Toiletpapier

Wat een rare dagen zijn het. Vandaag zouden manlief en ik aanwezig zijn bij de crematie van de zus van mijn tante in het zuiden van het land. Dat hadden we beloofd aan mijn tante en oom om hen tot steun te zijn. En wat je beloofd, dat moet je doen! Maar wat als het RIVM aangeeft dat het niet verstandig is om je snoet te laten zien bij een bijeenkomst met meer dan 100 mensen?

En wat als je lief als hartpatiënt nu net in zo'n risicogroep valt? Natuurlijk was de eerste gedachte we gaan gewoon want we hebben het beloofd. Op het werk de agenda's leeg gemaakt, de auto volgetankt en de nette kleding klaar gehangen en gestreken én we hebben het beloofd! Maar dan dat stemmetje in je hoofd van hoe ga ik het onze kinderen uitleggen als er iets gebeurd? En dat stemmetje gaf toch de doorslag en na overleg met oom en tante, hebben we samen toch maar besloten om niet te gaan.

Dus moest de dag anders ingevuld worden dan gepland en normaal gesproken waren we gewoon naar het werk gegaan, maar nu had het RIVM juist afgekondigd dat wie thuis kan werken dat ook beter kan doen en ons beider werkgevers hadden die regels al overgenomen. Zo kwam het dat we vandaag een beetje thuiswerkten en halve dag vrij namen. Konden we alvast wennen aan de situatie voor volgende week. Want dan werken we dus allebei thuis.

Het wordt vechten om die ene thuiswerkplek die we hebben. Ik werk het liefste aan de tafel in de woonkamer met uitzicht op de tuin. De radio aan, vogels die af en aan vliegen en kwetteren in onze seringenboom en ik ga als een speer. Natuurlijk kan een van ons in de keuken gaan zitten met uitzicht op de straat en dichter bij het koffieapparaat of eventueel boven in de slaapkamer, maar dat vind ik zelf te ongezellig. Enfin we vinden er wel wat op. Wie weet lukt het om samen in de kamer te werken, de tafel zou moeten passen en dan moeten we met telefoongesprekken maar even de gang op om de ander niet te storen. We zitten dan wel niet twee meter van elkaar, maar ach we slapen ook niet twee meter uit elkaar dus zal het met elkaar aansteken wel meevallen.

Het wordt een weekend van veel thuis zijn want de afspraken die we hadden zijn afgezegd, maar dat vind ik niet erg. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn en niks te hoeven. Ik heb nog zoveel boeken te lezen, mooie dingen te haken, aan mijn Franse taallessen te werken, het onkruid uit de tuin te wieden en de vorige week gekochte viooltjes te planten én zijn er bovendien nog zat (huishoudelijke) klussen die nu eens kunnen worden opgepakt dat ik geen ogenblikje bang ben dat ik me zal vervelen.

Wat me wel een beetje zorgen baart is dat ik morgen nog wel gewoon op de zaterdagse boodschap moet. Nu verzekeren de grootgrutters ons dat er geen paniek is en dat de winkels gewoon weer aangevuld zullen worden, maar we moeten toch eten de komende week. Het meeste zorgen maak ik me nog om het toiletpapier. Toen ik op het nieuws zag hoeveel er daarvan gehamsterd werd ging ik mijn eigen voorraad maar eens tellen en ik kwam op nog twee extra rolletjes buiten het rolletje wat nu dienst heeft. En twee rolletjes lijkt best veel, maar als we de volgende week allebei thuiswerken is dat natuurlijk zo op!

Gebruik een oude krant bij gebrek aan toiletpapier gaven mensen op twitter als advies, maar ja het dorpssufferdje wat hier elke week bezorgd wordt is nogal dun en daar komen we ook de week niet mee door. Gelukkig heb ik nog genoeg katoen in voorraad en kan ik snel wat lapjes haken. Een mens moet wat tijdens een crisis!

Pannenlap

Hoewel wij twee paar ovenhandschoenen hebben zijn ze altijd kwijt. Eigenlijk is het al onzin om twee paar te hebben, maar goed het ene paar zijn doodgewone huis-tuin en keuken ovenwanten en het ander paar is een dik, chique donkerblauw stel dat eigenlijk bedoeld is voor het betere BBQ werk. Maar goed ze zijn dus heel eigenwijs en altijd net als ik ze nodig heb, hebben ze de kuierlatten genomen.

Mijn oude, zwarte pannenlappen van badstof waren zo versleten dat ik ze weg heb gegooid. Ze waren zo dun geworden dat je alsnog je handen brandde bij het afgieten der pannen. Ik had alleen nog een gehaakt lapje in gebruik als pannenlap wat mijn nichtje een paar jaar geleden voor me maakte nadat ik haar haken had geleerd. Het is een beetje scheef en niet zo groot en deed best goed dienst, maar ook dit lapje mag naar het pannenlappen bejaardenhuis!

Nieuwe pannenlappen moesten er komen en afgelopen zaterdag moest ik even naar de @ction om saaie, maar hoogstnoodzakelijke spullen aan te schaffen zoals stof- en sopdoekjes en een aantal dozen tissues. Toen ik die saaie spullen eenmaal in mijn kar had gemikt ging ik op zoek naar pannenlappen maar ik kon niks leuks van mijn gading vinden. Pannenlappen moeten functioneel zijn, maar ook een beetje leuk.

Daarom toog ik naar de handwerk en knutselafdeling en vond daar dik katoen. Er lagen drie kleuren, mintgroen, ijsblauw en roze. Ik nam twee blauwe bollen mee. Geen idee wat ze kosten maar ik rekende voor al mijn spullen een belachelijk laag bedrag af dus veel kan het niet geweest zijn.

Hoewel ik nog steeds met veel plezier aan mijn Katharina Sjaal haak was een eenvoudig werkje toch ook wel even leuk. Zo'n werkje waarbij je ook nog mee kunt gluren bij een tv programma.

Gisteravond googelde ik eens naar pannenlappen en kwam bij Daphne een heel leuk patroon tegen voor stoere lappen. Het patroon zag er nog best lastig uit en ik had nog nooit reliëf stokjes gehaakt, maar dat bleek een fluitje van een cent. Zeker omdat Daphne het patroon zo duidelijk heeft uitgeschreven. Het garen is Medium Cotton (100% katoen) van Alison & Mae en ik haakte met naald nummer 4. Achteraf denk ik dat het ook goed had gekund met naald nummer 5 omdat hij nu wel een beetje stug is. Het is wel een stevige en dikke lap geworden waarbij ik verwacht dat hij bij hete pannen goed dienst zal doen.

In bijna 1 avond haakte ik een pannenlap. Als ik eerder op de avond was begonnen had ik hem afgekregen. Vanavond moesten we op rouwbezoek, maar bij terugkomst maakte ik hem af. Is het geen schatje?

Het lijkt grijs maar het is blauw

Nu moet ik binnenkort maar een broertje of zusje voor hem maken want pannenlappen zijn natuurlijk altijd een tweeling!

Zo'n leuk patroon!

Katharina Sjaal

Al weer een week terug uit Marseille en het leven gaat zijn werkzame gang weer. Al bleek dat we toch twee kleine souvenirs uit Frankrijk mee hadden gebracht. Het eerste souvenir vonden we in de tas met vuile was. Daar bleek een tasje in te zitten van de Zwitserse reddingshond die Arthur voor zijn verjaardag had gekregen. Een pluchen Sint Bernhardhond met een nepvaatje rum om zijn nek en dat beest zat in een rood pluchen tasje. Arthur vond de hond wel lief, maar dat vaatje raar en dat tasje ook. Hoe het tasje in onze wastas is gekomen is ons een raadsel, maar goed het is een grappig souvenir en natuurlijk komt het tezijnertijd terug bij de rechtmatige eigenaar.

Het tweede souvenir is een verkoudheidje. Niks ernstigs maar in deze barre coronatijden roept het gekke vragen op, want naast het gesnotter weigert mijn stem ook (lekker rustig voor de omgeving) en komt er een akelig knarsend gepiep uit mijn mond, waarop mensen angstig achteruit deinzen als ze mij horen kraken en kuchen. Ik voel me verder prima, maar het is lastig om dat overtuigend te brengen met zo'n rare stem.

Arthur was ook een beetje verkouden, wat logisch is met al die snotterende kindertjes op de crèche en ja als oma er dan toch is, dan is zo'n oma erg handig om je snottebellen aan af te vegen. Dan ben jij er maar weer vanaf en kun je snel verder spelen. Terwijl we toch een hoop snottebellen in een zakdoek hebben kunnen vangen. Als we zo'n exemplaar zagen ontstaan onder zijn neusje dan riepen we Arthur, hatsjoe en dan kwam hij naar ons toe om de bel op te deppen. De box met tissues die op tafel stond draaide overuren. Soms kwam hij zomaar uit zichzelf even bij me zitten om me een kus te geven en dan zeg je geen nee als oma, dan neem je zo'n groot cadeau blij in ontvangst ook al wordt er meer dan liefde uitgewisseld.

Die verkoudheid nemen we dan maar op de koop toe, dat gaat wel weer over en die stem wordt ook wel weer normaal ook zeiden zowel mijn man als twee collega's dat het best sexy klonk. Met een beetje rust, reinheid en regelmaat komt het allemaal goed.

Voor de rust kwam de Katharina sjaal goed van pas. Daar ben ik twee weken geleden aan begonnen toen onze vlucht geannuleerd werd en deze week ben ik er s'avonds aan verder gegaan. Het is een heel mooi patroon en het haakt heerlijk weg. Al moet ik heel goed opletten en steeds blijven tellen. Ik ben natuurlijk nog niet zo'n ervaren haakster dus moet erg mijn best doen, maar dat geeft niet.  Gek genoeg is dat alsmaar tellen en goed opletten ook een goede ontspanning, want het maakt mijn verkouden hoofd na een dag werken heel goed leeg.

Fijn is ook dat ik deze week op controle moest met mijn - inmiddels niet meer lamme - vlerk en dat de chirurg constateerde dat de zenuw weer mooi in zijn eigen gootje ligt en dat er geen enkele reden is om die arm nog te ontlasten, tenzij er pijn ontstaat. Goed nieuws dus en kan er dus weer fijn gehandwerkt worden.

We kregen nog een foto van Arthur met zijn brandweertrui met een verhaal erbij. Schoondochter had hem aangekleed en hij was klaar om met zijn papa naar de crèche te vertrekken toen ze ineens een boink hoorde. Wat bleek, Arthur wilde een duplo vis laten zwemmen in het bad, waar geen water instond maar nog wel nat was van het douchen even daarvoor en hij had een omslachtige beweging gemaakt waardoor meneer zelf in het bad was gevallen. En dus nat was geworden, waardoor broek en trui weer uit moesten om te drogen!

Ze waren er best van geschrokken omdat toen hij vorige week zelf in het bad wilde klimmen dat  nog niet lukte en nu ineens wel! In elk geval is het goed afgelopen en kon hij de trui de volgende dag aan. S'avonds hadden we contact via FaceTime en toen zoon aan hem vroeg welke trui heb je aan Arhur, was het antwoord: Oma Tatu auto!

Nou dan schiet je stem wel even over van trots én van liefde!

Corona

Terwijl ik heerlijk naar Arthur zat te kijken die aan het spelen was kwam ineens het bericht binnen dat in ons dorp het tweede corona geval in Nederland is gemeld! Dat was een gekke gewaarwording om dat te lezen terwijl wij in Marseille zaten.

Nu raak ik niet snel in paniek en al helemaal niet van een virus, want ook van de gewone griep gaan er mensen dood. Ik werk tenslotte in de uitvaartbranche en elk jaar als er een griepgolf of zelfs een griepepidemie is dan is het aantal sterfgevallen altijd flink hoger. Niks nieuws onder de zon dus, maar het was natuurlijk wel een goede smoes om langer in Marseille te blijven! 😀

Want was het heerlijk om er weer te zijn en een paar dagen voor Arthur te mogen zorgen! Twee jaar al weer en wat heeft hij veel geleerd sinds de laatste keer dat we hem zagen in september. Natuurlijk zien we hem elke week - soms vaker - via FaceTime en dan krijg je best wat mee, maar lang niet alles.

Nu komt hij naar je toe en vraagt wat hij wil. Dat gaat natuurlijk het meeste in het Frans maar er zitten ook genoeg Nederlandse woorden tussen en van sommige woorden heeft hij gewoon een eigen versie gemaakt en als je dat eenmaal weet dan kom je een heel end. Wat erg leuk is dat hij nu ook grapjes gaat maken en daar zelf het hardste om moet lachen. Hij verstopt zichzelf graag en natuurlijk moeten wij dan zoeken, maar soms hadden we dat niet door omdat we dachten dat hij achter een stoel zat te spelen en dan reageerden we niet direct. Dat was niet de bedoeling en dan riep hij hard: Arthur chacher! (verstopt) om even te laten weten dat hij wel actie verwachtte.

Wij sliepen s'nachts bij hem op de kamer zodat zijn ouders eens een paar nachten door konden slapen en ook dat was heerlijk. De meeste nachten slaapt hij nu door maar na de festiviteiten op zijn verjaardag, alle cadeautjes en het dierentuinbezoek en de kaarsjes op de taart uitblazen, bleek dat dit toch wel erg veel indrukken waren en ja dan ga je daar van dromen. Wat is er dan fijner als oma als je zo'n klein mannetje kunt troosten s'nachts en dat hij helemaal tegen je aankruipt en dan zegt: oma Arthur Bibi (fles) en dat hij dan in de vroege ochtend tussen opa en oma in toch nog even gaat slapen zodat de dag niet al om 6 uur begint. Dat is pure rijkdom hoor en dan is zo'n gebroken nacht helemaal niet erg.

We zijn heerlijk met hem op stap geweest en hij vond het geweldig in de auto. Als we naar de garagebox onder de flat liepen waar de auto stond dan liep hij zich al te verkneukelen want het allerleukste was natuurlijk om op opa zijn schoot de auto uit de garagebox te rijden voor hij in zijn eigen stoel werd gezet. Dat glunderende snoetje staat op mijn netvlies gegrift.

Dus was die melding van dat opgedoken corona virus een welkome aanleiding om te kijken of we ons verblijf konden verlengen, maar natuurlijk kon dat niet. De KLM verwachtte ons op de afgesproken tijd en ook onze werkgevers verwachten ons morgenochtend weer present. Bovendien moet ik komende week naar de chirurg om mijn vlerk te laten controleren. Er was dus niks aan te doen op naar Nederland.

En zo vlogen we gisteravond terug naar de kou, harde wind en naar ons andere kind en de rest van de familie. Vanmiddag zijn we maar even boodschappen gaan doen en blijkt ons gemoedelijke dorp nog even gemoedelijk als altijd. Vooralsnog niks aan het kroontje dus!

Eindelijk

Meestal duurt de zondagmiddag voor mijn gevoel erg kort en is het zo weer maandag, maar deze zondag duurde het eindeloos. Ik wilde zo graag vertrekken naar Marseille en het was zo’n rare gewaarwording dat de vlucht gecanceld was dat ik echt even moest schakelen. Eerst maar even naar de supermarkt gelopen want er was niks in huis en er moest wel wat gegeten worden.

Toen dat geregeld was kon ik m’n draai niet vinden en ging op zoek naar iets leuks want je kunt wel met de pest in je lijf op de bank gaan hangen maar daar ga je echt niet sneller van vertrekken en het is ook niet gezellig. Daarom dook ik maar in mijn wol voorraad op zoek naar een nieuw handwerk om de zinnen te verzetten.

In mijn grote plastic bak vond ik drie prachtige handgeverfde wol van atelier Jaffari en het patroon van de Katharina sjaal. Daar kreeg ik meteen zin in want dat patroon is voor mij best een uitdaging. Manlief vond ik bereid om de wol op te houden zodat ik van een streng een bol kom maken. Toen dat gebeurd was ging ik van start.

Het was soms even puzzelen maar het lukte en al snel zat ik niet meer met mijn hoofd in Marseille maar was alleen nog maar aan het tellen en toen was de dag best snel om. Ik heb het niet meegenomen want het patroon is voor mij te lastig om te haken naast een spelende peuter en ik heb nu de tijd om van de kleine man te genieten. Dus foto volgt later.

Maandag vlogen we op de afgesproken tijd en landden we 1,5 later in de zon in Marseille. Wat een verschil met het weer in Nederland. We haalden de huurauto op en togen maar de stad. Zoon stond ons met Arthur al op te wachten. Ze waren blij ons te zien.

Niks niet eenkennig meteen dikke mik, zo lief! Die handjes om je nek en dat stemmetje in je oor: oma.,. nou dan ben je die vertraging alweer meteen vergeten.

Gister was hij jarig en zijn we met z’n allen maar de dierentuin geweest. Hij en wij hebben genoten! Voor het eten heeft hij alle cadeautjes uitgepakt en toen hij het papier van de tatu trui eraf scheurde keek hij naar de trui en riep whoooo! Goedgekeurd dus.

Vandaag hebben we met het nieuwe Duplo huis gespeeld en de nieuwe brandweerpuzzel. Met de brandweerauto puzzelstukjes was hij op het nieuwe verkeerskleed aan het spelen en terwijl hij het drukke verkeer regelde viel hij zomaar in slaap. Ik kan er uren naar kijken. Zo lief

Ons cadeautje, een handgemaakt nachtlampje! 

Tutur's Tatu Trui!

Onze Franse schoondochter heeft een vriendin en die geeft iedereen bijnamen! Zo heeft zij in haar vriendenkring een PoPo, een WaWa en PokPok en ga zo nog maar even door. Er is geen touw aan vast te knopen. Het is een schat van een meid hoor, daar niet van maar een beetje gekke gewoonte is het wel.

Toen Arthur dus geboren werd en zij het kleine mannetje voor het eerst zag gaf ze hem de bijnaam Tutur! Ik vond daar als oma wat van, maar had er natuurlijk niks van te vinden. Helaas is de naam behoorlijk ingesleten en wordt Arthur dus regelmatig liefkozend Tutur genoemd en gek genoeg luistert hij er ook naar. Laatst noemde zijn tante hem al Tuut en daar moest hij vreselijk om lachen. Gekker moet het niet worden, maar het allitereert dan wel weer leuk in deze blogtitel.

Tutur wilde dus een trui met een tatu auto. Hij gaat wel steeds meer kletsen maar als je in Frankrijk woont is het woord brandweerauto natuurlijk best moeilijk en dus zegt hij tatu auto. Nou best duidelijk. Het ging er nog even om spannen of ik hem op tijd af zou krijgen, want ook al kan ik weer breien het gaat toch niet in die mate dat je lekker kunt opschieten. Dan protesteert mijn vlerk en kan ik maar beter luisteren, want een vlerk met een slecht humeur is niet aangenaam.

Gisteravond kwam hij af. Net op tijd want vandaag zouden we naar Marseille vliegen. Vanmorgen de trui ingepakt, in de koffer gelegd en wij naar Schiphol. Daar waren we keurig op tijd en toen we onze instapkaart wilde printen gaf de machine een rood scherm. De vlucht was geannuleerd! G$%@$ hier en Gunter nog aan toe!

Dus op naar de omboekbalie van de KLM. Daar had ik er 49 voor mij dus dat ging wel even duren. Na ruim twee uur wachten kwam er een bericht van de KLM op mijn telefoon, ze hadden de vlucht omgeboekt naar morgen. Wacht even maar dat willen we niet, we willen met de vlucht van vanavond mee, maar helaas die zat helemaal vol. De enige manier om nog naar Marseille af te reizen was een plek in het ruim of zittend op de vleugel van het vliegtuig en dat leek ons geen goed idee. Best wel zuur maar niks aan te doen. Nu maar hopen dat de storm gaat liggen en dat we morgen echt weg kunnen. Gelukkig konden wij weer naar huis en hoefden we niet op de luchthaven te slapen op zo'n veldbedje!

Arthur moet nog een dagje langer wachten op zijn tatu trui!

Druk en druilerig

In onze familie is de zin "van hard werken gaat een mens niet dood" heel gebruikelijk. Sterker nog dat is er zo'n beetje ingestampt! Net als de zin "na een uurtje hard weren is het over". Die zin werd nogal eens gehanteerd als ik me vroeger niet zo lekker voelde en eigenlijk geen zin had om naar school te gaan.

Van die beide zinnetjes ben ik niet slechter geworden, maar heeft wel aan de wieg gestaan dat ik het lastig vindt om zomaar wat te lanterfanten voordat het werk af is. De afgelopen twee weken heb ik best hard gewerkt en heb ik ook op beide zaterdagen gewerkt. Dat moest niet, dat wilde ik zelf om het nieuwe team in Amsterdam Zuidoost te helpen en daar heb ik ook erg van genoten. Fijn om te zien hoe er na korte tijd al zo'n mooi team staat en al kan samenwerken en samen iets moois neerzet. Dan ben ik trots!

En die uurtjes extra werk zijn dan helemaal niet erg. En dus werd ik vanmorgen tevreden, maar wel met een snotterig hoofd wakker om aan de zondag te beginnen. De zondag zelf had er niet heel veel zin in, er viel een gestaag regentje uit landerige wolken die voorlopig niet van plan waren om eens de wijde wereld in te trekken.

Voor mij een mooie gelegenheid om er eens een lui dagje van te maken. Na al dat gewerk vond ik dat ik dat wel had verdiend! De radio aan, koffie erbij en de krant van gisteren maar eens doorspitten en ondertussen genieten van de bloemen die er staan! Vrolijke gemengde tulpen en het eerste bosje anemonen van het jaar! Verder wat blogjes lezen en de tijdschriften die er nog lagen. Zo komt zo'n druilerige zondagochtend wel om!

Na de brunch toch maar even een sopdoek en een stofzuiger door het huis geslingerd - toch weer eerst het werk doen en dan de pretjes - want een schoon huis is ook gewoon erg fijn. Daarna het breiwerk weer ter hand genomen.

Het rugpand heb ik af en de eerste mouw schiet ook al op! Ik doe bewust eerst de mouwen voor ik aan het voorpand begin omdat ik dan de bolletjes blauw die over blijven kan gebruiken in het voorpand, bij inbreien heb je immers meerdere bolletjes nodig. Ik moet een beetje opschieten met de trui want over drie weken zitten we in het vliegtuig. Dan kunnen we eindelijk weer knuffelen en dan moet Arthur natuurlijk wel zijn tatu auto trui krijgen! Dus een beetje doorwerken aan die trui dan maar!