Toos Werkeloos

Al bijna zes weken ben ik nu werkeloos. Zelf vind ik het meer "in between jobs" want dat klinkt een stuk leuker dan werkeloos zijn. Al ben ik voor het UWV natuurlijk wel degelijk werkeloos!

Een week voor de uitdiensttredingsdatum kun je je aanmelden bij het UWV door in te loggen in "Mijn UWV" met je DigiD op de website voor particulieren van het UWV. Eigenlijk zijn al je gegevens dan al bekend al moet je natuurlijk wel zelf de datum van de 1e werkeloosheidsdag invoeren. Wat me verbaasde is dat ze wel naar de reden vroegen van het einde van het dienstverband, maar niet naar een kopie van de vaststellingsovereenkomst. 

Al vrij snel kreeg ik bericht dat de uitkering aan mij was toegekend. Vanaf het moment van ondertekening van de vaststellingsovereenkomst was ik vast van plan om er alles aan te zullen doen om per 1 juli weer een baan te hebben, zodat ik geen uitkering hoefde aan te vragen. Dat liep even anders. Inmiddels voel ik me niet meer schuldig over die uitkering. Ik ben begonnen met fulltime werken vanaf mijn zestiende, direct na het behalen van mijn mavo diploma ben ik op bij een handelsfirma gaan werken en dus heb ik al bijna 40 jaar mijn sociale premies betaald en is het niet zo erg dat ik nu even gebruik maak van deze regeling. 

Alles gaat digitaal bij het UWV.  Je moet bijvoorbeeld je cv aanleveren. Mooi, dacht ik, want ik had juist een heel mooi cv gemaakt en was zelfs voor de profielfoto naar de fotograaf gegaan. Het resultaat zien jullie inmiddels op dit blog. Helaas lukte het niet om mijn gelikte cv te uploaden in het systeem. Dat moest ik nog ouderwets, veldje voor veldje, invullen. Grappig was dat mijn functie van HR Adviseur niet herkend werd. Dat heet bij het UWV nog gewoon personeelsfunctionaris. Van de functie casemanager moesten ze al helemaal niks weten. Dat was grappig want juist in die functie heb ik heel veel te maken gehad met het UWV. 

Toen dat allemaal netjes ingevuld was kreeg ik documenten die ik allemaal moest doorlezen en moest afvinken en ik moest een werkplan aanleveren. Wat ging ik er aan doen om weer aan het werk te gaan? Nou dat was op dat moment heel simpel want die dag had ik mijn nieuwe arbeidsovereenkomst getekend. Tevreden gaf ik dat door bij het vakje wijzigingen opvoeren en dacht dat het UWV daar ook blij mee zou zijn. 

Dat waren ze ook maar ik moest toch nog blijven solliciteren tot aan 1 september. Prima dan doen we dat. Gelukkig had ik die week nog contact met diverse andere bedrijven waar ik ook gesolliciteerd had en kon dat dus netjes opvoeren. Ik had aan mijn verplichtingen voldaan en in augustus zag ik wel weer. 

Eind juli kreeg ik bericht dat er een telefoongesprek zou volgen met een medewerker van het UWV. Dat was een heel aardige dame. Ze feliciteerde me direct met mijn nieuwe baan, maar vroeg wel waarom het pas per 1 september was. Toen ik vertelde van het overlijden van mijn lief, de sollicitaties die ik al had gedaan en dat het belangrijk was om even twee maanden alleen rouwarbeid te verrichten en wat uit te rusten om straks goed te kunnen starten bij mijn nieuwe werkgever, was ze heel meelevend en gaf direct aan dat ze me vrijstelde van sollicitatieplicht. Het was een prettig gesprek en een paar uur later stond er al een verslag met de bevestiging in mijn werkmap. 

Heel vaak hoor je dat het contact met het UWV een drama is en dat je te maken krijgt met onbeschofte medewerkers. In mijn geval was dat beslist niet zo. Het was vriendelijk en menselijk. Als casemanager had ik ook veel contact met het UWV en doorgaans waren dat ook prima gesprekken met aardige medewerkers. In al die jaren zijn de vervelende gesprekken met onbeschofte medewerkers op de vingers van één hand te tellen. En als het echt uit de hand liep dan diende ik een klacht in! 

Het geeft wel rust dat ik nu geen inspanningen meer hoef te doen tot 1 september en dat ik nu een beetje vakantie kan vieren. Hoewel er eigenlijk niets te vieren valt en het vakantiegevoel ver te zoeken is. Ik ben al blij als de verdrietgolven wat lager zijn en ik de dag een beetje doorkom. Alles wat beter gaat is meegenomen. 

Vanmorgen had ik wel een genietmomentje toen ik de was ophing en het in de tuin nog heerlijk koel was en ik met een kopje koffie zat. Ook gisteren was een redelijke dag met een aantal genietmomentjes want gistermiddag mocht ik op de kinderen van mijn nichtje passen. 

Ze zat nogal omhoog met oppas en ik had haar aangeboden om als het nodig was in te springen. Zo kwam het dat ik gistermiddag een moeilijke puzzel heb gemaakt met een eigenwijze damespeuter van 3 met met een baby van 6 maanden op mijn schoot die op een bijtring aan het knabbelen was en me zo af en toe zijn allerliefste lach schonk. We bouwden een hoge toren met de blokken, gingen een parkje om en keken bij de hertjes, cavia's, geiten, varkens en konijnen in de stadsboerderij en natuurlijk moest er voorgelezen worden. 

Plakkerig van alle baby- en peuterkusjes kwam ik moe maar zeer voldaan weer thuis gisteravond. Moe maar tevreden dat ik als Toos Werkeloos tóch een nuttige bijdrage heb kunnen leveren! 😉

J'aime les fleurs

Ik hou van bloemen en dat is in mijn tuin goed te zien. Ik vind het ook leuk dat Arthur - zo klein als hij nog is - ook van bloemen houdt. Dat is een mooie gezamenlijke interesse waar we samen veel plezier mee hadden tijdens de logeerpartij. 

Toen we naar de markt gingen moesten er natuurlijk niet alleen groenten en fruit gekocht worden maar moesten we ook naar de bloemenkraam. Arthur mocht helpen kiezen. Na lang twijfelen tussen rode rozen, helblauwe delphiniums en zonnebloemen koos hij toch voor de zonnebloemen. Tournesols, vertelde hij me. Die moesten het worden! De bloemenman had een aanbieding van 10 stuks voor € 7,50 en toen hij vroeg of dat goed was, had Arthur al ja gezegd voor ik kon reageren. 

Het was zo'n groot pak dat hij ze zelf amper kon dragen en thuis zetten we ze samen in mijn grote vaas. Ze stonden prachtig op de vensterbank tussen de ramen. Elke dag keken we er samen naar hoe de bloemen zich openvouwden en uitbundig stonden te bloeien. Ze vierden hun eigen feestje. 

Kijk oma, die bloemenzon is ook open. Ja mooi hè dat die zonnebloem nu ook open is. Er was wat taalverwarring soms maar ook leerden we van elkaar. Ik was een week of wat geleden juist weer begonnen om mijn Frans wat op te vijzelen en dat deed ik via de app van Duolingo. 

Met Arthur in de buurt was dat heel leuk. Als hij zat te spelen en ik aan het oefenen was dan kwam hij er gezellig bij zitten zodra hij het pingeltje hoorde dat ik een les goed had gemaakt. Als hij een Frans zinnetje hoorde dan zei hij het in het Nederlands en soms als ik een woord niet wist dan vroeg ik het aan hem en vaak wist hij het wél. Op deze manier heb ik een hoop kennis opgedaan de afgelopen weken!

J'aime les fleurs is dan ook een zinnetje wat er inmiddels goed inzit en dat komt altijd wel van pas. Gisteravond kwam mijn vriendin/buurvrouw nog even over de schutting kletsen om gedag te zeggen. Ze gaat met haar jongste zoon op vakantie met interrail door Europa. Vanmorgen vroeg begon de reis en de eerste stop was Parijs. 

Terwijl we zo stonden te kletsen kreeg ik haar plantenbakken in het oog. Die zouden haar ook gaan missen de komende drie weken en ik stelde voor dat haar planten bij mij komen logeren. Dan kan ik ze water geven. Dat vond ze een goed idee, want hoewel haar oudste (volwassen) zonen thuisblijven zit het niet in hun systeem om de planten water te geven. Logisch want ze werken allebei. 

En dus verhuisden we de boel en zit ik nu te genieten van extra veel bloemen in de tuin. 

Bon voyage lieve vriendin! J'aime aussi tes plantes! 

Beetje van mezelf en veel van de buuf!

In de (rouw)tuin

De zandbak is dichtgeklapt en staat weer in de schuur, het speelgoed is weer opgeruimd en de voorleesboeken uit de bieb zijn weer netjes teruggebracht. Arthur is weer terug naar Frankrijk samen met zijn papa en mama. 

Geen dikke knuffels meer en niet meer zijn stemmetje dat tijdens het spelen verhalen vertelt en dat zo gezellig is om naar te luisteren en naar te kijken natuurlijk. Het huis is weer opgeruimd en erg stil. Zo gaat dat als je (klein)kind ver weg woont. Daar ben ik aan gewend, maar nu is het wel erg stil in huis. 

Op zich is dat goed want zo komt er weer (meer) ruimte om met het verdriet aan de slag te gaan. Dat klinkt een beetje gek, maar ik ben er van overtuigd dat het verdriet en gemis aandacht moet hebben. Dat heb ik al geleerd toen ik als casemanager mensen mocht begeleiden in hun ziekteverzuimproces die dat verdriet wegstopten en er daarom echt ziek van werden. 

Rouwen is geen kwestie van het onder het tapijt schuiven of in een kastje leggen en de lade dicht doen. Het ís er en je moet er mee aan de slag. Dat heb ik dus niet alleen gezien in mijn werk, maar ik ervaar het ook zo en mijn rouwtherapeut geeft hetzelfde aan. 

Het is meer als een tuin die je moet verzorgen en dat je daar midden in die tuin kunt zitten en de intense pijn kunt voelen, maar ook getroost kunt worden door al het moois dat je om je heen hebt. In de weken met Arthur heb ik de planten in mijn rouwtuin niet altijd goed water gegeven en dat was ook een beetje bewust omdat ik wilde dat hij het fijn had, zo'n kind moet niet de hele dag bij een huilende oma zitten. Het mocht er zijn, maar het moest ook een leuke vakantie worden. En dat werd het ook. 

Natuurlijk was het ook fijn om mijn zoon weer vast te houden en samen met hem over mijn man te praten en met dochter erbij herinneringen op te halen met elkaar. We waren altijd al een hecht gezin en het is fijn te merken dat we dat nog steeds zijn, alleen wel met een lege plek. 

En nu met een opgeruimd huis is er tijd genoeg om in mijn rouwtuin te gaan zitten en daar aandacht voor te hebben. Dat betekent niet dat ik daar de hele dag zit te huilen, er is ook ruimte om te genieten van wat er was, om terug te kijken en zijn liefde te voelen, maar ook om voorzichtig nieuwe plannen te maken over hoe mijn nieuwe leven er uit moet komen te zien. 

En dat is eng, want het weten dat het nooit meer samen is - en nooit is zó lang en lijkt zo'n zwart pad - doet gewoon zoveel pijn. Toch zal er een nieuw leven moeten komen, want in mijn hoekje op de bank blijven zitten is ook geen goede optie. 

Maar het hoeft allemaal niet vandaag en ook niet morgen. Stap voor stap! Gisteren heb ik zo'n stap genomen. Ik had zin om te gaan zwemmen en een beetje in de zon te liggen op een bedje met een fijn boek. Dus op naar een zwembad. Er zijn best veel buitenzwembaden in de buurt van Amsterdam, maar niet allemaal met bedjes. Ook had ik behoefte aan een beetje rust en niet aan schreeuwende kinderen. Na lang wikken en wegen heb ik een dagje sauna geboekt. Het was badpakkendag en er was een groot zwembad én er waren ligbedjes. 

Het was een hele stap want het was fijn om lekker te zwemmen en op mijn bedje in de zon te lezen, maar het was ook weer lastig om stellen van mijn leeftijd te zien die nog wel samen waren. Gelukkig kun je in zo'n zwembad ongemerkt je tranen laten lopen. Je bent toch al nat!

Vandaag is het dan weer gewoon een huis en tuin dag. Tenslotte moet de was ook gewoon gedaan worden en is het perfect weer om die in de tuin aan de lijn te hangen. En niet alleen in mijn rouwtuin is er werk aan de winkel, maar ook in mijn echte tuin is er het nodige te doen, dus hup aan de slag! 

Power Ranger

De logeerpartij van Arthur schiet al op, het voelt onderhand alsof hij hier altijd heeft gewoond en we hebben een prettig ritme gevonden. s'Morgens vroeg (of soms s'nachts al) komt hij nog even bij mij in het grote bed liggen en dan slaapt hij nog tot een een uur of acht, half negen. We starten de dag dan langzaam op met een ontbijtje en als het lekker weer is dan doen we dat ontbijt natuurlijk in de tuin. 

We hebben deze week een wandeling gemaakt in het bos bij s'Gravenland waarbij we de kabouterroute volgden, we zijn op verjaarsvisite geweest bij mijn oom en we hebben in het zwembadje in de tuin gespetterd toen het zo heet was en woensdag was zijn tante ook vrij en zijn we de hele dag naar een groot buiten/binnenzwembad in Amstelveen geweest. Pure pret allemaal. En tussendoor wordt er veel geknuffeld, voorgelezen en hebben we hele gesprekken. Voor mij voelt het soms alsof ik terug in de tijd ben omdat hij ontzettend op zijn vader lijkt toen die deze leeftijd had.

Gisteren was het een regendag en dus moesten we ons binnen vermaken maar dat lukte ook prima met de duplo en de viltstiften en de kleurboeken. Arthur had twee breinaalden gevonden in zijn kamer. Twee naalden nummer 10 van plastic. Niet zo handig van deze oma om die los te laten liggen in de kast waar hij er bij kon, maar gelukkig was ik er bij toen hij ze vond. 

Wat waren dat nou voor gekke dingen. Grote spijkers? Nee dat zijn breinaalden, weet je nog dat oma een trui voor je hebt gebreid met een brandweerauto en eentje met een politieauto en eentje met Paw Patrol? Ja maar die past niet meer. Oma, tu veut een nieuwe breien? Nou dat wil oma best, maar wat moet er dan op staan? 

Ja dat was een moeilijke vraag en dus gingen we samen de inbreipatronen bekijken op de site van Baltena Er was een lego Ninja en Buurman en Buurman waar hij stapelgek op is en zijn grote held Spiderman, maar ook een blauwe en een rode Powerranger. Die allemaal moesten het worden. Ja dat gaat dus niet, oma kan niet al die truien breien, je moet kiezen welke je de leukste vindt. 

Nou dat is heel erg moeilijk als je vier bent en omdat hij het niet gauw opgeeft probeerde hij toch te onderhandelen. Buurman en Buurman trui én een Power Rangertrui oma? Nee dat gaat niet. Je moet echt kiezen. Na veel vijven en zessen was hij er uit. Het moest een blauwe Power Ranger worden en de trui zelf moest rood zijn. We doken in de voorraad wolletjes en daar viste hij een rood bolletje super soft uit, deze wil ik. Helaas van 1 bolletje van 50 gram kan ik geen trui voor je breien, we gaan wol kopen. 

Vanmiddag waren we bij mijn vader in Ermelo. Helemaal geweldig dat bos om die caravan, maar helaas was het bos nogal nat door de regen van gister en dus ook de speeltuin. En een natte glijbaan vindt Arthur vies! En de dode wespen die op en rond de wip lagen zijn heel erg eng ook al bewegen ze niet meer. Dus na een half uurtje voetballen was de koek op en gingen we naar het dorp voor een ijsje en omdat ik met hem naar mijn favoriete boekwinkel wilde. 

Het ijsje was lekker en de boekwinkel was een feestje. Ik heb daar in mijn jeugd heel wat uren doorgebracht en het was leuk om er nu met mijn kleinzoon te zijn. We kochten een gouden boekje van Aap en Mol in de trein. Dan hebben we van de week weer een nieuw boek om in te lezen. 

Een paar deuren verderop zit een crea winkel die ook breiwol verkoopt en daar hadden ze mooi garen voor de Power Ranger trui.  Zoals beloofd mocht Arthur de kleur uitkiezen. Hij wist het nog steeds zeker, een rode trui met een blauwe Power Ranger. Van de verschillende kleuren rood koos hij een mooie warme kleur. Restjes blauw en wit om in te breien heb ik nog genoeg. 

Nu kan ik deze week beginnen met het rugpand, want nu hij er nog is kan ik even goed de maat nemen. Dat is handiger dan op de gok breien en hij kan dan met eigen ogen aanschouwen wat breien nu eigenlijk inhoudt, want dat je met van die lange spijkers en een draadje wol een trui kan breien, daar gelooft hij toch niks van. 

Genieten én verdrieten

Al een kleine week logeert ons kleine Fransmannetje in Amsterrrrdam zoals hij zelf met een prachtige rollende Franse r zegt! En hij heeft het naar zijn zin. Hij eet goed, slaapt goed en is vrolijk. Hij zingt de hele dag door en vertelt zichzelf verhalen tijdens het spelen. 

Ook zijn Nederlandse woordenschat groeit met de dag. Hij maakt steeds meer Nederlandse zinnen en alleen als hij heel enthousiast is en niet zo snel op een woord kan komen of het niet weet dan is alles in het Frans. Gelukkig begrijp ik hem meestal heel goed, al hadden we van de week toch nog even een issue want hij zei tegen me: je veux dessiner! En ik begreep toch niet wat hij bedoelde. Diepe zucht, domme oma zag je aan zijn gezicht. Doe het eens voor dan, en hij pakte een pen van tafel en maakte een tekenbeweging! Oh je wil tekenen? Ja dat en toen waren de stiften en het schetsboek snel gepakt. 

De zandbak is een groot succes en de bijen en de hommels in de tuin zijn niet langer eng, maar leuk om naar te kijken terwijl ze van bloem tot bloem zoemen. Ook de spinnen vindt hij niet eng meer, zolang ze maar in hun web blijven. Hij gaat - op veilige afstand - voor zo'n web(je) staan en bekijkt aandachtig wat die spin in dat web doet. Meestal is dat niet veel meer dan midden in het web zitten en wachten tot er vliegen te verorberen zijn en als die spin daar netjes stil zit dan constateert Arthur, die spin doet niks, hij is lief.

Het is leuk om te zien hoe dol hij is op de bloemen in de tuin en tijdens onze wandelingen enthousiast is bij alle bloemen die hij tegenkomt. Al is het het kleinste onkruidbloemetje. Vanavond gaf ik de planten water en viel er een dood bloemetje uit een pot, waarop hij riep kijk uit oma, je doet die bloemen pijn. Zeg sorry! Nou en dat doe ik dan maar. 

Gisteren zijn dochter, mijn neef van 14 waar Arthur helemaal stapeldol op is en ik met hem naar sprookjeswonderland in Enkhuizen geweest. Daar was ik 20 jaar geleden voor het laatst geweest, maar oh wat was het leuk om dat nu met Arthur te doen. 

Alles vond hij geweldig, de draaimolen, de autootjes, maar vooral de dobberbootjes, daar kon hij geen genoeg van krijgen. Net zoals de speeltuin en tovenaar Magus Fluvius, maar het kabouterdorp bekeek hij kritisch. Die zijn niet echt, zei hij en wilde weer naar de bootjes! Hij had de dag van zijn leven en gisteravond vertelde hij heel enthousiast aan zijn ouders via FaceTime wat hij allemaal gedaan had. Was een leuke dag, zuchtte hij tevreden toen hij schoon gebadderd in bed lag. En toen ik de trap af liep riep hij me nog na, ik vind jou heel lief oma! Nou dat is toch ontzettend lief!

Kortom het is genieten, maar het is soms ook moeilijk want wat zou mijn man van hem genoten hebben en wat is het verdrietig dat hij dat niet meer meemaakt. Ook in zo'n park is het best confronterend om andere opa's en oma's samen met hun kleinkinderen te zien, want dat gaan wij samen nooit meer meemaken. Het gaat dus samen het genieten en het verdrieten. En dat mag ook, al doe ik mijn best om niet al te verdrietig te zijn waar Arthur bij is. Niet omdat hij het niet mag zien, dat mag natuurlijk wel, maar ik wil ook dat hij zich veilig en op zijn gemak voelt en dat hij het leuk heeft, want zijn ouders zitten heel erg ver weg. 

We praten ook over opa, hij weet nog dat hij met opa naar de raceauto van Max keek op de iPad. En nu kijk ik televisie op de iPad van opa oma en dat is leuk.  Hij zag op een wandeling een dode duif liggen en die werd ook bestudeerd. Het zag er best akelig uit en Arthur keek naar dat vieze hoopje vogel en constateerde, die pigeon is dood, comme opa en liep weer verder. Hij heeft niet alleen Frans temperament, maar ook Hollandse nuchterheid! 

Een koffer met zand!

Heel lang geleden, toen we zelf nog geen kinderen hadden, heb ik ooit eens een tip gelezen voor grootouders om voor de kleinkinderen een tijdelijke, verplaatsbare zandbak te maken. Nu Arthur hier drie weken komt logeren, waarvan de laatste week met zijn ouders leek het me een goed idee om daar eens werk van te maken.

Toen onze zoon een jaar of 1,5 was maakte mijn man een mooie zandbak van hout voor hem, met een deksel en bankjes aan de zijkant om op te zitten en zandtaartjes op te bakken. Die zandbak heeft jaren dienst gedaan, ook voor onze dochter, maar op een gegeven moment was het hout echt vermolmd en waren de kleutertjes uitgegroeid tot pubers die er niet over peinsden om nog in de zandbak te spelen. Logisch en werd de zandbak geruimd en daarvoor in de plaats kwam er een houder in de grond voor de droogmolen. 

Voor een vierjarige is het natuurlijk heerlijk om met zand te spelen en dus had ik bedacht dat ik die oude tip eindelijk ten uitvoer ging brengen. Daarvoor had ik een oude koffer nodig, zo'n koffer met zo'n hard deksel. Ik was van plan om daarvoor een bezoek te brengen aan een kringloopwinkel, maar toen ik in de laatste weken van mijn dienstverband dit idee besprak met wat collega's riep één van hen dat zij nog zo'n oude koffer had waar het slot van kapot was. Ze was juist van plan om hem naar de stort te brengen, maar nu mocht ik hem hebben en op mijn laatste dag stond hij op me te wachten. 

Bij de bouwmarkt kocht ik voor € 2,50 een zak van 25 kilo speelzand en sjouwde dat de tuin in. Bij de @ction kocht ik een setje met een schepje en een emmertje en vanmorgen kon het feest dus beginnen. 

De zak met zand heb ik in de ene helft van de koffer gelegd en opengeknipt en aan de andere kant, onder het netje dat je dicht kunt ritsen, heb ik de emmer, schep, hark en de auto's gestopt. In eerste instantie vond Arthur het niks, ja het was een mooie zandbak, maar er vlogen allemaal bijen en hommels in de tuin en dat vond hij erg griezelig. Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid en ging hij er toch mee spelen en werd het een groot succes. Hij zegt nu steeds geruststellend tegen mij dat de bourdons en de bijen très gentil zijn en niets doen. Dat beaam ik dan steeds en zeg dat ze alleen maar naar de bloemen willen om daar lekkere honing te halen. 

Hij heeft heerlijk gespeeld en er ging een klein zandmannetje in bad. Na het spelen ging de koffer dicht, de rits doet het nog wel en als hij over drie weken weer naar Frankrijk is dan rij ik de kofferzandbak zo de schuur in. 

Er is maar één nadeel! Deze oma haat het als er zand op de vloer ligt met al dat geknoers onder je voeten en dus moet oma na het badderen en het voorlezen eerst stofzuigen voordat ze aan de koffie kan! Maar dat heeft ze er graag voor over! 

Souvenir

Zaterdagmiddag reed de Thalys het centraal station in Amsterdam uit en nestelden dochter en ik ons behaaglijk in onze stoelen met een boek. Ruim drie uur later stapten we uit in Parijs, liepen het lange perron af en daar aan het begin van het perron stond Arthur met zijn Franse Opa op ons te wachten. Het was een enthousiast weerzien en we kregen een dikke knuffel van de kleine man en een hartelijke begroeting van zijn Papy. 

Terwijl we richting de metro liepen pakte Arthur mijn hand en vroeg (in het Frans) oma, ben je verdrietig? Die vraag had ik al niet zo snel verwacht en ik vertelde hem dat ik op dat moment niet verdrietig was. Hij stond abrupt stil, keek me verontwaardigd aan en zei: maar je bent toch verdrietig omdat opa dood is! 

Ja dat klopt helemaal zei ik, maar nu ben ik blij omdat ik jou zie! Hij keek me nog eens goed aan, maar nam met dat antwoord genoegen en vervolgde zijn weg. 

We hadden de zijn Franse opa en oma voor het laatst gezien toen ze op de uitvaart waren en dus was er veel bij te praten. We zaten fijn in de schaduw op het balkon, werden getrakteerd op een heerlijk diner en het was erg gezellig. 

Het was maar 1 nachtje en gistermorgen om 11.30 uur kwam de taxi om ons weer naar het station te brengen, maar nu met Arthur tussen ons in. Op het Gare du Nord stond de Thalys al klaar, maar moesten we even wachten tot we konden instappen. Dat mocht al gauw en even later verlieten we Parijs weer. Arthur is het gewend om lange treinreizen te maken en vermaakte zich met het dinosaurus stickerboek dat ik voor hem gekocht had. Ik kreeg het verzoek om een sticker los te maken van het stickervel en hij plakte hem op en maakte er een heel verhaal bij. De tijd vloog om!

Natuurlijk moest er geluncht worden en papy en Mamy hadden ons een heerlijke lunch meegegeven met een quiche, een Flan de Paris en wat kaas en zo zaten wij als echte Fransen heerlijk te lunchen. Sorry voor de kruimels lieve medewerkers van de Thalys. We hebben ze zo goed mogelijk proberen op te ruimen maar hadden geen stofzuiger bij de hand. 

Thuis gekomen was het alsof de kleine man nooit was weggeweest. Hij ging even zijn bed inspecteren, en jawel het Spiderman dekbedovertrek lag erop en ging heerlijk spelen. Om het een beetje makkelijk te maken aten we frietjes en na het eten gingen we de planten in de tuin water geven. Arthur is gek op bloemen en vindt de tuin prachtig. Wel is het als stadsjongetje even schrikken als een spin een groot web heeft geweven en daarin zit te wiebelen. Brr dat is eng, gauw naar binnen. Nou dat zal vanzelf wel wennen hoop ik, want er wonen nu eenmaal spinnen in de tuin. 

Na een lekker bad met veel schuim ging hij tevreden slapen en vanmorgen om 7.10 uur kwam hij naast me liggen. Klaar om aan de nieuwe dag te beginnen. Mij goed slapen oma, jij ook? Van onze zoon kreeg ik de "opdracht" om in deze weken hem zo goed mogelijk Nederlands te leren. Ook dat gaat vast lukken. 

We hebben het allerleukste en allerliefste souveniertje uit Parijs meegenomen!