Fijne jaarwisseling!

De laatste dag van het jaar 2023 alweer. Wat is het hard gegaan! Het was een lastig jaar met moeilijke momenten, maar gelukkig ook met heel veel mooie momenten. De komst van Tim in juli en natuurlijk de geboorte van kleinzoon Laurens die inmiddels alweer 4 maanden is. Een vrolijke, tevreden baby die groeit als kool. Hij is samen met zijn grote broer, mijn kinderen en familie het lichtpunt in mijn bestaan. 

Op handwerkgebied was het geen uitgesproken jaar, maar toch ben ik wel met leuke dingen bezig geweest. De afgelopen weken heb ik bij mijn vader vaak zitten haken. Begin december is hij van boven naar beneden van de trap gevallen en is daarna opgenomen in het ziekenhuis. Dat had nog wat voeten in de aarde want dat wilde hij niet, maar wij kregen hem thuis niet goed verzorgd hoezeer we ons best ook deden en toen kon het niet anders. 

Na ruim een week ziekenhuis is hij naar een transferafdeling gebracht en dinsdag gaat hij naar een revalidatiekliniek. Dat vindt hij zelf allemaal niet leuk, hij wil eigenlijk niet meer leven, maar ja, Magere Hein denkt daar tot nog toe anders over. Het is eigenlijk heel verdrietig als je op deze manier oud moet worden. 

De afgelopen weken ben ik bijna iedere dag een poos bij hem geweest en dan haak ik een paar toeren weg. Dat vindt hij wel gezellig. De andere bewoners op de afdeling die dan ook in de huiskamer zitten vinden dat ook wel gezellig en zo maak je nog eens makkelijk een praatje. Aan de kabeltrui voor Arthur schiet ik dus helemaal niet op, want daar moet ik mijn aandacht bij houden. 

Als ik dan weer thuiskom na zo'n bezoek wordt ik opgewacht door Tim. Hij woont nu 5 maanden bij me en is helemaal gewend. Waar hij in het begin nog wegvluchtte als ik te dichtbij kwam blijft hij nu - soms vreselijk - in de weg liggen en moet ik over hem heen stappen. Zelfs op de trap, maar met Laurens op mijn arm is dat gevaarlijk en moet Tim dus echt aan de kant, wat hij dan met een beledigd miauwtje doet. Sinds kort komt hij s'avonds achter me op de rugleuning van de bank liggen, geeft me kopjes en "kamt" mijn haar. Hij is letterlijk en figuurlijk mijn steuntje in de rug en ik ben zo blij dat hij er is! 

Waar ik ook nog altijd blij van word is het lezen van jullie blogs. Dat is en blijft een gezellig momentje op de dag, al heb ik de laatste weken niet altijd tijd meer om even een reactie te sturen. Het is een beetje hectisch met al het mantelzorgen en de ziekenhuisbezoeken en alles wat daarbij komt kijken. Maar weet dat jullie blogs voor mij ook lichtpuntjes zijn. Gewoon even lezen over dagelijkse dingen en mooie, gezellige en lekkere dingen die jullie maken en laten zien. 

Ik wens jullie dan ook een hele fijne jaarwisseling en dank jullie voor jullie steun en alle lieve reacties op mijn blogs dit jaar. 

Fijne kerstdagen

Wel of niet?

De zomer had haar deuren nog maar net dicht gedaan en de herfst was amper begonnen toen ik al dacht, oh ja straks is het weer kerst. Wat gaan we daar dit jaar van maken. En rees de vraag, wél of géén boom? 

Vorig jaar had ik op een prachtig kerstboeket na geen enkele kerstversiering. Ik kon het niet opbrengen die eerste kerst zonder mijn lief. Mijn lief die altijd van de kerst was en het liefst alles versierde. Van een grote boom tot een volledig kerstdorp op onze brede vensterbank en verlichting in de tuin. 

Geen boom besloot ik, gedoe en al die herinneringen die daar bij gepaard gaan die brengen maar tranen met zich mee. December is van zichzelf al moeilijk genoeg! Met het verlies van mijn lief verloor ik ook mijn kerstgevoel. Dacht ik! 

Want begin november ging ik met Arthur even naar de intratuin hier in Amsterdam voor kattenvoer en kattengrit en daar was de kerst al volop bezig. En daar liep ik met een jochie van 5 die vol voor al dat kerstgedruis ging. Waar ik de lichtjes van al die kerstmeuk weerspiegelt zag in zijn mooie bruine ogen. Die verrukt stil stond bij een opgebouwd dorp en die mijn hand pakte en me langs al die huisjes voerde, met kijk oma een schaatsbaan en kijk daar een draaimolen en kijk hier een kabelbaan. 

Ik stond daar, keek naar dat mannetje en slikte de dikke prop in mijn keel weg en genoot met hem mee. Het was en is wel duidelijk dat Arthur de kerstgenen van zijn opa heeft geërfd. 

Na sinterklaas kwam ik op kantoor en daar had iemand een kerstboompje neergezet met wat lichtjes en een paar ballen. Hmm toch wel gezellig! Een paar dagen later ging ik oppassen op Arthur en Laurens en werd ik meegetroond naar het kerstboompje van Arthur en trots liet hij me de versierselen zien. Met Laurens op mijn arm keek ik met hem mee. 

Eenmaal thuis zocht ik de kersthuisjes van zijn opa op. Ik kon niet overal bij, maar 1 tas met een paar huisjes mocht hij alvast hebben, samen met de skiërs die er ook bij zaten en ik vertelde hem hoe opa daar een prachtig dorp mee bouwde met een eigengemaakte skihelling. Zijn vader zocht de foto's op en samen maakten ze een eigen kerstdorpje en ik beloofde Arthur dat als hij er goed voor zou zorgen, hij elk jaar een paar huisjes erbij krijgt. 

Afgelopen zaterdag ging ik met dochter, zoon en Arthur naar de grote intratuin in Ter Aar, zodat Arthur daar kon genieten van de grote kerstshow en alle dorpen die zij altijd maken. Wat was het gek om daar weer te lopen zonder mijn lief, maar ook weer zo mooi omdat Arthur er zo van genoot. En toen ging de knop om en heb ik samen met hem een boompje uitgezocht. 

Het is wel een kunststofboompje geworden, want een echte kerstboom is giftig voor een kat, maar het is een schattig boompje en thuis zocht ik de kerstspullen op. Dochter deed de lichtjes in de boom en samen met Arthur werd hij versierd. En natuurlijk mocht hij de piek erop zetten. 

En zo heb ik na al het twijfelen toch een kerstboom en hoewel we de kerst niet samen zullen vieren omdat zij naar Frankrijk gaan, hebben we nu toch al samen nieuwe herinneringen gemaakt en daar kom ik die kerst wel mee door! Samen met mijn dochter en met Tim natuurlijk. Die de kerstboom tot nog toe geen blik waardig keurt. Maar wat niet is kan nog komen. 

Makkelijk Recept van de Maand (december)

Het is al weer tijd voor een recept van de maand en na het vorige recept was ik vast van plan om eens een duik te nemen in de kerstmenu's die hier door de jaren heen op tafel zijn verschenen, maar helaas daar is niets van gekomen. 

Mijn vader gaat erg hard achteruit en heeft steeds meer zorg nodig. Gelukkig heeft hij fantastische thuiszorgdames die twee keer per dag komen, maar er blijft nog steeds veel mantelzorg over. Dat doe ik graag voor hem en dat hoef ik niet alleen te doen, want samen met mijn broer en zus zijn we een goed team. 

Ik woon wel het dichtste bij en als hij dan, zoals gisteravond weer gevallen is, ruk ik uit om hem weer overeind te helpen. Het behoeft geen vermelding dat het een hartverscheurend gezicht is om je vader op de vloer aan te treffen. 

Hij kan nog wel genieten van lekker eten en dus kook ik de maaltjes voor hem die hij het lekkerste vindt. Witlof met ham en kaas en aardappelpuree, snijboontjes met een sudderlapje of een lekker stamppotje. 

Al met al een drukke tijd want tussen het mantelzorgen door moet er ook gewerkt worden. En als ik na een drukke en lange werkdag dan eindelijk thuiskom na een ellendig lange file, heb ik zelf ook geen zin meer om uitgebreid te koken. Vaak kook ik in het weekend en vries het in, voor mijn vader, maar ook voor mezelf, maar het gebeurt nog wel eens dat ik op mijn werk zit en denk, oh kak vergeten eten uit de vriezer te halen. 

In dat geval treedt plan B in werking. 

Men neme uit de voorraadkast:

• 1 blik kalfsragout of champignonragout net wat er op voorraad is
• een handje rijst
• een of twee uien
• een paar verdwaalde champignons die ook op moeten
• wat roosjes broccoli die nog ergens in een hoekje van de groentenlade liggen of wat doperwtjes uit de vriezer of uit blik.

Kook de rijst gaar. Snipper en bak de uien bruin en voeg de champignons toe als je die hebt en breng op smaak met peper, zout en een snufje kerrie. Roer de ragout los met een scheutje melk of water in een pan of schaal en warm dit op in de magnetron of op het fornuis. Kook de broccoli of de doperwtjes. Schep de rijst op het bord. Doe daar wat ragout over en de gebakken uitjes. Serveer de groenten erbij en klaar is je snelle maaltijd. Misschien niet het allergezondste maaltje, maar wel erg lekker en een soort van comfortfood en dat kunnen we in deze donkere dagen voor kerst goed gebruiken, een beetje troost-eten!

Ik ben benieuwd welke recept Elizabeth heeft geplaatst en natuurlijk ook de andere dames!

Klunzen met kabels

Wat een leuke reacties had ik op mijn cake van oma Corryblog! Leuk dat dit ook bij anderen mooie herinneringen oproept. Ondertussen is er hier sinds dat blog nog geen cake gebakken. Toen ik Arthur die bewuste vrijdag van school haalde en hem vermomd als moddermannetje - ik ben gevallen oma en ik heb een snee in mijn hand (piepklein schaafwondje) moest ik thuis eerst de modder van hem afbikken. 

Bovendien had hij andere zaken aan het hoofd dan een cake bakken want het was de dag erop Sint Maarten en het verhaal over het afsnijden van een cape om een arme man warm te houden had diepe indruk gemaakt en het lopen met de lampion en liedjes zingen zag hij helemaal zitten. Samen met zijn moeder had hij een prachtige lampion gemaakt. 

Helaas was hij het liedje vergeten en dus oefenden we samen tot het er in zat en de volgende dag toen hij met zijn mama op pad was geweest met zijn vriendjes en andere moeders terwijl ik ondertussen op Laurens paste, kwam hij kletsnat maar stralend terug met een tas vol snoep. Ja Arthur is fan van de Nederlandse tradities. Zeker als er snoep bij komt kijken. 

Maar van cake bakken kwam het maar niet, vanwege mantelzorg voor mijn vader die helaas hard achteruit gaat en ook omdat ik zo graag wilde starten met de kabeltrui voor Arthur! 

Ik heb een mooi patroon uit een boek van Rowan en natuurlijk gebruiken ze ook garen van Rowan. Dat is een heel mooi garen, maar ook erg duur. Een trui voor een jongetje van 5 jaar zou dan op bijna honderd euro komen. Dat vond ik te gortig. En dus kocht ik ander garen. Met een net iets andere stekenverhouding.

Dat betekende dus een proeflapje breien en omrekenen. Laat ik dat laatste nou niet kunnen en daarom heb ik een rekenprogrammaatje die dat wel zou moeten kunnen en ik zette de steken op en begon aan de boord. Normaal gesproken is een boordpatroon niet lastig, maar dit wel want meestal brei je twee averecht, twee recht, maar soms brei je twee averecht en dan drie recht zodat de kabels vanuit de boord straks mooi doorlopen in het patroon. 

Nadat ik zes toeren had gebreid leek het me veel en veel te wijd en dus moest ik wachten tot ik Arthur weer zag en lag het even stil. En ja hoor hij kon hem nog aan als hij 18 zou zijn dus uithalen maar weer. Voor dat ik dat deed had ik wel de trui die Arthur aanhad en hem nog lekker ruim zat, op de boord gelegd en het aantal steken geteld en begon opnieuw. 

Toen ik de boord afhad wilde ik eerst weer meten of het klopte voor ik aan het kabelpaneel begon en daar zat ook weer tijd tussen. Het klopte en toen kon ik eindelijk op mijn gemak starten. Dat lukte afgelopen zondag. S'morgens had ik eerst gebruik gemaakt van het droge weer, er was zelfs een zonnetje paraat, om de bloembollen in de grond te zetten en de tuinstoelen naar binnen in de schuur te doen. Fijn als zo'n klusje ook weer geklaard is. 

Juist toen de lucht begon dicht te trekken zette ik een potje thee en begon aan mijn kabelpatroon. Gelijk de eerste naald kwam ik niet goed uit. Ik hield een steek over. Tellen en nog eens tellen, het patroon nogmaals bestuderen en uiteindelijk zag ik het. Eén kabel start niet met zes steken maar met zeven steken. Na een hele middag prutsen heb ik nu tien naalden in het patroon op de pennen staan. 

De hele week kwam er s'avonds na het werk niks meer van een stukje breien, het is geen patroon waarbij ik ondertussen televisie kan kijken, maar nu heb ik weekend en hoop ik toch echt even een poos tijd te kunnen maken om een flink stuk te breien. En een cake te bakken. Dat ook! 

Het duurde even voor de foto kwam. Met het donkere weer van de afgelopen dagen lukte het niet goed. Maar nu schijnt de zon en ondertussen ben ik al een stukje verder zodat het patroon wat duidelijker te zien is. Het is een repeterend patroon van 16 toeren en ik weet het nu bijna uit mijn hoofd. Toch doe ik dat nog niet want helaas is er een foutje ingeslopen die ik niet heb uitgehaald omdat het te ver was toen ik het zag en geen zin had om helemaal opnieuw te beginnen. In het patroon zelf zie je het niet en ach is het niet zo dat er in echt handwerk een foutje mag zitten? In elk geval ben ik nu op de goede weg en is het heel erg leuk om te doen! 

Cake van Oma Corry (RvdM)

Toen ik klein was woonde oma Corry bij ons. In de jaren zestig toen mijn ouders wilden trouwen was er woningnood en trokken ze bij mijn grootouders in. Opa heb ik niet gekend, hij mij als baby wel, maar oma Corry was mijn grote vriendin.

Van haar heb ik leren bakken. Boterkoek, appeltaart, koekjes en cake! Vaak stonden we dan op donderdagavond in de keuken om iets lekkers te bakken voor het weekend en ik heb daar hele fijne herinneringen aan. 

Voor het recept van de maand, het idee van Elizabeth, was ik dan ook op zoek naar een lekker recept dat een beetje bij de tijd van het jaar past. Het is al november, vroeg donker en de afgelopen week hadden we heel veel regen en daar passen de herinneringen aan het bakken met oma Corry prima bij, de geur van een baksel in de oven die door het huis trekt terwijl de wind langs het huis giert en de regen tegen de ramen slaat. Pure nostalgie! 

Van oma Corry leerde ik dat de basis voor een goede cake van alles 50 gram is. Dus:

• 50 gram roomboter (margarine kan ook maar oma gebruikte altijd roomboter)
• 50 gram zelfrijzend bakmeel
• 50 gram suiker
• 1 ei
• snufje zout 

Als je van bovengenoemde hoeveelheden een cake bakt wordt het wel een heel klein cakeje maar ze leerde me dat je met dit recept de hoeveelheden makkelijk kan aanpassen naar de grootte van je vorm. 

voor mijn cakevorm gebruik ik meestal alles keer 4. Dus 200 gram boter, 200 gram meel, 200 gram suiker en 4 eieren. Alles moet op kamertemperatuur zijn. 

Eerst klop je de boter met de suiker romig en dan gaat er één voor één een ei in. Het volgende mag er pas bij als het vorige ei helemaal is opgenomen. Als dat klaar is dan hang je een zeef boven de kom en zeef je het meel in porties boven het botermengsel. Pas als de eerste portie meel helemaal door het botermengsel is geklopt mag de volgende portie. Een snufje zout er bij en klaar is je deeg voor een basiscake. Hij kan nu de oven in op 150-160 graden hete lucht voor ongeveer een uurtje. 

Zo'n basiscake is van zichzelf al lekker (al doe ik daar wel een zakje vanillesuiker door) maar je kunt natuurlijk heel goed variëren met smaken. 

1. Chocoladecake. Zeef er een flinke eetlepel cacao en wat geraspte chocolade
2. Marmercake. Doe door de helft van het beslag een eetlepel cacao en doe eerst het vanille beslag in de vorm, giet het chocolade beslag er op en roer met een vork een beetje door voor een mooi patroon. 
3. Appelcake. Schil een appel en snij hem in 4 kwarten, klokhuis eruit. Snij de bolle kanten van de appel nu een beetje in, niet helemaal door en bestrooi met kaneel. Leg de appel met de bolle kant naar beneden in je ingevette cakevorm en giet het basis-vanillebeslag er op. 
4. Speculaascake. Roer een eetlepel speculaaskruiden door het beslag. 
5. Bitterkoekjescake. Snij een paar bitterkoekjes in hele kleine stukjes en giet daar een eetlepel amandellikeur over (of amandelessence van dr. Oetker) laat even intrekken en roer de stukjes dan door het beslag. 
6. Kokoscake. Roer een paar eetlepels geraspte kokos door het beslag. Wat ook lekker is om een bounty in hele kleine stukjes te snijden en die door het beslag te roeren. 
7. Framboos/witte chocolade. Rasp een halve of een hele reep witte chocolade en roer deze samen met een half bakje frambozen door het beslag. 
8. Citroencake. Rasp de schil van een gewassen (biologische) citroen en schep dit raspsel om met een schepje suiker en roer door het beslag. 
9. Banaancake. Roer een rijpe, geprakte banaan door het beslag. Mocht je toevallig nog een eetlepel hopjesvla hebben kan deze er ook door. 

Zo zijn er diverse mogelijkheden en kun je veel uitproberen. Misschien hebben jullie nog wel andere variaties. 

Zelf maak ik nog wel eens appelcaketaart. 

Daarvoor gebruik ik vanalles 250 gram en 5 eieren. Ik bekleed dan een springvorm van tenminste 24 cm met bakpapier. Giet het beslag er in en gebruik dan twee appels die ik met de bolle kant naar boven op het beslag druk en met wat kaneel bestrooi. Ik serveer hem dan als puntje taart met een toefje slagroom. Erg lekker en veel sneller klaar dan een gewone appeltaart maken. 

Helaas heb ik geen foto van mijn cakebaksels, maar vanmiddag ga ik Arthur uit school halen en hij blijft een nachtje logeren. Het zou zomaar eens kunnen dat hij zin heeft om een cake te bakken en als dat zo is zullen we een foto van het resultaat hier alsnog neerzetten. 

Storm en zon(nebloem)!

Gisteren was ik zomaar weer eens jarig. Het was een gewone werkdag en ik had er over nagedacht om een dagje vrij te nemen toen bleek dat we inzetbaarheidsadviseursoverleg (mooi scrabble woord) hadden. Dat is altijd leuk omdat wij als inzetbaarheidsadviseur elk in onze eigen regio werken en we elkaar dus niet zo vaak live zien. 

Dus besloot ik om gewoon te gaan werken en toen bleek ook nog dat 1 van de collega's een dag ervoor 25 jaar in dienst was. Dat soort dingen moet je altijd vieren en daarom zorgde ik dat er van de afdeling een leuk cadeautje was. Nu ken ik deze dame natuurlijk nog maar kort en weet ik niet zoveel van haar, maar laatst toen we tussen het vergaderen door een praatje maakten, bleek dat we een gezamenlijke hobby hebben: Haken! 

Dat was een mooi uitgangspunt. Na enig speuren op internet vond ik van Blond een leuke beker voor creatievelingen. Die beker vulde ik met celebration chocolaatjes, een bolletje katoen en een haaknaald! Ingepakt in folie met een strik erom was het een gezellig cadeautje. Toch wilde ik er een persoonlijke noot aan toevoegen, maar wat? 

Toen viel mijn oog op de gehaakte zonnebloem die ik vorig jaar van Akkelien kreeg en die dagelijks dienst doet als sleutelhanger van de achterdeur. Ik zocht het patroon op op haar blog, zocht het garen bij elkaar (helaas had ik geen katoen in die kleuren, maar alleen acryl) en ging aan de slag. 

Het was een gezellig werkje, een zonnebloem haken terwijl buiten de regen tegen de ramen kletterden en het hard waaide, al een voorbode van de storm. De zonnebloem viel door mijn andere garen veel groter uit dan de bedoeling was, maar ik had geen tijd om hem met een kleinere haaknaald te maken en bovendien kunnen zonnebloemen nooit groot genoeg zijn en dus maakte ik hem vast aan een sleutelhanger en hing hem aan het pakketje! 

Hoewel het erg hard waaide reed ik nog voor de echte storm uit naar Bunnik, bepakt met het cadeautje en een cake die ik had gebakken om te trakteren. Andere collega's hadden ons vergaderzaaltje versierd en de stoel van de jubilaris was versierd en ze kreeg een speech van onze leidinggevende, mooie bloemen en het cadeautje van de zaak. En natuurlijk ons cadeautje van de collega's. Ze vond het erg leuk. 

Ook voor mij was er een versierde stoel en mooie bloemen en het was dus een goed begin van mijn verjaardag. Na het overleg reed ik in de storm terug naar huis, maar er was niet veel verkeer op de weg.

S'avonds werd ik verwacht bij zoon en schoondochter, kleinzonen en dochter en werd ik verwend met een heerlijk diner, mooie cadeautjes, dikke knuffels en een mooie tekening van Arthur en hele lieve lachjes van Laurens. Meer dan dat kun je je als jarige niet wensen. Een dag met storm en zon!