Ponto muts

Je knippert even met je ogen en er zijn alweer 3 weken voorbij! Waar zijn ze gebleven? Geen idee en dat terwijl het leven uit hele gewone alledaagse dingen bestaat, want thuisblijven is het advies van mijnheer Rutte en zijn kornuiten dus heel spannend is het allemaal niet. 

Ik werk nog steeds heel veel thuis en prijs me gelukkig als ik zo af en toe op een vestiging nodig ben. Er zullen maar weinig mensen zijn die het leuk vinden om naar een crematorium of uitvaartcentrum te gaan, maar ik dus wel. Natuurlijk ga ik daar met hele andere redenen naar toe dan gebruikelijk, anders had ik dat ook niet leuk gevonden. 

De dagen bestaan uit opstaan, douchen aankleden, naar beneden gaan, radio aanzetten, laptop aanzetten, luxaflex openen en opstarten voor de werkdag. Het is al zo'n gewoonte dat ik mezelf afgelopen zaterdag erop betrapte dat ik mijn laptop aanzette voor ik de luxaflex opendeed. Het moet niet gekker worden!

Vandaag was het mooi weer en dan is het leuk om op de tuin uit te kijken waar de vogels af en aan komen om te eten van de pinda's, de vetbollen en de zaadjes uit de silo. Heel gezellig is dat. De afgelopen weekenden hebben we de tuin weer een beetje winterklaar gemaakt. Dat wil zeggen de tulpenbollen in de grond gezet en de blaadjes aangeveegd van de buurboom, want ik laat de borders voor de winter altijd een beetje rommelig zodat de vogels lekker kunnen scharrelen. 

Het wordt al weer vroeg donker en dan is het na het - direct na het werk ommetje - goed toeven met een breiwerkje op de bank. Ik ben bezig met een muts en niet zomaar een muts, nee een Ponto muts!

Nooit van gehoord? Nee? Nou dat had ik ook niet, totdat een week of wat geleden een collega vriendin op Facebook een link plaatste naar de muts (met breipatroon) en vroeg of er niet iemand was die zo'n muts voor haar wilde breien. Prima riep ik, je moet alleen niet verwachten dat hij snel klaar is. 

Een Ponto muts is een muts voor mensen met een botverankerd hoortoestel. Dan is er een hoortoestel achter het oor in het bod verankerd. Er zit een opening in de muts waar het hoortoestel door kan en zo kunnen mensen met zo'n hoortoestel toch een muts dragen op hun koude bol. 

Ze had geen haast en ze wilde of een mooie kleur groen of iets van warm rood. Een paar dagen later ben ik op een rustig moment op zondagmiddag even naar de Wibra gereden voor panties en daar hadden ze bollen Saskia en die hadden wel een mooie kleur groen en een warme rode kleur. Ik maakte een foto en liet haar kiezen. Het moest de groene worden. 

Het is een simpel patroon en fijn om te doen al schiet ik niet heel erg op met mijn humeurige arm. Ik merk wel dat breien met een rondbreinaald minder belastend is voor je armen. Zijn er breisters die dit herkennen? Enfin als hij klaar is dan gaat hij op de post en als hij bevalt kan ik er altijd nog eentje breien van een mooi wolletje. 

En zo rommelt een mens de maand november maar door! 

Bam en Boem!

 Het bloggen heeft de afgelopen maanden een beetje op een laag pitje gestaan. Best gek eigenlijk dat je gewoon een poosje niet weet waarover je moet schrijven, terwijl het schrijven zelf toch zo leuk is. Nog leuker is via andere blogs het wel en wee van anderen te volgen en dat heb ik de afgelopen maanden wel gewoon gedaan. Reageren op die blogs bleek nog steeds een probleem te zijn en dus probeerde ik het niet eens meer, maar ondertussen is dat ook weer opgelost. Zo af en toe geeft mijn laptop aan dat er nieuwe updates zijn en of ik die maar even wil installeren en dat doe ik dan ook maar trouw (op advies van zoon met de magische IT handjes) en nu is dat aangepast en kan ik weer reageren op al jullie gezellige blogjes met de mooie handwerken!

Op de blog van gister kwamen leuke reacties en dat was fijn want in zo'n inspiratieloze periode denk ik al snel, ach wat maakt het uit, waarom zou iemand in mijn schrijfsels geïnteresseerd zijn en als je dat maar vaak genoeg denkt dan wordt dat vanzelf een waarheid. Eigenlijk moet het ook niet uitmaken of iemand wel of niet mijn schrijfsels wil lezen, dat mag iemand lekker zelf weten, want het schrijven zelf vind ik leuk. Doe het dan lekker in je dagboek zal een kniesoor nu roepen en ja dat kan ook, maar schrijven met mijn steeds vervelender wordende artrose duim is lastiger dan typen. 

En waar moet je dan over bloggen was de vraag die ik me regelmatig stelde. Op handwerkgebied gebeurde er niet veel. Ik breide aan Arthur zijn trui en om nu iedere keer te schrijven over het volgende streepje dat ik had  gebreid ging me te ver. 

De coronacrisis dan? Mwah ook niet om over naar huis te schrijven. We zitten er midden in, we hebben er allemaal in meer of in mindere mate last van en als je het internet op gaat dan wordt je zowat doodgegooid met de mening van ruim 17 miljoen virologen en daar heb ik geen zin in. 

Door mijn werk weet ik hoe diep corona er in hakt bij mensen, hoe ziek ze soms zijn en hoe lang het duurt voor ze weer kunnen werken, hoe mensen maar beperkt afscheid kunnen nemen van een overleden dierbare en dat er meer mensen overlijden dan gebruikelijk, nou daar hoef ik ook niet over te bloggen. 

Maar waar over dan? 

Nou misschien toch nog even over dat leuke kleine jongetje, onze kleinzoon Arthur. Nu 2 jaar en 8 maanden oud. En wie nu denkt oh jakkie ik heb geen zin in oma verhalen, haak dan maar gauw af. 

Twee weken geleden was Arthur dus hier met zijn papa. Helaas moest zijn moeder gewoon werken en dus kon zij niet mee. Nu Arthur sinds september op het voorschooltje van de Ecole Maternelle zit heeft hij twee weken herfstvakantie. Een week daarvan was hij met zijn vader bij ons en de andere week bij zijn Franse opa en oma. 

Het was genieten. Ook al had Arthur ons al 8 maanden niet in het echt gezien toch was het onmiddellijk goed bij aankomst. Hij ging direct spelen met de duplo van zijn vader die wij hadden schoongemaakt en klaar gezet en even daarna riep hij al oh oma, Arthur pipi, Arthur toilet! Gelukkig hadden we daarop gerekend en een potje aangeschaft. 

De volgende ochtend, na een hele nacht te hebben doorgeslapen, werd hij om half 10 wakker en natuurlijk moest hij nog even natutten bij opa en oma. Zo heerlijk zo'n klein mannetje tussen ons in. Wat een rijkdom. 

Later die ochtend hielp hij me het bed opmaken. Op zijn manier dan. Hij was op het bed geklommen en sprong daar lekker rond. Ik zat op de rand van het bed en keek toe, alert om in te grijpen als hij eraf dreigde te kukelen. Totdat hij me heel ondeugend aankeek en een soort van gevechtshouding aannam en heel hard Bam Bam Bam riep. Daarop deed ik net of ik heel erg schrok en liet me achterover op het bed vallen. Arthur kwam niet meer bij van het lachen en raakte daardoor uit balans en viel bovenop mij. Boem! 

Zo dat was een leuk spelletje vond Arthur en riep: encore! Dus hij weer Bam, ik weer schrikken en op bed vallen en hij weer boem! Dat ging een paar keer zo door en toen zijn tante polshoogte kwam nemen omdat er wel erg veel gelachen werd, werd zij weggestuurd. Allez Julia c'est Arthur et oma en hij wees streng naar de deur. Een ukkie van 2,8 jaar! In de deuropening bleef ze stiekem staan kijken naar het schouwspel! Totdat ik het wel genoeg vond en vertelde dat we naar beneden gingen, koffie drinken. Morgen weer zei ik. 

De volgende ochtend na het ontbijt pakte hij me bij de hand en nam me mee naar de trap. Wat is er vroeg ik hem, moeten we naar boven? Oui, oma Bam et Boem! 

Een paar dagen daarna vroeg de fysiotherapeut hoe ik toch aan die blauwe plekken kwam? 

Maar wat heb ik gelachen met dat kleine, ondeugende apparaat en toch weer stof om een blog te schrijven.

"Avec une voiture de police"

Voor zo'n kleine trui ben ik er best nog een poosje mee bezig geweest, maar hij is nu dan eindelijk klaar. De trui "avec une voiture de police" voor Arthur kan op de post naar Frankrijk. Al mijn liefde heb ik er in gestopt en nu maar hopen dat hij dit ook voelt. 

Dat zal vast wel want ook al zien we elkaar heel weinig nu, we hebben een goede band. Twee weken geleden was Arthur hier samen met zijn papa en wat hebben we genoten van dit bezoek! Natuurlijk was het een dingetje in coronatijd, zo'n bezoek uit Frankrijk uit een besmet gebied, maar we hebben met elkaar alles overwogen en hebben alle maatregelen in acht genomen en gelukkig is dat goed gegaan. 

Acht maanden je kind en kleinkind niet zien is best lang en wat was het heerlijk toen de auto tenslotte echt de straat in kwam rijden. En wat maken acht maanden veel verschil bij zo'n klein mannetje! In februari sprak hij al wel wat woordjes, maar nu spreekt hij hele zinnen! 

Aan het begin van de logeerpartij was dat voornamelijk Frans, maar na een paar dagen werd het een mengelmoesje van Frans en Nederlands. Hij had zijn step meegenomen - en dat was sowieso al een genot om naar te kijken, zo'n klein mannetje die op zo'n step met een noodgang over de stoep sjeest - en als we dan gingen wandelen s'middags en hij stepte voor ons uit dan stopte hij keurig op de hoek om over te steken en vroeg dan: die kant op of die kant op!

Het toppunt van pret was toch wel de politieauto die we tegenkwamen op onze wandelingetjes. Wij stonden te wachten om over te steken toen de politieauto de busbaan in wilde rijden. Arthur zag de auto en riep al wijzend heel enthousiast: oma une voiture de police! De agenten in de auto zagen dat en zwaaiden naar hem en deden het zwaailicht heel even voor hem aan! Pure verrukking in de ogen van Arhur. Zo leuk! 

Thuis wees hij regelmatig op mijn breiwerk en zei: pour Arthur en later heel schattig: voor mij! Ja voor jou! Hij zei er nog net niet bij dat oma even op moest schieten met die trui. Maar ja het was toch echt leuker om boekjes met hem te lezen, torens te bouwen met de duplo van zijn vader die we weer hadden opgezocht en naar de speeltuintjes in de buurt te gaan. Dat breiwerk moest even wachten. 

Maar nu is hij af en hij komt naar je toe hoor Arthur! 

Zielige Zucchini

 Op 1 juni jl., Tweede Pinksterdag, plantte ik in een grote pot 5 zaden van bol zucchini's. De chique zusjes van onze ordinaire courgettes. Althans zo deed het pakje zaad vermoeden. 

Na een week piepten er al groene puntjes boven de aarde en eind juli waren het al flinke planten. De slakken lachten al stiekem in hun huisje, ha daar komt een feestmaal aan, van fris groene courgetteplantjes en ze riepen alle familieleden al bijenkaar voor een gezellig diner. 

Dat zag ik dus niet zo zitten en zette de pot op een wit plastic voetenbankje. Dat bankje heeft ooit dienst gedaan om kleine kindertjes een opstapje te geven of even een zitplaats en verleent nu allerlei hand- en spandiensten in de tuin. Omdat de poten van glad plastic zijn klimmen de slakken daar niet zo snel tegenop en als het al lukt dan ben ik er als de kippen bij om de volgende tocht, langs de plastic pot richting het groen te verijdelen. Het is hard, ik weet het, maar een mens moet wat anders krijg je nooit een zucchini aan je plant, omdat die vermaledijde beesten zo'n plant tot aan de grond toe afknagen. 

Als alternatief bood ik ze het frisse groen van het onkruid aan wat tussen de tegels kwam kijken, maar daar haalde de familie slak hun neus voor op. Nou dan niet, zoek maar een andere tuin om je maaltje te vergaren sprak ik ze streng toe. 

Ondertussen kwamen de eerste bloemen aan de planten. Prachtige, gele bloemen! Niet alleen ik vond ze mooi, maar de hommels en de bijen vonden dat ook. Ik had dus goede hoop op vele zucchini's en begon al recepten te verzinnen met oogst uit eigen tuin. 

Helaas de ene na de andere bloem legde het loodje. Ik weet dat aan de warmte ook al kregen ze elke avond na zonsondergang een lekkere slok water. Tijdens ons weekje op de Veluwe kwam mijn vader voor de tuin zorgen en ook hij zorgde voor het natje van de zucchini's, maar bij terugkomst moest ik toch constateren dat drie van de vijf planten het hadden opgegeven en naar de plantenhemel waren vertrokken. 

De andere twee staan er een beetje zielig bij. Wel zag ik eergisteren voorzichtig opnieuw een bloem uitkomen en nu hoop ik maar dat deze wel uitgroeit tot een zucchini. Eén zucchini uit eigen tuin na zoveel liefdevol gezorg is toch niet te veel gevraagd? Eentje maar en dan ben ik al tevreden.

Ik zette pot in het zonnetje, moedigde de bloemen aan om tot volle bloei en groei te komen en ging weer naar binnen om weer aan het werk te gaan. 

Net toen ik mijn hielen over de drempel had hoorde ik gegniffel uit de border komen. En jawel hoor daar zat een groep slakken en staken een voelspriet in de lucht als zijnde een opgestoken middelvinger. 

Dus toch! De krengen! 

Paleis en Friese vriendelijkheid

Vrijdag vierde onze dochter haar 23e verjaardag. De bedoeling was natuurlijk om dat met elkaar in Marseille te vieren, deze week zouden we immers op Arthur passen. Toen dat niet door ging en vlak nadat Marseille tot code oranje was gebombardeerd Rutte en zijn kornuiten met het advies kwamen om niet meer dan zes mensen op bezoek te ontvangen, besloot dochter direct: Ik vier mijn verjaardag dit jaar niet. Alleen met jullie!

Tja en dan wil je er toch een leuke verjaardag van maken. Het is al een raar jaar door dat virus, maar tegelijkertijd heeft ze ook mooie stappen gezet. In juli studeerde ze af als mr. in de rechten en even daarvoor was ze door een recruiter al benaderd voor een mooie, passende baan waar ze op 1 september gaat beginnen. Allemaal mooie mijlpalen waar we zo goed en zo kwaad coronaproof bij stil stonden.

Met ons uit eten op haar verjaardag vond ze wel gezellig en toen ontstond het idee om een nachtje een hotel te boeken en daar s'avonds met elkaar te dineren. We zochten op het internet naar een passende aanbieding, het hotel moest het coronatechnisch goed geregeld hebben en een restaurant hebben waar je smakelijk kon eten.

Zo kwamen we uit op een hotel in Leeuwarden dat gevestigd is in een voormalig paleis. Een prachtig gebouw met vele vorstelijke vertrekken en een eetzaal met koninklijke allure. Daar kun je best een verjaardagsvorkje weg prikken. En zo geschiedde.

We stapten gedrieën in ons Fordje en togen via de afsluitdijk naar het altijd mooie Friesland. Helaas was het weer niet zo mooi maar toen we besloten in Harlingen een kop koffie te gaan drinken met een verjaarstaartje brak toch even de zon door. Net toen we in een strandpaviljoen waren neergestreken met een prachtig uitzicht op de Waddenzee. Dat was op zich al een cadeautje.

Het hotel was mooi, de mensen vriendelijk en we hesen ons in ons nette kloffie om te gaan dineren in die vorstelijke eetzaal. Het werd een geweldige avond, met super lekker eten en een ontzette attente bediening. Dochter voelde zich toch echt jarig.

Zeker toen neef Arthur samen met zijn papa voorafgaand aan het diner met zijn tante belde en haar een dikke verjaardagskus via FaceTime gaf en ook nog speciaal het woord gefeliciteerd had ingestudeerd. Dat is een best moeilijk Nederlands woord als je 2,5 jaar oud bent. Het kwam er niet helemaal goed uit maar de intentie en dat stralende koppie waren ook cadeautjes.

Vanmorgen reden we op ons gemakje terug naar Amsterdam. Dit keer niet via de afsluitdijk maar met een omweg om nog even wat te eten in Oudemirdum, een mooi Fries dorp in Gaasterland. We hadden het ontbijt overgeslagen dus een bammetje ging er wel in. Zo'n 15 jaar geleden hadden we een vakantiehuisje gehuurd in Oudemirdum en sindsdien hebben we een zwak voor dit dorp en proberen we ieder jaar even langs te gaan.

Toen we net klaar waren met eten kwam er een ouder (zeg maar gerust oud) echtpaar binnen. Ze keken even of er plaats was en of ze er veilig konden zitten (op 1,5 meter en dat was prima geregeld) en toen sloeg de man een arm om de schouders van zijn vrouw en vroeg haar op een hele lieve toon, nou waar wil je zitten meisje van mij?

Dat was zó ontzettend lief! Dochter en ik keken elkaar aan en kregen bijna een brok in de keel. Met een glimlach en een grote zak Fryske dumkes zijn we toen terug naar huis gegaan.

Dochter had een topverjaardag gehad!

Stash en Strepen

Wat doe je als je nog twee weken vakantie hebt, maar het is somber en regenachtig weer? Dan is het een prima dag om eens wat op te ruimen.

Zo heb ik gisteren mijn wolvoorraad eens uitgezocht. Ik had een grote plastic box vol met allerlei restjes en voorraad, een grote tas van hetzelfde en hier en daar nog wat doosjes met losse bolletjes. Het was al zo erg dat een breinaald in de tas zo krom verbogen was dat hij met geen mogelijkheid meer recht te krijgen was. Dan wordt het tijd om op te ruimen.

Dus heb ik alles netjes uitgezocht en teruggedaan wat ik wilde bewaren en een tas met restjes gemaakt die ik naar een mevrouw ga opsturen die knuffels haakt en breit voor zieke kinderen. Zij wil de bolletjes graag hebben en dan heeft het een goede bestemming.

Tussen alle wolletjes vond ik ook nog flink wat nieuwe bolletjes Roma van Scheepjes. Deze waren voor een trui voor Arthur en voor de vlaggenlijn die ik gehaakt heb vorig jaar. Op een of andere manier bestel ik altijd te veel. Altijd bang dat ik tekort heb en dan niet meer in het zelfde verfbad bij kan bestellen.

Vorige week vroeg ik aan schoondochter of ik een nieuwe trui voor Arthur mocht breien. Natuurlijk zei ze, leuk! En wat vindt hij nu leuk? Nou de brandweer is natuurlijk nog favoriet, maar ook auto's zijn het helemaal en hij is helemaal gek van vissen. Nou daar kan ik wel wat mee.

Bij Baltena vond ik een telpatroon van de mooiste vis van de zee en ik bestelde Roma wol voor deze nieuwe trui in een mooie kleur zeegroen. Met de restjes kan ik dan de vis maken. Maar goed die nieuwe wol heb ik nog niet een twee drie in huis en toen ik al die restjes vond, ben ik maar vast begonnen met een andere trui.

Die streepjes breien lekker weg en aan de voorkant ga ik er nog iets inbreien. Een anker, een politieauto of een zeilboot. Dat beslis ik pas later. Eerst maar eens zien hoe het uitvalt en wat er dan bij past. Het is fijn om weer wat te kunnen breien. Al doe ik het rustig aan om niks te forceren.

En zo komen we deze vakantiedag wel door. Buiten raast de storm, maar binnen is het lekker knus en ontspannen met een breiwerk op de bank.

Niet door!

Toen onze schoondochter in december vroeg of wij er zin in hadden om de laatste week van augustus een week op Arthur te komen passen omdat de crèche dan nog vakantie had, zeiden wij volmondig ja!

We wisten toen nog niet dat er een akelig virus op de wereld zou komen huishouden en dood en verderf zou zaaien. Gelukkig maar, want dat virus betekende wel dat het bezoek van en aan onze (klein)zoon en schoondochter niet meer mogelijk was. In juni werd het reisadvies naar Frankrijk weer geel en dat betekende dat ons weekje toch door zou kunnen gaan.

Voorafgaand aan die week boekten we een hotelletje op weg naar Marseille waar we dan nog wat vakantie konden vieren, we hadden immers ondanks of wellicht dankzij corona, hard gewerkt de afgelopen maanden. Dat hotelletje was onder voorbehoud, als dat niet door zou kunnen gaan was het helaas pindakaas, maar als we maar naar Marseille konden. Het reisadvies bleef geel voor heel Frankrijk en dus stonden wij vorige week zaterdag bepakt en bezakt klaar om de volgende dag af te reizen naar Frankrijk. In plaats van het vliegtuig gingen we veilig met eigen auto. Voor de zekerheid had ik s'morgens nog even op de website van het ministerie van Buitenlandse zaken gekeken en op de ANWB, maar beiden gaven nog een geel advies.

Ruim 150 mondkapjes hadden we bij ons, handschoenen, ongeveer een liter handengel in de speciale coronatas en wij waren er klaar voor. En net toen we de laatste rits dichtdeden keek dochter op haar mobiel en rapporteerde de NOS dat het ministerie het reisadvies naar Marseille had aangepast naar oranje! Niet veilig dus! Met allerlei maatregelen van dien.

Oh wat was dit zuur! Zo ontzettend zuur! Om te huilen zo zuur!

Er zat niks anders op dan de reis te annuleren. Met een heel groot schuldgevoel want nu zaten onze zoon en schoondochter wel een week zonder oppas. Gelukkig sprongen de Franse opa en oma in, maar het knaagt toch!

En nu zit ik thuis op de bank, terwijl ik in Marseille had moeten zijn en torens en huizen had moeten bouwen van duplo. Ik had moeten voorlezen uit Pippeloentje met een klein mannetje op mijn schoot. Naar de speeltuin moeten gaan en vieze luiers moeten verschonen. Veel moeten knuffelen en hele gesprekken voeren, want hij kletst al zo leuk. Kortom al die dingen doen die in de taakfunctieomschrijving staan van een oma. Dus niet.

Natuurlijk zijn er ergere dingen op de wereld. We zijn allemaal nog gezond en hopelijk kunnen we over een paar maanden wel gaan als de situatie beter is. We zien ze dan niet veel, maar we hebben wel een goed contact en een hele goede band.

Nu moeten we de vakantie maar anders indelen en dat lukt ook wel weer. Vorige week konden we direct een weekje in het chalet van mijn vader en broer wat op de Veluwe staat. Ik heb op die plek in mijn jeugd bijna alle weekenden en vakanties doorgebracht dus dat is vertrouwd terrein. Het was mooi in het bos en het was fijn daar te zijn.

De komende twee weken vullen we ook wel in, maar het echte vakantiegevoel wordt het niet meer. Ik ga mijn breinaalden maar weer eens opzoeken en mijn artroseduim voorzichtig overtuigen dat een beetje breien heel goed is voor artroseduimen. Arthur wil wel graag weer een trui!