Goed Nacht Goed

Eigenlijk weet je diep in je hart al lang dat je er iets aan moet doen. Als je s'morgens je bed uitrolt en je loopt langs de gangspiegel schrik je je telkens weer het lazarus. Je weet eigenlijk wel dat je het je huisgenoten niet langer kan aandoen. En dat jij en alleen jij je nou eens over dat punt heen moet zetten en in actie moet komen. Doe er wat aan zeg je steeds maar weer. En dan zucht je en dan denk je, ja ik ga er wat aan doen. Maar niet vandaag! En ook niet morgen! Want het is lastig en je hebt je neus al zo vaak gestoten. Dan ondernam je die actie en werd het toch niet weer wat je er van dacht. Of het lukte wel maar niet zoals je het bedacht had en dan was de teleurstelling en de schaamte nog veel groter. Toch weet je dat het moet. Het zou gewoon wel weer eens leuk zijn om niet eerder dan je man naar bed te moeten en heel diep onder de dekens te moeten kruipen en dan s'morgens als een dief in de nacht er als eerste weer uit te sluipen voor dat die schat van je zijn ogen open doet! En bedenk je nou eens, want zelfs het huwelijk van Dr. Phil is aan het wankelen en dat kan jou ook gebeuren. Alleen maar omdat jij te belazerd bent om actie te ondernemen. Ook voor de kinderen zou het beter zijn. Die hoeven zich dan niet meer te pletter te schamen als er al eens een keer iemand komt logeren. Dus actie is gewenst. Maar iedereen weet als je dat tegen je zin doet wordt het niks. Eigenlijk moet het gewoon op je pad komen. En laat het vandaag nou eens zo'n dag zijn? Na het huis een grote beurt te hebben gegeven begaf ik mij naar het winkelcentrum voor de noodzakelijke boodschappen. Daar had ik geen zin in maar het moest! Dus liep ik even bij een winkel naar binnen waar ze truien in de aanbieding hadden. 1 halen, 2 betalen of zo iets. Dus even kijken. Je weet maar nooit. Ineens hoorde ik een zacht stemmetje dat mijn naam riep. Joehoe we hangen hier hoor. Nieuwsgierig als ik ben ging ik op het stemmetje af! En warempel achter in de winkel, hing een hele familie. Keurige types. nette kleur, donkerblauw met hier en daar een piepklein bloemetje, puik modelletje! En de juiste maat en een prijs waarvan ik dacht hoe is het mogelijk? Maar ja zo gauw gaf ik mij niet gewonnen. Zal wel scheef zijn, of de bovenkant goed en de onderkant te klein. (heb ik al eens gehad). Dus passen dan maar. Het kon niet beter. Zat als gegoten. En nu hangt hij hier. Ben er zo nog maar beduusd van dat het op een ordinaire donderdag in november in een kwartier tijd gewoon gelukt is. In een kwartier tijd een heel huwelijk gered! Ik ben zo blij met mijn nieuwe pyjama. En ik hoop mijn huisgenoten ook!

Ontvriend

Ik ben ontvriend. Ja en zult u misschien zeggen. Is dat nou zo erg? Er zijn ergere dingen in de wereld. Klopt maar deze actie komt van mijn bloedeigen dochter van 15. Wat of ik heb gedaan? Nou toen zij gepost had dat ze een 8,3 voor haar economie had gehaald tijdens haar eerste schoolexamen heb ik het in mijn botte kop gehaald om dat bericht te liken en er bij te zetten: Hier een trotse moeder, goed gedaan meis. En ja daar is ze nu zo boos over dat ze me direct ontvriend heeft. Woest kwam ze naar beneden rennen waarom ik dat gedaan had. Met de meest vreselijke blik in haar ogen alsof ik er op had gezet dat zij het meest vreselijke kind op de wereld is. Dus heeft mevrouw radicale maatregelen getroffen. Ik snap heel goed dat zij zich te pletter voor mij schaamt. Ik bedoel zij is 15, bloedmooi, slim en slank. Ik ben 46, lelijk, dom en dik. Daarom bemoeide ik me niet met haar Facebookpagina. Zo af en toe als er, na uren tutten voor de spiegel, weer een prachtige profielfoto was geplaatst dan  klikte ik wel eens Vind Ik Leuk aan. En dat vond ik dan ook echt leuk, ze is mijn kind, ik hou van haar dus mag je dat als moeder best laten weten toch? Toen die 8,3 in beeld verscheen was ik ook oprecht trots op haar, want ik wist hoe hard ze er voor hard geleerd. Dus dacht ik dan mag ik dat ook best op Facebook zeggen. Maar nee het mocht dus niet. Het leek wel alsof ik er iets had op gezet van superstomme trut, maar een 8,3 ben je nu helemaal belatafeld. Maar goed ik ben nu dus ontvriend. En nu weet ik ook niet zo goed of ik bij weer een goed cijfer het nog wel gewoon mag zeggen. Ik ben trots op je! Want stel dat dat niet zo is? Voor je het weet wordt je ontmoederd? Nou lekker dan! En dat ontmoederen gaat toch al in een rap tempo, want sinds ze kleedgeld heeft hoef ik niet meer mee met kleding kopen. Dat doet ze met vriendinnen. Zelfs een ritje naar de Primark waar we eens naar toe zouden gaan doet ze liever met een vriendin. In de herfstvakantie had ik vrijgenomen om samen iets leuks te doen, maar nee sorry mam, ik heb al afgesproken met mijn vriendinnen. Het is hard voor mijn moederhart, maar ik moet er maar in berusten. Ze wordt groot en wil haar eigen leven leiden. En dat hoort natuurlijk ook zo. Ze moet haar vleugels uitslaan en zelfstandig worden en dat gaat ook niet met een moeder die steeds maar in je nek loopt te hijgen. Dus, ja ik moet op mijn plek! Hup naar je bescheiden rol op de achtergrond. En wachten, gewoon wachten tot je weer eens een keer in beeld komt! Dat moment zal vast toch nog wel weer een keertje komen. Toch? Daar moet ik dan maar op vertrouwen. Maar waarom krijg ik dan die brok in mijn keel niet weggeslikt?

Breicafe

Ik heb het al eens eerder gezegd; ik kan er niks aan doen maar ben nu eenmaal een huismus. Ik ga graag de deur uit om te werken hoor! Heerlijk vind ik dat zo s'morgens alleen in de auto op weg naar Almere. Altijd op de Hollandse Brug even naar het water kijken. Het is eigenlijk altijd mooi! Ik vind het ook gezellig om even naar de stad te gaan, een beetje winkelen, mensen kijken en een terrasje te pikken. Of even naar de markt, gewoon even lekker snuffelen en allerlei lekkers mee naar huis nemen. Een avond met familie of vrienden, gezellig! Als je met me uit eten wilt? Heerlijk! Alleen dan wel naar een restaurant waar nog echt gekookt wordt. Want daar waar ze uit zakjes en pakjes koken hoef ik niet te zijn! Het klinkt arrogant en zo bedoel ik het niet, maar dan kan ik het thuis zelf beter! En sinds ik een vaatwasmachine heb is dat ook geen argument meer! Die afwas! En toch, ik geef het eerlijk toe, het allerliefste ben ik thuis. Gewoon in mijn eigen hut, alleen of met het gezin. Truttig ja! Schamen Nee! Het is lekker om op je eigen bank te hangen met een goed boek en je daarin helemaal te verliezen. Of fijn een beetje aanrommelen in de keuken en iets lekkers koken. Een beetje het Libelle gevoel! Alhoewel ik met die Libelle wel een beetje klaar ben. Als je vrouwen met maat 42 al volslank noemt waar blijven we dan! Maar dit geheel terzijde. Wat ook heel truttig is maar waar ik van kan genieten is een beetje breien! Ja ik heb dat vroeger thuis van mijn mams geleerd. Mijn oma was coupeuse en kon prachtige kleding naaien. Ook was ze handig met de haak- en breinaalden. Mijn moeder ook en zo kwam het dat er vroeger thuis altijd wel gehandwerkt werd. Heel gezellig om met een brei- of haakwerkje bij onze snorrende gaskachel met de kat op schoot. Dat was dan weer niet zo handig want die kat ging met de draden spelen. In de jaren 80 was het zelf truien breien helemaal in. Met de meest ingewikkelde motieven. Daarna was het een poosje uit de mode en moest je vooral niet hardop zeggen dat je breien leuk vond want je werd dan toch een beetje aangekeken alsof je rijp was voor een psychiater. En nu? Nu is het weer helemaal hip. Je hebt de leuktste breiblogs, ja heus, op internet en de gezelligste wolwinkels fleuren het net op. Ook in de stad en op de markt tref je weer wol- en handwerkwinkels aan. Dus mag ik weer lekker los met de pennen. Ik heb er niet zo heel veel tijd voor maar een simpel werkje wat je zo weer even oppakt is te doen. En wat nu zo lekker is, het helpt om te ontspannen. Je kunt er lekker bij zitten mijmeren en je maakt je hoofd leeg. De afgelopen 2 jaar als ik weer eens naast manlief in het AMC zat heb ik wat afgebreid. Zeker met een moeilijk telpatroon helpt dat om de tijd door te komen en de zenuwen in bedwang te houden. En dat brengt me dan weer op een idee. De zorg wordt alsmaar duurder en voor geestelijke zorg moet je een hoop bijbetalen dus is mijn advies, als je een beetje in de put zit, (dus niet zo erg dat je perse naar een psych moet) ga dan lekker naar het breicafe. Is ook goed voor de economie als je er nog een drankje bij neemt. Al breiende maak je je hoofd leeg en al pratende met de andere breiende bezoekers kun je je sores kwijt. Voor iedereen geschikt. Ja mannen voor jullie ook! Hebben jullie nooit van die poppen- en kerstballen breiende heren Anne en Carlos gehoord? Nee? Nou google maar even! En hoor ik anderen nu zuchten dat kan ik niet! Hoezo? Jullie kunnen de prachtigste presentaties in mekaar draaien, goede marketing plannen maken etc maar met een bolletje wol en 2 pennen komen jullie niet ver? Slechte smoes. Op youtube staan hele leuke filmpjes die het je zo leren. Nee ik wil jullie niks door de strot duwen maar ik denk dat mijn plan goedkoop, makkelijk uitvoerbaar en een goede aanvulling om de crisis mee op te lossen is. Want wat doen we met al die breisels? Aantrekken, kan de kachel ook een tikkie terug en als we er allemaal in lopen, loopt niemand voor schut! Ik zal Mark en Diederik eens bellen!

SMS

Het was prachtig weer vanmorgen dus ik besloot op mijn vrije dag iets leuks met mezelf te gaan doen. Alle gezinsleden hadden andere bezigheden dus ik kon lekker doen en laten waar ik zin in had. Zo kwam het dat ik even voor elf uur in de auto zat op weg naar Amstelveen om lekker even over de markt te lopen. Op de A9 reed een blauwe auto voor mij. Deze chauffeur had een ietwat rare rijstijl. Zwalkend van rechts naar links over 2 banen. Op een gegeven moment was de snelheid 80 km en dus gaf ik gas om er voorbij te gaan. Helaas keek de betreffende chauffeuse, ja het was een mevrouw, meer op haar mobiel dan op de weg en hup weer een zwalk naar links. En daar reed ik dus. Gelukkig kon ik remmen, er zat niets achter mij en gebeurde er niks. Toen ik haar uiteindelijk in kon halen zag ik dat ze echt met haar mobiel bezig was. En daar kan ik nou toch zo pissig over worden. Wie haalt het nou in zijn/haar bolle kop om in de auto achter het stuur te zitten sms'en. En dit gebeurt dus veel vaker. Laatst een taxibusje, ook met een dame achter het stuur, dat kinderen vervoert. Deze dame was ook meer met de haar telefoon bezig dan met het verkeer. Stel jouw kind zit bij zo'n mens in de auto en die tut hola zit even te sms'en met haar man of ie even de kip uit de vriezer wil halen en boem aanrijding omdat ze niet oplet! Jouw kind hartstikke gewond of erger nog dood. En dat allemaal door zo'n stom mobieltje. Moeten wij dat met zijn allen nu goed vinden? Ik ben heus niet roomser dan de paus en bel ook wel in de auto, maar wel handsfree. Dus eigenlijk hoop ik dat het nieuwe kabinet de boetes voor niet handsfree bellen of sms'en in de auto naar 1000,00 per overtreding zet, zodat iedereen het uit zijn hoofd laat om tijdens een autoritje te sms'en. En daarbij ook nog een verplichte taakstraf om in verzorgingstehuizen als vrijwilliger mee te draaien. Kunnen ze die oudere mensen meteen leren sms'en. Die zitten toch niet meer op de weg! Gelukkig kwam het nog goed met mijn dag. In Amstelveen scheen de zon en was het vrolijk op de markt! Zonder sms'ende medeweggebruikers kwam ik veilig weer thuis. Tot grote blijdschap van de rest van het gezin, anders hadden zij nu niet aan de appeltaart gezeten!

Herfstzon

Eigenlijk zou een mens per dag het weer moeten uitkiezen wat het beste bij die dag past. Neem nou vandaag, een vrije dag maar ik moet met mijn neus in de boeken want over drie weken moet ik iets inleveren. Tijd zat maar ik heb liever wat tijd over dan dat ik te laat ben. En juist op zo'n dag laat het weer zich van zijn beste kant zien. Had het nu gestormd en geregend dan was ik vol overgave achter mijn laptopje gekropen en had e.e.a. natuurlijk een twee drie op papier gestaan. Nu schijnt de zon volop en de herfstkleuren in de tuin roepen uitnodigend. Kom, kom naar buiten! Ik weersta de verleiding en ga aan het werk. Dan gaat de bel. De aardappelman! En terwijl ik in de deuropening wacht tot hij de piepers aflevert ruik ik de herfst. Dan toch maar even naar buiten. Met een goed excuus want er moeten boodschappen gehaald worden en in ons mooie nieuwe winkelcentrum wordt vandaag de Douglas geopend. Goede reden om toch maar even op de fiets te stappen en met de wind in de haren even naar het dorp te karren. Het is heerlijk buiten, mijn hoofdpijnhoofd knapt er helemaal van op. De nieuwe Douglas met het vertrouwde personeel van de vorige eigenaar is mooi en het is gezellig om die dames weer te zien. Ik trakteer mezelf op een nieuw nagellakje en wordt verwend met nieuwe luchtjes. ( de proefjes dus, niet dat ik nu een uur in de wind stink). De boodschappen even doen en dan weer terug naar huis. Niet te hard fietsen om zo nog even langer te kunnen genieten. Wat worden de bomen in de laan al prachtig! Helaas net te laat, de brug gaat open. De Carolina uit Hattem ligt geduldig te wachten tot ze er door kan. Meerdere mensen verzamelen zich voor de slagboom en allemaal staan we geduldig te wachten en van de zon te genieten. De tram komt aanrollen en schuift zachtjes rammelend over het kruispunt. Daarachter rijdt stapvoets een lijkauto. Het plaatje klopt, want ook de dood hoort bij deze prachtige dag. De brug is helemaal open en de Carolina vaart erdoor, grijze permanentjes kijken vanachter de raampjes naar ons, wachtenden voor de brug. Een enkeling zwaait en wij zwaaien terug. Ze zijn een dagje uit en ik hoop dat ook zij genieten. Als de brug weer dicht is fiets ik langzaam naar huis. Een broodje eten en nee dan niks geen excuses meer! In de boeken! Alhoewel misschien kan ik straks de was wel buiten hangen! Beste mensen van de Meteoconsult en het KNMI wilt u het volgende week donderdag alstublieft heel hard laten regenen? Alleen graag niet om 10.30 uur want dan moet ik naar de tandarts!

Kip van goede komaf!

Ik heb een kip gekocht! Een kale want die hoef je niet te plukken. Het is een dame van goede komaf. Op haar verpakking staat dat ze een goed leven heeft gehad, met gezellige collega's, goed voer en dat het scharrelen haar altijd is gestimuleerd. Nou! Op het zakje staat ook dat als ik haar precieze afkomst wil weten dat ik even op een website haar nummer moet intikken en haar personalia zal zich aan mij openbaren. Dat wilde ik wel. Dus ik gezocht. Ze blijkt te zijn geboren in de kippenstal van boer Tinus in Barneveld. Ze had 7 zusjes en een broertje maar dat broertje heeft tijdens de geboorte het loodje gelegd. Maar, zo staat er, ze heeft daar geen trauma aan overgehouden. Ze hield van zandbadjes nemen en lekker kakelen met haar vriendinnen. Haar naam is Tokkie 24. Toen heb ik maar gauw weggeklikt want straks ga je nog een emotionele band opbouwen met zo'n beest en dan wordt het janken als je haar de oven inschuift! Dat willen we niet hebben, gejank in de keuken en uiteindelijk is die oven haar lot. Maar ach dat is het toch voor ons bijna allemaal! Maar eerst mag ze nog een nachtje logeren in de koelkast. Kan ze nog even acclimatiseren. Schijnt de smaak ten goede te komen. Ik heb haar mijn plannen verteld en ik moet zeggen, ze ligt er vredig bij! Morgen zo tegen 16.00 uur vlij ik haar op een bordje op haar op kamertemperatuur te laten komen. Wel onder een aluminium folietje natuurlijk. Ondertussen neem ik een lekker kluitje roomboter. Ja roomboter want margarine is zo en zo al niet zo lekker en zeker niet in deze kostelijke, verantwoord grootgebrachte kip. Ik snijd wat platte peterselie fijn en roer dit door de boter met wat peper (uit de molen) en wat zout. Dan onthoofd ik wat knoflooktenen en doe die in mijn nieuwe knoflookpers. Ach die pers. Die heb ik pas gekocht en dat is me toch een fijn apparaat. Ten eerste is hij heel stevig en vrij zwaar, dus als je aan het koken bent, doe je ook gelijk aan een beetje gewichtheffen en ten tweede stel je voor dat er net een inbreker de keuken insluipt terwijl je daar net de knoflook staat te persen dan heb je mooi iets in de hand om hem op de kop te slaan. Gaat ie niet leuk vinden. Maar ik dwaal af! Terug naar de kip. De knoflook pers ik zachtjes door de boter en dan maak ik een sneetje in het kippenvel op de borst en daar schuif ik wat van die heerlijke boter onder. Ook vlij ik wat knoflookkruidenboter tussen de vleugels en stop een flinke kluit in haar buik. Dan snij ik een citroen, ook al van goed komaf, in 4 parten en prop wat parten in de buik bij de boter en leg de overige op de poten. Dan de kip goed insmeren met peper, zout en olijfolie en hup daar gaat ze in de braadslee, zo de voorverwarmde oven in. Dan de Opperdoezer Ronde schillen. Wat dat zijn? Aardappels en die gaan ook hup de oven in met een beetje olijfolie. Wat roerbakgroenten erbij en dan is het tijd om de tafel te dekken en het gezin te roepen. Die hebben nauwelijks aanmaning nodig want de overheerlijke geuren van mijn kip laat ze het water reeds in de mond lopen. Jammer dat het nog geen morgen is. Vandaag nog eerst ordinaire pasta. Dus hup ophouden met schrijven en achter het fornuis jij!

Oermoeders Genen

Volgens mij heb ik de meeste genen van diverse voormoeders geerfd. Dat is misschien maar beter ook want ik weet niet of ik met de genen van diverse voorvaderen wel zo blij zou zijn. Aan de kant van mijn opa waren dat toch vooral Jordanezen die er niet vies van waren om zo af en toe te diep in het glaasje te kijken. Hun echtgenotes daarentegen waren kloeke dames en voedden hun kinderen met straffe hand en een flinke pets van hun pantoffel op. De dames van de kant van mijn moeder waren weer heel andere types, ze waren vaak al vroeg hun man kwijt en moesten dan hun mooie jurk aan de wilgen hangen en in de klompen schieten om het boerenbedrijf en het gezin draaiende te houden net als hun collega's uit de Jordaan. Deze oermoeders hadden geen wasmachine en geen droger tot hun beschikking zoals ik die wel heb, zij lagen nog elke maandag voor de wastobbe om de wollen onderbroeken en borstrokken met de hand te boenen. Godzijdank hebben we die tijd achter ons gelaten. En toch hebben ze iets van hen in mij achtergelaten. Ik durf het eigenlijk niet te bekennen maar het moet maar eens gezegd worden: Ik word namelijk erg gelukkig van een aan de waslijn in een lekker briesje wapperende witte was. Zo dat is eruit. Tja zullen jullie zeggen. Nou en? Moeten wij daarmee. Nou ik zit daar nogal mee want tegenwoordig wordt men gelukkig van een Iphone5 en van een eipet en vakanties naar verweggistan en daar zou ik op zich misschien best ook gelukkig van kunnen worden, maar ja van die wapperende was wordt ik het al. Mensen kijken je toch een beetje meewarig aan, of je van het padje bent, jij met je wapperende was, alsof je rijp bent voor de psycholoog. En wat zegt zo'n man (laten we er even vanuit gaan dat het een man is) dan? Zegt u het maar mevrouw? Wat zegt u? U wordt gelukkig van wapperende was? Ja dokter (zeg je eigenlijk dokter tegen hem of gewoon meneer) maar van witte was nog net effe gelukkiger dan bonte was. Ja dat vind ik zelf ook raar hoor! De psych denkt dan dat hij het niet goed hoort en gaat een beetje aan zijn gehoorapparaat zitten rommelen en humt een beetje in zichzelf, zo van gelukkig van wapperende witte was. Tja dat krijgt ie niet dagelijks in zijn praktijk. Wat moet ie met zo'n mens. Na drie sessies ben je er nog niet uit met de psych en die begint je inmiddels een heel raar geval te vinden. Nu vind je dat zelf al jaren en is het prettig om dat dan ook bevestigd te krijgen, maar daarmee is de vraag nog niet beantwoord of je van wapperende witte was gelukkig mag zijn. Dus aan zo'n psych heb je ook helemaal niks die is er natuurlijk ook voor echte problemen. Dus nu mag het gewoon vanmezelf. Gewoon lekker gelukkig in het ochtendzonnetje, terwijl de mussen gezellig zitten te tetteren in de seringenboom een was aan de lijn hangen. De wind in je haren, de frisse geur van het wasmiddel, de irritatie als je iets laat vallen in het zand en de boel weer af moet kloppen, het gezellige geluidje van de knijpers als je het wasgoed vastzet. Ik blijf het gewoon doen, kan mij het schelen. Alleen is het zo jammer dat zo'n voorliefde alleen beperkt blijft tot het ophangen en het wapperen van die was. Want het afhalen en het opvouwen en strijken, daar heb ik nou weer een pesthekel aan!