Geen blogpuf!

De afgelopen tijd had ik geen puf om te bloggen. Het was een drukke periode met de mantelzorg voor mijn vader en het extra account op mijn werk en ook wist ik niet meer zo goed waar ik nu weer eens over zou schrijven. 

Natuurlijk had ik elke dag een flink stuk kunnen schrijven over hoe ik mijn lief zo ontzettend mis en hoe zwaar me dit tweede rouwjaar soms valt, maar daar zit niemand op te wachten. Ik wil niet in de slachtofferhoek gaan zitten, want dat ben ik niet en het zou ook geen recht doen aan de goede momenten die er wél zijn!

Ook had ik veel blogjes kunnen maken over Arthur, die al zo goed Nederlands spreekt en helemaal gewend is. Over de regelmatige logeerpartijtjes, de dinsdagen waarop hij en zijn papa komen eten en de gezellige gesprekken en de lol die we hebben samen. Maar ook dat wordt vervelend om te lezen, die eeuwige lofzangen van een oma die haar kleinkind het allerleukste en het allerliefste vindt! 

Nou vooruit, één grappig voorvalletje dan: Arthur kwam eten, deed zijn jas uit en kwam naar me toe om me een dikke knuffel te geven en zei: Oma, ik weet wat ik later ga worden. Oh ja, vertel? Brandweerman! (wat een verrassing, met de brandweergenen van mijn vader, zijn overgrootvader). Ja ik word brandweerman en dan ga ik als ik groter ben naar de brandweerschool! Nou dat is een goed idee, jongen. Maar oma, kom jij me dan ook wel een keertje ophalen van de brandweerschool? Ja natuurlijk doe ik dat. Tegen die tijd hebben we het er nog wel eens over, want ik geloof niet dat hij dan nog er op zit te wachten dat zijn oude oma hem komt afhalen, maar lief is het wel. 

Over handwerken heb ik ook niet veel te melden, want dat heb ik de afgelopen weken amper gedaan. Af en toe een toertje gebreid, maar meer niet dan wel. 

De tuin dan? Ik moet eerlijk bekennen dat ik de tuin niet de aandacht heb gegeven die ze verdient. Voorgaande jaren had ik al potten vol eenjarigen en nu was het nog niet veel. Door het ineens droge weer en vooral de harde wind, verdorden de laatste viooltjes tot zielige bosjes stro waar ik bij stond. 

Gelukkig trokken de borders zich er niks van aan dat ik even geen tijd voor ze had. Wij doen het gewoon zelf dachten ze, en met succes, want terwijl ik zat te werken had ik de afgelopen week uitzicht op een zee aan rozen, roze en witte en verder kwamen de salvia's op en trok de lupine haar mooiste blauwe jurk aan. Die had ik nog bijna gemist. Zelfs een roos die ik al een jaar of twee geleden had geplant, maar een beetje stond te kwijnen en nog nooit had gebloeid staat ineens dik in de knop! 

In de andere border verscheen ineens een vingerhoedskruid. Zomaar aangewaaid staat ze daar te wiegen in de wind en te pronken met haar schoonheid. Ze heeft veelvuldig bezoek van hommels, maar ook ik moet helaas constateren dat er minder hommels en bijen de tuin bezoeken dan vorig jaar. 

Je kunt zo'n tuin dus gerust een klein beetje verwaarlozen en dan nog maakt ze je blij. Maar liefde moet wederzijds zijn en dus toog ik gisteren met Arthur, hij vindt dat nog steeds een geweldig uitje, naar het tuincentrum en keerden we met eenjarigen terug. 

Vanmorgen was ik al voor 9 uur in de tuin. Kopje koffie, ontbijtje, praatje met mijn buurvriendin en aan de slag. Totdat er geen schaduw meer was en het te warm werd, maar de potten op het rek zijn weer gevuld en ziet dat er weer gezellig uit. 

Nu nog even de stofzuiger door het huis slingeren, een douche nemen en me netjes aankleden en dan op naar het verjaarsfeestje van mijn vader die vandaag 86 is geworden. Daar gaan we op proosten, want hij is er nog en het gaat gelukkig een stuk beter met hem! 

Mantel-, thuis- én tuinzorg!

Na een fijn paasweekend lag er een korte werkweek voor me en had ik plannetjes gemaakt om na het werk even wat in de tuin te doen en om weer eens een toertje te haken, want dat lag ook al weken stil. 

Zoals zo vaak met dit soort plannetjes kwam er niets van terecht, want in de nacht van dinsdag op woensdag in die week zat ik ineens met mijn vader (85) op de spoedeisende hulp. Afgezien van het feit dat het erg naar voor mijn vader was om zich ineens zo ziek te voelen, vond ik het zelf ook niet makkelijk om daar weer te zijn. 

Gelukkig bleek het mee te vallen en mocht hij de volgende dag weer naar huis, maar niet zonder hulp. Eigenlijk wilden ze hem in het AMC tijdelijk naar een verpleeghuis hebben om daar met de juiste zorg op te knappen, maar een dergelijke plek bleek niet beschikbaar. Dus dan toch maar naar huis. Vanuit het ziekenhuis werd alle mogelijke moeite gedaan om de thuiszorg in te zetten en mijn zus besteedde daar ook veel tijd aan, terwijl broer en ik onze vader thuisbrachten. 

Binnen een half uur hadden wij kinderen een schema in elkaar gedraaid om hem zoveel mogelijk bij te staan en gelukkig was er de volgende dag al thuiszorg. Er wordt heel vaak gemopperd over dat de zorg zo achteruit is gegaan de laatste jaren, en dat zal ongetwijfeld vaak ook zo zijn, maar ik heb alle lof voor het AMC en de thuiszorg hier aan de rand van Amsterdam. We zijn perfect geholpen en hij heeft nu twee keer per dag thuiszorg en dat is een hele geruststelling. 

Inmiddels zijn we ruim twee weken verder en gaat het gelukkig een heel stuk beter met mijn vader en dat is erg fijn. Hij wil niets liever dan zelf weer dingen oppakken, maar daarvoor moet hij toch echt nog even geduld hebben. Broer, zus en ik mantelzorgen nog even door, geen enkel probleem. We hebben hem nog en dat is fijn.

Hoewel ik het met alle liefde doe is het best druk naast een fulltime baan en een eigen huishouden. Dat geeft niks, maar in de tuin heb ik dus niet meer gewerkt en mijn haak- en breiwerk kijkt me verongelijkt aan. Ze zijn boos, omdat ik geen tijd voor hen heb. 

Gelukkig kan ik tijdens het thuiswerken wel genieten van mijn tuintje. Alles wordt zo mooi groen, de sering zit vol in de knop en de eerste kleuren van de vaste planten zijn ook al te zien. De akelei laat binnenkort zien welke kleur haar jurk heeft en het tranend hartje bloeit volop. Alleen al het kijken is echt genieten! Mijn blik dwaalt tijdens een Teams overleg nog wel eens af!

Morgen heb ik geen mantelzorgtaken en na wat huishoudelijke klusjes die nu toch echt moeten gebeuren hoop ik dan toch echt even die tuin in te kunnen. Al is het om alleen maar een beetje op te ruimen, wat oude blaadjes weg te vegen en te genieten van al dat mooie lentegroen en van de zon op mijn toet!

Zon!

Het was niet alleen wat grijs in mijn hoofd, maar ook het weer zat niet mee de laatste tijd. En toen was ze daar toch vorige week. De Zon! Wat een verschil maken die paar stralen! 

Maandag, na een werkdag waarin dingen niet liepen zoals ze hadden moeten lopen, sloot ik dan ook op tijd de laptop af, deed mijn oude jas aan en ging de tuin in. Het voordeel van een thuiswerkdag en ook het voordeel van de zomertijd dat het langer licht is. 

Ik had dat weekend wat viooltjes gekocht, in de aanbieding bij de Appie, en die hadden dat hele weekend in de regen staan kleumen tot ik ze in de potten kon zetten. Heerlijk was dat uurtje, met nog net wat zon in de tuin, de wind door mijn haren en de kool- en pimpelmezen die gezellig bij me in de seringenboom een nootje kwamen halen en mij voorzagen van gezellige muziek. 

De rest van de week werkte ik op locatie en lukte het niet om nog even een uurtje in de tuin te rommelen, maar zaterdag na het boodschappenrondje stond de tuin toch echt op het programma. Eerst nog even naar het tuincentrum want ik had potgrond nodig. Wat vervelend was het daar zeg. De geraniums in de aanbieding en ook nog hele mooie, een soort mini petunia's. Echt heel akelig dat je daar dan rond loopt, geniet van al die kleuren en dat die planten je allemaal roepen; neem mij mee Annemarie! Zet me in je tuin en ik beloof plechtig dat ik de hele zomer zal bloeien!

Nou bied daar maar eens weerstand aan. Ik haalde mijn hand over mijn hart, kocht geraniums en de aanbieding van die andere kleine schatjes, dacht nog net op tijd aan de potgrond - waarvoor ik tenslotte ging - en reed weer naar huis. Rommelde nog een beetje in de tuin en toen was het al weer tijd voor het avondeten. 

Gister na het ontbijt ging ik direct de tuin in en zette alle pas gekochte planten in de daarvoor bestemde potten. Niets zo fijn om je hoofd leeg te maken als bezig zijn in de tuin en met een kopje koffie kijken naar het resultaat. 

Dat resultaat is nog niet om over naar huis te schrijven want het is nog een rommeltje. In de herfst maak ik de tuin niet aan kant voor de vogels en egels om in te schuilen en de boom die naast de schutting staat laat altijd een groot deel van zijn blaadjes in mijn tuin vallen en dat ligt dus nog overal. Ook de vogels maken rommel, de schilletjes van de zonnebloempitten gooien ze op de grond, opruimen ho maar en veel gemorst vogelzaad besloot op te komen waardoor er ineens spannende creaties tussen de tegels verschijnen. 

De bloempot van Arthur! Vandaag gaat hij eindelijk mee naar zijn huis!

Genoeg te doen en dat deed ik totdat de GFT kliko vol zat. Deze wordt donderdag pas geleegd en daarom kan ik dus volgend weekend pas weer verder met opruimen. Dat was niet erg want het was hoog tijd om een douche te nemen, me netjes aan te kleden en met een aantal familieleden af te reizen naar het familiehuisje in het bos alwaar wij de rest van de familie zouden ontmoeten en s'avonds lekker met elkaar uit eten gingen. 

Arthur en zijn ouders waren ook van de partij. De eerste keer dat we samen Pasen zouden vieren en daarom had ik een prachtig paasei voor hem gekocht bij onze dorps chocolaterie. Hij mag natuurlijk niet zoveel snoepen, maar als oma zijnde hoort het erbij dat je een paasei voor je kleinkind koopt. Schoondochter was het helemaal met me eens en zij beloofde mij plechtig dat als Arthur teveel wilde snoepen van de chocola, zij haar diensten direct zou aanbieden om mee te helpen eten. Kijk, daar hou ik van, van zulke praktische oplossingen. 

We hadden het gezellig met elkaar en hebben heerlijk gegeten. Aan het einde van de avond ging Arthur met mij mee omdat hij besloten had dat hij bij oma wilde logeren. Gelukkig had ik nog een schoon setje kleding liggen en was er een slaapshirt voor handen. Standaard heeft hij zijn eigen tandenborstel en tandpasta hier. 

Het logeerbed was niet opgemaakt, maar dat hoefde ook niet van Arthur. Ik slaap naast jou oma, op de plek van opa! En zo geschiedde. Toen we thuis kwamen was het al erg laat en zijn we direct naar bed gegaan. Natuurlijk moest er nog wel even voorgelezen worden en toen Kikker en de Horizon uit was en ik het licht uit deed, vertelde hij me nog dat ik niet bang hoefde te zijn, want er zijn hier geen monsters oma! Dat vond oma een hele geruststelling. 

En zo werd het een paasweekend vol zon! 

Het werd, het was, het is gedaan......

Het werd, het was, het is gedaan......

Tijdens mijn werkzame jaren in de uitvaartbranche zag ik veel rouwgedichten voorbij komen. Eén van de mooiste vind ik die van de schrijver M. Vasalis. Bovenstaande zin, die van haar is, spookte de afgelopen week vaak door mijn hoofd. 

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik mijn lief voor het allerlaatst zag voor dat we de deksel op de kist deden. We namen voorgoed afscheid van hem en zowel ik als de kinderen probeerden ons leven weer op te pakken. Een nieuwe richting te geven aan een leven zonder hem. 

Dat dat niet mee viel heb ik regelmatig verteld op mijn blog. En nu zijn we een jaar verder en in de aanloop naar deze week van sterven en van afscheid nemen ging die zin door mijn hoofd. Alsof ik een soort van hoopte dat na dit jaar het over zou zijn. Dat het gedaan zou zijn. Klaar we hebben het gehad en nu wordt het leven weer goed. Een soort van tegen beter weten in hopen dat hij weer voor de deur zou staan. 

Dat gebeurde natuurlijk niet en natuurlijk weet je ook wel dat het niet zo is. Dat het na een jaar niet over is. Dat hij nog steeds zo gemist wordt en dat het verdriet nog even groot is, maar dat er soms momenten zijn dat je het makkelijker draagt. Inmiddels ben ik er van overtuigd dat het nooit meer weg gaat en dat ik het de rest van mijn leven mee zal nemen. En dat is ook goed, onze liefde was en is dat waard. 

Het is dus nog lang niet gedaan, maar in deze bijzondere week waarin de herinneringen zomaar op popten in mijn brein, alsof er luikjes open gingen in mijn hoofd, was er ruimte voor verdriet, maar ook voor saamhorigheid. 

We zijn nog steeds een hecht gezin en hij heeft nog steeds zijn eigen plek in ons midden. Ook Arthur is opa niet vergeten. Vorige week strooiden we zijn as uit en toen we Arthur daarna ophaalden bij mijn broer wilde hij met de playmobil bij oma spelen. Na een tijdje vroeg hij, ben je nog verdrietig om opa? En toen ik hem vertelde dat ik dat was omdat ik hem zo mis, keek hij me nadenkend aan. Ik mis opa ook een klein beetje. Wat mis je dan vroeg ik hem. Hij antwoordde meteen: Dat ik altijd racen met opa ging kijken. 

Ach zo'n mannetje van vijf, die al zo goed in staat is om zijn gevoel te verwoorden en gewoon de vragen die hij heeft durft te stellen. Hoe mooi is dat. 

Morgen komt hij pannenkoeken eten met nog een handjevol andere familieleden en sluiten we samen deze week van herinneringen af en gaan we dapper dat tweede jaar in. Wij kunnen dat! 

365 dagen

1 jaar

12 maanden

52 weken

365 dagen

8760 uren

525600 minuten

Zijn er voorbij gegaan sinds jij overleed

Zoveel liefde, zoveel verdriet

Schreef ik op de rouwkaart

Toen jij zomaar uit mijn leven gleed

De liefde is gebleven

Dat is de zekerheid van mijn bestaan

Het verdriet dat blijft maar stromen

Want zonder jou is er niet veel meer aan

Al een jaar ben je fysiek niet meer bij me

Toch ben je nog steeds zo dichtbij

In onze kinderen leef je voort

Waardoor je voor altijd bij me hoort

Zoveel verdriet en nog altijd zoveel liefde!

Das pech, garen weg......

Gisteravond zat ik lekker aan mijn Adriana deken te haken terwijl ik een detective zat te kijken op de BBC first toen ineens mijn draad op was. Ah, even de tv op pauze zetten en naar boven lopen om een nieuwe bol wol te pakken. Ik wist precies waar die lagen, in een bruine kartonnen doos in de logeerkamer. 

Daar lag het dus niet! Genoeg bruine dozen, maar die zijn niet van mij. Die zijn van zoon die hij meenam voor de verhuizing en nog mee moet nemen naar zijn eigen huis. Potverdrie waar heb ik die wol dan gelaten? 

Overal waar ik maar kon bedenken heb ik gekeken, maar geen bruine doos met garen. Het zal toch niet dat zoon mijn doos per ongeluk heeft meegenomen en dat hij nu met een doos met wol zit in plaats van computerkabels.? Een tikkie geërgerd ging ik mijn detective afkijken. 

Vanmorgen bij daglicht nog maar eens een rondje gedaan, want wellicht had ik er overheen gekeken, maar nee, geen doos met wol. 

Eerst maar naar het dorp. Naar de bakker, de slager, de tijdschriftenwinkel én naar de bloemenman. Daar trakteerde ik mezelf op een mooi tulpenboeket! 

Na de lunch ben ik toen maar begonnen aan een proeflapje voor een mooie kantsteek. Ik had op mijn blog van vorige week goede tips gekregen en had ook nog wat filmpjes gezien op Youtube. Met een bolletje wol wat over was van Arthur zijn trui heb ik een proeflapje gemaakt met de tip van Akkelien. De eerste steek averecht afhalen en de laatste steek rechtbreien. 

Met een lekker kopje rooibosthee en uitzicht op mijn mooie tulpen zat ik lekker te breien en ik moet zeggen dat het een mooie rand is geworden. Tegelijkertijd kon ik de vlindersteek nog even oefenen. Ik brei nogal strak en heb gemerkt dat ik de draden die de vlindertjes moeten worden niet al te strak moet aantrekken, anders gaat het hele breiwerk scheef trekken. Mijn bolletje wol was precies genoeg voor twee rijen vlinders. Het is een leuk patroon en ik ben tevreden over de rand. Deze gaat het worden! Hartelijk bedankt Akkelien voor je tip! 

Het is niet heel goed te zien op de foto maar het is een nette rand

Terwijl ik zat te breien ging me ineens een licht op, want voordat zoon hier eind oktober een maandje kwam wonen heb ik de logeerkamer opgeruimd en mijn wolvoorraad uitgezocht. Dat wat ik niet meer zou gebruiken heb ik via een oproepje op twitter naar haaksters en breisters gestuurd die goed uit de voeten konden met mijn restjes. 

In mijn vrijgekomen plastic opbergdozen heb ik toen de wol voor de Adriana gestopt. Gauw naar boven en ja hoor daar lag het. Vlak voor mijn snufferd, netjes in de kast. Alleen moet je daar dan wel kijken. Muts!

In ieder geval kan ik vanavond weer lekker verder haken tijdens de laatste aflevering van Wie is de Mol! 

Kant kiezen!

Vorige week maakte ik de trui voor Arthur af en dat was fijn, maar het voelde toch een beetje kaal om geen handwerk meer bij de hand te hebben. Die stelling klopte niet want er lagen natuurlijk best nog een aantal projecten. Ik heb de golvensjaal nog op de pennen staan. Dat is een heel leuk patroon, maar daarbij moet ik wel ontzettend opletten en tellen dus die blijft nog even in de kast. 

Gelukkig lag de Adriana deken voor mijn vader nog in de mand. Fijn om daar weer eens mee aan de slag te gaan want dat patroon ken ik uit mijn hoofd en haakt heerlijk weg als je tegelijkertijd wat tv kijkt. Nu is het niet zo dat mijn oude vader zielig op zijn bank weg zit te bibberen, maar ik had hem vorig jaar al een dekentje beloofd en die belofte moet ik nu maar eens nakomen. 

Toch had ik ook wel weer zin in iets nieuws en dan is een beetje speuren op Pinterest, Ravelry of gezellige blogjes doorlopen ook leuk. Eigenlijk werd ik toch weer een beetje geïnspireerd door de technieken die ik vorig jaar had geleerd in de Finishing Touch cursus. Ik had mijn aantekeningen weer teruggevonden en de aanwijzingen van de juf en dat smaakte toch naar meer. Ik kreeg ineens toch ook weer zin om weer eens zo'n cursus te doen. Wie weet doe ik dat later nog eens. 

Maar wat zou ik dan nog willen leren? Dat is eigenlijk een heleboel. Een trui topdown leren breien waarin een motief op voor- en achterkant zo mooi doorloopt in de mouwen. Ik wil nog wel eens een paar sokken breien, dat kan ik wel, maar heb altijd zo'n ruzie met die 4 naalden. En eigenlijk wil ik wel wat meer mooie steken leren breien. 

Voor dat laatste hoef ik niet op cursus, dat kan ik gewoon thuis doen met een restje wol, een paar pennen en een duidelijke uitleg. Na wat zoeken op het web kwam ik de vlindersteek tegen. Die leek me heel moeilijk maar na de uitleg te hebben gelezen en een filmpje te hebben gezien op YouTube viel dat reuze mee. 

Gewoon maar eens proberen dus. Gisteravond zat ik te wachten op de Picnic die de boodschappen kwam brengen, maar vertraging had. Dat was een mooi moment om eens aan de slag te gaan met de vlinder. Het is een hele leuke steek en nu ben ik aan het bedenken wat ik daar mee zou kunnen maken. Misschien ook een deken? Maar dan moet ik nog eens even puzzelen over de kantsteek. Nu breide ik eerst 2 steken recht en begon daarna met het patroon, maar dan wordt de kant niet heel mooi. 

Misschien de eerste steek afhalen? Ik moet het maar even proberen in dit proeflapje en zien wat het wordt. En als jullie, mijn lieve en ervaren breibloggers, nog tips hebben dan hoor ik het graag? 

Dan ga ik ondertussen weer aan de haak met de Adriana voor paps!