Tijd

Er zitten veel te weinig uren in een dag! Of ik wil te veel dat kan ook natuurlijk. Van de 24 uur dient een mens er zo'n 8 uur te slapen, maar doordeweeks een uur of 7 reken ik ook goed. En in het weekend dan vaak een uurtje langer. Of twee, of drie! Gewoon omdat het zo lekker is om als je op je gewone doordeweekse tijd wakker wordt en je nog half slaperig bedenkt dat het weekend is en dat je er niet uit hoeft, zodat je nog even heerlijk naar dromenland kunt terugglijden. Nog fijner is het als het regent dat het giet, want dan hoef ik me niet schuldig te voelen. Het is gewoon geen weer om op te staan. 

In die overige 16 uur die een mens dan heeft moet er doordeweeks natuurlijk gewerkt worden. Daar ben ik dan met heen en terugreis wel zo'n 9,5 uur aan kwijt. Heerlijk hoor, je hoort mij niet klagen, want ik houd van mijn werk. Na het werk hebben we nog 6,5 uur op de teller staan en moet er gekookt worden, ook geen probleem want ook dat vind ik leuk en daarnaast zijn er nog tal van andere klussen die een mens nou eenmaal moet doen om een beetje prettig te leven. Tenslotte wil je niet in een zwijnestal leven dus moet er wel eens een stofzuiger en een sopdoek door. Je kunt natuurlijk de boel de boel laten en een beetje stof en viezigheid beschouwen als iets wat er nu eenmaal bijhoort, maar persoonlijk vindt ik een opgeruimd en schoon huis erg plezierig. We zijn nu eenmaal niet in de omstandigheden dat we een legertje huishoudsters en butlers tot onze beschikking hebben, dus zelf die handen uit de mouwen steken en niet zeuren.

Ook de was is zo'n klus, heb je die overvolle wasmand net leeg, je hebt staan zwoegen om alles aan de lijn  te hangen, ook die stomme rotsokken van wie er altijd eentje spoorloos lijkt te verdwijnen. Als de hele mikmak droog is, vouwen, strijken en de boel weer netjes de kast in. Je draait je om en hup die mand is weer vol. Ondankbaarder werk bestaat haast niet. Maar je hult je nu eenmaal niet in een ongewassen onderbroek en vieze kleren. Het is niet de bedoeling dat de mensen je gaan mijden en niet meer naast je willen zitten op kantoor, omdat jij te lui bent om de was te doen en dus de tent uitstinkt!

Al die huishoudelijke vlijt betekent dus wel dat een mens minder overhoudt voor de dingen die je echt zou willen doen! Zoals daar een tuin hebben zoals die in een tijdschrift voorkomt. Met prachtige, op kleur en seizoen beplante borders. Met geurende rozen die zachtjes wiegen in de wind en jou dan verwennen met hun parfum. Met een terrasje zonder onkruid dat tot je knieen komt en waar bij de mussen zelfs struikelen. Zonder dat eeuwige zevenblad wat altijd weer opduikt en zonder de hardnekkige scheuten van de frambozenstruik van de buurvrouw die perse bij mij in de tuin wil staan terwijl ik hem niet uitgenodigd heb. Tijd dus om zelf de eenjarigen te zaaien, ze te verspenen en uiteindelijk in de tuin uit kunnen zetten waar ze je uit pure dankbaarheid voor al die zorg en liefde verwennen met een bloemenzee en zelf hun uitgebloeide bloemetjes verwijderen en doorbloeien tot de kerst. Zo'n tuin dus!

Dat je daarna, als je moe maar voldaan van het werken in de tuin, je met een kopje koffie je achterste in een fijne tuinstoel kan laten zakken en genietend van al dat moois een paar uur ongestoord lekker kan handwerken. De prachtigste brei- en borduurwerken zie ik voorbij komen in blogland en oh wat zou ik daar ook graag tijd voor willen hebben. Nu blijft het helaas toch bij een paar steekjes per avond en moet ik alles op alles zetten om mijn borduurtje voor de regenboogkussens op tijd in te leveren. 

Ik wil tijd hebben om alle goede boeken te lezen die er maar voorbij komen, ik wil tijd hebben voor uitgebreid koken, ik wil tijd hebben om zo maar even te lanterfanten en te kletsen met vriendinnen, ik wil tijd hebben om drie keer per week naar de sportschool te gaan en het dan ook nog leuk te vinden. En al die tijd is er dus niet. Lang heb ik gedacht ach wat maakt het uit, later als je gepensioneerd bent heb je tijd zat. Kun je uren lezen, breien en borduren. Nou mooi niet dus, want ik mag van de regering helemaal niet met pensioen! Tegen de tijd dat ik met pensioen ga dan kan ik waarschijnlijk niet meer in de tuin werken omdat tuinieren met een rollator niet handig is. Borduren zal misschien alleen nog gaan met een giga vergrootglas en waarschijnlijk moet ik doorwerken tot ik er dood bij neer val. Nou in mijn urn heb ik in ieder geval alle tijd van de wereld en in de tussentijd moet ik mijn tijd maar goed verdelen! 

Blaar, brandwond en doperwten!

Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten! Wie kent dit gezegde niet? Of Daar wil ik mijn vingers niet aan branden! En of ze gelijk hebben, want het is geen goed idee om je vingers te branden. Dat doet namelijk erg veel pijn! Toch overkomt het me nog al eens. Vooral als ik druk aan het koken ben voor een etentje en meerdere pannen op het vuur heb staan en de gasten al ongeduldig tromroffelend op hun bord te kennen geven dat ze honger hebben. In zo'n geval is het me eens gebeurd dat ik niet het plakje aardappel in de pan legde om lekker bruin te bakken, maar mijn vinger. Dat is niet handig, zeker niet als je je best doet om je gasten iets lekkers voor te zetten. Meestal blieven zij geen verbrande vingers. Je moet de rest van de avond een bakje lauw water in de buurt hebben om de gebakken vinger in te hangen anders is de pijn niet te harden. Dat kookt niet heel makkelijk en eet al helemaal niet prettig.

Een ezel brandt zich in het gemeen niet twee keer aan dezelfde steen zult u zeggen, maar deze ezel is erg hardleers. Gister overkwam het me weer. Na een werkdag en aansluitend een flinke sportronde van anderhalf uur kwam ik hongerig thuis. Gelukkig was dochterlief al aan de kokerij begonnen. Ik moest na een verfrissende douche alleen nog even een tartaartje bakken voor mezelf. De rest van het gezin is dol op braadworst, maar ik dus niet. De tartaar was niet erg enthousiast toen ik hem uit de koelkast haalde en toen ik hem aan een kant lekker bruin had gebakken vatte ik hem in de tang om hem op zijn buik te leggen. Daar had de tartaar dus geen zin in, worstelde om los te komen en voor ik er erg in had kletterde de tartaar uit de tang, pats in de gloeiend hete boter. Tegen zoveel geweld was die boter niet opgewassen en sprong van verontwaardiging uit de pan zo op mijn hand! AU! Gauw onder de kraan, maar ja de aardappels moesten worden afgegoten en ook de boontjes waren er wel klaar mee, dus niet te lang gekoeld. Dom dom dom..........

De rest van de avond heb ik een met ijsklontjes gevuld washandje op de zere plek gehouden en zo de was weggewerkt, gevouwen en gestreken, waarbij de strijkbout steeds nijdig siste als de natte washand zijn gevoelige zooltje raakte. Het kan dus heel goed zijn dat het gezin deze week er wat meer gekreukeld bijloopt dan te doen gebruikelijk!

En zo werd ik vanmorgen wakker met een rode plek op mijn hand en een fikse blaar. Beetje hannesen onder de douche om de blaar niet kapot te maken, maar uiteindelijk lukte het om netjes in de kleren naar het werk af te reizen. En daar had mijn collega al een lekker kopje koffie klaar staan. Verder leverde de blaar geen hinder op, alleen toen ik een sollicitante een hand gaf was dat even lastig. Thuis moest er vandaag natuurlijk ook weer gewoon gekookt worden. Alleen geen vlees vandaag. Want dat van die ezel die zich geen twee keer stoot daar geloven we niet meer in. Het werd een simpel, maar heel lekker pastaatje

300 gram pasta (ik gebruikte rigatone maar penne kan ook prima)
250 gram gorgonzola
200 gram kookroom light
2 uitjes gesnipperd
200 gram doperwten
2 teentjes knoflook
Scheutje olijfolie
peper en zout

Kook de pasta in ruim kokend water met zout gaar.
Fruit intussen de gesnipperde ui in de knoflook en knijp daar de teentjes knoflook boven uit.
Laat 5 minuten zachtjes bakken en doe de doperwten erbij. Bak tot die zacht zijn. Voeg de gorgonzola in blokjes aan het uimengsel en laat zachtjes smelten. Doe de kookroom erbij en sudder zachtjes tot er een mooie saus ontstaat. Breng op smaak met wat zout en flink peper. Giet de pasta af (gebruik pannelappen) en roer direct door de saus. Geef er een groene salade bij!

Het is vandaag gelukt om zonder verdere brandwonden te keuken te verlaten. Voor herhaling vatbaar dus.............

De Bril

Het verval komt met de jaren! Dat weet iedereen! Alleen als je nog jong bent dan wuif je dat weg met het idee dat jij nog lang niet aan de beurt bent. Op een gegeven moment gaan je wangen een beetje hangen, er moet zo'n klein leesbrilletje komen van de Hema, je krijgt een plooirokje boven je lip en zwaaien in een truitje met blote armen kun je maar beter niet meer doen, want de bleke kipfilets vliegen je om de oren. Soms zie je foto's van 20 jaar geleden en je denkt, mensenkinderen wat zat ik toen te zeuren, was ik nog maar zoals toen! Maar helaas niks aan te doen, je schoonheid verlept (als je die al had) en je wordt nooit meer nagefloten op straat, tenzij je rok per abuis in je onderbroek is gestopt na een toiletbezoek en je dus compleet voor joker loopt. Ja dan wordt er nog naar je gefloten. Anders niet, daarvoor zijn de meewarige blikken in de plaats gekomen. 

Zeker als je bijvoorbeeld net een lekker ijsje naar binnen werkt, dan voel je de blikken branden. Kijk dat dikke mens eens vreten van dr ijsje! Ze mocht wel eens wat afvallen. Maar oh wee als je op een verjaardag verkondigt: Nee ik hoef geen taart. Dan krijg je geen meewarige blikken, maar boze blikken. Die taart is speciaal voor jou gebakken en ben je gek, jij bent helemaal niet dik. Nee ach gewoon een beetje stevig, maar zo'n stukkie taart kun jij heus echt hebben hoor. En zo blijft het tobben. 

Zo'n 50 jaar geleden kocht mijn uit de Amsterdamse Jordaan afkomstige overgrootmoeder gewoon een jasschort maat xxl, liet haar leesbrilletje aan een ketting immer rusten op haar pronte boezem en niemand die er wat van vond. Maar dat kan tegenwoordig niet meer, we moeten er altijd tiptop uitzien. Haartjes in de verf, nageltjes gelakt, blouses gestreken en de schoenen gepoetst. En een keurig make-upje voor een frisse uitstraling. We gaan echt niet toegeven dat we geen twintig meer zijn.

En toch soms moet het. Met pijn in het hart kon ik niet meer ontkennen dat een leesbril alleen niet meer genoeg was. Vorig jaar bracht de vriendelijke dame van de brillenwinkel de boodschap al heel voorzichtig. U (ja ze zeggen allemaal u tegenwoordig) kunt natuurlijk al een multifocale bril aanschaffen, maar het hoeft nog niet. Handig schoof ze diverse glaasjes in een raar montuurtje en mensenkinderen wat werd het helder in de verte! Maar had ze net niet gezegd; het hoeft nog niet? Nee we zijn nog even lekker ijdel, nog niet de hele dag met die bril op de kop. Toch maar weer een kekke leesbril met wat sterkere glazen. En toen begon het gedonder weer. Sollicitatiegesprekken; kandidaat aankijken, bril af, iets opzoeken in de brief en cv, bril op! Met de leesbril nog op mijn snufferd even snel een printje uit de printer halen, ondertussen bijna mijn nek breken. Op school staren naar het bord  met de bril op, lezen in mijn boek, hup de bril weer af. s'Avonds met een boek voor de tv van het zelfde laken een pak!

En zo werd ik langzaam klaargestoomd voor het echte werk. Er moest een bril komen waar ik mee in de verte kon kijken en waar ik mee kon lezen. Dus toch maar naar de brillenwinkel. Dezelfde aardige dame van vorig jaar zei na de oogmeting heel lief, ik denk dat het nu toch wel tijd wordt mevrouw. Slik slik. Maar goed als we er dan toch aan moeten geloven dan ook een leuk montuurtje. Ik wou wel weer een kekke zwarte, net als de leesbril. Dat vond manlief niet zo'n goed idee. De hele dag tegen het uiterlijk van een pinnige schooljuf aankijken zag hij niet zo zitten. Enfin, na 100 monturen te hebben gepast (een mens neemt zo'n besluit niet lichtvaardig dus er moet wel wat fatsoenlijks op de kop) kwam er dan toch een montuur voorbij die lekker zat en ook nog goed stond.

Vrijdag kon ik hem ophalen en  oh oh wat is het wennen! Zeker de wereld is glashelder en dat is mooi, maar ik ben al bijna drie keer van de trap gestuiterd en al bijna een keer overreden omdat ik door het verkeerde deel van de bril keek. Ik zet hem af zodra ik opsta van mijn bureau om naar de printer te lopen. (Nu wel dus) en twijfelde vanmiddag in de sportschool. Met of zonder bril? Uiteindelijk maar zonder, was toch wat prettiger. Van mijn dochter moet ik mijn ogen anders opmaken, anders zie je niks van mijn mooie nieuwe oogschaduw. Kan ik daar weer mee zitten hannesen. Nee het valt niet meer te ontkennen, die middelbare leeftijd. Maar in een jasschort maat xxl zul je mij niet zien! Er zijn grenzen!

Examenstress en pubers in de tuin

Het is me wat, heb je vijf jaar lang je stinkende best gedaan, omdat je toch heel graag de Havo wilde doen en dan is nu de examentijd aangebroken. Mijn kleine grote, meisje, ach wat ben ik trots op haar! Als ze dit leest wordt ze woest, want klein is ze helemaal niet, ze steekt sinds een paar jaar een paar centimeter boven mij uit en ze zal het niet nalaten me daar fijntjes op te wijzen als het haar uitkomt! Zeggen dat ik trots op haar ben, mag ook al niet. Belachelijk. Tja ze is nog steeds een puber!

Vandaag is de examentijd voor haar echt begonnen en waar zoon er twee jaar geleden makkelijk en zonder stress doorheen liep en uiteindelijk met de hakken over de sloot zijn diploma haalde, heeft zij er alles aangedaan om goed voor de dag te komen. Een groter verschil tussen twee kinderen, toch echt van dezelfde ouders, kan er dan ook niet zijn. 

Het voordeel van deze periode is dat je als moeder weer eens echt nodig bent! Dat gebeurt niet zo vaak meer, meestal regelt ze het zelf. Komt ze wel met gezellige verhalen thuis en doen we leuke dingen, maar nu moet er peptalk gegeven worden. Nou en al zeg ik het zelf, daar ben ik best goed in! Ik pep wat af de laatste weken, al moet je daar ook mee uitkijken want teveel werkt misschien wel averechts. Gelukkig zijn er ook dingen waar we samen even van kunnen genieten. Bijvoorbeeld de pubers in de tuin.

De mussenkolonie die gewoonlijk huishoudt in mijn kamperfoeliestruik heeft namelijk een paar weken geleden flinke gezinsuitbreiding gekregen. Inmiddels hebben de jonkies vliegles gehad van pa en ma mus en het scharrelt nu allemaal heel genoegelijk door mijn tuin. De pubers voetballen een beetje met de oude rozebottels die vorige week bruut door de storm van de roos zijn geslagen. Ze doen een poging om aan de pindakorfjes te hangen, dat lukt nog niet erg en dan kukelen ze al heftig fladderend naar beneden om in een zacht bedje van afgevallen seringenblaadjes te vallen. Verder maken ze een hoop herrie, zoals pubers dat nu eenmaal kunnen. Geeft niks, is gezellig.

Pa en ma mus vliegen zich het heen en weer om al dat kroost van lekkere wurmen of andere maaltjes te voorzien en zien er afgepeigerd uit. Het is natuurlijk ook geen doen om voor zo'n kinderschare steeds maar weer op zoek te gaan en elk vliegje eerlijk te verdelen over al die hongerige snaveltjes. 

Dochter en ik waren vanmiddag getuige van een aandoenlijk schouwspel. Alle mussenpubers waren door pa en ma netjes op een rijtje gezet op een tak in de seringenboom en werden ernstig toegesproken door ma. Op een teken van ma vlogen ze allemaal gelijk op en landden in mijn grote rozenstruik. Die zit helaas weer vol luizen. Tot onze grote verbazing kregen de pubers les in luizen eten! Ze kregen allemaal een blaadje toegewezen, pa en ma deden het voor en de kleintjes deden het na. Het ene pubertje deed zijn snaveltje aan de verkeerde kant en werd streng terecht gewezen. En zo zaten al die donzige puberballetjes te smikkelen van luizen. Een win win situatie want zij hebben wat lekkers en ik kom van mijn luizen af. Na de maaltijd mochten ze nog even spelen en daarna gingen ze stuk voor stuk in bad in het oude diepe bord wat ik daar speciaal voor de vogels heb neergezet. Met lieve kleine schone pyjamaatjes aan en gepoetste snaveltjes zaten ze even later weer in de seringenboom waar ze een verhaaltje voorgelezen kregen. Een voor een werden ze naar bed gebracht in de kamperfoeliestruik. We hoorden nog wat gekwetter en even later was het helemaal stil. Ach zo schattig verzuchtte dochter, al dat vogelgedoe aanschouwen helpt enorm tegen examenstress.
 
Ma Mus kwam met dikke wallen onder haar ogen even op de vensterbank zitten om een praatje te maken en een beetje bij te tanken.  Ze vroeg of wij niet een goed adresje hadden van een botoxkliniekje. Die pubers matten haar af en ze vertelde nog een paar weken en dan gaan ze het huis uit! Maar ze moeten eerst vlieg-examen doen! Heb ik daar weer stress van, zuchtte ze! Het is ook overal hetzelfde!

Pesten

Gisteren is mijn tweede regenboogborduurtje op de post gegaan naar degene die van de vijf borduurtjes een heel mooi kussenhoes maakt.

Dit keer was mijn borduurtje bestemd voor een meisje van 13. Een meisje dat op de lagere school vreselijk gepest is en nu een nieuwe start gaat maken, of al gemaakt heeft dit schooljaar op het voortgezet onderwijs. Het kussen is aangevraagd door haar moeder die haar dochter een hart onder de riem wilde steken en haar vooral zelfverzekerdheid en vertrouwen mee wil geven.

Toen ik het verhaal van de moeder las werd ik even teruggeworpen in de tijd. Ook ik was op de lagere school regelmatig het slachtoffer. Ik kan me dus goed indenken hoe dit meisje zich moet voelen. Het was vaak hetzelfde groepje jongens die het dan leuk vonden om je in een hoek te gooien, je te stompen en te meppen, maar altijd zo dat de meesters en de juffen het niet zagen. En ik was een bange poeperd die niks terug durfde te doen. Een keer ben ik zo boos geworden dat ik een van die pestkoppen het hele schoolplein over gesleurd heb en hem de klappen gaf die ik normaal van hem kreeg. Natuurlijk zag onze meester dit wel, waarom zag hij het nooit als het andersom was, en moesten we allebei naar binnen om strafwerk te schrijven. Dat heb ik met plezier gedaan! Want wat gaf het een goed gevoel dat ik nu eens niet op mijn kop liet zitten, maar van me afbeet. De betreffende jongen liet me daarna met rust en ook zijn kornuiten hielden zich voortaan koest. Ik heb er geen trauma van overgehouden, maar het heeft wel wat met me gedaan. 

Daarom heb ik voor dit meisje een blauwe vlinder (blauw is haar lievelingskleur) gemaakt en in elk kruisje heb ik kracht en vertrouwen gestopt. Ik hoop dat iedere keer dat ze naar haar kussen zal kijken ze daar een beetje krachtiger en sterker van wordt en zo wat meer zelfvertrouwen krijgt. 

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat er nog steeds kinderen zijn die zo gepest worden dat de rest van hun leven daardoor wordt beinvloed! Het gebeurt niet alleen op scholen, maar ook in bedrijven en zelfs in bejaardenhuizen zitten er mensen die hun plezier halen uit het vergallen van andermans leven. Schandalig toch?

Douchen en WC papier

Op zoek op het wereld wijde web naar iets leuks om te lezen stuitte ik op een blog van een mevrouw die met een experiment bezig is. Deze dame gaat 40 dagen lang niet onder de douche. Bij het lezen van haar verhaal trok ik mijn verwende neus al de lucht in met een vooroordeel van oeps wat zal het mens stinken, maar daar klopt dus niks van. Ze doucht dan wel niet, maar ze wast zich wel aan de koude kraan met een washandje en als ze vies is van een middagje tuinieren of een uurtje hardlopen dan verwent ze zichzelf door een emmer koud water over zich heen te kieperen. Mij lijkt dat slecht voor je hart, zo'n ijskoude plens over het lijf, maar ze heeft de emmer dan al een paar uurtjes staan en soms zelfs in een verwarmend zonnetje, dus dan is de plens wat minder koud.

Bij zoveel dapperheid zit ik me te verbazen op de bank. Mensenkinderen, dit is de tijd zomaar 50 jaar terugzetten. Toen het gewoon was om je in een koude keuken bij de kraan te wassen, maar dan mocht je wel eens per week in de tobbe (met WARM water) of je ging met je handdoek onder je arm en een groot stuk zeep aan een koordje en een schone onderbroek naar het badhuis. Mijn ouders hadden thuis al een douche! Het was een piepkleine ruimte waar je je kont niet kon keren, gemaakt op de overloop van twee ingebouwde kasten, maar het was een douche en het was warm! En mijn propere moeder vond het belangrijk om schoon kroost te hebben dus werd er iedere avond, weliswaar kort, gedoucht! Heerlijk!

Waarom in vredesnaam vroeg ik mij, bij het lezen over deze zelfkastijding, af, waarom zou je in deze tijd niet gewoon elke dag lekker onder de douche stappen? Ik snap het als je last hebt van een waterallergie, of een huid hebt van perkament of je gewoon lekker vies wilt blijven. Daar was echter allemaal geen sprake van bij deze dame, ze doet het voor het milieu en ze doet het om te kijken of het daadwerkelijk iets uitmaakt in haar portomonnee. Dat je het voor het milieu doet, daar heb ik ronduit bewondering voor en ook als het nodig is omdat de portomonnee akelig leeg is, dan heb je mijn diepe respect. En toch en toch, ik moet er niet aan denken. 

Als ik s'morgens, altijd met tegenzin, het warme bed verlaat om de dagelijkse plichten aan te vangen, dan is het loopje naar de badkamer nog op te brengen omdat je weet dat je het vege lijf zo onder de warme douche mag zetten. En dan die warme stralen die op je rug kletteren en je langzaam wakker maken. De stoom van het warme water wat de kreukels in je kop alvast een beetje doet oplossen alvorens je er straks de plamuur op kwakt om er nog maar enigszins toonbaar uit te zien en de geur van de douchegel. De ene dag een ordinair doucheschuimpje van het merk van het blauwe blikje en de andere dag blij wakker worden met de hemelse geur van Nummer 5, al naar gelang wat de dag van je gaat vragen en wat er op dat moment aan lekker schuim beschikbaar is! Want als je weet dat er iets lastigs op het programma staat die dag dan kun je maar beter jezelf verwennen met een beetje nummer 5 op je huid. Dat helpt je zo'n moment toch beter door dan de geur van het karnemelkse meisje! Net als een mooi setje lingerie daarna dat doet. Maar dit terzijde.

Maar ja dat milieu daar heeft die mevrouw toch wel een punt! Want we moeten deze aarde toch wel netjes achterlaten voor onze nazaten. En die portomonnee is ook wel een punt want er mag best wat meer gespaard worden door mij dus is het best een goed idee om op andere dingen een tikkeltje te bezuinigen! Geen idee eigenlijk wat een douchebeurtje kost. Gelukkig heeft deze mevrouw dat piekfijn voor me uitgerekend. Elf hele centen kost een douchebeurt van 8 minuten. Nou dat is geen geld!  Dat is 77 cent per week. Dat mag ik best voor mezelf uitgeven! Maar ja dat milieu dan en waar moet er dan op bespaard worden?

Nou las ik laatst een ander blog van weer een andere stoere dame en zij bespaart op wc papier. Deze dame veegt de billen niet meer met zacht en luxe wc papier, ze zit ook niet avonden stroken te knippen van oude kranten, nee deze dame gebruikt haar linkerhand om af te vegen. Met de rechter kookt en eet ze dan. Deden ze in de middeleeuwen ook!

Gruwel Gruwel! Voorlopig ga ik op niets van dit al besparen! Ik ga in BAD! Met een lekker luchtje! En wel NU!

Koningsdag

Elk jaar is het weer raak, zit ik weer snotterend voor de TV, omdat er weer een kind is dat me de tranen in de ogen doet schieten. 22 jaar geleden was het een jochie, helemaal alleen in het Vondelpark met zijn fluit. Hij had niks verdiend, want zo vertelde hij aan de reporter, hij was zijn pet vergeten en dus konden de mensen hem geen centjes geven. Waar zijn je papa en mama dan? Thuis, die komen mij vanmiddag weer halen, en hij keek de reporter met zijn grote blauwe ogen trouwhartig aan en haalde zijn schoudertjes op. Zo zielig vond ik dat, zo'n kind van amper 5, door pa en ma gedumpt in het Vondelpark en dan ook nog eens voor niks hebben staan fluiten omdat hij zijn pet vergeten was! Ik zag dat jochie toen en de berusting in zijn houding dat het nu eenmaal jammer was van zoveel gefluit voor noppes en de tranen stroomden me langs de wangen. Wat waren dat voor ouders? Het was een paar weken voor onze trouwdag en ik nam me heftig voor om, mochten wij ooit kinderen krijgen, ze nooit met Koninginnedag in het Vondelpark te dumpen met een hun fluit en zonder pet! Gelukkig bleek later dan ook dat onze kinderen geen enkel talent voor blokfluit spelen hebben meegekregen en dat was vast niet voor niets!

Nog elk jaar moet ik even aan dat jongetje denken, wat nu natuurlijk een volwassen vent is en dat koninginnedagavontuur waarschijnlijk allang vergeten is. Of misschien ook niet. Is dat jochie jarenlang in therapie geweest om deze akelige ervaring een plekje te geven. Ik zal het nooit weten.

Gisteren zat ik dus goedgehumeurd naar de feestelijkheden te kijken in Amstelveen. Daar zat een jochie met een veels te  grote koksmuts, een beetje scheef op zijn Downhoofdje op een bankje terwijl de kindertjes uit zijn klas met een enthousiaste juf fijn iets aan het koken waren. De manier hoe dat jochie in de camera keek, zo helemaal alleen op zijn bankje, deed de ogen al weer vochtig worden. Een watje ben ik! En toch het zou verboden moeten worden, die beelden van allenige jongetjes op Koningsdag!