Op Texel is het niet alleen genieten van de wind, de zee, de zon en de prachtige wolkenluchten, maar zeker ook van moeder natuur.
Het mooie weide-landschap waarin de schapen met een felgekleurde stempel op hun billen vredig lopen te grazen. Het bos bij de Fonteinsnol is mooi en de slufter met zoveel verschillende gevederde bewoners is voor een vogelliefhebber helemaal een walhalla. Als je maar vier dagen de tijd hebt dan moet je keuzes maken. Een mens kan nu eenmaal niet alles tegelijk en omdat wij tegen de grote stad aan geschurkt wonen en we een strand en de zee niet om de hoek hebben liggen kozen we dit weekend vooral voor heerlijke strandwandelingen.
Op weg naar het strand viel er nog genoeg te genieten aan flora en fauna want langs de bermen bloeiden volop krokussen en hier en daar was ook al een vroege narcis te bewonderen. Op het park zelf trouwens ook, daar zag ik ook al roze hyacinthen die in de luwte van een muurtje hun bloemetjes al hadden geopend en ophieven naar de zon.
Als je het park uitkomt en verder doorrijdt richting de vuurtoren kom je overal sneeuwklokjes tegen. Dit schattige bloemetje groeit daar werkelijk overal en ze worden dan ook in dikke pollen aan de rand van de weg verkocht. Jaren geleden had ik al eens zo'n pol gekocht en die hadden het in mijn postzegeltje best naar hun zin. Helaas was ik zo dom om niet tegen de tuinman, die in september onze tuin een make-over kwam geven, te vertellen dat er nog sneeuwklokjes in de grond zaten die beslist gespaard moesten blijven. Toen ik daar aan dacht was het leed al geschiedt en was dat stukje border al overhoop geschept. Jammer maar niks aan te doen dacht ik, maar vorige week zag ik ineens toch een dapper sneeuwklokje opdoemen in een klein randje aarde. Dapper maar wel helemaal alleen.
Daarom heb ik vanmorgen in de tuin van Trix een grote pol met sneeuwklokjes aangeschaft en die bij thuiskomst direct verdeeld over het postzegeltje zodat dat ene arme ding niet meer alleen is, maar ineens best veel Texelse broertjes en zusjes heeft gekregen.
Nu het bijna maart is kan ik trouwens niet wachten om de postzegel na de make-over verder in te richten. In de kerstvakantie heb ik dan ook al uren gesurft over het wereldwijdeweb om bij andere tuinliefhebbers eens virtueel over de schutting te gluren. Ik heb daar heel veel moois gevonden en inmiddels is er al een verlanglijstje ontstaan van planten die ik graag als nieuwe bewoner wil verwelkomen. Nog even geduld en al dat moois is weer te koop in het tuincentrum. Kan ik ondertussen mooi nog even sparen.
Een paar weken geleden was ik even in het tuincentrum en daar stonden potten vol met Helleborus. Deze schoonheid staat ook al lang op mijn lijstje maar ze zijn niet alleen vreselijk mooi, ze zijn ook heel erg duur. Bijna dertien euro voor een plant is best veel en dus liet ik ze staan waar ze stonden en dacht het komt nog wel eens een keer.
Als we op Texel zijn moet niet alleen de haard gestookt worden (door manlief) maar er moet ook genoten worden van de vogels (door ons samen) en daarom was een bezoek aan een tuincentrum noodzakelijk om hout, vetbollen en pindaslingers in te slaan. Voor de ingang stond echter een grote tafel met potten vol voorjaarsbollen en daarachter in een bescheiden hoekje stonden Helleborussen naar mij te lonken. Witte exemplaren nog wel, met een beetje groen hartje. Mijn echtgenoot kent mijn verlangen naar een Helleborus en zei, kijk dan even wat ze kosten. Nou dat hoef je geen twee keer te zeggen en waarempel ze waren nog geen vijf euro het stuk. Ik zocht de mooiste uit en toen ik vanmiddag de sneeuwklokjes had geplant kreeg ook de Helleborus direct een plekje. Een beetje vooraan in de border zodat ik hem goed kan zien vanaf mijn plekje op de bank en er dus ook van kan genieten als ik niet buiten ben.
Heerlijk hoor zo'n weekendje weg en nog lang kunnen nagenieten van zulke mooie souvenirs.
maandag 29 februari 2016
zondag 28 februari 2016
Uitwaaien
De werkgever van mijn man heeft een vakantiehuisje op Texel alwaar het personeel gebruik van mag maken. Als je samen met 200 andere collega's bedenkt dat jij graag wil dan heb je soms pech.
Vandaag ook weer zo'n dag. Zo genieten. En zeg nou zelf als je deze foto ziet zijn woorden toch overbodig? 
Dit weekend hadden wij geluk! De kinderen wilde niet meer mee en zo kwam het dat manlief en ik vrijdagochtend samen op de boot zaten.
Heerlijk!
Zodra de veerboot de loopplank heeft neergelaten en je rijdt het eiland op dan komt er een soort van rust over me.
Zo ook deze keer. We installeerden ons in het huisje, deden boodschappen, haalden open haardhout en kookten de 1e avond zuurkool en zaten tevreden voor de haard.
Gister was het tijd voor een heerlijke strandwandeling. Wat een prachtig weer was het.
woensdag 24 februari 2016
Uitvaart en Taart!
De meeste mensen hebben tantes en ik had er een heleboel. Zeker toen ik klein was, maar eigenlijk waren het niet mijn tantes maar die van mijn moeder. Mijn opa kwam namelijk uit een gezin met ZEVENTIEN kinderen. Ja u leest het goed, echt zeventien kinderen. Een aantal van die zeventien overleefden de Spaanse griep, die toen heerste, niet en ook werden er een paar doodgeboren. Een van de oudste kinderen, een tante Annie overleed heel jong en daarom kreeg kind nummer zeventien ook weer de naam Annie. Na Jan, Jet, Chris, Willem, Sien, Nico, Rikus, Anton, Mien was het waarschijnlijk lastig om een nieuwe naam te kiezen. Ik snap dat. Hoe de anderen hebben geheten heb ik nooit geweten.
Vandaag was ik bij de uitvaart van Tante Mien. Zij is 93 jaar geworden. De allerlaatste van de zeventien broers en zusjes is er nu ook niet meer. Een hele generatie is uitgestorven.
Mijn moeder had zelf geen broers en zusjes dus was die hele batterij ooms en tantes een welkome aanvulling. De meeste woonden bij ons in het dorp en we kwamen trouw bij elkaar op verjaardagen. Altijd heel gezellig. De tantes Sien en Mien waren nooit getrouwd en woonden samen, eerst nog in het ouderlijk huis en later op een flat. Tante Sien heeft haar hele leven in een bakkerswinkel gewerkt tot ze op de dag dat ze 65 werd tevreden met pensioen ging. Zij overleed in 1995.
Haar zus had meer ambitie en had in eerste instantie niet meer dan een lagere school opleiding. Het was in die tijd heel gebruikelijk dat meisjes niet doorleerden en na de lagere school in de huishouding gingen werken of kindermeisje werden. Zo ook Mientje, maar zij was leergierig en dol op lezen en had zichzelf opgewerkt naar een kantoorbaan. Toen ik 14-15 was en op de Mavo zat, deed zij de moedermavo. Dat was toen in die tijd en ze haalde haar diploma met hele goede cijfers. Ik verbaasde me daar toen hevig over. Zelf vond ik school best leuk maar begreep er geen sikkepitje van dat een oudere vrouw alsnog, naast haar baan, de moeite nam om dat papiertje te halen, maar voor haar was dat heel belangrijk, Ze legde me uit dat dit voor haar een opstap was naar meer uitdaging en een betere baan.
Verder was het gewoon een hele lieve tante, er stond altijd cassis en echte chocomel in de koelkast. In zo'n glazen fles met zo'n soort van bierdop erop en dan mocht ik altijd kiezen wat ik wilde drinken. Dat was pure verwennerij want dat kreeg ik thuis niet. Haar goed gevulde boekenkast was een reden om veelvuldig te bezoeken als de dorpsbieb niet zo veel voorhanden had. Zij leerde me kennis maken met de boeken van Jan Mens, Griet Manshande en Kees de Jongen van Theo Thijssen. Dat waren nog eens boeken!
Ze was een hartstochtelijke Ajax fan en bij iedere thuiswedstrijd was ze samen met haar broer, Oom Anton, paraat in De Meer. Samen stonden ze dan in het vak naast de F-side en waar hij de longen uit zijn lijf schreeuwde genoot zij kalm van het spel. Ik mocht vaak mee en had dan een heerlijke middag en werd zo ook besmet met het Ajax-virus.
Vanmiddag hebben we met een handjevol familieleden en verzorgers van het verzorgingstehuis waar ze de laatste jaren van haar leven doorbracht, afscheid van haar genomen. Zij had al lang afscheid van ons genomen en leefde al geruime tijd in een dikke mist. Dus het was vredig vanmiddag en het was goed.
Toch was het een bijzondere dag vandaag, want het was ook de verjaardag van mijn moeder. Vandaag zou ze 76 zijn geworden. Het was dus best bijzonder om vanmiddag met haar neven en nichten samen te zijn en bij de koffie met cake ook herinneringen aan haar op te halen.
Vanavond waren mijn broer, zus en ik met onze gezinnen bij mijn vader. Er valt geen verjaardag meer te vieren, maar toch is het fijn om dan even bij elkaar te zijn en mooie herinneringen aan haar op te halen. Dus kletsten we wat, dronken we koffie en aten we taart.
En de volle maan scheen naar binnen en zag dat het goed was.
Vandaag was ik bij de uitvaart van Tante Mien. Zij is 93 jaar geworden. De allerlaatste van de zeventien broers en zusjes is er nu ook niet meer. Een hele generatie is uitgestorven.
Mijn moeder had zelf geen broers en zusjes dus was die hele batterij ooms en tantes een welkome aanvulling. De meeste woonden bij ons in het dorp en we kwamen trouw bij elkaar op verjaardagen. Altijd heel gezellig. De tantes Sien en Mien waren nooit getrouwd en woonden samen, eerst nog in het ouderlijk huis en later op een flat. Tante Sien heeft haar hele leven in een bakkerswinkel gewerkt tot ze op de dag dat ze 65 werd tevreden met pensioen ging. Zij overleed in 1995.
Haar zus had meer ambitie en had in eerste instantie niet meer dan een lagere school opleiding. Het was in die tijd heel gebruikelijk dat meisjes niet doorleerden en na de lagere school in de huishouding gingen werken of kindermeisje werden. Zo ook Mientje, maar zij was leergierig en dol op lezen en had zichzelf opgewerkt naar een kantoorbaan. Toen ik 14-15 was en op de Mavo zat, deed zij de moedermavo. Dat was toen in die tijd en ze haalde haar diploma met hele goede cijfers. Ik verbaasde me daar toen hevig over. Zelf vond ik school best leuk maar begreep er geen sikkepitje van dat een oudere vrouw alsnog, naast haar baan, de moeite nam om dat papiertje te halen, maar voor haar was dat heel belangrijk, Ze legde me uit dat dit voor haar een opstap was naar meer uitdaging en een betere baan.
Verder was het gewoon een hele lieve tante, er stond altijd cassis en echte chocomel in de koelkast. In zo'n glazen fles met zo'n soort van bierdop erop en dan mocht ik altijd kiezen wat ik wilde drinken. Dat was pure verwennerij want dat kreeg ik thuis niet. Haar goed gevulde boekenkast was een reden om veelvuldig te bezoeken als de dorpsbieb niet zo veel voorhanden had. Zij leerde me kennis maken met de boeken van Jan Mens, Griet Manshande en Kees de Jongen van Theo Thijssen. Dat waren nog eens boeken!
Ze was een hartstochtelijke Ajax fan en bij iedere thuiswedstrijd was ze samen met haar broer, Oom Anton, paraat in De Meer. Samen stonden ze dan in het vak naast de F-side en waar hij de longen uit zijn lijf schreeuwde genoot zij kalm van het spel. Ik mocht vaak mee en had dan een heerlijke middag en werd zo ook besmet met het Ajax-virus.
Vanmiddag hebben we met een handjevol familieleden en verzorgers van het verzorgingstehuis waar ze de laatste jaren van haar leven doorbracht, afscheid van haar genomen. Zij had al lang afscheid van ons genomen en leefde al geruime tijd in een dikke mist. Dus het was vredig vanmiddag en het was goed.
Toch was het een bijzondere dag vandaag, want het was ook de verjaardag van mijn moeder. Vandaag zou ze 76 zijn geworden. Het was dus best bijzonder om vanmiddag met haar neven en nichten samen te zijn en bij de koffie met cake ook herinneringen aan haar op te halen.
Vanavond waren mijn broer, zus en ik met onze gezinnen bij mijn vader. Er valt geen verjaardag meer te vieren, maar toch is het fijn om dan even bij elkaar te zijn en mooie herinneringen aan haar op te halen. Dus kletsten we wat, dronken we koffie en aten we taart.
En de volle maan scheen naar binnen en zag dat het goed was.
zaterdag 20 februari 2016
Jongetje
Vanmorgen was het weer eens tijd voor groot onderhoud. Op naar de kapper dus voor kleuren en knippen, want grijs haar is best mooi, maar niet op mijn hoofd. Voorlopig althans. Gelukkig bestaat er haarverf en heb ik een hele leuke kapper waar ik al meer dan 30 jaar kom. Zo'n kappersbezoekje is dan ook allerminst een straf.
Goedgemutst waaide ik vanmorgen de hoek om, om naar binnen te gaan. Echter voor de kappersdeur stond een jongetje. Ik schat een jaar of zeven, acht met een blauw gewatteerd jack aan, mooie zwarte haren en grote zwarte ogen. Hij zag mij de hoek omwaaien en keek me aan met een vertwijfelde blik. Moet je ook naar de kapper vroeg ik hem en hij knikte maar ondernam geen actie om naar binnen te gaan. Ik keek eens om me heen en zag geen mens in de buurt. Het joch moest blijkbaar alleen naar de kapper. Durf je niet naar binnen vroeg ik hem en hij knikte weer. Tja en dan draait mijn moederhart op volle toeren.
Kom dan gaan we samen, want het is geen lekker weer om hier voor de deur te staan drentelen en ik deed de deur uitnodigend open. Hij knikte weer en stapte naar binnen. De kapper wenste ons goedemorgen en vroeg aan het jongetje of hij ook geknipt moest worden. Ja zei hij heel zacht.
Het jongetje en ik deden onze jassen uit en gingen aan de leestafel zitten. Daar zat ook een andere jongen, iets ouder, de Donald Duck te lezen. Zijn lach schaterde af en toe door de zaak en toverde een glimlach op het gezicht van de klanten. Moet je horen zei hij tegen het jongetje en hij las een stukje voor. Hij kwam van plezier bijna niet uit zijn woorden. Het jongetje lachte even beleefd en keek angstig naar buiten. Daar kwam een klein rood autootje het parkeerterrein op rijden en even later betrad een vrouw de winkel.
Het jongetje keek opgelucht, daar was zijn moeder. Zijn moeder zei niks, deed haar jas uit en ging naast haar zoon zitten. Waar was je, hoorde ik hem zachtjes tegen haar zeggen. Het antwoord kon ik helaas niet verstaan omdat de kapper mij kwam halen.
Even later, terwijl de kapper de verf in mijn haar aan het smeren was, klom het jongetje op de stoel naast mij en bleef voorbeeldig stil zitten toen een van de kapsters zijn haar knipte. Hij had een lekker koppie. In de spiegel zag ik even later dat zijn moeder betaalde, het jongetje mocht een lolly uit de pot kiezen en moeder en zoon verlieten het pand. Zwijgend. Een uurtje later ging ook ik de deur weer uit met een nieuwe kleur en een keurige coupe. Voorlopig kan ik er weer even tegen.
Toch denk ik de hele dag al aan dat jongetje wat zo kleumend en alleen voor de deur van de kapper stond. Hoe was hij daar gekomen? Zijn vader en moeder gescheiden en had pa hem voor de deur gedumpt en kwam ma hem weer halen? Of had ma hem voor de deur afgezet en had ze haar portomonnee vergeten of het gas niet uitgedraaid of weet ik wat en was even terug gegaan? Of was er iets heel anders aan de hand? Maar in alle gevallen was het toch logischer geweest als pa of ma dat jongetje even naar binnen had gebracht waar hij warm en gezellig op zijn moeder had kunnen wachten? Je laat zo'n kind toch niet voor de deur staan?
Ik begrijp daar dus niks van, maar zit al wel de hele dag met dat trieste snoetje met die grote zwarte ogen in mijn hoofd. Ik ben gewoon een watje als het om zielige jongetjes gaat.
Goedgemutst waaide ik vanmorgen de hoek om, om naar binnen te gaan. Echter voor de kappersdeur stond een jongetje. Ik schat een jaar of zeven, acht met een blauw gewatteerd jack aan, mooie zwarte haren en grote zwarte ogen. Hij zag mij de hoek omwaaien en keek me aan met een vertwijfelde blik. Moet je ook naar de kapper vroeg ik hem en hij knikte maar ondernam geen actie om naar binnen te gaan. Ik keek eens om me heen en zag geen mens in de buurt. Het joch moest blijkbaar alleen naar de kapper. Durf je niet naar binnen vroeg ik hem en hij knikte weer. Tja en dan draait mijn moederhart op volle toeren.
Kom dan gaan we samen, want het is geen lekker weer om hier voor de deur te staan drentelen en ik deed de deur uitnodigend open. Hij knikte weer en stapte naar binnen. De kapper wenste ons goedemorgen en vroeg aan het jongetje of hij ook geknipt moest worden. Ja zei hij heel zacht.
Het jongetje en ik deden onze jassen uit en gingen aan de leestafel zitten. Daar zat ook een andere jongen, iets ouder, de Donald Duck te lezen. Zijn lach schaterde af en toe door de zaak en toverde een glimlach op het gezicht van de klanten. Moet je horen zei hij tegen het jongetje en hij las een stukje voor. Hij kwam van plezier bijna niet uit zijn woorden. Het jongetje lachte even beleefd en keek angstig naar buiten. Daar kwam een klein rood autootje het parkeerterrein op rijden en even later betrad een vrouw de winkel.
Het jongetje keek opgelucht, daar was zijn moeder. Zijn moeder zei niks, deed haar jas uit en ging naast haar zoon zitten. Waar was je, hoorde ik hem zachtjes tegen haar zeggen. Het antwoord kon ik helaas niet verstaan omdat de kapper mij kwam halen.
Even later, terwijl de kapper de verf in mijn haar aan het smeren was, klom het jongetje op de stoel naast mij en bleef voorbeeldig stil zitten toen een van de kapsters zijn haar knipte. Hij had een lekker koppie. In de spiegel zag ik even later dat zijn moeder betaalde, het jongetje mocht een lolly uit de pot kiezen en moeder en zoon verlieten het pand. Zwijgend. Een uurtje later ging ook ik de deur weer uit met een nieuwe kleur en een keurige coupe. Voorlopig kan ik er weer even tegen.
Toch denk ik de hele dag al aan dat jongetje wat zo kleumend en alleen voor de deur van de kapper stond. Hoe was hij daar gekomen? Zijn vader en moeder gescheiden en had pa hem voor de deur gedumpt en kwam ma hem weer halen? Of had ma hem voor de deur afgezet en had ze haar portomonnee vergeten of het gas niet uitgedraaid of weet ik wat en was even terug gegaan? Of was er iets heel anders aan de hand? Maar in alle gevallen was het toch logischer geweest als pa of ma dat jongetje even naar binnen had gebracht waar hij warm en gezellig op zijn moeder had kunnen wachten? Je laat zo'n kind toch niet voor de deur staan?
Ik begrijp daar dus niks van, maar zit al wel de hele dag met dat trieste snoetje met die grote zwarte ogen in mijn hoofd. Ik ben gewoon een watje als het om zielige jongetjes gaat.
woensdag 17 februari 2016
Kikkerlandje
Vanmorgen moest ik naar Doetinchem. Nu woon ik aan de rand van Amsterdam en dan is het best een stukje sturen. Geeft niks want toen ik de A1 opdraaide werd ik verrast door een vuurrode bol die uit het weiland verrees. Prachtig om te zien. De bol ging met me mee en zette het ochtendlicht steeds weer in een prachtige gloed. Nu moet je wel goed opletten in het verkeer, maar toch is het genieten.
Gedurende de reis veranderde de bol van rood naar oranje en naar warm geel. Ze klom steeds een stukje hoger in de lucht. Af en toe plaagde ze me door me recht in mijn giechel te schijnen en dan dook ze weer weg achter een bosje tot ze hoog genoeg was geklommen om met haar stralen de aarde een beetje te verwarmen.
Nu ligt ons crematorium in Doetinchem in een prachtig stukje Achterhoeks landschap. Beeldschoon en helemaal met zo'n prachtig zonnetje erop. Toen ik aan kwam rijden reed er net een rouwstoet het terrein op en ik moest dus wachten in de rij tot ik een parkeerplaatsje kon vinden. Dat wachten was geen straf want kon ik mooi even genieten van dat prachtige landschap. De wit berijpte weilanden, afgebakend met de zwarte silhouetten van de bomen aan de bosrand en hier en daar een boerderij waar een rookpluim tevreden de blauwe lucht inkronkelde.
Eenmaal geparkeerd liep ik over het voetpad naar de administratie en bij het verlaten van de parkeerplaats werd ik begroet door een stel duiven die daar gezellig zaten te roekoekoeken. Een vredig geluid. Even verderop zat een merel in een hoge boom zijn aankondiging van de lente te zingen. De zon scheen op de krokussen en die deden hun best om te ontwaken en de wereld hun pracht te laten tonen. Nou ja wereld, alleen aan mij eigenlijk.
Ik had een afspraak en kon dus niet langer talmen in dit winterwonderschone landschap en moest helaas naar binnen. Nog heel even luisterde ik naar het vogelconcert en bedacht me dat het toch wel een voorrecht is als je op pad moet voor je werk en dan ondeweg zoveel moois kunt bekijken. En dat allemaal gratis. Als je het maar wilt zien dan is ons kikkerlandje prachtig. In alle jaargetijden!
De duiven vonden blijkbaar ook dat ik op moest schieten want ze vlogen op uit de boom en scheerden over mijn koude hoofd. Gelukkig lieten ze niks vallen. Binnen stond de koffie klaar. Het werd een mooie dag.
Gedurende de reis veranderde de bol van rood naar oranje en naar warm geel. Ze klom steeds een stukje hoger in de lucht. Af en toe plaagde ze me door me recht in mijn giechel te schijnen en dan dook ze weer weg achter een bosje tot ze hoog genoeg was geklommen om met haar stralen de aarde een beetje te verwarmen.
Nu ligt ons crematorium in Doetinchem in een prachtig stukje Achterhoeks landschap. Beeldschoon en helemaal met zo'n prachtig zonnetje erop. Toen ik aan kwam rijden reed er net een rouwstoet het terrein op en ik moest dus wachten in de rij tot ik een parkeerplaatsje kon vinden. Dat wachten was geen straf want kon ik mooi even genieten van dat prachtige landschap. De wit berijpte weilanden, afgebakend met de zwarte silhouetten van de bomen aan de bosrand en hier en daar een boerderij waar een rookpluim tevreden de blauwe lucht inkronkelde.
Eenmaal geparkeerd liep ik over het voetpad naar de administratie en bij het verlaten van de parkeerplaats werd ik begroet door een stel duiven die daar gezellig zaten te roekoekoeken. Een vredig geluid. Even verderop zat een merel in een hoge boom zijn aankondiging van de lente te zingen. De zon scheen op de krokussen en die deden hun best om te ontwaken en de wereld hun pracht te laten tonen. Nou ja wereld, alleen aan mij eigenlijk.
Ik had een afspraak en kon dus niet langer talmen in dit winterwonderschone landschap en moest helaas naar binnen. Nog heel even luisterde ik naar het vogelconcert en bedacht me dat het toch wel een voorrecht is als je op pad moet voor je werk en dan ondeweg zoveel moois kunt bekijken. En dat allemaal gratis. Als je het maar wilt zien dan is ons kikkerlandje prachtig. In alle jaargetijden!
De duiven vonden blijkbaar ook dat ik op moest schieten want ze vlogen op uit de boom en scheerden over mijn koude hoofd. Gelukkig lieten ze niks vallen. Binnen stond de koffie klaar. Het werd een mooie dag.
dinsdag 16 februari 2016
Depressieve houder
Er zijn zo van die dingen die in het dagelijks leven zo gewoon zijn dat je er eigenlijk niet meer bij stil staat dat ze er zijn terwijl ze je leven toch een stuk aangenamer maken. Zoals bijvoorbeeld de wc-rol houder.
Eigenlijk een simpel ding in vele uitvoeringen dat je dagelijks vele malen terzijde staat tijdens een toiletbezoek. Hij of zij hangt altijd op dezelfde plek en doet waar het voor gemaakt is. Trouw de stukken wc papier aangeven waar je om zit te springen. Nou ja springen ook weer niet direct, want dat is lastig in een toilet met je broek op je enkels, maar toch het is fijn dat de wc-rolhouder er is.
Vijf jaar geleden hebben wij onze benedenverdieping verbouwd en ook een nieuw toilet laten plaatsen. Om de boel compleet te maken zochten we bij de bouwmarkt een toiletrolhouder uit. Een simpel ding van geborsteld roestvaststaal met een enkele haak waaraan de wc-rol zo opgeschoven kon worden. De loodgieter hing hem op en wij waren tevreden en ook de toiletrolhouder leek het naar zijn zin te hebben in ons toilet en deed waar hij voor gemaakt was.
Totdat hij vorige maand een beetje depressief werd en zijn haakje liet hangen. In het begin vertel je hem nog dat je blij met hem bent, je wurmt de haak weer in de houder en je schuift er een nieuwe rol op. Het mocht niet baten, alle peptalk daargelaten en de aanschaf van een ander soort toiletpapier, niks hielp.
Steeds vaker laat hij de haak hangen en vanmorgen ging hij zover dat hij de haak aan mijn voeten wierp, nou ja meer op mijn voeten en dat is echt geen prettig begin van je dag, zo'n ijskoude, best nog zware haak op je blote voeten. Wat zeg ik, precies op het kootje van mijn grote teen! En dan moet je nog de hele dag.
Ook het toiletpapier werd er sacherijnig van en mopperde dat het geen stijl was om zo maar op de grond te worden gegooid. Om het ongenoegen nog eens kracht bij te zetten wikkelde de rol zichzelf maar af en plooide zich als een dramatische witte vlek op de plavuizen vloer. En dat is ook niet fijn. S'morgens om zeven uur een nog bijna volle rol weer om het kartonnen rolletje wikkelen. Dat wordt een puinhoop want helemaal strak en netjes wordt het niet meer. De hele boel zomaar in de vuilbak gooien vond ik ook zonde dus ik maar wikkelen terwijl mijn zere teen, woedend om zoveel geweld, flink klopte. En dan moet je nog de hele dag.
Manlief heeft vanavond de boel trachten te repareren en nu hangt hij weer, maar blij en gelukkig is hij nog steeds niet, dat zie je aan heel zijn lusteloos gehang en gezucht en gesteun als je vriendelijk vraagt even een velletje af te geven. Ook het schots en scheef gerolde papier is nog danig uit het humeur, dus de gezelligheid op ons toilet is ver te zoeken.
Er moet dus een oplossing komen want ik heb geen zin om elke morgen de haak op mijn tenen te krijgen en meters wc papier op te rollen. Ook heb ik geen zin in klagende billen en andere lichaamsdelen, want hoewel ik het toiletvloertje echt regelmatig stofzuig en/of dweil ik sluit niet uit dat er wel eens een piezeltje stof op het vloertje ligt. Mijn billen houden niet van stof. Daar krijgen ze de kriebels van. Er zal niets anders opzitten dan een bezoek aan de bouwmarkt voor een nieuwe houder en daar heb ik een hekel aan. Niet alleen het aanschaffen van zo'n ding is niet leuk maar hem ook nog monteren is vervelend. Je zult net zien dat ook al is hij in uiterlijk gelijk dat de gaatjes om hem op de muur te schroeven totaal anders zijn en je dus opnieuw moet boren. Oh gruwel.
En zo kunnen de simpelste dingen in het leven je tot wanhoop drijven. Zucht.
Eigenlijk een simpel ding in vele uitvoeringen dat je dagelijks vele malen terzijde staat tijdens een toiletbezoek. Hij of zij hangt altijd op dezelfde plek en doet waar het voor gemaakt is. Trouw de stukken wc papier aangeven waar je om zit te springen. Nou ja springen ook weer niet direct, want dat is lastig in een toilet met je broek op je enkels, maar toch het is fijn dat de wc-rolhouder er is.
Vijf jaar geleden hebben wij onze benedenverdieping verbouwd en ook een nieuw toilet laten plaatsen. Om de boel compleet te maken zochten we bij de bouwmarkt een toiletrolhouder uit. Een simpel ding van geborsteld roestvaststaal met een enkele haak waaraan de wc-rol zo opgeschoven kon worden. De loodgieter hing hem op en wij waren tevreden en ook de toiletrolhouder leek het naar zijn zin te hebben in ons toilet en deed waar hij voor gemaakt was.
Totdat hij vorige maand een beetje depressief werd en zijn haakje liet hangen. In het begin vertel je hem nog dat je blij met hem bent, je wurmt de haak weer in de houder en je schuift er een nieuwe rol op. Het mocht niet baten, alle peptalk daargelaten en de aanschaf van een ander soort toiletpapier, niks hielp.
Steeds vaker laat hij de haak hangen en vanmorgen ging hij zover dat hij de haak aan mijn voeten wierp, nou ja meer op mijn voeten en dat is echt geen prettig begin van je dag, zo'n ijskoude, best nog zware haak op je blote voeten. Wat zeg ik, precies op het kootje van mijn grote teen! En dan moet je nog de hele dag.
Ook het toiletpapier werd er sacherijnig van en mopperde dat het geen stijl was om zo maar op de grond te worden gegooid. Om het ongenoegen nog eens kracht bij te zetten wikkelde de rol zichzelf maar af en plooide zich als een dramatische witte vlek op de plavuizen vloer. En dat is ook niet fijn. S'morgens om zeven uur een nog bijna volle rol weer om het kartonnen rolletje wikkelen. Dat wordt een puinhoop want helemaal strak en netjes wordt het niet meer. De hele boel zomaar in de vuilbak gooien vond ik ook zonde dus ik maar wikkelen terwijl mijn zere teen, woedend om zoveel geweld, flink klopte. En dan moet je nog de hele dag.
Manlief heeft vanavond de boel trachten te repareren en nu hangt hij weer, maar blij en gelukkig is hij nog steeds niet, dat zie je aan heel zijn lusteloos gehang en gezucht en gesteun als je vriendelijk vraagt even een velletje af te geven. Ook het schots en scheef gerolde papier is nog danig uit het humeur, dus de gezelligheid op ons toilet is ver te zoeken.
Er moet dus een oplossing komen want ik heb geen zin om elke morgen de haak op mijn tenen te krijgen en meters wc papier op te rollen. Ook heb ik geen zin in klagende billen en andere lichaamsdelen, want hoewel ik het toiletvloertje echt regelmatig stofzuig en/of dweil ik sluit niet uit dat er wel eens een piezeltje stof op het vloertje ligt. Mijn billen houden niet van stof. Daar krijgen ze de kriebels van. Er zal niets anders opzitten dan een bezoek aan de bouwmarkt voor een nieuwe houder en daar heb ik een hekel aan. Niet alleen het aanschaffen van zo'n ding is niet leuk maar hem ook nog monteren is vervelend. Je zult net zien dat ook al is hij in uiterlijk gelijk dat de gaatjes om hem op de muur te schroeven totaal anders zijn en je dus opnieuw moet boren. Oh gruwel.
En zo kunnen de simpelste dingen in het leven je tot wanhoop drijven. Zucht.
zaterdag 13 februari 2016
Haakles nummer 1
Vanochtend was het dan eindelijk zover. Mijn eerste haakles. Om even over tienen liep ik naar het metrostation waar toen ik aan kwam ik net de metro hoorde wegrijden. Om 17 over tien zou de volgende komen, maar die kwam niet. Pas om 10.27 kwam de volgende aankakken. Ik hoopte dus maar dat ik op tijd zou zijn. Gelukkig reed de bestuurder lekker door en stond bij het Centraal Station de tram klaar en zo kwam het dat ik toen ik bij het paleis de tram verliet, de steeg door en langs het beeld van Multatuli om de toeristen heen moest omdat ik niet hun foto's wilde verpesten toch nog vijf minuten voor tijd bij de handwerkwinkel arriveerde. Gelukkig, want te laat komen is niet mijn ding.
Op de knusse vide van de handwerkwinkel staan twee grote tafels aaneengeschoven en daar zaten al wat dames omheen. Ik was nog niet eers de laatste. Er stonden kannen met koffie en thee, een grote trommel met koekjes en er lagen verschillende haakboeken op tafel. Aan de wanden hangen aan de ene kant prachtige handgebreide truien en jasjes en aan de andere kant staan de kasten met de rollen borduurstoffen. Onder de vensterbank een lage kast met borduurpatronen en dit alles kijkt aan de achterkant gezellig uit op een Amsterdams binnenplaatsje. Klassieke muziek klinkt op de achtergrond en er hangt een gezellige, opgewekte sfeer.
De haakjuf, nog jong en blond, stelde zich voor nadat wij allemaal een rondje hadden gedaan met onze namen en onze ervaringen met haken. De leeftijden lopen uiteen van halverwege de dertig tot beging zeventig. Een mooie mix dus.
De meeste van mijn medecursisten hebben allemaal een brede ervaring met breien of borduren en heeft wel eens wat gehaakt maar niet genoeg om er echte werkstukken mee te maken. Naast mij zat echter een vrouw die nog nooit van haar leven iets met handwerken gedaan heeft of enige creativiteit aan de dag heeft vertoond. Heel grappig dan om te horen wat haar beweegredenen zijn om zo'n cursus te volgen.
We gingen van start met uitleg over verschillende soorten haaknaalden en soorten garen. Om het te leren is katoen het handigste zo bleek. De meesten van ons hadden wat garen en een haaknaald meegenomen en een paar liepen even naar beneden om een bolletje garen en een naald in de winkel te kopen.
Serieus aan de slag met een opzetlosse en een ketting van lossen haken. Gelukkig dat kon ik nog. Ook de halve vaste was me nog bekend evenals de gewone vaste. Daarna kwamen nog het halve stokje en het hele stokje aan de beurt en voor ik het wist waren de twee uur om en gingen we weer huiswaarts. Het was al lekker druk in de stad en op mijn gemakje liep ik door de drommen met winkelende mensen naar het Centraal Station waar toevallig net de goede metro klaar stond.
Nu ben ik weer thuis en moet ik aan de slag want manlief is jarig vandaag en dus moet ik zorgen dat het huis een beetje aan kant is en dat er hapjes gemaakt worden en dat het toilet proper is voor de visite vanavond. Dat hoef ik allemaal niet alleen te doen, maar toch heb ik geen zin. Want ik wil haken! Ik ben verslaafd. In twee uur tijd ben ik gewoon verslingerd geraakt. Wat een heerlijk werk is dat.
Op de knusse vide van de handwerkwinkel staan twee grote tafels aaneengeschoven en daar zaten al wat dames omheen. Ik was nog niet eers de laatste. Er stonden kannen met koffie en thee, een grote trommel met koekjes en er lagen verschillende haakboeken op tafel. Aan de wanden hangen aan de ene kant prachtige handgebreide truien en jasjes en aan de andere kant staan de kasten met de rollen borduurstoffen. Onder de vensterbank een lage kast met borduurpatronen en dit alles kijkt aan de achterkant gezellig uit op een Amsterdams binnenplaatsje. Klassieke muziek klinkt op de achtergrond en er hangt een gezellige, opgewekte sfeer.
De haakjuf, nog jong en blond, stelde zich voor nadat wij allemaal een rondje hadden gedaan met onze namen en onze ervaringen met haken. De leeftijden lopen uiteen van halverwege de dertig tot beging zeventig. Een mooie mix dus.
De meeste van mijn medecursisten hebben allemaal een brede ervaring met breien of borduren en heeft wel eens wat gehaakt maar niet genoeg om er echte werkstukken mee te maken. Naast mij zat echter een vrouw die nog nooit van haar leven iets met handwerken gedaan heeft of enige creativiteit aan de dag heeft vertoond. Heel grappig dan om te horen wat haar beweegredenen zijn om zo'n cursus te volgen.
We gingen van start met uitleg over verschillende soorten haaknaalden en soorten garen. Om het te leren is katoen het handigste zo bleek. De meesten van ons hadden wat garen en een haaknaald meegenomen en een paar liepen even naar beneden om een bolletje garen en een naald in de winkel te kopen.
Serieus aan de slag met een opzetlosse en een ketting van lossen haken. Gelukkig dat kon ik nog. Ook de halve vaste was me nog bekend evenals de gewone vaste. Daarna kwamen nog het halve stokje en het hele stokje aan de beurt en voor ik het wist waren de twee uur om en gingen we weer huiswaarts. Het was al lekker druk in de stad en op mijn gemakje liep ik door de drommen met winkelende mensen naar het Centraal Station waar toevallig net de goede metro klaar stond.
Nu ben ik weer thuis en moet ik aan de slag want manlief is jarig vandaag en dus moet ik zorgen dat het huis een beetje aan kant is en dat er hapjes gemaakt worden en dat het toilet proper is voor de visite vanavond. Dat hoef ik allemaal niet alleen te doen, maar toch heb ik geen zin. Want ik wil haken! Ik ben verslaafd. In twee uur tijd ben ik gewoon verslingerd geraakt. Wat een heerlijk werk is dat.
Abonneren op:
Posts (Atom)