Visvorm

Vroeger werd er thuis op zondag iets extra lekkers of luxe gekookt. Dat hield vooral in dat er wat luxer vlees en groenten waren, zoals bijvoorbeeld witlof of snijboontjes. Vandaag de dag zijn snijbonen en witlof geen dure en dus luxe groenten meer, maar toen ik klein was nog wel. Bijzonder eigenlijk.  In plaats van de doordeweekse vanillevla of yoghurt werd er op zondag vaak pudding gekookt. 

Ik vond het vaak al leuk om te helpen met de snijboontjes door de molen te jagen maar met het koken van de pudding was ik er helemaal als de kippen bij. Want als de gekookte pudding in de schaaltjes of in de puddingvorm gegoten werd dan bleef er altijd wel een laagje achter in de pan en die moest natuurlijk worden uitgelikt. Nu daar offerde ik me graag voor op. 

Mijn moeder had een puddingvorm in de vorm van een vis. Als ze daar de pudding in had gemaakt en deze op een bord had gestort kregen mijn broer, zus en ik altijd ruzie. Want de staart van de vis was veel dunner dan de kop van de vis, om over het dikke middenstuk maar niet te spreken. Mijn moeder moest er een hele administratie voor bijhouden om de gemoederen te sussen en om eerlijk bij te houden wie de kop, staart of middenstuk kreeg. Opeens was ze het zat en maakte ze de pudding alleen nog maar in een glazen schaaltje, zodat iedereen zijn eigen schaaltje kreeg en er niets meer te zeuren viel. 

Dat was ijdele hoop want toen maakten we weer ruzie wie na het slagroomkloppen de gardes af mocht likken. Een mixer heeft er maar twee en waren met drie kinderen thuis. Het is nog een wonder dat mijn moeder niet gillend gek is geworden met zulke kinderen en dat ze toch de zondagse pudding bleef koken. Althans volgens mij heeft ze nooit meer pudding gekookt toen wij het huis uit waren. Toen kwamen er weer andere toetjes in de mode. 

Vorige maand maakte ik voor de kerstlunch op kantoor een zalmmousse. Het leek me leuk om dat beest op te dienen in de vorm van een vis en toen ik aan het bedenken was hoe dat te realiseren dacht ik ineens aan de visvorm van mijn mams. Zou die vorm er nog zijn? Dus mijn vader gebeld en die wist direct waar ik het over had en de vorm was er nog, ergens ver achter in een kast en ik mocht hem niet alleen lenen ik mocht hem ook houden. Nu hebben mijn broer en zus waarschijnlijk ook mooie herinneringen aan onze zondagse puddingfestijnen dus ik wilden hem niet zomaar zonder overleg erven, maar alle partijen vonden dat hij bij mij mocht wonen. 

Na het beeldig opdienen van mijn zalmmousse staat hij nu bij mij in de kast en omdat we vandaag een nogal klassiek zondagsmaaltje hadden (gegrilde kip, gebakken aardappels, doperwten en stoofperen) vond ik eigenlijk dat er ook een klassiek toetje bij moest. Chocoladepudding uit de visvorm!

Nu kun je chocoladepudding heel gemakkelijk zelf maken van wat cacao, suiker en maizena en een halve liter melk, maar om het nostalgische gevoel vast te houden ging ik bij de grootgrutter op zoek naar een pakje pudding. En warempel daar stond het gewoon in het schap. Precies dezelfde als vroeger. Alsof er geen 40 jaar is verstreken.

Ik kookte de pudding vanmorgen, goot hem in de visvorm, liet hem afkoelen en opstijven in de koelkast. Vanavond na het eten riep ik triomfantelijk tegen mijn gezin, mama heeft ook nog een toetje gemaakt. En daar kwam ik al aanzetten met mijn vis. Het gezin wierp een blik in de vis en vroeg, wat is dat? Chocoladepudding, schatten, en ik stortte met een ferme zwaai de pudding uit de vorm op een bord. Die drilde nog wat na en bleef toen van schrik stil liggen. Het valt natuurlijk ook niet mee om als puddingvis te worden aangestaard. Ik verwachte ook hier een beetje mot over de kop en de staart, maar niks hoor. Geheel in pais en vree is de puddingvis in diverse magen verdwenen. Wat de tijd al niet kan doen!