, maar ook die zullen weer voorbij gaan als ik maar meebeweeg. 

Gisteren zat ik bij mijn dochter in de auto onderweg voor een boodschapje en we hadden het over ons verlies. Over dat grillige rouwweer waar ook zij in zit. We hadden het erover dat het al 30 weken geleden is, voor ons gevoel nog maar zo kort en zaten samen een beetje te sippen en te somberen. 

Ineens stak er een vrouw over met een levensgrote pluche pandabeer die ze in een soort wandelwagentje voor zich uitduwde. Het was geen gezicht. Die enorme panda die daar met zijn dikke kont onderuit gezakt in dat wagentje voortgeduwd werd. Dochter en ik keken elkaar aan en lagen blauw van het lachen! 

De lucht was ineens weer een beetje blauw, de zon kwam kijken en strooide nog snel wat gouden herfststralen als troost. 

Maar we vragen ons nog steeds af wat ging die vrouw met de pluche pandabeer doen? 

File theater!

Zaterdagmorgen, lekker nog een uurtje blijven liggen en dan met koffie en de krant (die vanmorgen keurig bezorgd is, de dag opstarten. Buiten is het grijs en het lijkt wat te miezeren. Poes Lapje, een huisgenootje van Toontje, is ook al langs geweest voor een aaitje en de vogels vliegen af en aan. 

Een goed begin van het weekend, na de werkweek. Ik begin langzamerhand te landen in mijn nieuwe baan. Niet alleen heb ik de systemen leren kennen, maar ook werkwijzen en steeds meer mensen. Nog lang niet allemaal, want ik heb zo'n 6000 collega's, maar dat hoeft ook niet. Mijn account speelt zich af op vier locaties in Noord Holland, twee in het midden van het land en één in Zuid-Holland. 

Ik ben dus veel onderweg naar verschillende locaties en dat is leuk en afwisselend. Ook mijn fordje vindt het heerlijk om weer zoveel onderweg te zijn en snort van genoegen. Met het reizen zijn ook de files weer in mijn leven gekomen en dat is ook wel even wennen.

Van de week was ik onderweg naar Bunnik en reed ik van de A2 de A12 op. Daar zijn ze aan de brug aan het werk en dus stroopte het verkeer helemaal op en stonden we een geruime tijd stil. Achter mij stond een witte auto met twee mensen er in. Een vrouw achter het stuur en een man naast haar. 

In mijn spiegel ving ik wat gebaren op en zag ik dat de vrouw met wilde handgebaren een verhaal aan het vertellen was. De gebaren werden steeds groter en haar gezichtsuitdrukking werd steeds bozer en woester. Het moet gezegd, ze had een goede mimiek! De man naast haar kroop steeds verder in zijn stoel en keek benauwd. 

Ik kon natuurlijk niet verstaan wat er gezegd werd, maar een boeiend schouwspel was het zeker. Mijn fantasie sloeg op hol. Wie waren deze mensen? Twee collega's, waar de man meereed en de vrouw zijn chef was en van de gelegenheid gebruik maakte om de man eens goed te vertellen hoe beroerd hij functioneerde? Of dat hij eens moest stoppen met flauwe opmerkingen te maken tegen de dame van de receptioniste of dat dat belangrijke rapport nu eindelijk eens ingeleverd moest worden!

Of was het een echtpaar en had de man de ontbijtboel niet opgeruimd/vergeten het vuil buiten te zetten/de rode was samen met de witte was gewassen/staan zoenen met de buurvrouw en vond de vrouw de file een prachtig moment om haar echtgenoot de oren te wassen over de vermeende zonde. 

Het was fascinerend om het te aanschouwen, de vrouw werd steeds bozer en de man kroop steeds verder in zijn schulp en ik dacht zelfs een moment dat hij uit zou stappen, maar gelukkig deed hij dat niet want dat was wel erg gevaarlijk geweest, zo midden op die drukke brug. 

En ineens, ineens was het over. Man en vrouw keken elkaar aan en lagen dubbel van het lachen. Nooit zal ik weten waarom zij nu zo boos was en ook nooit zal ik weten waarom het ineens over was. Toch jammer! Maar het was wel een mooi tijdverdrijf, theater in de file! 

Over tijdverdrijven gesproken, ik moet mijn koffie opdrinken, eens met mijn luie kont van de bank afkomen en de logeerkamer opruimen, stoffen en zuigen want volgend weekend komen mijn Franse liefjes!

Dankbaar

Dankbaar

In je diepste ellende, 

In de krochten van je rouw

Is het zo fijn te ervaren

Dat er mensen zijn, die geven om jou

Die het niets uitmaakt of je vaak huilt

Die niet zeggen, kom nu is het klaar

Die nog steeds over hem praten

Zij halen die hand uit je haar

Die lieverds, de ene veraf, de ander dichtbij

Die je steunen in dat grote verdriet

Die maken dat je stap voor stap verder kunt

En dat je van kleine dingen weer geniet

Die mensen die echt begrijpen

Dat gemis, die leegte, het is zo intens

Maar juist door die liefde en aandacht

Voel ik me een gezegend mens

Herfsttuin

Ik had contact met Arthur via FaceTime. Na de gebruikelijke sessie van gekke gezichten naar elkaar trekken, het "kaas"liedje zingen (dat is een gek liedje met  ooit door mijn moeder zelf verzonnen woorden, zij zong het voor mijn zoon en ik nu voor zijn zoon) en een verhaaltje voorlezen kwam het gesprek ook over de tuin. 

Want hoe gaat het met de hommels en de bloemen in de tuin oma? Die hommels en die bloemen hebben toch wel een hele grote indruk gemaakt tijdens de logeerpartij deze zomer. Ik vind dat erg leuk, die interesse in alles wat groeit en bloeit! Ik vertelde hem dat het in Amsterdam heel veel geregend heeft en dat het een stuk kouder is dan in Marseille en dat de hommels zo langzamerhand hun winterhuisje gaan opzoeken. 

En ja die bloemen, hoe gaat het daar eigenlijk mee? Tijd om eens een rondje door het postzegeltje te maken. 

De herfstanemonen bloeien volop! Echte schoonheden zijn het en momenteel de blikvangers in de border! 

De hortensia verkleurt langzaam naar herfst en de bolchrysant is zo topzwaar door de regen dat hij aan de zijkanten moedeloos zijn bloemen laat hangen, maar nog steeds is hij mooi om naar te kijken. 

De magenta ooievaarsbek weet ook nog van geen ophouden. Al vanaf het vroege voorjaar blijft ze maar de ene na de andere mooie bloem produceren. Ze is zo groot geworden dat de twee potten die bij dit  hoekje van de border staan helemaal door haar zijn overgenomen en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar terug te snoeien. 

Op het rek tegen het muurtje maken twee chrysantjes de herfstsfeer compleet samen met de sierpompoen. Zo af en toe zitten er ook nog wat bloemetjes in de geraniums. 

Dus het gaat wel goed met de bloemen in de tuin. Ook al is het minder dan een paar maanden geleden, er is nog steeds veel te zien. En niet alleen op bloemengebied, maar ook komen er elke dag weer heel veel vogels buurten. Ik heb alweer een vetbolletje en de silo met vogelzaad opgehangen en als ik thuis zit te werken is dat heel gezellig om naar te kijken. 

Als Arthur eind van de maand een weekje met zijn papa en mama komt logeren dan gaan we samen een rondje maken door de tuin en gaan we samen tulpenbollen kopen en mag hij helpen om ze te planten! 

Ik verheug me er nu al op!

15 dingen die je een beetje kunnen helpen.......

In het kader van vormgeven aan mijn nieuwe leven luister ik elke zaterdag naar de Saarpodcast. In het begin, ik moest er nog een paar terugluisteren, vond ik dat soms wel wat ongemakkelijk. Bijvoorbeeld met onderwerpen zoals hoe vertel ik mijn werkster dat ik niet tevreden ben, want de gemiddelde 50+ vrouw hééft helemaal geen werkster, die ploetert zelf met haar sopemmertjes in haar huis en vertelt de stofzuiger dat ze niet tevreden is omdat het kreng stukjes overslaat. Je zult maar zo'n probleem hebben om niet met je werkster te kunnen communiceren, een luxe probleem hoor, maar daardoor heen luisterend was het toch een prettige afleiding en gaf het moed om de zaterdag te beginnen. 

Later werd het met de ziekte van Els, haar verblijf in het hospice en haar eerlijkheid over de reis naar het definitieve afscheid een goed excuus om de dag te starten met een flinke huilbui én als ik eerlijk ben hielp het me in mijn eigen rouwproces ook wel een beetje omdat er daar ruimte was om echt goed afscheid te nemen, iets wat wij niet konden omdat mijn lief zomaar ineens, patsboem dood was! 

Ik volg Saar ook al een tijdje op Facebook en vermaak me daar vaak met de verhalen of met de opsommingen van "21 dingen die een vrouw van 50+ nooit tegen haar buurman moet zeggen" of "10 dingen die het opgroeien in de jaren '70 kenmerkten". Er zitten vaak flauwekul dingen tussen en soms ook rake dingen, maar het is altijd wel vermakelijk. 

Afgelopen week had ik een drukke week op mijn werk met allerlei kennismakingsgesprekken en in één daarvan kwam mijn verse weduwschap ter sprake. Nu wil ik op mijn werk zeker niet bekend staan als de jankende weduwe - huilen doe ik thuis, want die baan daar wil ik een succes van maken - maar dit gesprek was fijn en luchtig en kwam het even over van wat heb je nu nodig in deze situatie. 

Toen ik terugreed naar huis moest ik aan de opsommingen van Saar denken en zo kwam het dat ik mijn eigen 12 dingen heb opgesteld die je als verse weduwe een beetje kunnen helpen:

• Gezichtscrème: door het vele huilen hangen de vellen op een gegeven moment onder je ogen, dus smeren, smeren en smeren, al is het maar met een lik uit het vertrouwde blauwe blik;
• Een korte versie: hoe goed bedoeld ook, mensen vragen te pas en onpas (terwijl je in de rij staat bij de bakker) wat er precies is gebeurd. Zorg voor een korte, of ultrakorte versie van het verhaal zodat je niet overvallen wordt of met je mond vol tanden staat en je krijsend van verdriet bij de bakker op de grond zakt. Of zeg gewoon dat je de belangstelling waardeert maar er op dat moment niet over wil/kan praten;
• Een tijdklok: in je eentje thuis komen is al een ding, maar alleen thuiskomen in een donker huis is een ander ding. Een tijdklok die een lamp aandoet als het donker wordt maakt dat net een stukje beter;
• Een rode lippenstift: dit is een tip van een collega en lotgenoot, als je iets sociaals moet doen en je wil niet dat het van je gezicht af te lezen is, maak je op en doe rode lippenstift op. Het helpt. In mijn geval is het een roze lippenstift!
• Mascara: als je al mascara opdoet, doe alleen je bovenste wimpers, van de onderste wimpers huil je de mascara er in de loop van de dag toch vanaf en het scheelt pandabeer ogen;
• Joggingbroek: een joggingbroek is je beste vriend en je zou bijna vergeten dat je nog andere kleren in de kast hebt, maar doe toch maar wel wat leuks aan nadat je je s'morgens eindelijk uit je bed en door de douche hebt gesleurd, het verdriet is niet minder maar je voelt je toch iets beter in iets leuks. 
• Sorry: zeg nooit sorry voor je tranen. Je lief is dood, je mag huilen. Sterker nog je kunt niet anders;
• Kies: voordat je je huis verlaat gluur eerst even wie er nog meer op straat zijn. Hoe lief en hoe goed bedoeld ook, je hebt niet altijd zin om vragen van verre buren te beantwoorden. Wacht tot zij in hun auto zijn gestapt en vertrek dan zelf. Dat geldt ook voor als je iemand op straat ziet aankomen. Je hoeft niet meteen in een struik te duiken, maar kies vooral zelf of je zin hebt in een contactmomentje. Een volgende keer maak je vast wel weer dat praatje;
• Spiegel: kijk even in de spiegel als de bel gaat voor je de deur open doet. Zodat je pakjesbezorger zich niet een ongeluk schrikt als hij jouw behuilde hoofd ziet. Moet je hem nog gaan troosten;
• Lees: er zijn zoveel boeken en blogs van lotgenoten. Ook al is hun verhaal niet hetzelfde als de jouwe, je vindt herkenning en dat helpt weer een beetje om de dag door te komen. Ik heb vooral veel gehad aan "Je mag mij altijd bellen" van Karin Kuiper en ook "Stad vol ballonnen" van Femke van der Laan bood troost;
• Zakdoekjes: zorg ervoor dat je in elke tas, elke jas een pakje zakdoekjes hebt. Logisch toch?
• Pen en papier: je hoofd is een zeef, schrijf belangrijke zaken meteen op want anders vergeet je het gegarandeerd;
• Vaste plek: leg zaken als sleutels en je notitieblok op een vaste plek, want anders ben je altijd alles kwijt en vind je je autosleutels terug in de koelkast;
• Belangstelling: ook al is het nog zo moeilijk, probeer belangstelling op te brengen voor anderen. Luisteren naar hun verhalen kan afleiding bieden, maar als jij interesse toont in het leven van anderen dan blijven ze ook naar jou luisteren;
• Niet: doe al deze bovenstaande dingen lekker niet en doe gewoon wat jij denkt dat goed voelt! Het is jouw verdriet en jouw gemis!

PS: de eerste toertjes zijn weer gebreid en de brievenbus heb ik eigenhandig weer gerepareerd! Fijn weekend!

Rommelig

En dan is het zomaar ineens al weer twee weken geleden dat ik een blogje schreef. De tijd rommelt door en op dit moment zijn mijn dagen gevuld met werken. Ik heb het erg naar mijn zin in mijn nieuwe baan. Het is heel veel informatie wat er op me afkomt. De dossiers waar ik me op in moet lezen, omdat het nu mijn dossiers zijn, de mensen met wie ik kennis moet maken, het is best veel. Als ik s'avonds thuis kom dan ben ik gesloopt. 

Ik heb me van te voren niet goed gerealiseerd wat het met me zou doen, een nieuwe baan voor 36 uur in de week en een rouwend hoofd en lijf. Hoewel ik in mijn oude werk ook al weer opgebouwd had naar een volledige werkweek was dat toch anders, omdat ik daar het werk en de mensen kende. Het is pittig, zeker omdat ik natuurlijk twee zomermaanden niet zoveel gedaan heb, maar er is niks aan te doen. Rouwen of niet er moet gewoon geld verdiend worden, want ik wil niet eindigen in een doos onder de magere brug in Amsterdam! 

En ik vind werken ook gewoon leuk. Ik geniet er van om weer met mijn vak bezig te zijn en het is fijn om je zo welkom te voelen. Stuk voor stuk zijn alle mensen met wie ik kennismaak vriendelijk en welwillend om me op weg te helpen. Het gaat er om dat ik een balans vindt tussen werk, rouwen en rust en dat heeft gewoon wat tijd nodig. Het bloggen komt daarbij op een wat lager pitje. 

Hoe leuk ik het ook vindt om te bloggen soms is het ook lastig om een goed onderwerp te vinden om over te schrijven. Elk blog over de zwaarte van het rouwen, het intense gevoel van gemis en het diepe verdriet, daar zit niemand op te wachten. Onzin dingen maak ik nu niet zo mee en over handwerken valt eigenlijk niets te melden omdat ik niet haak of brei tegenwoordig. Dat laatste gaat me een reprimande opleveren van Arthur want die wil zijn beloofde powerrangertrui hebben, maar in Marseille is het daar nu toch nog veel te warm voor dus oma heeft nog even tijd. Nu de temperaturen gaan dalen en het s'avonds al weer eerder donker wordt komt de zin in breien weer vanzelf. 

Ik ga er eens over nadenken hoe ik op een beetje gezellige manier het bloggen kan voortzetten en voor nu heb ik dan toch nog een onzinding! 

Sinds kort heb ik op zaterdag de krant. Door de week lees ik hem digitaal maar op zaterdag krijg ik de papieren krant. Dat vind ik gezellig, mijn zaterdag beginnen met de krant en een kop koffie. Vanmorgen werd ik wakker door een hoop lawaai. De krantenbezorger is nogal luidruchtig. Hij bezorgt de krant al luid telefonerend in een voor mij vreemde taal (ik vermoed een taal van het continent Afrika) en vanmorgen duwde hij de krant zo hard door de brievenbus dat de brievenbus er aan de binnenkant van de deur er helemaal afhangt. 

De krant ligt onbeschadigd op de mat. Dat dan weer wel. Enfin ik moet mijn doe-het-zelf vaardigheden maar weer eens oppoetsen om dat klusje te klaren. Het wordt dus een rommelige zaterdag. Net als dit een rommelig blogje is geworden. Fijn weekend!

September

De R is weer terug in de maand want het is september. Eerst waren dochter en ik nog een lang weekend in Marseille om als gezin samen haar 25e verjaardag te "vieren". Vieren tussen aanhalingstekens want ze vond zelf dat er niets te vieren viel zonder haar vader die zo enorm wordt gemist. 

Maar we waren samen en Arthur was degene die er voor zorgde dat we toch ook konden lachen. We kwamen s'avonds laat aan toen hij al lang sliep, maar om kwart over zes kroop hij bij me in bed en vroeg; Oma, hoe gaat het met de hommels in je tuin en heb je er eentje voor me meegenomen? Dat beeld was zo hilarisch dat we direct in de lach schoten. Ik zag het voor me, eerst een hommel vangen in een lucifersdoosje en hem dan meenemen in mijn tas en bij de security uitleggen dat je een hommel hebt meegenomen voor je kleinzoon. Nee, lieve Arthur een hommel hebben we niet voor je meegenomen, maar wel iets anders. Nou dat was ook goed en toen zijn we nog even gaan slapen. 

Het werd een verjaardag met een lach en een traan, met mooie herinneringen, met lekker eten en proosten met een glas champagne. Om te vieren dat ze 25 is geworden, maar ook zeker om te herdenken met hoeveel liefde we haar hebben ontvangen en hoe blij en trots hij met en op zijn meisje was.  Het was fijn om samen te zijn. Natuurlijk was er die grote, lege plek, maar we stonden er bij wijze van spreken samen om heen en hielden elkaar vast. 

Terug in Nederland vond ik een heel lief cadeautje op de mat en moest er van alles nog worden gedaan, maar woensdagavond moest toch echt mijn werktas worden ingepakt, boterhammen gesmeerd en de wekker gezet om op tijd te beginnen aan mijn eerste werkdag! 

Woensdag had ik al een welkomst boeket van mijn nieuwe werkgever ontvangen en donderdag werd ik hartelijk verwelkomd door mijn leidinggevende en moest ik me daarna melden voor een introductiebijeenkomst met 28 andere nieuwe collega's. Daar werden we hartelijk welkom geheten door een afvaardiging van de directie, kregen we een filmpje te zien over het bedrijf en was er een uitgebreide presentatie over veilig werken. 

Mijn nieuwe werkgever is gespecialiseerd in duurzame technologie op verschillende gebieden en het is dus allemaal heel technisch. In mijn vorige werk waren er functies zoals Uitvaartverzorger en Algemeen Assistent Crematorium en wist ik precies wat die functies inhielden en nu gaat het bijvoorbeeld over een Lasser, Fitter of een medewerker Modificatie. Geen idee wat dat laatste precies inhoudt, maar hoewel de functies anders zijn en het bedrijf ook gaat het om de mensen die er werken en dat is nou precies waar ik me in mijn functie als Inzetbaarheidsadviseur mee bezig mag houden. 

Het is natuurlijk allemaal nog wennen en leren kennen, maar ik voel me er na twee dagen al behoorlijk thuis. Er hangt een prettige sfeer en daar gaat het om! 

En zo is het dus september geworden en voor mijn gevoel ben ik in de volgende fase terechtgekomen. De fase van een werkende weduwe in een nieuwe omgeving. Waar ik moet laten zien wat ik op werkgebied waard ben en waar ik weer een nieuw ritme moet zien te vinden. Een ritme waar rouwen, werken en tijd voor familie en vrienden in balans zijn. 

Het is fijn om weer werk te hebben, maar het niet meer kunnen delen met mijn lief, nooit meer samen na het werk aan de keukentafel een drankje doen en dan samen het eten klaarmaken doet nog steeds veel pijn. Ook dat zal moeten wennen.