Cake van Oma Corry (RvdM)

Toen ik klein was woonde oma Corry bij ons. In de jaren zestig toen mijn ouders wilden trouwen was er woningnood en trokken ze bij mijn grootouders in. Opa heb ik niet gekend, hij mij als baby wel, maar oma Corry was mijn grote vriendin.

Van haar heb ik leren bakken. Boterkoek, appeltaart, koekjes en cake! Vaak stonden we dan op donderdagavond in de keuken om iets lekkers te bakken voor het weekend en ik heb daar hele fijne herinneringen aan. 

Voor het recept van de maand, het idee van Elizabeth, was ik dan ook op zoek naar een lekker recept dat een beetje bij de tijd van het jaar past. Het is al november, vroeg donker en de afgelopen week hadden we heel veel regen en daar passen de herinneringen aan het bakken met oma Corry prima bij, de geur van een baksel in de oven die door het huis trekt terwijl de wind langs het huis giert en de regen tegen de ramen slaat. Pure nostalgie! 

Van oma Corry leerde ik dat de basis voor een goede cake van alles 50 gram is. Dus:

• 50 gram roomboter (margarine kan ook maar oma gebruikte altijd roomboter)
• 50 gram zelfrijzend bakmeel
• 50 gram suiker
• 1 ei
• snufje zout 

Als je van bovengenoemde hoeveelheden een cake bakt wordt het wel een heel klein cakeje maar ze leerde me dat je met dit recept de hoeveelheden makkelijk kan aanpassen naar de grootte van je vorm. 

voor mijn cakevorm gebruik ik meestal alles keer 4. Dus 200 gram boter, 200 gram meel, 200 gram suiker en 4 eieren. Alles moet op kamertemperatuur zijn. 

Eerst klop je de boter met de suiker romig en dan gaat er één voor één een ei in. Het volgende mag er pas bij als het vorige ei helemaal is opgenomen. Als dat klaar is dan hang je een zeef boven de kom en zeef je het meel in porties boven het botermengsel. Pas als de eerste portie meel helemaal door het botermengsel is geklopt mag de volgende portie. Een snufje zout er bij en klaar is je deeg voor een basiscake. Hij kan nu de oven in op 150-160 graden hete lucht voor ongeveer een uurtje. 

Zo'n basiscake is van zichzelf al lekker (al doe ik daar wel een zakje vanillesuiker door) maar je kunt natuurlijk heel goed variëren met smaken. 

1. Chocoladecake. Zeef er een flinke eetlepel cacao en wat geraspte chocolade
2. Marmercake. Doe door de helft van het beslag een eetlepel cacao en doe eerst het vanille beslag in de vorm, giet het chocolade beslag er op en roer met een vork een beetje door voor een mooi patroon. 
3. Appelcake. Schil een appel en snij hem in 4 kwarten, klokhuis eruit. Snij de bolle kanten van de appel nu een beetje in, niet helemaal door en bestrooi met kaneel. Leg de appel met de bolle kant naar beneden in je ingevette cakevorm en giet het basis-vanillebeslag er op. 
4. Speculaascake. Roer een eetlepel speculaaskruiden door het beslag. 
5. Bitterkoekjescake. Snij een paar bitterkoekjes in hele kleine stukjes en giet daar een eetlepel amandellikeur over (of amandelessence van dr. Oetker) laat even intrekken en roer de stukjes dan door het beslag. 
6. Kokoscake. Roer een paar eetlepels geraspte kokos door het beslag. Wat ook lekker is om een bounty in hele kleine stukjes te snijden en die door het beslag te roeren. 
7. Framboos/witte chocolade. Rasp een halve of een hele reep witte chocolade en roer deze samen met een half bakje frambozen door het beslag. 
8. Citroencake. Rasp de schil van een gewassen (biologische) citroen en schep dit raspsel om met een schepje suiker en roer door het beslag. 
9. Banaancake. Roer een rijpe, geprakte banaan door het beslag. Mocht je toevallig nog een eetlepel hopjesvla hebben kan deze er ook door. 

Zo zijn er diverse mogelijkheden en kun je veel uitproberen. Misschien hebben jullie nog wel andere variaties. 

Zelf maak ik nog wel eens appelcaketaart. 

Daarvoor gebruik ik vanalles 250 gram en 5 eieren. Ik bekleed dan een springvorm van tenminste 24 cm met bakpapier. Giet het beslag er in en gebruik dan twee appels die ik met de bolle kant naar boven op het beslag druk en met wat kaneel bestrooi. Ik serveer hem dan als puntje taart met een toefje slagroom. Erg lekker en veel sneller klaar dan een gewone appeltaart maken. 

Helaas heb ik geen foto van mijn cakebaksels, maar vanmiddag ga ik Arthur uit school halen en hij blijft een nachtje logeren. Het zou zomaar eens kunnen dat hij zin heeft om een cake te bakken en als dat zo is zullen we een foto van het resultaat hier alsnog neerzetten. 

Storm en zon(nebloem)!

Gisteren was ik zomaar weer eens jarig. Het was een gewone werkdag en ik had er over nagedacht om een dagje vrij te nemen toen bleek dat we inzetbaarheidsadviseursoverleg (mooi scrabble woord) hadden. Dat is altijd leuk omdat wij als inzetbaarheidsadviseur elk in onze eigen regio werken en we elkaar dus niet zo vaak live zien. 

Dus besloot ik om gewoon te gaan werken en toen bleek ook nog dat 1 van de collega's een dag ervoor 25 jaar in dienst was. Dat soort dingen moet je altijd vieren en daarom zorgde ik dat er van de afdeling een leuk cadeautje was. Nu ken ik deze dame natuurlijk nog maar kort en weet ik niet zoveel van haar, maar laatst toen we tussen het vergaderen door een praatje maakten, bleek dat we een gezamenlijke hobby hebben: Haken! 

Dat was een mooi uitgangspunt. Na enig speuren op internet vond ik van Blond een leuke beker voor creatievelingen. Die beker vulde ik met celebration chocolaatjes, een bolletje katoen en een haaknaald! Ingepakt in folie met een strik erom was het een gezellig cadeautje. Toch wilde ik er een persoonlijke noot aan toevoegen, maar wat? 

Toen viel mijn oog op de gehaakte zonnebloem die ik vorig jaar van Akkelien kreeg en die dagelijks dienst doet als sleutelhanger van de achterdeur. Ik zocht het patroon op op haar blog, zocht het garen bij elkaar (helaas had ik geen katoen in die kleuren, maar alleen acryl) en ging aan de slag. 

Het was een gezellig werkje, een zonnebloem haken terwijl buiten de regen tegen de ramen kletterden en het hard waaide, al een voorbode van de storm. De zonnebloem viel door mijn andere garen veel groter uit dan de bedoeling was, maar ik had geen tijd om hem met een kleinere haaknaald te maken en bovendien kunnen zonnebloemen nooit groot genoeg zijn en dus maakte ik hem vast aan een sleutelhanger en hing hem aan het pakketje! 

Hoewel het erg hard waaide reed ik nog voor de echte storm uit naar Bunnik, bepakt met het cadeautje en een cake die ik had gebakken om te trakteren. Andere collega's hadden ons vergaderzaaltje versierd en de stoel van de jubilaris was versierd en ze kreeg een speech van onze leidinggevende, mooie bloemen en het cadeautje van de zaak. En natuurlijk ons cadeautje van de collega's. Ze vond het erg leuk. 

Ook voor mij was er een versierde stoel en mooie bloemen en het was dus een goed begin van mijn verjaardag. Na het overleg reed ik in de storm terug naar huis, maar er was niet veel verkeer op de weg.

S'avonds werd ik verwacht bij zoon en schoondochter, kleinzonen en dochter en werd ik verwend met een heerlijk diner, mooie cadeautjes, dikke knuffels en een mooie tekening van Arthur en hele lieve lachjes van Laurens. Meer dan dat kun je je als jarige niet wensen. Een dag met storm en zon!

Vloerkleedje

Het is een druilerige dag en vanmorgen werd ik wakker van de regen tegen het raam én van Tim die vond dat het tijd was om mijn bed uit te komen. Schiet op mens het is tijd voor mijn brokjes. Op mijn vrije dag vind ik 8.00 uur een beetje vroeg om op te staan, maar omdat ik natuurlijk ook goed voor Tim wil zorgen ben ik zijn bakje gaan vullen om daarna nog even terug te kruipen in mijn warme bed. 

Dat is een beetje gevaarlijk want zo comfortabel onder mijn dekbed komen onvermijdelijk de herinneringen aan die vrijdagochtend, nu 83 weken geleden. De vrijdag dat ik mijn grote liefde verloor! En hoewel het fijn is om aan hem te denken zijn de herinneringen aan die ochtend absoluut niet fijn, maar ze zijn er en ze komen nog regelmatig langs. 

Gelukkig komen ook de fijne herinneringen vaak langs en helpen die fijne herinneringen me juist om weer verder te gaan, stapje voor stapje mijn eigen leven en vooral een toekomst zonder hem vorm te geven. Dat valt niet altijd mee, maar over het algemeen lukt het. Het verdriet wordt niet minder, het gemis wordt alleen maar groter, maar op veel dagen kan ik het wat makkelijker met me mee nemen. Al heb ik geaccepteerd dat dit verdriet altijd bij mij zal blijven totdat ik er zelf niet meer ben. 

Tim had vanmorgen geen boodschap aan verdrietige herinneringen want toen hij had ontbeten kwam hij weer naar boven, sprong op mijn bed en tikte met zijn poot op mijn arm. Aandacht graag! En aaien graag, want daartoe bent u op aarde als poezenpersoneel. 

En dat deed ik dus maar en ging met hem mee naar beneden om de achterdeur open te doen, want meneer wilde naar buiten. Helaas het regende nog en daar begint Tim niet aan. In de regen naar buiten. Doe normaal mens. Dan maar even spelen met hem, want al die energie moet er toch uit. 

Een potje vogelmeppen (een nepvogel op een veer) een potje muis op trap gooien (ik gooi de muis op de trap, Tim gaat er achteraan en mept hem weer naar beneden en dat herhaalt zich tot hij het zat is) en tot slot even rennen achter de laserstraal aan. Die is favoriet en hij maakt zelf duidelijk dat daar mee gespeeld moet worden door de laser van de tafel te gooien en er naast gaan zitten te miauwen. Het duurde even voor ik door had wat hij precies wilde, maar inmiddels kan ik de meeste miauwen interpreteren en meestal aan zijn wensen voldoen. 

Na het spelen was het tijd voor koffie en liet Tim zich als een kleedje op de vloer vallen. He he even rust! Zoals zo vaak heeft hij me weer aan het lachen gemaakt en ga ik deze vrije vrijdag verder invullen. 

Straks een uurtje sporten, boodschappen doen en dan hoop ik een start te kunnen maken met de nieuwe trui van Arthur. En verder moet er natuurlijk veel geaaid worden en ongetwijfeld volgt er nog een speelronde. Wordt het toch nog een vrolijke vrijdag!

DahliJAAAAAAA

Drie jaar geleden had ik zin in Dahlia's in de tuin dus ging ik naar het tuincentrum (net toen het weer mocht in die coronaperiode) en zocht de mooiste uit. Althans degene die volgens het kaartje mooi zouden worden, want die bruine knolletjes met hier en daar een verdroogd sprietje zien er zo in hun zakje niet erg appetijtelijk uit. 

Ik zette ze in de tuin en hoopte op mooie Dahlia's in het najaar. Er kwamen wel wat groene sprieten boven na verloop van tijd, maar bloemen ho maar. 

De jaren daarna kwamen de sprieten steeds wel op, maar kwamen er ook geen bloemen aan. Elke keer dacht ik, ik haal die knollen uit de grond en dan maar geen Dahlia's, maar ik vergat het ook steeds weer. Ik maak de tuin niet meer echt winterklaar, omdat dit beter schijnt te zijn voor de vogels, insecten en overwinterende egeltjes. En ook omdat ik gewoon lui ben! Dat ook! En ook omdat ik zo'n rommelige tuin in de winter leuk vindt om naar te kijken. Een regenbui zorgt voor honderden diamantjes in een uitgebloeide bloem als de zon er op schijnt en daar kan ik erg van genieten. 

Ook dit jaar zaten de knollen nog in de grond en kwamen de sprieten weer op. Dit keer werden ze steeds groter en groter en kronkelden ze zich een weg door mijn border. Omdat ze zo een mooi steuntje werden voor andere bloemen liet ik ze staan. 

En dit jaar werd mijn geduld (of mijn luiheid) dan eindelijk beloond. Prachtige Dahlia's heb ik inmiddels in de tuin. Pure schoonheden van soms wel 15 cm doorsnede. Het is genieten!

Zeker op zo'n dag als vandaag waarop het met bakken uit de lucht komt en alles er buiten troosteloos uit ziet. Ik werkte thuis vandaag (alleen de ochtend) en had dus goed uitzicht op de tuin en mijn mooie Dahlia's. Echt genieten hoor. 

Wel jammer dat die harde wind en striemende regen die Dahlia's en ook mijn andere bloemen een knauw geven. Het is nog geen minuut droog geweest. Tim wil altijd graag naar buiten, maar waar hij dan normaal gesproken voor de achterdeur zit te miauwen, van laat me eruit, zat hij nu op de vensterbank naar de regen te kijken en hij deed geen enkele poging om naar buiten te willen. 

In plaats daarvan heeft hij zich opgekruld in de stoel en ligt uitgebreid te chillen. Ik ga zijn voorbeeld maar eens volgen. Althans me niet opkrullen in mijn stoel en een dutje doen, maar ik ga wel even chillen op mijn vrije middag. Met een kopje thee, mijn haakwerk én uitzicht op mijn Dahlia's! 

Is het geen schoonheid?

Spitsrecept Oktober!

Begin dit jaar at ik met een vriendin in een restaurant in Arnhem. Een restaurant met een groenten- en kruidenkas op de etage boven het restaurant waar ze dus hun eigen groenten en kruiden verbouwen. Dat beloofde veel goeds en vooral lekker eten. 

Mijn vriendin eet vegetarisch en aangezien ik inmiddels flexitariër ben eet ik meestal in haar bijzijn ook vegetarisch. Niet dat ze daar om vraagt, maar omdat juist omdat in zo'n restaurant de kans groot is dat de vegetarische gerechten uitdagend zijn en er dus eens wat anders op je bordje ligt. We kozen voor het gerecht:

Steak van spitskool | Spelt | Morieljes | Gerookte amandel | Bearnaise saus

En we werden niet teleurgesteld. Wat een heerlijk bordje eten. Na afloop probeerden wij de dame van de bediening te verleiden om ons het recept te geven. Ze ging het vragen aan de kok, maar die ging daar natuurlijk niet aan beginnen, wat logisch is. Helaas pindakaas. 

Creatie van de chef!

Toch liet het me niet los en dacht ik weet je wat, dan probeer ik het gewoon zelf. Ik ging los op google en spitte mijn kookboeken eens door en besloot het gewoon maar te proberen. 

Ik kocht een spitskool, gerookte amandelen en ging op zoek naar morieljes. Die waren er op dat moment niet en dus nam ik  gemengde paddenstoelen mee op de markt en een bosje peterselie. Spelt had ik ook niet, maar wel had ik nog wat parelcouscous en dat voldeed ook. 

Het gaat als volgt:

Snijd de spitskool in vier stukken. Spoel schoon onder de kraan en dep twee stukken droog met wat keukenpapier. Doe in een kommetje een beetje olijfolie met wat zout en flink peper, roer om en smeer de twee spitskoolstukken in met de olie. Verwarm de oven op 200 graden, leg de spitskool op een bakplaat en bedek ze met een stuk aluminiumfolie. Zet de kool in de oven voor 20 minuten. Verwijder na 20 minuten de folie en laat de kool nog 20 minuten in de oven. 

Snijd de andere twee stukken spitskool in repen en kook de kool in 10 minuten zacht. Giet af en pureer de kool met wat peterselie tot een gladde puree met de staafmixer. Maak de paddenstoelen schoon en bak ze met een teentje knoflook in een koekenpan tot ze zijn geslonken. Kook de parelcouscous (of de spelt als je die wel hebt) voor twee personen gaar. 

Maak dan de bearnaise saus. Daarvoor heb je nodig:

• 2 eetlepels witte wijnazijn
• 2 eetlepels water
• 1 sjalotje (of een stukje ui) gesnipperd 
• gemalen verse peper
• 2 eierdooiers
• 100 gram boter
• 1 flinke eetlepel gedroogde dragon
• snufje zout

Doe de azijn, water, gesnipperde sjalotje, dragon en de peper in een steelpannetje, breng aan de kook en kook dit in gedurende 3 minuten. Laat even afkoelen. 

Voeg de eierdooiers toe en zet het vuur heel laag en klop dit door de basis. Voeg dan de boter in stukjes gesneden toe en klop dit door de saus. Pas op, zet het vuur op tijd uit, want de boel kan gaan schiften. 

Als de bearnaise klaar is leg dan laagje parelcouscous op twee borden, leg daar de geroosterde spitskool bovenop. Strijk de spitskoolpuree nu uit over de geroosterde spitskool en bestrooi met de verse peterselie en de gerookte amandelen. Schep de paddenstoelen er bij en schep wat bearnaisesaus naast de kool. 

Ik maakte dit gerecht voor mijn dochter en mijzelf en we dronken er een glas Pinot Grigio bij. Maar een spaatje kan natuurlijk ook prima. Dat had ik in het restaurant ook, want ik moest nog een flink stuk terug naar huis rijden.

Het was natuurlijk niet zo mooi als in het restaurant, maar de smaken kwamen goed in de buurt en we hebben heerlijk gegeten. Het is geen gerecht wat op het menu staat na een werkdag, want je moet best veel handelingen doen, maar is zeker geschikt voor een weekend of een vrije dag. 

Creatie van mij.

Vlinders en Kabels

Het heeft even geduurd, maar het vlinderdekentje voor Laurens is af! Nu is het voor de tijd van het jaar nog best warm en is nu een dekentje niet persé nodig, maar Laurens is al kampioen sokken uittrekken en dus zal het dekentje straks als het wat kouder is wel goed van pas komen. 

Het was een leuke steek om te breien en ik heb in elke steek al mijn liefde voor hem gestopt en ik hoop dat hij dat natuurlijk voelt. Nu ja, in ieder geval voelt hij het als ik bij hem ben. Stapel verliefd ben ik op dit jongetje, net als op zijn grote broer. 

Afgelopen dinsdagavond was ik weer even oppassen en lag Laurens in mijn armen tevreden aan een fles te lurken. Aan mijn andere zijde was Arthur gekropen en hij vroeg of ik als Laurens de fles leeg had een spelletje wilde doen. Natuurlijk, zei ik. Zoek er maar een uit en keek naar een stapel spellen die op de tafel stonden. 

Arthur volgde mijn blik en zei, nee die niet oma, die zijn veel te moeilijk voor jou! Oké, van je kleinzoon moet je het hebben. Gelukkig bedoelde hij dat het Franse spellen waren en dat dit lastig te lezen zou zijn. Ik moest er vreselijk om lachen. 

Vervolgens hadden we een goed gesprek. Op school hebben ze het over familie en moesten ze een doos mee naar school nemen met spullen er in die aan familieleden deden denken en daar moesten ze dan over vertellen. Arthur had over mij verteld, dat ik truien voor hem brei (en had de powerrangertrui laten zien) en hij had verteld over zijn opa. Dat hij altijd met hem naar racen keek, naar Max. En dat hij dat nu niet meer kan doen met opa. 

Er was duidelijk nog meer wat hij wilde bespreken dus ik wachtte rustig af. Hij keek me aan met die mooie bruine ogen en zei toen, dat opa Laurens niet niet kan zien en dat Laurens opa ook nooit heeft gezien. Ja, dat is heel verdrietig zei ik. Ja dat vond Arthur ook en uit de grond van zijn hart zuchtte hij; dood zijn is het allerstomste wat er bestaat. Nou daar was ik het hartgrondig mee eens en we deden maar even een groepsknuffel. 

Over de powerrangertrui gesproken, die past niet meer. Arthur is behoorlijk gegroeid en doordat ik zo langzaam was met breien paste hij ook maar net toen hij af was. Zal ik een nieuwe trui voor je breien. Ja dat was goed. Het gaat een stoere kabeltrui worden en Arthur mocht de kleur kiezen. Het wordt een kobaltblauwe trui. 

Ik heb wel eens eerder kabels gebreid dus dat gaat wel lukken, maar ga toch maar eerst een proeflapje breien en even oefenen. Leuk hoor zo'n nieuw project. 

Taart!

Laurens is vandaag precies een maand oud. Wat gaat dat toch hard. Hij is een tevreden baby die alleen maar huilt als hij honger heeft of een schone luier wil. Ook als hij niet lekker ligt dan laat hij van zich horen, maar verder is het een vrolijk mannetje. 

Het is zo fijn dat ze nu zo dichtbij wonen. Afgelopen zaterdag belde zoon met de mededeling ik sta over 1 minuut voor je deur. En toen ik de deur opendeed kreeg ik een maxicosy inclusief baby in mijn handen gestopt terwijl zijn papa de auto ging parkeren. Ik zette hem op de salontafel en Tim kwam even nieuwsgierig snuffelen maar vond het niet zo interessant. Laurens sliep gewoon verder, hij deed 1 oog open toen ik hem uit de maxicosy pakte en keek me even aan, oh ja dat is oma, en deed het oog snel weer dicht. Zoon en ik hebben even gezellig een kopje koffie gedronken en lekker bijgekletst terwijl ik knuffelde met Laurens en hem de fles gaf. Een uurtje later schoof de rest van het gezin aan, inclusief oma Frankrijk en ook wipte mijn vriendin nog even binnen dus het was druk maar erg gezellig. 

Zelfs Tim vond het gezellig want die ging niet boven liggen maar bleef in de buurt en deelde hier en daar een kopje uit en ging zitten kijken hoe Arthur met de playmobil aan het spelen was. Hij wordt steeds minder schuw als er anderen zijn. Bij dochter en mij is hij helemaal gewend. Sinds een week slaapt hij s'nachts niet meer in zijn mandje, maar gaat hij op het voeteneind liggen van mijn bed en ligt dan heerlijk te ronken. Tegen de tijd dat de wekker gaat komt hij aan mijn hand of gezicht snuffelen en kruipt hij dicht tegen me aan en wachten we samen tot de wekker gaat. 

Hij heeft ook ontdekt dat hij op de hoekvensterbank in mijn slaapkamer niet alleen lekker in het zonnetje kan liggen, maar dat het ook een fijne uitkijkpost is. Gisteren kwam ik na mijn werk de straat in rijden en zag ik hem al voor het raam zitten. Toen ik aankwam lopen zag hij dat ik het was en zag ik hem miauwen. Zo schattig. Ik deed de deur open en hij kwam dan ook hard de trap afrennen en moest er eerst uitgebreid geaaid worden voor ik mijn jas op kon hangen. Echt lief. Ik ben zo blij met hem, hij brengt zoveel gezelligheid. 

Inmiddels heb ik al weer twee weken gewerkt na mijn vakantie en ook dat was weer fijn. Ik had er zin in om weer te beginnen, maar zag er ook een beetje tegenop om weer de tredmolen in te gaan. Nog steeds kost werken en een rouwproces veel energie, maar ik merkte de afgelopen twee weken gelukkig dat ook dat beter gaat. Als ik s'avonds thuis kom dan is niet alle energie al op en dat is erg fijn. 

Al met al zijn er dus veel mooie en fijne dingen en dat is dus een reden voor taart! Ik las half september in het blog van Akkelien dat er recepten gedeeld worden en daarom deel ik hier graag een recept van mijn schoondochter met jullie. 

Het is een tomatentaart! Nu is mijn schoondochter erg kieskeurig als het om tomaten gaat en vindt ze onze Nederlandse tomaten maar waterige rode dingen zonder smaak en dus had ze in de vakantie flink wat tomaten ingeslagen in Frankrijk en meegebracht. Ook krijgen Franse familieleden die op bezoek komen het verzoek om tomaten mee te nemen. Haar versie van deze tomatentaart is dan ook verrukkelijk! 

Nu zijn natuurlijk niet al onze Nederlandse tomaten waardeloos, ook hier heb je er goede tussenzitten. Ook al is het soms even zoeken. 

Je hebt nodig:

• 1 rol bladerdeeg of zelfgemaakt deeg voor hartige taart
• Mosterd
• ongeveer 200 gram geraspte kaas, je kunt ook kiezen voor Tomme (AH verkoopt dit) of Comté
• Tomaten (mijn schoondochter gebruikt dus Franse tomaten in verschillende kleuren)
• Oregano, zout en peper naar smaak. 

Bekleedt een quichevorm met het deeg, smeer daarover een laag mosterd uit en verdeel daarover een laag geraspte kaas. Schik de tomaten erop, grote exemplaren door de helft en bestrooi de taart met oregano, peper en zout naar smaak. Zet hem een 30-35 minuten op 180 graden in de oven! Hij is warm erg lekker maar lauw is hij ook heerlijk. Met een lekkere salade heb je een prima maaltijd. De foto is niet heel duidelijk, want de taart die ik maakte was al bijna ingetreden door de visite toen ik bedacht dat ik mijn schoondochter had beloofd om een foto van het resultaat te sturen.