"Avec une voiture de police"

Voor zo'n kleine trui ben ik er best nog een poosje mee bezig geweest, maar hij is nu dan eindelijk klaar. De trui "avec une voiture de police" voor Arthur kan op de post naar Frankrijk. Al mijn liefde heb ik er in gestopt en nu maar hopen dat hij dit ook voelt. 

Dat zal vast wel want ook al zien we elkaar heel weinig nu, we hebben een goede band. Twee weken geleden was Arthur hier samen met zijn papa en wat hebben we genoten van dit bezoek! Natuurlijk was het een dingetje in coronatijd, zo'n bezoek uit Frankrijk uit een besmet gebied, maar we hebben met elkaar alles overwogen en hebben alle maatregelen in acht genomen en gelukkig is dat goed gegaan. 

Acht maanden je kind en kleinkind niet zien is best lang en wat was het heerlijk toen de auto tenslotte echt de straat in kwam rijden. En wat maken acht maanden veel verschil bij zo'n klein mannetje! In februari sprak hij al wel wat woordjes, maar nu spreekt hij hele zinnen! 

Aan het begin van de logeerpartij was dat voornamelijk Frans, maar na een paar dagen werd het een mengelmoesje van Frans en Nederlands. Hij had zijn step meegenomen - en dat was sowieso al een genot om naar te kijken, zo'n klein mannetje die op zo'n step met een noodgang over de stoep sjeest - en als we dan gingen wandelen s'middags en hij stepte voor ons uit dan stopte hij keurig op de hoek om over te steken en vroeg dan: die kant op of die kant op!

Het toppunt van pret was toch wel de politieauto die we tegenkwamen op onze wandelingetjes. Wij stonden te wachten om over te steken toen de politieauto de busbaan in wilde rijden. Arthur zag de auto en riep al wijzend heel enthousiast: oma une voiture de police! De agenten in de auto zagen dat en zwaaiden naar hem en deden het zwaailicht heel even voor hem aan! Pure verrukking in de ogen van Arhur. Zo leuk! 

Thuis wees hij regelmatig op mijn breiwerk en zei: pour Arthur en later heel schattig: voor mij! Ja voor jou! Hij zei er nog net niet bij dat oma even op moest schieten met die trui. Maar ja het was toch echt leuker om boekjes met hem te lezen, torens te bouwen met de duplo van zijn vader die we weer hadden opgezocht en naar de speeltuintjes in de buurt te gaan. Dat breiwerk moest even wachten. 

Maar nu is hij af en hij komt naar je toe hoor Arthur! 

Zielige Zucchini

 Op 1 juni jl., Tweede Pinksterdag, plantte ik in een grote pot 5 zaden van bol zucchini's. De chique zusjes van onze ordinaire courgettes. Althans zo deed het pakje zaad vermoeden. 

Na een week piepten er al groene puntjes boven de aarde en eind juli waren het al flinke planten. De slakken lachten al stiekem in hun huisje, ha daar komt een feestmaal aan, van fris groene courgetteplantjes en ze riepen alle familieleden al bijenkaar voor een gezellig diner. 

Dat zag ik dus niet zo zitten en zette de pot op een wit plastic voetenbankje. Dat bankje heeft ooit dienst gedaan om kleine kindertjes een opstapje te geven of even een zitplaats en verleent nu allerlei hand- en spandiensten in de tuin. Omdat de poten van glad plastic zijn klimmen de slakken daar niet zo snel tegenop en als het al lukt dan ben ik er als de kippen bij om de volgende tocht, langs de plastic pot richting het groen te verijdelen. Het is hard, ik weet het, maar een mens moet wat anders krijg je nooit een zucchini aan je plant, omdat die vermaledijde beesten zo'n plant tot aan de grond toe afknagen. 

Als alternatief bood ik ze het frisse groen van het onkruid aan wat tussen de tegels kwam kijken, maar daar haalde de familie slak hun neus voor op. Nou dan niet, zoek maar een andere tuin om je maaltje te vergaren sprak ik ze streng toe. 

Ondertussen kwamen de eerste bloemen aan de planten. Prachtige, gele bloemen! Niet alleen ik vond ze mooi, maar de hommels en de bijen vonden dat ook. Ik had dus goede hoop op vele zucchini's en begon al recepten te verzinnen met oogst uit eigen tuin. 

Helaas de ene na de andere bloem legde het loodje. Ik weet dat aan de warmte ook al kregen ze elke avond na zonsondergang een lekkere slok water. Tijdens ons weekje op de Veluwe kwam mijn vader voor de tuin zorgen en ook hij zorgde voor het natje van de zucchini's, maar bij terugkomst moest ik toch constateren dat drie van de vijf planten het hadden opgegeven en naar de plantenhemel waren vertrokken. 

De andere twee staan er een beetje zielig bij. Wel zag ik eergisteren voorzichtig opnieuw een bloem uitkomen en nu hoop ik maar dat deze wel uitgroeit tot een zucchini. Eén zucchini uit eigen tuin na zoveel liefdevol gezorg is toch niet te veel gevraagd? Eentje maar en dan ben ik al tevreden.

Ik zette pot in het zonnetje, moedigde de bloemen aan om tot volle bloei en groei te komen en ging weer naar binnen om weer aan het werk te gaan. 

Net toen ik mijn hielen over de drempel had hoorde ik gegniffel uit de border komen. En jawel hoor daar zat een groep slakken en staken een voelspriet in de lucht als zijnde een opgestoken middelvinger. 

Dus toch! De krengen! 

Paleis en Friese vriendelijkheid

Vrijdag vierde onze dochter haar 23e verjaardag. De bedoeling was natuurlijk om dat met elkaar in Marseille te vieren, deze week zouden we immers op Arthur passen. Toen dat niet door ging en vlak nadat Marseille tot code oranje was gebombardeerd Rutte en zijn kornuiten met het advies kwamen om niet meer dan zes mensen op bezoek te ontvangen, besloot dochter direct: Ik vier mijn verjaardag dit jaar niet. Alleen met jullie!

Tja en dan wil je er toch een leuke verjaardag van maken. Het is al een raar jaar door dat virus, maar tegelijkertijd heeft ze ook mooie stappen gezet. In juli studeerde ze af als mr. in de rechten en even daarvoor was ze door een recruiter al benaderd voor een mooie, passende baan waar ze op 1 september gaat beginnen. Allemaal mooie mijlpalen waar we zo goed en zo kwaad coronaproof bij stil stonden.

Met ons uit eten op haar verjaardag vond ze wel gezellig en toen ontstond het idee om een nachtje een hotel te boeken en daar s'avonds met elkaar te dineren. We zochten op het internet naar een passende aanbieding, het hotel moest het coronatechnisch goed geregeld hebben en een restaurant hebben waar je smakelijk kon eten.

Zo kwamen we uit op een hotel in Leeuwarden dat gevestigd is in een voormalig paleis. Een prachtig gebouw met vele vorstelijke vertrekken en een eetzaal met koninklijke allure. Daar kun je best een verjaardagsvorkje weg prikken. En zo geschiedde.

We stapten gedrieën in ons Fordje en togen via de afsluitdijk naar het altijd mooie Friesland. Helaas was het weer niet zo mooi maar toen we besloten in Harlingen een kop koffie te gaan drinken met een verjaarstaartje brak toch even de zon door. Net toen we in een strandpaviljoen waren neergestreken met een prachtig uitzicht op de Waddenzee. Dat was op zich al een cadeautje.

Het hotel was mooi, de mensen vriendelijk en we hesen ons in ons nette kloffie om te gaan dineren in die vorstelijke eetzaal. Het werd een geweldige avond, met super lekker eten en een ontzette attente bediening. Dochter voelde zich toch echt jarig.

Zeker toen neef Arthur samen met zijn papa voorafgaand aan het diner met zijn tante belde en haar een dikke verjaardagskus via FaceTime gaf en ook nog speciaal het woord gefeliciteerd had ingestudeerd. Dat is een best moeilijk Nederlands woord als je 2,5 jaar oud bent. Het kwam er niet helemaal goed uit maar de intentie en dat stralende koppie waren ook cadeautjes.

Vanmorgen reden we op ons gemakje terug naar Amsterdam. Dit keer niet via de afsluitdijk maar met een omweg om nog even wat te eten in Oudemirdum, een mooi Fries dorp in Gaasterland. We hadden het ontbijt overgeslagen dus een bammetje ging er wel in. Zo'n 15 jaar geleden hadden we een vakantiehuisje gehuurd in Oudemirdum en sindsdien hebben we een zwak voor dit dorp en proberen we ieder jaar even langs te gaan.

Toen we net klaar waren met eten kwam er een ouder (zeg maar gerust oud) echtpaar binnen. Ze keken even of er plaats was en of ze er veilig konden zitten (op 1,5 meter en dat was prima geregeld) en toen sloeg de man een arm om de schouders van zijn vrouw en vroeg haar op een hele lieve toon, nou waar wil je zitten meisje van mij?

Dat was zó ontzettend lief! Dochter en ik keken elkaar aan en kregen bijna een brok in de keel. Met een glimlach en een grote zak Fryske dumkes zijn we toen terug naar huis gegaan.

Dochter had een topverjaardag gehad!

Stash en Strepen

Wat doe je als je nog twee weken vakantie hebt, maar het is somber en regenachtig weer? Dan is het een prima dag om eens wat op te ruimen.

Zo heb ik gisteren mijn wolvoorraad eens uitgezocht. Ik had een grote plastic box vol met allerlei restjes en voorraad, een grote tas van hetzelfde en hier en daar nog wat doosjes met losse bolletjes. Het was al zo erg dat een breinaald in de tas zo krom verbogen was dat hij met geen mogelijkheid meer recht te krijgen was. Dan wordt het tijd om op te ruimen.

Dus heb ik alles netjes uitgezocht en teruggedaan wat ik wilde bewaren en een tas met restjes gemaakt die ik naar een mevrouw ga opsturen die knuffels haakt en breit voor zieke kinderen. Zij wil de bolletjes graag hebben en dan heeft het een goede bestemming.

Tussen alle wolletjes vond ik ook nog flink wat nieuwe bolletjes Roma van Scheepjes. Deze waren voor een trui voor Arthur en voor de vlaggenlijn die ik gehaakt heb vorig jaar. Op een of andere manier bestel ik altijd te veel. Altijd bang dat ik tekort heb en dan niet meer in het zelfde verfbad bij kan bestellen.

Vorige week vroeg ik aan schoondochter of ik een nieuwe trui voor Arthur mocht breien. Natuurlijk zei ze, leuk! En wat vindt hij nu leuk? Nou de brandweer is natuurlijk nog favoriet, maar ook auto's zijn het helemaal en hij is helemaal gek van vissen. Nou daar kan ik wel wat mee.

Bij Baltena vond ik een telpatroon van de mooiste vis van de zee en ik bestelde Roma wol voor deze nieuwe trui in een mooie kleur zeegroen. Met de restjes kan ik dan de vis maken. Maar goed die nieuwe wol heb ik nog niet een twee drie in huis en toen ik al die restjes vond, ben ik maar vast begonnen met een andere trui.

Die streepjes breien lekker weg en aan de voorkant ga ik er nog iets inbreien. Een anker, een politieauto of een zeilboot. Dat beslis ik pas later. Eerst maar eens zien hoe het uitvalt en wat er dan bij past. Het is fijn om weer wat te kunnen breien. Al doe ik het rustig aan om niks te forceren.

En zo komen we deze vakantiedag wel door. Buiten raast de storm, maar binnen is het lekker knus en ontspannen met een breiwerk op de bank.

Niet door!

Toen onze schoondochter in december vroeg of wij er zin in hadden om de laatste week van augustus een week op Arthur te komen passen omdat de crèche dan nog vakantie had, zeiden wij volmondig ja!

We wisten toen nog niet dat er een akelig virus op de wereld zou komen huishouden en dood en verderf zou zaaien. Gelukkig maar, want dat virus betekende wel dat het bezoek van en aan onze (klein)zoon en schoondochter niet meer mogelijk was. In juni werd het reisadvies naar Frankrijk weer geel en dat betekende dat ons weekje toch door zou kunnen gaan.

Voorafgaand aan die week boekten we een hotelletje op weg naar Marseille waar we dan nog wat vakantie konden vieren, we hadden immers ondanks of wellicht dankzij corona, hard gewerkt de afgelopen maanden. Dat hotelletje was onder voorbehoud, als dat niet door zou kunnen gaan was het helaas pindakaas, maar als we maar naar Marseille konden. Het reisadvies bleef geel voor heel Frankrijk en dus stonden wij vorige week zaterdag bepakt en bezakt klaar om de volgende dag af te reizen naar Frankrijk. In plaats van het vliegtuig gingen we veilig met eigen auto. Voor de zekerheid had ik s'morgens nog even op de website van het ministerie van Buitenlandse zaken gekeken en op de ANWB, maar beiden gaven nog een geel advies.

Ruim 150 mondkapjes hadden we bij ons, handschoenen, ongeveer een liter handengel in de speciale coronatas en wij waren er klaar voor. En net toen we de laatste rits dichtdeden keek dochter op haar mobiel en rapporteerde de NOS dat het ministerie het reisadvies naar Marseille had aangepast naar oranje! Niet veilig dus! Met allerlei maatregelen van dien.

Oh wat was dit zuur! Zo ontzettend zuur! Om te huilen zo zuur!

Er zat niks anders op dan de reis te annuleren. Met een heel groot schuldgevoel want nu zaten onze zoon en schoondochter wel een week zonder oppas. Gelukkig sprongen de Franse opa en oma in, maar het knaagt toch!

En nu zit ik thuis op de bank, terwijl ik in Marseille had moeten zijn en torens en huizen had moeten bouwen van duplo. Ik had moeten voorlezen uit Pippeloentje met een klein mannetje op mijn schoot. Naar de speeltuin moeten gaan en vieze luiers moeten verschonen. Veel moeten knuffelen en hele gesprekken voeren, want hij kletst al zo leuk. Kortom al die dingen doen die in de taakfunctieomschrijving staan van een oma. Dus niet.

Natuurlijk zijn er ergere dingen op de wereld. We zijn allemaal nog gezond en hopelijk kunnen we over een paar maanden wel gaan als de situatie beter is. We zien ze dan niet veel, maar we hebben wel een goed contact en een hele goede band.

Nu moeten we de vakantie maar anders indelen en dat lukt ook wel weer. Vorige week konden we direct een weekje in het chalet van mijn vader en broer wat op de Veluwe staat. Ik heb op die plek in mijn jeugd bijna alle weekenden en vakanties doorgebracht dus dat is vertrouwd terrein. Het was mooi in het bos en het was fijn daar te zijn.

De komende twee weken vullen we ook wel in, maar het echte vakantiegevoel wordt het niet meer. Ik ga mijn breinaalden maar weer eens opzoeken en mijn artroseduim voorzichtig overtuigen dat een beetje breien heel goed is voor artroseduimen. Arthur wil wel graag weer een trui!

Op de plaats rust

Het is al bijna een maand geleden dat ik een blogje schreef. Helaas ging mijn gerepareerde vlerk toch weer muiten. Het alleen maar thuis achter de laptop werken en het vele handwerken vonden mijn arm en hand toch geen goed idee. Daarom zat er niks anders op dan stoppen met handwerken en privé zo min mogelijk achter de laptop zitten, want ik zag mezelf niet opnieuw de spreekkamer van de chirurg binnenschuiven met, hallo daar ben ik weer.

Dus daar waar het kon zoveel mogelijk rust voor de vlerk. Gelukkig kon ik weer zo af en toe naar kantoor of naar een vestiging om daar gesprekken te doen. Daar hoef je je handen niet bij te gebruiken en ook heb ik afgelopen week een bureaustoel van kantoor thuis staan die ik mag lenen, twee collega's waren zo lief om hem in de auto te tillen en nu gaat het alweer een stuk beter.

De Katharina sjaal is ook af, die heb ik nog afgemaakt voor ik de handwerkstop had ingelast en die ligt te drogen na het blocken. Binnenkort zal ik hem op de foto zetten.

Ik heb veel gelezen en elke dag na het werk wat meer gewandeld. Ook daar heb je je handen niet bij nodig en die ommetjes zijn fijn. Sinds 16 maart doe ik dat dus regelmatig en het is leuk om te zien hoe de natuur de afgelopen weken is veranderd. Spotte ik eerst overal krokussen en narcissen, later werden dat bloesembomen en nu staan hier de bermen vol met klaprozen en ook zomaar tussen de voegen van de straat. Zo mooi om te zien.

Verder genieten we erg van de filmpjes van Arthur en de FaceTime gesprekken met onze zoon en de kleine man. Onze zoon is in Frankrijk ook behoorlijk ziek geweest van het coronavirus en dat was best naar om dan zover weg te zitten, maar gelukkig gaat daar alles weer goed en is het hele gezin gezond.

Arthur gaat steeds meer kletsen en we kunnen nu een soort van gesprekken houden. Hij praat het meest Frans met af en toe een Nederlands woord ertussen, maar we begrijpen elkaar prima. Vanavond zat hij lekker te eten en keken wij mee. Ondertussen zat hij gekke bekken te trekken met opa en hadden die twee de grootste lol.

Ineens viel de telefoon om en Arthur dacht dat opa viel. Oh papa, hoorde wij hem roepen, opa cassé! (Opa stuk). Toen de telefoon weer rechtop stond en Arthur opa weer ongeschonden in beeld zag vroeg hij Opa Ça va? (gaat het goed). Ja jongen het gaat prima. Echt genieten is het contact met dat kleine mannetje!

We hopen hem eind augustus weer in het echt te kunnen knuffelen, want als het goed gaat allemaal zijn dan de grenzen weer open. Daar kijken we echt naar uit.

Vanaf morgen ga ik de blogs, die ik de afgelopen weken bewust een beetje uit de weg ben gegaan, weer een beetje bijlezen en eens kijken wat voor moois er allemaal gemaakt is!

Père Lachaise, Kever én Kip

Vrijdagmiddag zat ik lief te werken toen mijn telefoon twee geluidjes maakte. Het eerste geluidje is een soort rollende R en die klinkt als er foto's en/of filmpjes uit Frankrijk binnenkomen van de kleine man. Het tweede geluidje was een pinnige "ping" van een appje.

Nieuwsgierig als ik ben kon ik het niet laten om eens te kijken wat er aan foto's binnen was gekomen. Arthur was met zijn papa en mama bij zijn Parijse opa en oma aan het logeren. Nu is in Frankrijk de lockdown wel iets versoepelt maar eigenlijk mag je nog niet verder reizen dan 100 kilometer van je huis.

De reden dat ze in Parijs waren was dan ook een verdrietige reden. De oma van onze schoondochter is overleden en werd in Parijs begraven. Ze is erg oud geworden, ik meen 98 of 99, van ouderdom gestorven en ze werd bijgezet in het graf van haar man op de prachtige begraafplaats Père Lachaise.

Dat is natuurlijk een verdrietige situatie, maar als je zo oud bent en je hebt een mooi leven gehad dan lijkt het mij toch erg mooi als je door je kinderen, klein- en achterkleinkinderen vergezeld door lieve woorden te ruste wordt gelegd op Père Lachaise.

Hoewel ik zelf liever gecremeerd wil worden zou ik het ook niet erg vinden om met mijn geliefde op Père Lachaise de laatste rust te vinden. Wij waren vorig jaar in Parijs en hebben toen gewandeld over de begraafplaats, een mooie en vredige plek in die drukke stad.

Enfin daar begraven worden kan vast niet als Hollandse, maar wie weet gaat Arthur dat tegen die tijd regelen. Voorlopig ben ik nog niet van plan om te gaan hemelen en Arthur had het blijkens de foto's en het filmpje veel te druk met andere zaken.

Hij was namelijk - een dag na de begrafenis - met zijn ouders, oom en tante in het bos en was daar druk doende om een prachtige, zwart glanzende kever te bewonderen. Kijk dat zijn foto's waar deze oma graag naar mag kijken. Dat serieuze koppie, vol verwondering kijkend naar zo'n kever die op een tak zat te zonnen. Wij hebben altijd geprobeerd onze eigen kinderen de liefde voor de natuur bij te brengen en het is mooi om te zien dat Arthur ook oog en aandacht heeft voor dit soort dingen.

Tevreden keek ik dus van wie de "ping" kwam. Dat bleek een appje van mijn nichtje te zijn. Deze schat wordt morgen 16 en vroeg mij om advies. Ze appte dat ze kip ging maken in de oven en ze vroeg mij hoe lang die in de oven moest. Daar werd ik nog tevredener van want hoe leuk is het dat je nichtje jouw liefde voor koken heeft geërfd en dan ook nog je advies vraagt.

Ik maakte mijn werk af en ging op zoek naar het antwoord. Ik heb namelijk een dik kookboek van Sylvia Witteman en wist zeker dat zij een handig weetje had hoe lang kip in de oven moet. Toen de kinderen nog thuis woonden maakte ik regelmatig kip uit de oven en wist ik het uit mijn hoofd, maar nu dus even niet meer.

Even bladeren door dit dikke boek en jawel daar was het antwoord al, twintig minuten per pond en daarna nog ongeveer twintig minuten zonder de aluminiumfolie. Dat appte ik dus naar mijn nichtje waarop ik en verschrikt antwoord terugkreeg, waar is dat aluminiumfolie voor?

Nou anders droogt die kip uit en die laatste twintig minuten moet hij wel een beetje bruin worden, appte ik terug. Maar ik heb vier kipfilets daar hoeft toch geen aluminiumfolie over?

Haha, dat was een misverstand, ik had klakkeloos aangenomen (en dat moet een mens dus niet doen) dat ze een hele kip in de oven zou schuiven! We hebben er smakelijk om gelachen.

Een goed begin van het weekend!